Het kabinet is akkoord over de verhoging van de AOW naar 67 jaar. Onderdeel van de plannen is dat werknemers straks maximaal dertig jaar zwaar werk mogen verrichten. De werkgever wordt verplicht de werknemer daarna alternatief lichter werk aan te bieden. Lukt dat niet, dan kan de werknemer gewoon op zijn 65ste met pensioen.
Door Tsjalle van der Burg (doceert economie aan de Universiteit Twente)
Het depositogarantiestelsel moet op de schop. Zorg dat de overheid minder kwetsbaar wordt.
In de meeste landen garandeert de overheid mensen met een spaarrekening dat zij hun inleg altijd terugkrijgen. Hierbij geldt wel een maximum. Tijdens de kredietcrisis hebben veel landen dat maximum meer dan verdubbeld. In Nederland ligt het nu op 100.000 euro.
De kosten van het stelsel worden gedragen door de banken en de overheid, waarbij de precieze verdeling per land verschilt. In Nederland worden spaarders, als hun bank in gebreke blijft, in eerste instantie door de overheid gecompenseerd. Maar die kan de kosten vervolgens op alle andere banken verhalen. Helaas helpt dit de belastingbetaler maar tot op zekere hoogte. Want als een grote bank failliet gaat en de nog gezonde banken daarvoor moeten opdraaien komen ook die banken mogelijk in de problemen, en dan moet de overheid de banksector toch weer steunen.
Lees het volledige artikel van Tsjalle van der Burg op nrc.nl/opinie.
Door Otto Waterlander, Marco Kesteloo en Kees Cools (partner bij Booz & Company. Cools is tevens hoogleraar ondernemingsfinanciering aan de Rijksuniversiteit Groningen).
Nederland kan de toon aangeven in duurzaamheid als het een emissie- en afvalloze stad voor 40.000 inwoners bouwt.
Zoals ieder Europees land heeft Nederland ambitieuze klimaatdoelen voor 2020. Geen gemakkelijke opgave, temeer daar wij sterk achterlopen op het gebied van duurzaamheid: slechts 3,4 procent van onze energie is duurzaam, niet veel vergeleken met 7,1 procent in Duitsland en 17,3 procent in Denemarken.
De geplande extra overheidsinvesteringen om tegelijkertijd de kwaliteit van het milieu te verbeteren en de gevolgen van de recessie in te dammen, vormen een goed moment om een doorbraak te forceren. Wij stellen voor om in Nederland een groene, duurzame stad voor 40.000 inwoners te bouwen, een stad met zo min mogelijk emissies en afval. Zo’n stad van 40.000 inwoners, laten we deze Duurstede noemen, heeft een schaalgrootte die redelijk compleet is, met eigen scholen, eigen theater, eigen vuilnisafvoer enzovoorts. Duurstede mag geen slaapstad worden met alleen woonhuizen, er moet ook voldoende werk zijn.
Door Paul De Grauwe (hoogleraar economie aan de universiteit van Leuven).
Macro-economen geven volstrekt tegengestelde adviezen en dat bemoeilijkt het oplossen van de crisis. Zij moeten de rationele consument vaarwel zeggen.
Het lijdt weinig twijfel: de macro-economie als wetenschap is in grote problemen. De knapste koppen uit het vak maken ruzie over de meest elementaire vraagstukken. Neem de begrotingstekorten die in landen als de VS en Groot-Brittannië inmiddels meer dan 10 procent van het bruto nationaal product belopen. Het ene kamp van macro-economen stelt dat deze tekorten als ze niet snel worden teruggedraaid, tot een stijgende rente en een onderdrukking van de particuliere investeringen zullen leiden. In plaats van de economie te stimuleren, zullen de tekorten tot een nieuwe recessie leiden, die gepaard zal gaan met een stijgende inflatie. Mis, zegt het andere kamp. Er is geen inflatiegevaar. Deze grote tekorten zijn noodzakelijk om deflatie te voorkomen. Een beperking van de tekorten zou de deflatoire krachten versterken en tot een nieuwe en nog heviger recessie leiden.
Door David De Cremer (hoogleraar Behavioural Business Ethics in Rotterdam)
Hoe slechter het gaat, hoe meer men bereid is risico’s te nemen. Helemaal tijdens een crisis worden onethische zaken sneller normaal gevonden.
De huidige economische crisis is voor velen het resultaat van fraude en onverantwoord gedrag door bedrijven, banken en machtige individuen zoals Bernard Madoff.
Nu de crisis langer blijkt te duren dan verwacht wordt er weer volop aandacht besteed aan de schuldigen die tot deze crisis geleid hebben. Zo wil Cor van Zadelhoof bijna letterlijk de handen van degenen die achter de miljoenenfraude rond het Philips Pensioenfonds en het Rabo Bouwfonds zitten, afhakken.
Door Noreena Hertz (hoogleraar politieke wereldeconomie)
Allerlei dogma’s worden in deze tijden van crisis overboord gegooid, maar het blinde geloof in vrijhandel blijft volstrekt ten onrechte overeind.
De voornaamste dogma’s van het neoliberalisme: privatisering, deregulering en een evenwichtige begroting, zijn nu door vrijwel iedereen verworpen. Op één na: het belang van vrijhandel.
Door Paul van Seters (hoogleraar globalisering)
De kortzichtigheid waarmee in Nederland de mondiale economische crisis wordt benaderd blijft verbazen. Een jaar geleden wist iedereen nog zeker dat de Amerikaanse ellende de Nederlandse economie ongemoeid zou laten.
Nu is Nederland geobsedeerd door een Haagse discussie om de mondiale crisis – inmiddels algemeen herkend – het hoofd te bieden. Drie voorbeelden om de huidige kortzichtigheid te illustreren.
