Schaf die bonussen toch gewoon helemaal af!
Door André de Waal (professor management) en Paul Jansen (hoogleraar bedrijfspsychologie)
Sinds de kredietcrisis liggen de bonussen onder vuur. Niet alleen de exorbitante bonussen voor topbestuurders, maar ook die voor middel- en lager management.
Eindelijk wordt er, na decennia waarin allang bekend was dat bonussen juist averechts werken op de prestaties, gesproken over de noodzaak om ‘iets’ te doen aan het bonussenfestival. Maar wat ons zo verwondert is dat de roep vooral gaat om een eerlijker bonusstructuur, wat vertaald wordt in het toekennen van lagere bonusbedragen. Daar gaat het fout: ook een klein beetje van iets dat niet werkt, werkt niet!
Lees hier het volledige artikel
vrijdag 6 maart 2009, 19:34 uur
Helemaal accoord met deze analyse, ook en vooral vanwege het idee om uitvoering van repetitieve, eendimensinale taken met een bonus te honoreren.
vrijdag 6 maart 2009, 21:03 uur
In een bedrijf, als een bank, waar de zaken ronduit slecht gaan mede door verstrekkende dramatische beoordelingsfouten en strategische blunders waarvan vervolgens alle klanten schade hebben, zou toch zelf moeten beseffen dat dit niet het moment voor bonussen is.
Nu dat kennelijk niet het geval is, is er des te meer reden om grote zorgen te hebben over de sociale intelligentie en het maatschappelijk verantwoordelijksheidsgevoel van die bedrijven, deze banken.
Te menen dat alleen het hoger management verantwoordelijk is, is in zoverre een onbruikbaar argument dat een bedrijf dat failliet gaat niet in de positie is om ‘goed presterende’ medewerkers van dat faillissement te vrijwaren. Dat moeten de bankmedewerkers toch kunnen vatten.
vrijdag 6 maart 2009, 23:16 uur
Vooralsnog zitten we opgescheept met vele leiders, managers, die, met oogkleppen op, het individuele gewin nastreven. Macht – en dus geld verdienen als substituut voor persoonlijke kracht (the Alpha male)- is de issue.
JPB, ondanks z’n gereformeerde Kloetinge achtergrond heeft er last van, Zalm, met iets meer liberale speelsheid, ze ontkomen er ook niet aan. Krijtstreeppak….macht! Doen ze wat ze behoren te doen? Het valt te bezien. Leveren ze een buitengewone prestatie? Zelden. Zalm deed/doet een goede klus, JPB praat vooralsnog. Zoals de ING man, in wolkerige taal, het gaat/komt wel goed, wanneer weet ik niet, we gaan er tegenaan, “we moeten onze schouders eronder zetten”, terwijl het schip zinkt. Geen enkel concreet idee, suggestie, hoe we dat dan moeten doen. Het “we” klinkt dan als een excuus voor persoonlijk falen.
Bonussen zijn alleen maar relevant als men iets uitzonderlijks gepresteerd heeft, waar wij tevreden mee kunnen zijn. Zoals het winnen van een wedstrijd en de winnaar daarvoor een medaille krijgt. Zalm had wat mij betreft een flipperkast als bonus kunnen krijgen na zijn ambtsperiode in het kabinet. En wij nu maar dociel kijken naar dalende beurskoersen en zakkenvullende managers. Het is tijd voor nieuwe leiders! Zonder bonussen bij falen!
Géén medailles als je verliest!
zaterdag 7 maart 2009, 11:55 uur
Geen ‘Bonus’ zonder ‘Malus’. Een andere vorm van extra beloning is niet acceptabel. Wie dat niet wil snappen zou niet in leidingevende posities mogen werken.
