Tien keer zoveel PR-medewerkers als journalisten. Baart dat u zorgen?
Er zijn 150.000 voorlichters en pr-medewerkers actief tegen 15.000 journalisten. De eerste groep wordt steeds professioneler en de tweede groep heeft door verminderde inkomsten steeds minder tijd zaken goed uit te zoeken.
De getallen komen uit een onderzoek van de Universiteit van Amsterdam (UvA), dat vandaag wordt gepresenteerd. En de zorg wordt geuit door Mirjam Prenger, mediaonderzoeker en docent Journalistiek van de UvA. “In de communicatie daarentegen weten ze steeds beter hoe je de feiten moet verpakken in een mediageniek verhaal waarmee het beeld van het eigen bedrijf wordt versterkt.”
Behalve met het verstrekken van informatie en het op de nieuwsagenda krijgen van eigen onderwerpen houden persvoorlichters zich bezig met de beeldvorming in de media van hun bedrijf, instelling of ministerie.
Wat vindt u? Vermoedt u weleens dat een journalistiek artikel het product is van een uitgekiende mediastrategie van PR-medewerkers? Zou de media daarom vaker verantwoording moeten afleggen over hoe belangrijke primeurs tot stand gekomen zijn? En als u zelf in de voorlichting of PR werkt: kunt u dan aangeven hoe u journalisten zover krijgt uw informatie te publiceren? Onderzoekt u als lezer soms zelf de bronnen als u de verslaggeving niet vertrouwd?
vrijdag 4 juni 2010, 12:20 uur
Gewoon absurd. Het doelbewust mooier willen voorkomen men blijkbaar zélf kan zijn. Dat is toch onecht presenteren. waar ligt de grens met manipuleren?
vrijdag 4 juni 2010, 12:52 uur
Nee. Van het feit zelf kan ik niet wakker liggen. Ik ga me pas zorgen maken als zou blijken dat die ene journalist niet in staat is om het gekwebbel van 10 voorlichters te waarderen voor wat het is.
vrijdag 4 juni 2010, 12:52 uur
Tja, dat zijn er wel heel veel. Maar als we met z;n allen vorm boven inhoud (ver)kiezen, krijgen we me meer decoratie en minder inhoud in de politiek.
vrijdag 4 juni 2010, 13:00 uur
dus het lijkt 10 keer interessanter voor mensen om te kijken hoe je informatie neerzet dan hoe je deze ontvangt.
het aparte is dat men het dus interssant vindt als “werk” in plaats van de journalistieke arbeids intensievere pogingen tot waarheidsvinding.
aan de ander kant kan het dus makkelijker worden voor jourmnalisten om mensen te spreken te krijgen (10 keer meer kans) en eventuele discrepanties tegen elkaar uit te spelen.
vrijdag 4 juni 2010, 13:12 uur
Ben het wel eens dat er teveel communicatieadviseurs zijn, maar de vergelijking “1 op 10″ suggereert ten onrechte dat zij zich alleen bezighouden met het te woord staan van de media. Je kunt ook stellen dat er op iedere 100 inwoners slechts 1 voorlichter is.
vrijdag 4 juni 2010, 13:32 uur
En er zijn 150 kamerleden. Dus op elke politicus zijn er 100 journalisten. Wat een flauwekulcijfers, alsof elke persoon die zich met communicatie bezighoudt, zich ook bezighoudt met journalisten. Journalisten kunnen zich beter druk maken over de vraag waarom juist steeds minder voorlichters zich met de klassieke media bezighouden omdat ze als minder relevant worden ervaren.
vrijdag 4 juni 2010, 13:34 uur
@ Los [1]
Is niet iedereen bezig zich beter voor te doen dan hij is?
Dit is net zo menseigen als dat wij achter leiders of andere hooggeplaatsten op de ladder aanlopen om een graantje mee te pikken van “macht” of “aanzien”.
Zoals alle wetenschap versnipperd is zo is het beroep van public relation man een tot andere dat die van een journalist.
Ik snap niet waarom de NRC met zo’n equete komt.
Hoe hoogwaardig de media ook staan aangeschreven, de werkelijke waarheid achter politieke of economische mededelingen vindt men toch slechts op internet.
Dat dit door de heersende ordes wordt betiteld als complot-theorieën wordt met de dag lachwekkender en dat brengt de media steeds verder in discrediet.
Zo is het spel nu eenmaal.
Neen…
Het zou beter zijn dat de media “vrijheid van persvrijheid” kregen, maar dat zal altijd wel utopie blijven.
vrijdag 4 juni 2010, 13:35 uur
Dat journalisten zich niet laten manipuleren is een geloof dat alleen journalisten koesteren. De voorbeelden van manipulatie van journalisten, hetzij door platte druk (utrecht-wolfsen), hetzij door schimmige manipulatie (nederland, fortuyn), zijn te talrijk om met droge ogen vol te kunnen houden, dat journalisten niet zijn te manipuleren.
vrijdag 4 juni 2010, 13:40 uur
Er zijn natuurlijk ook veel meer organisaties (bedrijven, ministeries, NGO’s) die (denken iets) te melden te hebben dan kranten, het ligt daarmee voor de hand dat er meer PR-medewerkers zijn dan journalisten.
Het lijkt mij daarom dat het aantal voorlichters bij ministeries, NGO’s en andere instellingen met een (semi-)publieke taak en bij idealistische instellingen veel interessanter is om te weten.
vrijdag 4 juni 2010, 13:41 uur
Communicatie is de vijand geworden van transparantie. “Communicatie-professionals” houden zich veel te veel bezig met het toedekken en verdraaien van de waarheid in opdracht van hun bazen (bij de overheid en in het bedrijfsleven). Dat wordt dan eufemistisch een “communicatie-strategie” genoemd. Het beroep lijkt in sommige opzichten op dat van prostituées of wietverkopers. Er worden nogal veel illusies, hallucinaties en instant-behoeftebevrediging verkocht.
Echte openheid kan nooit een strategie zijn. Echte openheid is overgave, risico nemen. Dit verklaart waarom al die communicatie-professionals maar niet in staat zijn bij de burgers vertrouwen in de overheid te wekken.
Overigens betekent “vertrouwen” in communicatie-land dat je niet durft te zeggen dat je de boel niet vertrouwt. Als burgers in concrete overlegsituaties in een positie gemanoeuvreerd worden dat ze hun wantrouwen niet meer uit durven spreken, zijn de opdrachtgevers vaak al behoorlijk tevreden. Dan is de strategie “succesvol”.
Vroeger had je kerels met knuppels die de weg vrijmaakten voor de hoge heren, nu heb je communicatie-professionals die hetzelfde doen met hun verbale toeters. Dat is het verschil tussen feodale tijden en laat-democratische tijden.
Een inktzwart beeld? Nee, alleen een klein tegenwicht tegen alle communicatie-blabla waarmee we als belastingbetalers tegenwoordig op onze eigen kosten worden overspoeld.
We hebben behoefte aan minder propagandistische “uitleg” en “voorlichting” en meer echte openheid.
Dissidenten uit het voormalige Oostblok hebben na 1989 wel eens geklaagd: “Vroeger werden we wel gestraft en gevangen gezet, maar we werden tenminste nog serieus genomen.” Ze hadden een punt. Massale “communicatie” kan een erger geweldsmiddel zijn dan ouderwetse (vrijheidsbeperkende) straffen.
vrijdag 4 juni 2010, 14:05 uur
De leugen regeert
“Vermoedt u weleens dat een journalistiek artikel het product is van een uitgekiende mediastrategie van PR-medewerkers? Zou de media daarom vaker verantwoording moeten afleggen over hoe belangrijke primeurs tot stand gekomen zijn?”
Twee keer ja.
Kapitalisme is een roofdier. De massale manipulatie van de media door het kapitalisme vind ik gevaarlijk. Kapitalisme heeft het wereldwijde financiële systeem gedestabiliseerd. Kapitalisme heeft ook geleid tot zeer machtige kartels van ongrijpbare multinationals, die onderling in het geheim de prijzen bepalen en illegaal opdrachten verdelen. Zij zijn vaak op hun eigen vakgebied veel deskundiger en professioneler dan overheden en journalisten die hen proberen te controleren. Ook zijn grote bedrijven vaak zeer deskundig op de gebieden PR, mediacontacten, politieke lobby en juridische bescherming.
In de VS worden rechtse politici zelfs openlijk gefinancierd door bedrijven met enorme bedragen voor verkiezingscampagnes via tv. Daardoor hebben echt linkse partijen in de VS geen kans.
En Berlusconi bezit zijn eigen Italiaanse tv-omroepen die voor hem propaganda maken. Mediamanipulatie is de achilleshiel van de democatie.
