Plots, na twee jaar zonder gesprekken, zijn de vredesbesprekingen tussen Israëliërs en Palestijnen weer hervat. Onder toeziend oog van de Amerikaanse president Obama spreken de Israëlische premier Netanyahu en de Palestijnse president Abbas weer met elkaar.

Er zijn redenen om aan te nemen dat de besprekingen niet vruchtbaar zullen zijn. Ga maar na: vlak voordat de besprekingen begonnen werden 4 joodse kolonisten op de Westelijke Jordaanoever gedood, als reactie heeft de joodse kolonistenorganisatie The Yeasha Council aangegeven dat er weer gebouwd gaat worden in de nederzettingen, Israël controleert en blokkeert nog steeds delen van de Gazastrook, de extreme politieke groepering Hamas is de baas op de Gazastrook en geen voorstander van de huidige vredesonderhandelingen. Het zijn allemaal potentiële brandhaarden die de vredesbesprekingen kunnen ondermijnen.

Maar er is ook hoop. President Obama is in een eerste reactie voorzichtig positief. Op een persconferentie bij het Witte Huis zei Obama dat de Israëlische premier Netanyahu en de Palestijnse president Abbas ,,het zich niet kunnen veroorloven” om de gelegenheid voorbij te laten gaan. Ook Netanyahu was aan het begin van de top optimistisch. Tegen de Palestijnse president Abbas zei hij: ,,U bent mijn partner in de vrede. Het is aan ons om naast en met elkaar te leven.” En de Israëlische minister van Defensie, Ehud Barak, deed alvast een handreiking door te pleiten voor het opgeven van delen van Jeruzalem.

Wat denkt u? Waarom kunnen deze vredesonderhandelingen na jaren vergeefse pogingen wel succesvol zijn? Wat is de sleutel tot succes? En kan de Amerikaanse president Obama, in eigen land geconfronteerd met economische tegenspoed en nog bezig met de afwikkeling van twee oorlogen, deze onderhandelingen succesvol leiden?

Israël beweert dat het pro-Palestijnse hulpkonvooi een gewelddadige aanval was op haar soevereiniteit. Maar daarin staat ze tamelijk alleen. De bestorming van de vloot in de Gazastrook, met aan boord meer dan 10.000 ton goederen, is vandaag door de Verenigde Naties deels veroordeeld.

Het brute geweld, waar gisteren tien tot negentien doden bij vielen, vereist een onafhankelijk onderzoek, aldus de VN. Vooral omdat het in internationale wateren heeft plaatsgevonden. De Veiligheidsraad eist andermaal dat de Israëlische blokkade van de Gazastrook wordt opgeheven.

Een groot aantal opvarenden is Turks. Dat leidde tot een woedende reactie van Turkije. De ambassadeur is teruggeroepen en menigtes riepen in Ankara en Istanbul op tot wraak. De relatie was ooit goed.

Ondertussen is Israël ook nog een propagandaoorlog gestart, schreef Gideon Levy (redacteur van Ha’aretz) gisteren in NRC Handelsblad. “Die heeft geprobeerd ons en de wereld op de mouw te spelden dat de bezetting van Gaza voorbij is, maar dat Israël sowieso de juridische bevoegdheid heeft om humanitaire hulp tegen te houden. Het is allemaal één grote brij van leugens.” Volgens Levy heeft vier van de vijf inwoners van Gaza humanitaire hulp nodig.

Wat vindt u? Denkt u dat Israël uit is op een internationaal isolement? Of zou de aanval een uit de hand gelopen poging zijn om de vloot tegen te houden?

NB: Alleen reacties onder vermelding van voor- en achternaam worden geplaatst. Lees de netiquette alvorens u reageert.

De Protestantse Kerk in Nederland (PKN) heeft zich de woede op de hals gehaald door de staat Israël in een brief op te roepen het internationaal recht te erkennen.

De PKN uitte haar kritiek in navolging van een groep Palestijnse theologen die in een zogenaamd Kairos-document het lijden onder de Israëlische bezetting aan de kaak stelden. Die verhandeling is volgens bisschop Desmond Tutu “vervuld van genade”, waar ze “vol toorn” had kunnen zijn.
Lees verder »

Het OM gaat de Tweede Kamerleden Harry van Bommel en Sadet Karabulut (beiden SP) en Gretta Duisenberg niet vervolgen voor uitlatingen tijdens een demonstratie tegen de inval van het Israëlische leger in de Gazastrook in Amsterdam in januari vorig jaar.

Advocaat Bram Moskowicz deed aangifte tegen de drie voor aanzetten tot haat, discriminatie en geweld. (lees verder)

Bekijk hier het filmpje:

Lees verder »

Moet Europa Hamas erkennen als gesprekspartner? Nee, schreef Alfred Pijpers, verbonden aan Instituut Clingendael, eerder op de opiniepagina. Hij vond de oproep die politici, wetenschappers en deskundigen deden, dubieus:

Dubieus, omdat gesprekken met Hamas, door wie ook, nooit iets hebben veranderd aan de gewelddadige en fundamentalistische inslag van deze groepering. Verder zal toenadering tot Hamas Iran in de kaart spelen, het Midden-Oostenbeleid van Obama ondermijnen en de kans op Palestijnse staatsvorming verder verkleinen.

Een eenheidsregering van Fatah en Hamas kan namens de Palestijnen vrede sluiten met Israël. Dus moet Hamas uit de beklaagdenbank. Dat schrijft Sietse Bosgra, secretaris van het Nederlands instituut Palestina-Israël, vandaag op de opiniepagina.

Achteraf weten we dat de oorlogen in Irak en Afghanistan gebaseerd waren op gebrekkige en onjuiste informatie. Het resultaat was rampzalig: een door terrorisme geteisterd Irak en een Afghanistanoorlog die maar niet gewonnen kan worden. Maar ook het Palestijn-Israëlische vredesproces wordt ernstig geschaad door de voortdurende herhaling van onjuiste informatie.

Hij wijst erop dat ook Fatah in haar Handvest oproept om Israël te vernietigen. Eind 2007 werd in het Amerikaanse Congres een resolutie ingediend waarin Abbas werd gevraagd om “de tien artikelen in het Fatah Handvest te schrappen waarin wordt opgeroepen tot de vernietiging van Israël”. Maar toen Israëlische woordvoerders de kwestie ‘irrelevant’ en de actie ‘misplaatst’ noemden verdween de kwestie in de doofpot.

Lees hier het volledige artikel en reageer hieronder.

Door Zvi Markuszower (heeft een aantal jaren in Israël gewoond)

Roel Schrijvers wekt de indruk dat de conferentie tegen racisme in Durban (2001) een idyllische gebeurtenis was. In werkelijkheid was het een toneel van virulent antisemitisme en van aanvallen op Israël.

Ook dit jaar bij de antiracismeconferentie in Genève ging het opnieuw alleen over Israël. Dit heeft niets meer met antiracisme te maken. De focus op Israël is buitenproportioneel en laat geen ruimte voor aandacht voor andere gebieden op onze aardbol die geteisterd worden door permanente oorlogen en schendingen op grote schaal van elementaire mensenrechten.

Lees op nrc.nl/opinie het volledige artikel