Zoals hierboven gemeld, het zijn maar gewoon werknemertjes, geen Freddy Heinekens. En bij fouten mogen we ook wel eens over een beroepsverbod nadenken, net zoals te doen gebruikelijk bij andere sectoren.
zaterdag 7 maart 2009, 13:39 uur
Ik ben het in principe eens met de analyse, alhoewel ik geloof dat de auteurs met een aantal voorbeelden uit de praktijk hun argumenten zouden kunnen versterken. Het lijkt me dat daar toch onderzoek naar gedaan is.
De vraag is hoe bedrijven (en overheidsinstellingen) dit zouden moeten implementeren. Gaat dit ten koste van hun concurrentie positie op de arbeidsmarkt – iets waar ze misschien in deze tijd niet zo voor hoeven te vrezen? En geldt dit ook voor internationaal opererende bedrijven?
zaterdag 7 maart 2009, 15:40 uur
Hoe een ‘Bonus/Malus’-systeem vorm te geven?
Het was nogal eens gebruikelijk om bestuurders en met name de hoogste ‘bazen’ opties toe te kennen.
dat kunnen we nog steeds doen, maar dan gaan we uit van de koers op de dag van aantreden en de verplichting ze te verzilveren voor de de koers zoals die geldt op de dag van vertrek, ook als de betreffende bestuurder is weggestuurd wegens wanprestaties.
Ligt de koers hoger, heeft de CEO het goed gedaan en krijgt hij/zij geld toe.
Ligt de koers lager dan wordt het bijbetalen uit het persoonlijk vermogen.
Extra voordelen liggen in het feit dat de beoogde opvolger uiterst kritisch naar de cijfers zal kijken alvorens het roer wordt overgenomen, zijn die opgepoetst door slimme truukjes of verkeerde aanname’s, dan wel gebaseerd op korte termijn prognose’s, zegt zo’n CEO natuurlijk nee.
Het gevolg zal een koerscorrectie naar waarheid zijn en dat zal de vertrekkend bestuurder niet leuk vinden, dus die moet echt zijn best doen om dit te voorkomen.
Vriendendiensten het ‘ons kent ons’ systeem is met deze methode onderhevig aan inflatie, want een vriendendienst kan financieel slecht uit pakken.
Ook is het een garantie voor meer kwaliteit, je moet echt verstand van zaken hebben anders loop je het risico behoorlijk het schip in te gaan.
Er zullen nog vele andere systemen denkbaar zijn, ik daag de lezers van deze discussie uit systemen te verzinnen die minder corrumperen, die bedrijven laten floreren in plaats van uitverkocht te worden en die maatschappelijk wel gedragen worden. dat is goed voor de bestuurders die op die wijze het verloren respect kunnen terugwinnen, maar ook voor de werknemers die weer zin mogen hebben in hun werk en de maatschappij die niet meer boos hoeft te zijn.
Er is nog wel een puntje waar we met zijn allen goed over na moeten denken;
Als het mis gaat moeten we in het zwaarste geval bereid zijn tot adequate straffen, en dat is dus niet een flutboete en werkstrafje, maar vervangende vrijheidsstraf. Er zullen altijd personen tussen zitten die denken dat ze de boel kunnen belazeren, b.v. door afspraken over het verlies met de opvolger te maken. Zoiets als de winst cashen en de helft doorschuiven naar je opvolger die vrij snel met een aanzienlijk verlies opgescheept gaat zitten.
In dergelijke gevallen moet de politiek zorgen voor wetten die dergelijke lieden opsluit en uitsluit.
Wie weet er nog meer!
zaterdag 7 maart 2009, 16:27 uur
Geen bonus zonder malus. Een ondernemer kan heel rijk worden van z’n onderneming, maar kan er ook heel erg diep door in de shit komen. Dat moet voor een manager in loondienst ook gelden. Alleen een bonus als er boven verwachting wordt gepresteerd, en een hoge boete als er onder de maat wordt gepresteerd. Laat ze maar voor een paar ton aandelen in het bedrijf kopen, dat werkt automatisch als “bonus/malus”. Zo zit de ondernemer er tenslotte ook in.