Ik denk dat de Nederlandse bouwfraude-affaire slechts een klein voorbeeld is van wat zich wereldwijd afspeelt in veel economische branches.
En daarbij ga ik nog voorbij aan de frequente misleiding van consumenten door bedrijven en hun vervuiling van het milieu.
Grote bedrijven worden intern geleid als een dictatuur. Wereldwijd werken bedrijven regelmatig samen met misdaadorganisaties en corrupte politici.
Veel Nederlandse mediabedrijven worden sterk beïnvloed door andere bedrijven waarvan ze financieel afhankelijk zijn.
Het is bekend dat veel medicijnfabrikanten en sommige internationale softwarebedrijven veel meer geld uitgeven aan marketing dan aan productontwikkeling.
Kapitalisme is een fascinerend roofdier. We omarmen het als onze nieuwe god.
WEBVIDEO’S OVER KAPTALISME
http://www.youtube.com/results?search_type=videos&search_duration=long&uni=3&suggested_categories=25%2C1%2C24%2C27&search_query=capitalism
vrijdag 4 juni 2010, 14:23 uur
De kop luidt ‘Tien voorlichters voor elke reporter’. Nogal tendentieus. Als ik het artikel verder lees blijkt dat het helemaal niet om voorlichters gaat, maar om iedereen in de communicatiebranche. Het is dus helemaal geen 10 tegen 1.
Ik behoor zelf bij die 10, maar ik spreek nooit journalisten, maak nooit persberichten etc. Bij ons op de afdeling zijn veel meer mensen die zich bezighouden met ontvangsten, stadspromotie, personeelsblad, communicatiecampagnes etc dan perswoordvoerders.
De discussie wordt nu ineens zo dat het lijkt of we ons allemaal met staatsporpaganda bezig houden.
Willen journalisten nu ineens in een underdogpositie kruipen? We zijn toch beter gewend.
vrijdag 4 juni 2010, 15:14 uur
Max Molenaar(@11),
Ik ben het zowaar eens met u eens!
Zij het dat ik het met uw laatste zin, `Kapitalisme is een fascinerend roofdier. We omarmen het als onze nieuwe god.´, niet helemaal eens ben.
Want, vanwege dat onnauwkeurig, maar TE vaak opportunistisch gebruikte `we`. )Immers, schuld van een minderheid wordt zodoende `gesocialiseerd`.’
Ook is voor mij, als christen, de Mammon niet mijn God.
Harrie V.
vrijdag 4 juni 2010, 15:19 uur
T I E N keer zoveel ambtenaren om journalisten bezig te houden ?,
hoe is dat financieel te verantwoorden.
haagse bobo’s hebben zo’n voorlichter, is men zelf te dom om de pers te woord te staan ?, of schaamt men zich voor z’n politieke standpunten ?.
Afschaffen dus zulke arbeids-therapie,
NL begint al aardig op China te lijken, daar gaan ze ook met tig man aan de slag waar één buldozer het werk van een heel leger kan verzetten.
Het geeft de ongeloofwaardigheid aan vd overheid als er zoveel reclame nodig is voor dat overheidsbeleid en het geeft het niveau aan van die ambtenaren/voorlichters, in efficientie ten top.
In beeldvoming zijn ze ook niet erg geslaagd.
Dat kan een A’damse ochtendkrant, de VVD en Mister PVV in z’n uppie, beter.
Die willen dan ook flink snoeien in ambtenaren/Voorlichters daar is veel te bezuinigen.
Kunnen 9 vd 10 bedankt worden voor “bewezen” diensten.
De ochtendkrant en aanstonds wakker-NL weten wel hoe gehakt te maken van zulke “voorlichters”.
vrijdag 4 juni 2010, 15:47 uur
Het lijkt zo te zijn, dat deze PR-medewerkers nut hebben. Anders zouden er niet zoveel zijn. Daar zou de lezer zich geen zorgen over moeten maken, maar de journalist. Blijkbaar zijn ze te beinvloeden.
vrijdag 4 juni 2010, 15:59 uur
Ik ga ook even aan voorlichting doen, al heeft dit blog maar een gering aantal lezers. Op de ons “voorlichtende” reclamepanelen staat momenteel dat je 26,5 miljoen euro kunt pakken in de staatsloterij. De regering stuurt niet zo, dat er een honderdtal mensen een mooi huis kunnen winnen, doch laat het volk lekker maken om te gaan parasiteren met 26500000 pegels. Zonder erbij te vertellen hoe je die op krijgt (dat wordt een heel moeilijke verantwoordelijke taak, waarbij je veel list en bedrog zult tegenkomen) en niet indachtig dat gij in het zweet uws aanschijns een bijdrage aan de nationale produktie zult leveren in plaats van parasiet te worden. Noch journalisten noch die 150.000 voorlichters hebben tot dusver uitgelegd aan de hand van deze staatsloterij hoe dom de ministers van CDA, PvdA en Christenunie wel niet waren en zijn.
Als men er anders over denkt is het raadzaam om bepaalde partijprogrammas te herschrijven.
vrijdag 4 juni 2010, 16:22 uur
Niet echt, maar journalisten moeten wel een verhaal kunnen checken anders is het ongebreidelde propaganda dat alleen tot doel heeft de gewenste mening te legitimeren middels een journalist.
Denk ook even aan de eerste berichtgevingen rondom de schietpartij op ongewapende burgers, kaping en gijzeling van de bemanning en de schepen, die afgelopen maandag in territoriale wateren geschiede.
De tamtam van de berichtgeving bereikte via Internet een ongekend hoog propaganda gehalte. Lees bijvoorbeeld de ‘ verzonnen feiten’ op de website van de Jeruzalem Post of de NYT.
Ik voorspel dat steeds meer conflicten op het internet zullen worden uitgevochten.
Het is van groot belang dat er bijvoorbeeld op de School voor Journalistiek aan deze ‘ nieuwe’ berichtgeving aandacht wordt geschonken.
Manipulatie en het verspreiden van nepnieuws ligt op de loer.
vrijdag 4 juni 2010, 17:38 uur
Het aantal overheidsvoorlichters is in Nederland kennelijk omgekeerd everedig met de openheid van de overheid. Want daarmee is het uiterst droevig gesteld, zoals blijkt uit te recent verschenen boekje ‘Een Muur van Rubber. De WOB in de praktijk’. Als het gaat om openbaarheid van bestuur, is Nederland een van de meest achterlijke landen van de wereld. Dus wat doen al die voorlichters dan de hele dag? Vermoedelijk zijn ze druk met het controleren van de media, met ‘spinnen’, met het beïnvloeden van journalisten en met het onschadeljk maken van kritische vragen en verhalen. De leugen regeert, zoals koningin Beatrix al constateerde. Maar hoe kritisch en onafhankelijk zijn de journalisten eigenlijk nog? Ze laten het zich allemaal aanleunen en vinden het wel makkelijk zo, als ze hun verhalen kant en klaar krijgen aangeleverd door voorlichters (die maar al te vaak oud-collega’s zijn!). Herman Tjeenk Willink, de vice-voorzitter van de Raad van State, hield twee jaar geleden al een waarschuwende toespraak over de ‘verkleffing’ van overheid en journalistiek, die hij, terecht, een bedreiging vindt voor de democratie. Helaas is het de afgelopen twee jaar alleen maar erger geworden, waardoor overheid en media steeds onbetrouwbaarder worden.
vrijdag 4 juni 2010, 17:43 uur
Misschien heeft Birgit Donker daarom wel een stap opzij gedaan. Omdat ze niet opzij wilde worden gezet door PR medewerkers en daarvan de spreekbuis zou moeten zijn. Soort “talking head”.
Elke journalist kan maar zoveel per dag tot zich nemen en er zijn onderwerpen waar ze gewoon niet in thuis zijn en moeten worden “bijgepraat”. Leuk woord voor “onderwezen”. Dan moet het onderwijs van de PR medewerker degelijk en neutraal zijn.
Als de PR medewerker er van de baas, die het salaris betaalt, er een bepaalde agenda op na moet houden is hij een loonslaaf van…..
Gewoon een betaalde “lobbyist”.
Mij lijkt wel dat een journalist een flink bestand moet hebben van mensen waarop een beroep kan worden gedaan. Dat zijn er waarschijnlijk veel meer dan 10,
van allelei pluimage. Dat vergt investering in
vertrouwenspersonen en wederzijds beschikbaar zijn.
Dat heeft een journalist nodig, wil zij/hij ooit verder komen dan het verkeersongeluk op de hoek of het overwinnen van het voetbalelftal, die er echt
tegenaan wil.