En al helemaal geen “bonus” als iemand vertrekt, daar heb je immers niks meer aan.
zaterdag 7 maart 2009, 16:35 uur
Wat ik een ernstig probleem vind waar aandeelhouders tegen zouden moeten optreden is dat mensen CEO zijn bij het ene bedrijf en commissaris bij het andere. Vandaag stem jij als commissaris over mijn bonus, maar morgen stem ik als commissaris over jouw bonus. Je moet natuurlijk als aandeelhoudersvergadering nooit accoord gaan met zo’n constructie. En aangezien commissarissen door cooptatie worden aangesteld, zou er misschien een wet moeten komen die dit soort constructies verbiedt. Bijvoorbeeld, dat je geen commissaris kunt zijn bij een beursgenoteerd bedrijf als je zelf ergens in de raad van bestuur zit.
En laat meer vrouwen commissaris worden, volgens mij helpt dat ook erg.
zaterdag 7 maart 2009, 17:36 uur
Dat het bonussysteem een grote vergissing is, daaraan wordt door niemand (behalve wellicht door de ontvangers ervan) betwijfeld. Van fouten kun je echter leren, ook van de fouten die gemaakt zijn in een tijd dat velen het hoofd verloren.
Het beangstigende is echter, dat vanuit de sectoren waar deze vergissing is begaan, geen enkel signaal komt, dat men bereid is te leren. Halsstarrig houdt men vast aan onverdiende rechten en lijkt klaar te staan, bij het eerste herstel van de markt de (oude) draad weer op te pakken.
In andere sectoren, waar even hard gewerkt wordt met grote verantwoordelijkheid, ziet men een gratificatie van 500 euro (een maal per jaar)van beide kanten als passend blijk van buitengewone inzet, voor een individuele werknemer. “Rechten” daarop bestaan niet.
Een werkelijk maatschappelijk verantwoorde wijze van ondernemen, op welk terrein dan ook, legt zichzelf normen op. Desnoods via stroperige CAO’s. En de bevolking die dat alles uiteindelijk betaalt, moet dit via haar vertegenwoordigers – de politiek – kunnen afdwingen.
zondag 8 maart 2009, 10:17 uur
De laatste maanden hebben we regelmatig kunnen lezen over bankiers die beslissingen moesten nemen over produkten waar ze geen of weinig kaas van hadden gegeten. Zo’n beslissing had meestal wel invloed op de hoogte van hun bonus. Tja, dan vraag je volgens mij om problemen. Een reden te meer om het bonussysteem af te schaffen, lijkt me.
Maar er moet meer gebeuren: er is de laatste al vaker geopperd om bankiers regelmatig op hun kennis te testen. Een uitstekend idee! Volgens mij lopen er nu veel te veel bankiers rond die het meer moeten hebben van hun pretenties dan van hun competenties!
zondag 8 maart 2009, 11:23 uur
Ik ben het niet eens met de stelling. Bonussen zijn onder andere een middel om aan te geven wat het belang van de organisatie is om een bij voorkeur specifieke doelstelling te halen.
De doelstellingen kunnen verschillen per jaar en kunnen uiteenlopen van kwaliteit tot cash flow. Vooral de doelstellingen die niet in een functieomschrijving zijn opgenomen worden met een bonus sneller gehaald. Het is dus een efficiënt middel om de organisatie in de gewenste richting te laten bewegen.
Neemt niet weg dat bonusregelingen in de praktijk ook worden gegeven voor reguliere arbeid. Dat lijkt me oneigenlijk gebruik en om die reden niet juist. Bijzondere prestaties mogen goed worden beloond. Dat hebben we kapitalisme genoemd.
zondag 8 maart 2009, 12:19 uur
Het bonus systeem is een instrument. Als je het verkeerd bespeelt dan klinkt het vals. Nu lijkt afschaffen zinnig, spaar je wat uit, kredietcrisis en zo.