Het lijkt mij moeilijk om anders niet iemands
“praatpaal” te worden.
vrijdag 4 juni 2010, 19:26 uur
Dit is het zoveelste voorbeeld van een verkeerde conclusie bij een verkeerd onderzoek, waar het de communicatiefunctie bij overheden, non-profit organisaties en bedrijfsleven betreft. Al sinds de jaren zeventig is de veelzijdigheid van de communicatiefunctie bij deze organisaties zodanig toegenomen, dat slechts een klein deel van de werkzaamheden gericht is op de relaties met de media. Een moderne afdeling communicatie bestaat tegenwoordig uit communicatie-onderzoekers, mediaplanners, marketing communicatie strategen, beheerders en uitvoerders van interne en externe websites, redacties van interne en externe magazines etc etc. Het aantal communicatie medewerkers uitsluitend relateren aan het aantal journalisten is zodoende van geen enkele betekenis. Het wekt de foute indruk dat er 150000 medewerkers nodig zouden zijn voor 15000 journalisten. Ik geef een voorbeeld over de werkelijke situatie uit mijn eigen praktijk als directeur communicatie van VROM van 1974-1987. Van de 125 medewerkers van de directie voorlichting waren er in totaal ongeveer 20 bij de persvoorlichting betrokken. En dan hebben we het over een ministerie waar in die tijd ongelofelijk veel beleidsonderwerpen aan de orde waren (volkshuisvesting als volksvijand no 1; het halen van bouwvolumes; startende publieksvoorlichting milieu etc). Ongetwijfeld zullen de ‘publieksvoorlichters’sinds die tijd nog relatief aan belang hebben gewonnen. Zeker ook bij het bedrijfsleven en non frofit organisaties, waar de persvoorlichting doorgaans slechts een kleine bezetting kent.
Doordat de pers, maar blijkbaar ook de begeleiders van communicatie-onderzoek op universiteiten, de communicatiefunctie maar steeds blijven relateren aan de journalistiek, blijft dit onderwerp leiden tot onuitroeibare verkeerde conclusies. Jammer!
vrijdag 4 juni 2010, 20:03 uur
@10 Michiel Jonker, prachtig verwoord.
Ten aanzien van dissidenten: Inderdaad is het in Nederland moeilijker dan in Rusland om dissidenten in inrichtingen op te sluiten. Een lastercampagne via een gerichte communicatiestrategie is wellicht evenzo efficient.
Wanneer ik informatie zoek, zoek ik ook de bronnen van de informatie, hetgeen waardevolle nieuwe informatie oplevert over belangen en krachtenvelden.
En wanneer de informatiebron ontbreekt is dit ook nuttige informatie, bijvoorbeeld de mededeling bij een krantenartikel “van een onzer redacteuren”.
vrijdag 4 juni 2010, 20:17 uur
Is dat cijfer nog gecorrigeerd naar journalisten en “echte” journalisten? Soms krijg ik wel eens de indruk dat het al genoeg is om een berichtje van een persbureau te copy/pasten om jezelf journalist te mogen noemen.
En is dat cijfer ook gecorrigeerd met het aantal journalisten dat zich een ambtenarenstatus aan laten meten om als ‘voorlichter’ aan het werk te gaan? In dat geval zijn er namelijk nogal wat meer journalisten, al noemen ze zich niet meer zo.
vrijdag 4 juni 2010, 20:36 uur
ook journalisten werken binnen de officiele consensus van wat waar en niet waar is, wie belangrijk en wie niet. ook zij zijn een vitaal onderdeel in de dagelijkse propagandaslag, ook zij verdedigen bepaalde belangen, dat weet ook iedere serieuze journalist. net als zogeheten voorlichters verdedigen ook journalisten van de commerciele media de belangen van de machtigsten.
stan van houcke
journalist/ schrijver
amsterdam
vrijdag 4 juni 2010, 21:42 uur
De vernislaag die beschaving heet is dun en behoeft onderhoud. Om de beschamende verhouding Rat met stropdas en en Rat met staart te corrigeren.
Hogescholen, ook die voor techniek, lokken al geruime tijd studenten met favoriete modules als Marketing en PR waarbij leren manipuleren centraal staat. Aansluitend bij de tijdgeest, waarbij menige student klust als prostituee, in diverse vorm.
Goed dat universiteiten investeren in het leren hanteren van IEN-normen, voor intellectuele eerlijkheid en nauwkeurigheid.
Het leren ontmaskeren is te leren, en verdient aandacht in de opleiding Journalistiek.
vrijdag 4 juni 2010, 21:45 uur
Dagelijks blijkt mij dat de krant, zeker ook het NRC niet meer tegen die gestuurde informatiestroom opkan. Van alles wordt voor zoete koek geslikt. Van de week nog zo’n belachelijk verhaal van een mensenrechter die durfde te beweren dat mensen teveel zeuren terwijl de meest fundamentele rechten door het Straatsburgse hof zelf onderuit worden gehaald zoals het recht op openbaarheid van uitspraken (EVRM 6).
Of dat Bart V van Icare tien jaar gelden een soort fatsoenlijke ondernemer zou zijn, althans enige poging om het verhaal wat uit te diepen heb ik niet gezien. Misschien niet altijd voorbeelden waar direkt aantoonbaar een communicatiemedewerker réchtstreeks tussenzat. maar ook in Straatburg lopen er een hoop rond, en de informatie vervormen doen ze bepaald ook.
Bij de overheid kon je vroeger nog wel eens een ambtenaar aan de lijn krijgen zodat je echte rechtstreekse en adekwate info krijgt. Nu zit er, of je nu burger of politicus bent altijd zo’voorlichter tussen die in het beste geval standaardverhaaltjes afdraait, zeker niet de diepte in kan, en in het slechtste geval gewoon onbenullig staat te liegen.
vrijdag 4 juni 2010, 22:24 uur
Ik zie als probleem, dat tegen de tijd, dat we wat aan deze misstanden kunnen/willen doen (de urnengang), het betroffen item al uit de belangstelling is; wat rest is een beeld dat lobbyisten en PR medewerkers hebben voorgeschoteld.
Deze zaken spelen dan bij de stemming dan veelal een ondergeschikte rol.
Ik blijf referenda over specifieke onderwerpen als methode zien om door lobbyisten en PR-verdraaiers heen te prikken.
vrijdag 4 juni 2010, 23:31 uur
Dit is een onzinnige vergelijking die een compleet verkeerd beeld schetst. Lang niet elke communicatiemedewerker is werkzaam in de pr of heeft contact met journalisten.
In dit onderzoek is geteld hoeveel mensen in NL actief zijn als voorlichter, pr-functionaris of communicatieadviseur. Dat betekent dat ook de mensen zijn meegeteld die zich bezig houden met interne communicatie, arbeidsmarktcommunicatie, corporate communicatie e.d. Zij communiceren namens hun organisatie met burgers, klanten, huurders, patiënten, wijkbewoners, cliënten e.d. of maken hier communicatiemiddelen voor. Slechts een deel hiervan heeft wel eens contact met journalisten en vaak gaat het dan gewoon om het beantwoorden van vragen.
zaterdag 5 juni 2010, 02:37 uur
> Onderzoekt u als lezer soms zelf de bronnen als u de verslaggeving niet vertrouwd?
Auw! Wat maakd u me nou?
zaterdag 5 juni 2010, 06:29 uur
Ja, dat bedreigt mijn gevoel van evenwichtig benadert worden. In veelheid ten onder gaan.
Komt er een inzending, die niet afgebrand kan worden, zetten we er gewoon dertig van ons (mainstream-servants) omheen; dan valt zo een inzending lekker weg in de veelheid.
Simpel en effectief truukje.
Machtsbalans onevenredig naar eigen zijde rukkend.
Zie hoe snel de discussie over ‘de boot’ weggewerkt is. Blijkbaar is er ergens groen licht om Israël af te zeiken op het gedrag van enkelen. Blijkbaar is dat nu bon ton. Zoals eerder Amerika, heel Amerika op het gedrag van enkele machthebbers.
Zoals het keiharde zwijgen over de politiemissie naar Afghanistan waar alle leidende partijen als één man achter blijken te staan…
gauw veel ander nieuws overheen gooien; over ‘onze’ politiemissie…veelheid. Gauw veel andere onderwerpen achteraan gooien, om datbootincident ‘weg’ te werken, terwijl de reacties hier van levensbelang zijn..
Ik stem blanco en dat doe ik met rede en reden.
Stem. En u bènt een gewoon gezin in Afghanistan ‘per ongeluk’ slachtofferend. Vegetariër zeker? Die bezitten ook van die prachtige redenaties om zichzelf vrij te voelen door een ander vies te beschuldigen.
Ga een kropje sla vermoorden en op een partij stemmen. Het is één. Blanco. Wel gaan stemmen, niks invullen. Blanco stem. Doe maar. Ja. Ik voel me bedreigd. In vrijheid en weldenkendheid. Ja.
zaterdag 5 juni 2010, 09:45 uur
De getallen zeggen op zich niets. Onder de PR mensen bevinden zich ongelooflijk veel die gewoon bezig zijn met reclame voor bedrijven/producten. Daar is niets mis mee. Net zoals het voor de consument geldt, de ontvanger van de boodschap moet realistisch blijven en zich niet laten meesleuren, geldt dat voor de ontvangers van de boodschappers die lobbyen en de feiten van gebeurtenissen proberen te verdraaien.
Echter we hebben ook een overheid die transparantie, rechtvaardigheid en eerlijkheid dient na te streven. Daar gaat het gevaar wel op. Niet alleen met wat ze proberen te verdoezelen of te pushen, maar ook qua voorbeeld naar de samenleving toe. De onophoudelijke boodschap vanuit de overheid dat alles is te rechtvaardigen, alles geoorloofd is, dat alles te beargumenteren is voor het eigen belang, is al jaren terug te vinden op straat en dan mag het opeens niet tot aan een bepaalde inkomensklasse. Deze paradox, waarbij propaganda een ongelooflijk leidende rol speelt, is de echte verloedering, het echte verval.
Natuurlijk is het eng dat briljante PR van bijvoorbeeld Apple vele duizenden extremistische volgelingen oplevert die werkelijk qua denkpatroon (!) niet onder doen voor volgelingen van de Taliban of Al Qaida. Echter Apple is een door winst gedreven onderneming en streeft niet naar politieke macht. De correctie komt altijd. Commerciële PR kan zich geen afzetten veroorloven en zal altijd een soort positieve balans moeten zoeken.
De zucht naar politieke macht en PR (oftewel propaganda) is altijd gevaarlijk, daar die bijna altijd inspeelt op negatieve gevoelens. Als een commercieel bedrijf politieke macht nastreeft dan kan het een gevaar worden, maar is het eigenlijk per definitie geen commercieel bedrijf meer.
Het veelvuldig gebruik van de Leni Riefenstahl’s bij de overheid is zeer verontrustend.
zaterdag 5 juni 2010, 11:11 uur
@ Max Molenaar
Natuurlijk is het kapitalisme het leugenachtige roofdier dat de wereld leegvreet met zijn zgn. vrije markteconomie.
Ook ik heb me daar in het verleden eerst bezorgd en daarna kwaad over gemaakt.
Het leidde er slecht toe dat ik op leugenachtige wijze gekenmerkt werd als staatsvijand en uiteindelijk het label gek opgeplakt kreeg. [zie http://wetenschap-eindtijd.com ]
Zo werd ik gemonddood.
Alweer ruim 10 jaar geleden raadde mijn vriend Willem Oltmans me aan naar het programma “het zwarte schaap” te stappen. Dat probeerde ik met de vraag of ik daar mocht promoveren van monddode tot zwart schaap.
Ja lachen! Ik werd geweigerd, omdat na mijn sparringpartners te hebben opgegeven duidelijk werd dat het aantal bewijzen voor de leugen die regeert tot gevaarlijke situaties zou leiden.
Nu moet ik er eigenlijk wel om lachen, want de Bijbel
verhaalt niet voor niets dat de geschiedenis zich tot het einde der dagen zou herhalen.
Iedere voorliggende cultuur eindigde na een periode van -wat we nu zouden noemen – kapitalisme.
Het is onderdeel van iets wat men noemt een “cultuurcyclus’.
Ik was ooit kankerresearcher en in die hoedanigheid kan ik U zeggen dat alle kenmerken van kanker in dit Westers systeem aanwezig is.
Niet enkele!!!
Neen alle kenmerken!!
Als men weet hoe “deze geest van leven” als tijdgeestfenomeen kan ontstaan vraag ik U slechts mijn voornoemde website te lezen.
Als U wilt weten hoe deze cyclus in geheime genootschappen bekend is en men daar achter de schermen van de landspolitiek “als speeltje voor het volk” de wereld mee stuurt in het boek van Peter Stuivenberg “De Boogeyman”een eyeopener.
Wist U dat volgende week een poot van dit geheime genootschap “De Bilderberg-groep”bijeenkomt?
Als U dit naast dit boek legt, weet U ook waarover zij zullen gaan praten.
zaterdag 5 juni 2010, 15:36 uur
“Hé mam, Youp zegt in zijn column precies hetzelfde als jij.” Onze jongste zoon (16,5) kijkt bewonderend naar mijn vrouw: “over mensen die zich in Nederland als communicatiedeskundigen en strategische experts afficheren, alleen omdat ze in hun vakantie een blauwe maandag voor Obama of iemand anders hebben geflyerd …”
Gisteren gooide mijn wederhelft, een onderwijzeres in hart en nieren, de vraag in de groep wat wij voor informatie haalden uit dit NRC-berichtje dat de jongens onderling net hadden besproken, omdat onze middelste erover denkt “de journalistiek in te gaan.”
Hun eerste antwoord – dat een reclame-/pr-pief, blijkbaar 10 x zo veel verdient als een journalist – was maar ten dele als grap bedoeld. Hun moeder wilde echter vooral weten wat wij van dit artikeltje zèlf vonden. Er staat tenslotte bij dat het was geschreven door een NRC-redacteur. Dus, wat vonden wij van het journalistieke proza?
Zulke meta-vragen zijn in ons gezin gebruikelijk: nooit voetstoots en klakkeloos aannemen wat men je voorhoudt en presenteert, altijd onderzoeken wie de afzender is, welke positie die bekleedt en welke belangen die zou kunnen hebben. Daarna, of tegelijkertijd, de boodschap “analyseren.”
In dit geval bijvoorbeeld: wie mag zich in Nederland allemaal journalist noemen en wie wordt er als zodanig erkend en dus meegeteld in dit verhaaltje? Dezelfde vraag geldt voor pr-medewerkers, voorlichters, communicatiestrategen en de rest van de sportlui over wie dit stukje gaat.
Waarom beweert meneer Leendert van der Valk dat journalisten zich soms laten gebruiken voor politieke doeleinden en vindt hij dat alle benamingen (communicatiestrateeg, redacteur, enzovoorts) nogal door elkaar lopen? Is een nauwkeurig onderscheid tussen de verschillende subtakken van sport mogelijk? Aan de hand van welke criteria? Is het niet vreemd dat journalisten zich laten gebruiken voor politieke doeleinden en “te weinig oog hebben voor de mediastrategieën waarvan zij zelf onderdeel zijn”? Dan schort er toch iets fundamenteels aan hun (formele) journalistenopleiding? Waarom “vertelt een communicatiedirecteur dit aan de onderzoekers” en wie vertelt het dan weer aan de NRC-redacteur die dit stukje schrijft? Zijn dat de onderzoekers?
Waarop baseert mevrouw Mirjam Prenger haar vaststelling dat de deskundigheid van de communicatiespecialisten enorm is toegenomen? Moeten we haar op haar woord van “mediadeskundige”(wat is dat?) geloven? Contrasteert zij “de communicatiespecialisten” (wie zijn dat precies allemaal?) hier met “de journalisten”?
Onze oudste concludeerde gisteren grinnikend dat die onderzoekers van hem helemaal niet meer hoefden te onderzoeken en inventariseren “hoe de journalistiek haar onafhankelijke positie kan versterken,” want dat het antwoord daarop ten eerste al jaren bekend is en ten tweede door dit artikeltje alleen maar wordt bevestigd: namelijk door ons onderwijs eens eindelijk effectief en echt serieus op de schop te nemen.
zaterdag 5 juni 2010, 16:51 uur
JUIST:
# 5 Ronald Hendriks & # 12 E. Wolf !!
Zo lang ons niet verteld wordt wat appels en wat peren zijn, blijft zo’n stukje tekst als dit in de lucht hangen. Iedereen kan wel communicatiedeskundige wezen. Zegt mij helemaal niets.