Enkele tientallen jaren geleden hadden we de discussie uurloon of stukloon. Ik denk, betaal ieder wat minder, de “malus” voor wie ook minder wil presteren en trek het salaris op tot iets boven gemiddeld marktniveau met een “bonus” voor de uitzonderlijke werkers.
Zo hou je dynamiek en ben je toch goedkoper uit.
zondag 8 maart 2009, 21:08 uur
Ik mis nuance in het stuk van de experts, of misschien moet ik zeggen dat hun historische horizon nog kort is. Het woord bonus in de hedendaagse betekenis is zeer beladen. Feitelijk wordt hier gesproken over een, wat ik zou willen noemen “opjaagpremie voor korte termijn winst”.
De term bonus komt uit het latijn en staat voor goed, Ofwel goed presteren. Toen ik in 1970 begon te werken, werd een bonus, “tantieme” genoemd.
In vele bedrijven werd het beschouwd als een verworvenheid dat werkgevers eindelijk inzagen dat goede resultaten in belangrijke mate werden behaald mede dankzij inzet, creativiteit en loyaliteit van hun werknemers.
Bij goede resultaten kregen de werknemers bij ons een 13e en bij hele goede reultaten zelfs een 14e maand salaris als tantieme. Je rekende er niet mee, maar het was welkom met de kerst. Ik kan mij niet voorstellen dat de schrijvers vinden dat ook dat soort resultaatafhankelijke beloningen zou moeten verdwijnen.
Mijn ervaring ook later als directeur, was dat dit soort gratificaties/bonussen/tantiemes niet tot onverantwoordelijk gedrag leidde echter als een stimulans werden ervaren en een gevoel van verantwoordelijkheid voor het wel en wee van het bedrijf versterkte.
“Back to the future” zou ik zeggen.
maandag 9 maart 2009, 00:15 uur
Een bonus werkt bevestigend en verzwakt daardoor de noodzaak van reflectie op de eigen motivatie.
Directie en toezichthouders ontnemen hun werknemers (en zichzelf) daardoor een kans om door middel van twijfel en zelfkritiek te leren van hun fouten.
Alle betrokken stake en shareholders hebben er belang bij om dat proces van loutering en morele groei aan te moedigen. Dus: hoe minder bonussen hoe groter de kans op meer inzicht, levenservaring en wijsheid.
maandag 9 maart 2009, 09:53 uur
Het is normaal in de verkoop en dienstverlening om met stimulansen te werken. Dit bevordert de gedrevenheid om het goed te doen. Wie geeft de kapper geen tip? Kijk eens in de spiegel.
Echter als de afstand tussen de klant en kapper te groot wordt is het nut van een tip al snel verloren. Net zo als bij de broodjeszaak waar het personeel verplicht de fooien aan de baas moeten afdragen. Komt echt voor!
Een verkoper met eigen belang zal net wat meer resultaat gericht zijn en meer zaken doen. Ten gunste van hem zelf en de werkgever. Natuurlijk is ook hier het risico van te hard of verkeerd doordrukken.
maandag 9 maart 2009, 10:55 uur
Ons politiek-economische systeem is gebaseerd op bonus, winst, rente of één van de tientallen andere financiële derivaten.
Wanneer je de bonussen afschaft rond je de extremen af, maar de voedingsbodem (lees geloof) onder bonuscultuur blijft onaangetast.
Waar ligt de geloofwaardige grens 5%, 10% 25%? Vandaag hebben we onszelf verteld dat ‘de markt’ daar verantwoordelijk voor is, dus feitelijk zullen we achter de feiten blijven aanlopen.