Wat mij betreft een bewijs dat vooral de journalistiek veel beter onderwijs nodig heeft. En dat ontberen wij met ons allen al lange tijd.
zaterdag 5 juni 2010, 16:57 uur
In een democratische samenleving is kwalitatieve, kritische berichtgeving essentieel. Want het gaat om beeldvorming, die gemakkelijk kan worden gemanipuleerd. En als het niet onafhankelijk kan, dan maar vanuit een zekere wereldbeschouwing, zo lang die maar duidelijk in de beginselverklaring is vastgelegd. Dan kan de lezer/luisteraar/kijker zijn eigen keuze maken. Vandaag zijn teveel redacties onderworpen aan het beleid van de directies, die vaak verschillende media in handen hebben. Daarvoor moet men niet denken enkel aan mannen als Silvio Berlusconi en Rupert Murdoch, ook in de Lage Landen is sprake van mediaconcentratie. En van “embedded journalism” heb ik helemaal mijn bekomst. De opmerking “de tweede groep heeft door verminderde inkomsten steeds minder tijd zaken goed uit te zoeken” gaat voor mij dus niet op. Gelukkig zijn er nog media als Aljazeera, Haaretz, The Guardian en Robert Fisk (The Independent). En gelukkig is er nog het internet, met heel wat interessante bloggers. Niet klagen dus, Nederlandse media, over “verminderde inkomsten”, maar creatief zijn en aanpakken.
zaterdag 5 juni 2010, 19:42 uur
Het allerergste gevolg van voorlichting via machtige en indringende massamedia, vaak gemanipuleerd via “spin” (leugens en bedrog dus…) is, dat deze “voorlichting” inmiddels veel meer macht en overtuigingskracht heeft (of zegt/denkt te hebben) dan een feitelijke en juiste weergave van de, vaak schokkende of verontrustende, zaken die aldus uit het zicht wordt geduwd.
Immers, nooit zie je dat journalisten, in bezit van bewijsbaar echte informatie, de kans krijgen om die de leugenaars hardnekkig, telkens weer, ONONTKOOMBAAR en in het zicht van camera en microfoon onder de neus te blijven wrijven: De kennelijk getalsmatige wanverhouding “voorlichters”-journalisten geeft duidelijk een bewust kwaadwillende trend aan.
De echte waarheid wordt dus nogal eens sluw verdonkeremaand omdat die bijvoorbeeld ethisch onaanvaardbaar en mensen schadend en benadelend kil en hardvochtig beleid glashard aantoont, maar dat desondanks perse moet worden “doorgedrukt”.
Voorbeeld: bezorgde, meelevende en boze mensen kaarten feitelijke, en herhaaldelijk door hen geconstateerde wantoestanden in de zorgverlening aan, bijv. het overbekende veel te lang in een vuile incontinentieluier moeten liggen.
(Over de inmiddels overal bestaande, maar “normaal” geworden, kille verzakelijking in de dagelijkse omgang met vaak ernstig zorgafhankelijke en nogal eens eenzame mensen, als gevolg van door “efficiency” ingegeven tijdgebrek, zullen we het hier maar niet indringend hebben, want dan houdt de kritiek nooit meer op…)
De minister, op het matje geroepen en die er dus niet onder uit kan dat hij zich daarover uitspreekt, heeft er ALDUS tegenwoordig geen moeite meer mee om –al dan niet middels die z.g. “spin”- glashard te ontkennen dat inmiddels bepaalde wantoestanden structureel dreigen te worden, in plaats van “slechts incidenteel”, want dit laatste moet WEL, als een soort van onontkoombare “concessie” schoorvoetend worden toegegeven.
Ook de “hypnotiserende” macht van een slechts papieren werkelijkheid met “kloppende cijfers”, waar vooral modern management, met zijn fascinatie voor rekenbladen en drang om “alle kopjes overzichtelijk in de kast te hebben” erg van is gecharmeerd, gevoegd bij een sterk toegenomen afstandelijkheid van de werkvloer en dus afgenomen betrokkenheid bij de onvermijdelijke slachtoffers daarvan, (ook personeel!) werkt dit nog in de hand.
En de toenemende lafheid, egoïstische gemakzucht en enghartige labbekakkigheid, die kunnen ontstaan uit afnemende betrokkenheid en verantwoordelijkheidsgevoel als gevolg van onweersprekelijk en opdringerig ethisch nihilistisch (neo)liberalisme, dat voornamelijk oog heeft voor geld, efficiency, “aandeelhouderswaarde” en dus winst, is een alarmerende bedreiging voor menswaardigheid en heilzame betrokkenheid in de HELE samenleving.
Maar VOORAL -ik heb het daar al vaak over gehad- het toenemend ontkennen of geringschattend relativeren van een absolute (of toch minstens door een zeer grote meerderheid aanvaarde) ethische maatstaf of maatstaven ter beoordeling en toetsing van allerlei, vaak zeer wezenlijke en dus belangrijke informatie, heeft het gros van de mensen inmiddels vergiftigd met het foutieve idee dat zeer veel waar en zelfs vaak aanvaardbaar kan zijn, als het maar overtuigend wordt gepresenteerd. (De zeer gevaarlijke en samenlevingontwrichtende drogreden van “ieder zijn eigen waarheid”)
Zie bijvoorbeeld de ergerniswekkende VVD-leugenachtigheid -en in wat mindere mate die van D66- met betrekking tot de financiële ramp die de plannen van beide partijen voor (ietsboven)modale en lagere inkomens WERKELIJK zullen gaan betekenen, als hun ethisch nihilistische en kil hardvochtige plannen worden verwezenlijkt.
Vooral met het oog hierop, is de duidelijk merkbare verslechtering van het onderwijs zo’n ramp…!
Harrie V.
zaterdag 5 juni 2010, 23:05 uur
“Onderzoekt u als lezer soms zelf de bronnen als u de verslaggeving niet vertrouwd?”
-Vertrouwd? Met een ‘d’? Spelfouten verlagen onmiddellijk het vertrouwen, want daaruit blijkt dat niemand de tekst heeft gecontroleerd. De tekst is blijkbaar een eenmansactie en de bron staat duidelijk niet garant voor enige kwaliteit.
We hebben misschien minder professionele papierjournalisten, maar op internet kan iedereen zijn eigen onderzoeken doen en zelf publiceren. Iedere site moderator is redacteur en hoeveel zijn dat er wel niet? Er zijn juist ongelooflijk veel journalisten bijgekomen, al zijn ze er niet specifiek voor geschoold. Amateurs gaan publiceren en getrainde journalisten kunnen geen Nederlands meer. Waarover moet ik me zorgen maken?
zondag 6 juni 2010, 05:12 uur
#28 Tonko Boekhoud.
Jazeker ga ik spitten. Kan erg verhelderend werken.
Wieke Hoeben, daarom voel ik me ook niet bedreigd.
Kennen Uw kinderen en kleinkinderen het verschil tussen reclame en het benoemen van een gebruiksvoorwerp? Een Kleenex is gewoon een papieren zakdoek en Hoover is een stofzuiger enz.
De vervuiling van het brein begint vroeg en eindigd al snel bij PVDA als arbeiderspartij en CDA wat iets met christendom te maken heeft.
zondag 6 juni 2010, 11:48 uur
@33 w.m. niehboer zegt: “Iedereen kan wel communicatiedeskundige wezen…
‘ die lieden hebben ook nog een titel, drs 
of enkele zijn zelfs gepromoveerd.
##
Het is juist en ook weer niet.
Velen zeggen: “gebruik je verstand, zo’n univ. studie is verspilling”, het is om de titel te doen meer niet.
Maar!
U ziet het ‘verkeert
En lieden met een titel daar kijkt men nog steeds tegen op, al zijn velen van hen slechts goed om ambtenaar/politicus te zijn.
Om te herkouwen wat hun bobo/partij heeft verordoneert, meer niet.
Daar moet je voor geschoold zijn, om dat te kunnen accepteren.
Het is een schande dat notabene wetenschappelijk instituten zulke studie-richtingen op hun les programma hebben.
Er is niets wetenschappelijk aan.
Een hobby vd universiteiten om maar studenten binnen te halen.
oa. naar aantallen studenten krijgen univ. hun subsidie vd overheid.
Zou goed zijn als studie richtingen een kwalificatie krijgen,
niet vd univ. natuurlijk want dan zou men eigen vlees keuren.
Een kwalificatie in de praktijk, door de markt naar:
-Hoe de vraag in de arbeidsmarkt ligt van een studie richting, aantal open vacatures.
-Er op internet na te gaan is hoeveel werkeloos zijn van een studierichting, of in een beroep werkzaam zijn, waar een andere studierichting meer voor de hand zou liggen.
Deze gegevens hoeft men slechts op internet te zetten.
Het UWV heeft het voorhanden,
even sql-en in de databank en men heeft de cijfers.
zondag 6 juni 2010, 12:59 uur
INGEZONDEN BRIEF OVER HET BERICHT:TIEN KEER ZOVEEL MENSEN IN PR ALS IN PERS
Het is een misvatting om te denken dat al die communicatiemensen zich bezighouden met de pers of met spinnen. Al jaren kom ik op allerlei communicatieafdelingen om stagiaires en afstudeerders voor diverse HBO-scholen te begeleiden. Gelukkig is er nog steeds werk in de communicatiesector voor al die studenten.
Wat doet het boeketje afstudeerders dat ik nu heb bijvoorbeeld?
Eén zoekt voor een gemeente uit via welke kanalen en middelen moeilijk bereikbare doelgroepen aangesproken kunnen worden. Een ander verdiept zich in de klantvriendelijkheid van een spijkerbroekemerk naar de groothandel toe. En dan is er de enige jongen die uitzoekt hoe scholieren die naar ontwikkelingslanden uitgezonden worden hun ervaringen kunnen delen met hun achterban. Een bevlogen meisje is bezig met communicatie over hoogbegaafden met leraren en ouders. Dan hebben we nog iemand die onderzoekt hoe vrijwillige fotografen en reporters van een dj website hun werk beter kunnen doen. Ze helpt dus civic journalism te bevorderen. Is dat erg?
Kennelijk hebben communicatiemensen een functie in organisaties, om ervoor te zorgen dat ze hun doelen beter bereiken en hun klanten en relaties beter kunnen bedienen. De groei van het vak zit dus niet speciaal in het aantal persvoorlichters en lobbyisten.
zondag 6 juni 2010, 14:33 uur
$ VRAAG: “Onderzoekt u als lezer soms zelf de bronnen als u de verslaggeving niet vertrouwd? ”
Flauw om te beginnen met de laatste vraag, alleen vanwege die ‘d’, want wie maakd zo’n foudt ook niet weleens? Een doorsneespellingchecker snapd het niet en Nederlants is en blijft goddank en gelukkig een mooie ingewikkelde taal. [We keken gisteren, na de babberkoe, met de jongelui naar oude opnames van en over de dichters Bloem en Achterberg. Onuitwisbaar schitterend & ontroerend. Tegelijk beving een lichte hopeloosheit mij, want deze jongelui hebben nauwelijks nog enige verbinding of voeling met dat Nederland/-s; maar we blijven trekken en duwen]
Om op de vraag terug te komen: een krakkemikkig stuk leg ik sneller opzij, want als het onderwerp mij interesseert of boeit, heb ik legio bronnen binnen handbereik die wel betrouwbaar ogen. Op een gegeven ogenblik herken ik bepaalde journalistennamen en die zijn een wegingsfactor bij wel/niet lezen. Of …… lezen, louter om te kunnen lachûh…! (en stiekem stilletjes schreien tegelijk).
$ VRAAG: “En als u zelf in de voorlichting of PR werkt: kunt u dan aangeven hoe u journalisten zover krijgt uw informatie te publiceren?”
Ja hoor! Ik ben me daar gekke Henkie. Natuurlijk kan ik dat, maar dat ga ik dan toch niet vertellûh?! Zoiets hang je niet aan de grote klok; veuls te brisant. Tenzij je dringend aan de bak wilt als spindoctor en communicatie-expertstrateegdeskundoloog. Dan wel. Maar dan zou ik je dus juist niét inhuren.
$ VRAAG: “Zou de media daarom vaker verantwoording moeten afleggen over hoe belangrijke primeurs tot stand gekomen zijn?”
Neen. Hooguit over het tijdstip van publicatie misschien; de timing, de traagheid of het overhaaste. De weging van het bericht houd ik toch in eigen beheer.
Ik vind dat de media eerder moeten verantwoorden waarom zij niét over zaken publiceren of die dingen niét aan de orde stellen.
Actueel voorbeeld. Iedereen meldt alsof het de gewoonste zaak van de wereld is dat de vakbonden en werkgevers allerhande dingen aan het bekokstoven zijn over onze AOW, waarmee zij straks de politici die wij nog móeten kiezen, confronteren. Niemand schijnt zich daar druk om te maken. Ja, ik heb zelfs koppen gelezen in de trant van: vakbonden en werkgevers nemen het initiatief. Dat hale je de koekoek!
De media lijken het vanzelfsprekend te vinden dat zelfs onze democratie uitbesteed wordt! Alles wordt immers ge-outsourced. Wat een krankjorume kermis!
Al die banale en absurde privatiseringen van ons Publieke Goed – daar hoor ik ook niemand over piepen, vreemd genoeg – hebben inmiddels bewerkstelligd dat wij de homeopathische verdunning van “Democratie” waarin we tegenwoordig leven, voor zoete koek slikken! Uiterst curieus. We tijgen ter stembus als zombies, omdat we ons mak en gedwee tot zombies hebben laten ombuigen en hervormen.
$ VRAAG: ” Vermoedt u weleens dat een journalistiek artikel het product is van een uitgekiende mediastrategie van PR-medewerkers?”
Nou, daar moet ik heel lang over nadenken en diep graven; een uitgekiende mediastrategie, zou heel misschien kunnen, je moet tenslotte niemand onderschatten, maar vaak zal zo’n vermoeden mij niet besluipen en bekruipen, neen.
Wel vind ik dat er steeds minder degelijke lezenswaardige (redactionele en hoofd-) artikelen geproduceerd worden. Daardoor moet ik vaker en meer interpreterend combineren – ook aan de hand van niet-Nederlandse bronnen. Dat is mij inmiddels een tweede natuur geworden. Voor de jeugd die over steeds minder talenkennis – inclusief haar moerstaal – beschikt, wordt dat ingewikkelder. Ik merk dat zelfs bij onze jongelui, terwijl ik die toch tot het neusje van zalm reken.
Neen, ik vind andersoortige communicatie-uitingen veel interessanter om op te merken en vaak werken die doeltreffender, want op subliminaal niveau – (her-) lees Vance Packard maar { [Freud kan niet meer, want die is door de zorgmanagers afgeschaft. Terzijde: daarom dat niemand die ghetto-neurose van de staat Israël relateert aan het ooit in ghetto's hebben moeten leven van joden. The Economist heeft deze week een lead-plus over "Israel’s siege mentality" maar geen spatje Freud. Terwijl Freud zou hebben kunnen herinneren aan die vriend die steeds weer de voor hem verkeerde vrouw kiest, omdat hij als volwassene nu eens eindelijk zijn moeder een poepje wil laten ruiken, bij zijn moeder in de herkansing wil. Iets in deze trant ongeveer ] }
Bijvoorbeeld de negatieve geruststelling. Wat is de negatieve geruststelling.
Een week of wat terug kregen wij via de tv zo’n negatieve geruststelling: ons werd vertoond dat politie en andere beveiligers competenties bijgebracht kregen op het vlak van onderkennen van afwijkend gedrag, teneinde potentiële booswichten er preventief uit te kunnen halen. Kan een broodje aap zijn geweest, die hele vertoning, maar zo’n ‘training’ is anders behoorlijk link omdat hij – zeker indien beunhazen en tovenaarsleerlingen als ‘instructeurs’ figureren – zwaar averechts kan uitwerken wanneer puntje ooit bij paaltje zou komen.
Waarom noem ik dit een negatieve geruststelling? Omdat ons werd verteld dat er weliswaar geen acute terreurdreiging was, maar onze hermandad en aanverwante bijrijders werden voorbereid óp …. dus ingeval dát …… snapt u ‘m ??
Een week of wat later gaf de demissionaire CDA-minister van BuZa, ene meneer Verhagen, een waarschuwing inzake verhoogde terreurdreiging. [ tegen de jongelui: merk vanuit je ooghoeken op dat ene meneer Gerrit Zalm - voor wie en waarvoor die snuiter precies werkt weet niemand, maar hij is formeel lid van de club van de VVD - iets roept over de tegenvallende winst waarmee ABN Amro verkocht zou kunnen worden ..] .
Bedenk dat we in verkiezingstijd zitten. Dus hoe breng je deze communicatie-uitingen met elkaar in verband, of juist niet. Ga maar aan het combineren en interpreteren. Wel onder begeleiding van deskundigen uiteraard.
Ander voorbeeld. Toen Job Cohen onlangs werd gevraagd welke politicus-premier hij als “Voorbeeld” zou willen aanmerken, noemde meneer Cohen de naam van zijn partijgenoot Kim Wok. Dus niét Joop den Uyl. Volgens de jongelui betekent dit hoogstwaarschijnlijk dat de inner circle van de werkgever van meneer Cohen, d.w.z. die PvdA’ers die letterlijk van de partij eten en leven (dus niét de gewone partijleden en al helemáál niet de simpele kiezer met z’n vlaggetje, haar feestneus en z’n toeter), dat die meer brood zien in deals met haar VVD-tegenvoeters, die dezelfde persoonlijke belangen hebben te beschermen en verdedigen.
De gangbare aanpak van de bonzen en bobo’s laat zich trouwens simpel samenvatten als mushroom management. Mushroom management = keep them in the dark and feed them shit!
Practisch gezien zou voor de PvdA “regeren” met het CDA evengoed kunnen, maar in de beeldvorming zou dat aanzienlijk minder overtuigend ogen. Tenslotte moet er een minimum aan decorum worden opgehouden; dat men altijd het belang van Nederland voorop heeft staan en het belang van de Kiezer direct daarna komt. Bij elkaar opgeteld: het Algemeen Belang.
De jongelui zijn intussen zo realistisch dat ze menen te begrijpen dat het Algemeen Belang de grote fake en façade is waar achter allerlei andere belangen tieren.
Dus een zo’n opmerking van meneer Cohen, zit vast aan en verwijst naar een baaierd van betekenissen die grotendeels onder de oppervlakte zwemmen.
Voor de ingewijde en de goede verstaander wellicht te zien en duiden, maar voor Jan met de Pet nauwelijks tot niet te attraperen; Jan met de Pet denkt straks dat ‘ie op een club stemt die zijn belang en daarmee het Landsbelang gaat dienen. Want dat staat immers zwart op wit in het verkiezingsprogramma? Bovendien is de lijsttrekker zo’n toffe peer. M’n liefje wat wil je nog meer? Let wel: misschien hebben de jongelui het helemaal bij het verkeerde end hoor. Want dat zou zo maar kunnen, natuurlijk. Vergeet ook nooit die witte raaf tussen al die politieke piranha’s, potsierlijke paljassen en platte patjepeeërs.
Tot slot een tijdbesparende tip vanwege de jongelui aan de media.
Indien u voortaan alle persberichten, voorlichtingsbrochures, folders etcetera, per ministerie of dienst bundelt en ons eens per kwartaal meldt hoeveel pond, kilo. ton of meer er is afgescheiden en geproduceerd, is dat voor ons ruim voldoende.
Wat betreft de digitale communicatie-uitingen sommeert u gewoon de giga- en terabytes en die getallen voegt u bij die van het papier. Dan zijn wij voldoende op de hoogte gebracht en kunt u, de media dus, zich met zinnig werk bezig houden en u van uw kerntaken kwijten.
Maar natuurlijk staat en valt de kwaliteit van journalistiek – zoals de kwaliteit van alles in een samenleving – met ons onderwijs.
P.S.
# 34 Paul Lookman, mag ik u het boek van OLLEVIER, IVAN misschien aanraden? Titel”: “De man die nergens vandaan kwam – Tony Blair en New Labour.” Daar wordt ondermeer over de verkoop van de Britse kwaliteitskranten aan Rupert M. door mw. Thatcher verteld en denkt u dan wat er zich hier bij de NRC momenteel misschien allemaal afspeelt, met meneer Derk Sauer en zo.
zondag 6 juni 2010, 17:58 uur
Over het Nyfer-onderzoek net op de Trouw-site gelezen:
“D66-leider Alexander Pechtold laakt het onderzoek dat het bureau Nyfer in opdracht van de Volkskrant heeft verricht ………
Pechtold haalt zwaar uit naar de Volkskrant in een weblog. De redactie nam volgens hem een tweederangs onderzoeksbureau in de arm en heeft zelf niet genoeg deskundigheid in huis om te zien dat de cijfers niet kloppen. Overigens komt het vaak voor dat media externe specialisten inschakelen om zaken uit te zoeken.
(…………………)
Wie was er allemaal zo ’triggerhappy’ om met een mooie opening de PvdA nog even een kontje te geven een paar dagen voor de verkiezingen?” stelt Pechtold. Volgens D66 komt de PvdA er bovendien onterecht te gunstig vanaf..”
Alsof de PvdA er ook terécht ooit gunstig vanaf zou kunnen komen. Meneer Job Cohen zwabbert als een oude dronken dweil op foute kunstrijschaatsen alle kanten op en zit waarneembaar vast aan de touwtjes van de PvdA-partijbaronnen. Ach, dat zitten Rutte en de rest natuurlijk ook, maar die doen het al langer. Dat naar de pijpen van de poppenspelers der partij dansen, bedoel ik. (Hen wordt een gespreid bedje ná hun politieke leven in het vooruitzicht gesteld …… zo gaat die dingen nu eenmaal)
Denk maar eens na: een mw. Marja van Bijsterveldt op 2 bij het CDA! Dat is pure casting op garnalenverstand, maar dan krijg je dus wel dramvermogen om de ingehamerde boodschap over te stampen: Wiederholung macht den Meister, of zoiets .
Het is inderdaad hilarisch wanneer je even goed áchter de formele communicatie-uitingen koekeloert.
maandag 7 juni 2010, 09:06 uur
Veel nieuws is (aan)gestuurd.De camera laat maar een klein stukje zien en dat is meestal niet de dagelijkse werkelijkheid,maar dat wat de filmer interessant vindt en die interesse wordt geleid door kijkcijfers.De journalist heeft dezelfde makke en wiens brood men eet diens woord men spreekt.
Het nieuws dat in Nederland geschreven/gepresenteerd wordt in diverse media is anders dat hetzelfde nieuws bij de Franse krant/televisie en dat is weer anders dan bij de bbc/times.Elke krant nieuwszender heeft zijn eigen werkelijkheid.Ik neem alle berichtgeving met een schep zout.
maandag 7 juni 2010, 12:17 uur
#39 Jerry Mager: ik ken het boek niet, maar het fenomeen maar al te goed. Voor wat het laatste deel van uw advies betreft: zie http://geopolitiek-in-perspectief.blogspot.com/2010/06/halve-of-misleidende-informatie-over.html
maandag 7 juni 2010, 17:27 uur
@36 Veronica Cramer,
>> (…) als u de verslaggeving niet vertrouwd?
>Auw! Wat maakd u me nou?
Wat bij mij pijn deed was het werkwoord ‘vertrouwen’ in tweede persoon enkelvoud van de schrijver stam+d kreeg (in plaats van ‘t’, he?). Dus dat deed ik nogmaals, met het werkwoord ‘maken’.
Verder ben ik het met iedereen eens.
maandag 7 juni 2010, 18:33 uur
Het is wel degelijk zorgwekkend. De burger is gebaat bij een goede journalistiek, een journalistiek die in de eerste plaats zoveel mogelijk feiten aandraagt. En die vervolgens duidt.
Gelukkig zijn er nog wel goede kranten die journalisten in dienst hebben die weerwerk kunnen bieden, die doorprikken wat de pr medewerker hen aanbiedt als zgn feiten. Maar dat geldt niet voor alle kranten. Soms zijn journalisten te naief,onervaren, soms ook hebben ze een grote workload die maakt dat ze maar overnemen wat anderen hebben hebben aangereikt. Wel zo makkelijk, en soms ook begrijpelijk.
De burger kan zelf niet op onderzoek uitgaan, hij is aangewezen op de media. We kunnen af en toe de krant corrigeren, attent maken op, en maar hopen dat ze er iets mee doen. Zie bv de zaak Maria Mosterd, product van gemakzucht, nabauwerij. Maar leert men hiervan? Nog altijd gelooft de doorsnee – journalist in het fenomeen loverboy, in gedwongen prostitutie en een omvangrijke vrouwenhandel. Gebrek aan gezond verstand, aan een gezonde dosis wantrouwen leidt hiertoe. Een voorbeeld.
Enkele jaren geleden verscheen een rapport van ik meen een Amsterdamse wethouder, van Ghanese afkomst, en een wetenschapper, beide vrouwen, over een netwerk van jonge donkere meisjes in de Bijlmer, ge-exploiteerd door een bende. Namen en locaties werden niet genoemd. Bijlmer…..Nooit meer iets van gehoord, geen arrestaties, niets. Maar ook geen journalist die daar (later) in is gedoken, navraag heeft gedaan.
dinsdag 8 juni 2010, 10:23 uur
Tijdens de koude oorlog was de nieuwsdienst van de CIA groter dan Reuters, UPI en AP bij elkaar. Aan de basis van de infovoorziening wordt zo stevig gemanipuleerd en daarbij gaat het dan ook nog eens om belangrijke politieke ontwikkelingen. En het nieuws dekt slechts een deel van datgene wat er gebeurt. En de diepgang is doorgaans duidelijk beperkt. En de media filteren het nieuws dan ook nog eens via hun eigen zienswijzen en interpretaties. En er zijn weinig journalisten met voldoende kwaliteit om grote projecten op het gebied van de onderzoeksjournalistiek te doen. En bovendien ontbreekt het hen doorgaans aan geld, tijd, mankracht en contacten voor onderzoek. Het resultaat is dat de journalistiek zijn oren vaak dan maar naar de PR medewerkers laat hangen. En ook vanwege de belangen van media zelf wil de journalistiek zijn kritische vermogens weleens reduceren.
En wat er dan uiteindelijk resteert, wordt op het bordje van de nieuwsconsument geschoven en die is er vaak toch van overtuigd behoorlijk geïnformeerd te worden.
dinsdag 8 juni 2010, 18:44 uur
? ?
# 16. Jitso Keizer : “. . . . . , al heeft dit blog maar een gering aantal lezers.”
? ? . . . . . Hoe weet u dat dit blog weinig lezers heeft ???
Alleen de redactie heeft daar toch zicht op? Ik bijvoorbeeld heb deze discussie via collega’s over de mail toegestuurd gekregen – gekopieerd van deze site.
Relatief weinig reageerders wil nog niet zeggen dat een blog weinig is gelezen.
# 10. Michiel Jonker geeft aan waarom – misschien juist op inhoudelijke discussies, met een ‘zware’ lading – relatief weinig reageerders expliciet durven te reageren: ” Echte openheid is overgave, risico nemen.” Dat risico moet je als reageerder maar durven en kunnen nemen. Met twee studerende kinderen en een forse hypotheek ben je heel voorzichtig; vooral in deze tijden.
Twee punten: volgens mij zijn de namen die ik regelmatig op deze NRCsite tegenkom van: 1) personen die geen direct risico (meer) lopen in de sfeer van hun werk – pensionado’s e.d.; 2) deze mensen hebben daarom en daarnaast ook de tijd om zich in deze discussies te mengen.
Mijn collega’s en ik lezen weliswaar enkele krantensites stelselmatig (we verdelen de sites – ook buitenlandse – per tourbeurt onderling), maar wij reageren zelf zelden. Waarom reageren we niet? Omdat je bijna altijd traceerbaar bent; zelfs als je uit een internetcafé post; waar je weer extra inspanning voor moet doen.
Je schrijfstijl, je standpunten, je wijze van argumenteren, zijn herkenbaarder dan je zelf denkt. Het kan zo maar zijn dat iemand die jouw reactie niet zint, besluit dat zij/hij jouw schrijfstijl heeft herkend en ontdekt en je het leven zuur gaat maken. Vergis je daar niet in; je weet dan werkelijk niet uit welke richting de kogel komt. Dat verzeker ik u.
# 20 Jacques Schoenmakers, u brengt onderscheiden aan in de soorten ‘communicateurs’ (bijna alles kan tenslotte onder ‘communicatie’ worden gesubsumeerd), maar ik vind de cijfers die u noemt behoorlijk hoog.
125 medewerkers bij VROM voor communicatie? Op de keper beschouwd is dat schandalig. Die personen drukken op het budget ten koste van ambtenaren die zich bezig zouden hebben kunnen houden met genereren van reële toegevoegde waarde! Of anders minder ambtenaren, hetgeen natuurlijk ten koste van uw schaal – uw ‘span of control’ – zou zijn gegaan waardoor u een lager pensioen zou hebben dan u nu waarschijnlijk geniet. Dat pensioen misgun ik u trouwens niet. Alleen is dat gezwets over voornemens om het aantal ambtenaren te verlagen intussen zo’n cliché geworden dat het mij al ergert als ik zo’n pratend hoofd alweer die riedel hoor afdraaien.
# 23 stan van houcke: ” net als zogeheten voorlichters verdedigen ook journalisten van de commerciele media de belangen van de machtigsten.”
Alleen journalisten van de * commerciële * media? Kom nou toch meneer Van Houcke. Wiens brood men eet, maar ook wiens brood graag zou wíllen eten hoor ….
# 10. Michiel Jonker & # 24 L. Vis . . . . . wilt u s.v.p. de prostitueés als beroepsgroep niet beledigen door hen over een kam te scheren met volksverlakkers en gebakken-lucht-verkopers!
U moest eens weten hoeveel politici en dure ambtenaren gebruik maken van de diensten van deze sociaal werkende dames. Hoe ik dat weet? Omdat ik in mijn studententijd o.a. als receptionist/chauffeur heb gewerkt voor gelegenheden waar die dienstverlening plaatsvond. Ik heb daar geen morele bezwaren tegen, zo lang het om vrije dienstverlening gaat vanwege zelfstandige volwassenen.
Al met al heb ik na lang wikken en wegen en partijprogramma’s bestuderen en debatten bestuderend, besloten om morgen toch 2 x NIET te gaan stemmen (ook voor mijn machtiging niet), omdat er doodgewoon geen echte keuzes, geen werkelijke alternatieven worden geboden. Schandalig en treurig tegelijk! Zo’n gang van zaken als met onze AOW – die ik later overigens zelf niet per sé als inkomen nódig heb – waarover wij niet kunnen beslissen, maar de vakbonden en werkgevers onderling versjacheren! dat zint mij helemaal niet. Symptomatisch voor de zogenaamde democratie waarin wij leven. Mager (# 39) heeft groot gelijk met zijn observatie dat de pers dat onterecht langs zich heen laten gaan.
Met ons allen zijn we materieel rijker geworden en toch vind ik onze levensstandaard afgenomen. Da’s knap als je zoiets kunt beerkstelligen als politiek. Alleen komt het mij knap de keel uit.
Moeten kunnen stemmen voor lege Kamerzetels blijft door mijn hoofd spelen als enig doeltreffend alternatief om onvrede kenbaar te kunnen maken, maar dat zit er met dit pluche-establishment niet in, vrees ik. Want dat morgen menigeen in feite als een zombie zal gaan stemmen, weet ik wel zeker; helemaal gefocust op het voorgespiegelde eigenbelang en naderhand ontdekkend dat men opnieuw van een koude kermis thuis komt.
dinsdag 8 juni 2010, 20:34 uur
Om moedeloos, en vooral boos, van te worden:
Overduidelijke en welhaast schreeuwende waarheden in “onze” sociaaleconomische (wan)orde, die dus echt niet een “beter verklarende” en “genuanceerde analyse” behoeven, worden juist DAAROM -vooral in verkiezingstijd- omwolkt met in opdracht geuit Pr-gekrakeel en daaromheen zoemende “journalistiek”, omdat de liefhebbers van de status quo van zo’n onverbloemd gepresenteerde waarheid overduidelijk niet (meer) gediend zijn.
Dat ik hiermee voor heel wat mensen overduidelijk een open deur intrap is pas echt schokkend:
Want, hiermee is eigenlijk ook impliciet gezegd dat allerlei woordenpraal ter verklaring van overduidelijke en eenvoudige vanzelfsprekendheid, inmiddelsVOORAL moet verhullen dat verregaand ontspoord egoïsme nagenoeg altijd de “inspirerende“ drijfveer is voor dergelijke schandelijke, desoriënterende en verwarrende leugenachtigheid.
Net zoals dat ook de drijfveer is van de zeer verontrustende en slechts ogenschijnlijk (!) onbegrijpelijke voorkeur van nogal wat stemgerechtigden voor de VVD, ONDANKS haar ramkoers op weg naar een volslagen ontwortelde, ontwrichte en voor velen onleefbare samenleving.
Overduidelijk maakt ook doorgeslagen liefde voor platvloers en harteloos materialisme volslagen blind…
Harrie V.
donderdag 10 juni 2010, 16:40 uur
De stemmem zijn geteld en de VVD zal het voortouw moeten nemen. Nu is regeren aan de orde.
Dat is iets anders dan jolige verkiezings theaterstukjes. Dat waren verziekings theaterstukjes gericht naar de tegenpartij.
Nu komt het er opaan.
Nederland moet uit de schuld, uit de bundel hypotheekschulden die zijn verzameld door banken en verzekeraars, waaronder het Nederlandse Gouvernement, dat garant staat.
Tophypotheken moeten worden afgeschaft.
Wie geen geld heeft kan niet kopen. Wanneer men behoeftig is wordt er een mouw aan gepast.
Er moet een plafond komen voor hypotheekrenteaftrek.
Deze renteaftrek en tophypotheek heeft van elke inwoner van Nederland een niet-bezitter gemaakt en daarmee een mond dode kiezer.
Een voorstel aan het forum, laten we de zaken eens zuiver stellen. Wie wil U zien verschijnen of herverschijnen in het volgende kabinet.
Dan ga ik in het startblok met Minister Hirsch Ballin op Justitie. Maakt niets uit dat hij CDAer is.
Hij kent zijn taak. Kreeg opdracht na te gaan of sommige jeugdgevangenissen konden worden samengevoegd of gesloten. Dat deed hij keurig. De vlieger ging niet op omdat de banen van gevangenbewaarders dan op het spel zouden.
Dan moet er een beslissing komen. Is een jeugdgevangenis een opvoedingsgesticht voor onopgevoede en ongeschoolde jongeren of een jeugdgevangenis. Staat het gebouw er voor de gevangen bewaarders om hen van een inkomen te voorzien of als een verlengstuk van het Ministerie van Onderwijs, die het lieten afweten?
Laat eens weten ongeacht partij aan wie U het land wel wilt toevertrouwen.