De markt heeft zijn eigen wetmatigheden, vraag en aanbod, maar in feite is winst/bonus alleen mogelijk wanneer je een deel van de markt kunt domineren. Bij een volmaakt evenwicht of wat economen ‘volkomen concurrentie’ noemen zal de winstmarge al gauw richting nul gaan en zal ‘het systeem’ zichzelf opblazen. Dus wat we economisch abstract als ideaal geformuleerd hebben zal het einde van het systeem inluiden. Een rare paradox en politiek-economische spagaat waarin we onszelf hebben gemanoeuvreerd.
Terug naar de bonus/winst cultuur. Wat vandaag nog een maatschappelijk taboe is, is dat ‘winst’ of ‘rente’ de oorsprong is van de uit de handgelopen bureaucratie is. De winst wordt afgeroomd en daarmee komen middelen vrij om het ‘publieke’ te verbeteren. Hiermee is de overheid volledig afhankelijk van de ‘privésector’.
Binnen deze logica is ‘winst’ essentieel voor het economische leven, maar feitelijk hebben we de economie gesplitst in een reële en een virtuele (lees bureaucratische) economie. In machtsverhouding is deze laatste veel machtiger dan de eerste. Dit terwijl de boekhoudkundige economie slechts een getrouwe afspiegeling van de reële economie zou moeten zijn. Nee de boekhoudkundige economie hebben we een waarde op zich gegeven in de vorm van rente, dus gaat deze financiële economie een eigen losgeslagen leven leiden los van de reële economie.
Met alle misverstanden en spraakverwarringen die hier logischerwijs uit voorkomen.
De virtuele economie is belangrijker geworden dan de reële economie, het is de illusie die regeert en zoals vandaag is waar te nemen, een illusie is niet te managen dan wel bij te sturen. We spelen verstoppertje achter het bureaucratisme dat het heeft overgenomen van het gezonde verstand.
maandag 9 maart 2009, 14:48 uur
Toch bonussen? Als consument kun je er soms wel wat aan doen! In 2008 heeft de ING een verlies geleden van 729 miljoen euro. In datzelfde jaar ontving de bank een bedrag van 10 miljard euro aan staatssteun.
En dan komt het bericht dat de managers over 2008 honderden miljoenen euro’s aan bonussen krijgen. Er wordt zelfs gesproken van 950 miljoen.
Die 10 miljard staatssteun is wel opgebracht door de belastingbetaler. Ik vind het dan ook onverteerbaar dat de managers van de ING bijna 10% daarvan in hun zak steken. Is er toen die staatssteun werd toegezegd dan geen afspraak gemaakt over de bonussen? Of heeft het hele kabinet toen zitten slapen?
In het programma Eén Vandaag van 6 maart, zei Balkenende dat hij niet gelukkig was met de bonussen, maar dat het ging om afspraken die al eerder waren gemaakt en daar kon men niet onderuit.
Hoezo niet?
Het kabinet spreekt toch ook over het openbreken van de cao’s van het overheidspersoneel. Geen salarisverhogingen voorlopig en als het echt nijpend wordt, salarisverlaging. Maar cao’s, dat zijn toch ook afspraken? Daar kan men dus blijkbaar wel gewoon onderuit.
Ook meent het kabinet onder de afspraken uit te kunnen met de gepensioneerden. Ooit heeft het ABP mij (schriftelijk) verzekerd dat mijn pensioen waardevast was. Elk jaar zou er een indexering plaatsvinden met de gemiddelde salarisverhoging van het overheidspersoneel. Nu worden de pensioenen voor 5 jaar bevroren en als dat niet helpt dan worden ze zelfs verlaagd.
Maar afspraken over de bonussen van ING managers, daar kan het kabinet niets aan doen. Het is een zelfstandige onderneming. Weliswaar met 10 miljard staatssteun, maar wat ze verder met dat geld doen, daar heeft de regering niets over te zeggen. M’n schoenzolen!
Als de regering dan niets aan die bonussen kan, of wil doen Als klant van de ING kunt u dat wel!
Als die bonussen toch worden uitgekeerd, dan roep ik op tot een boycot van de ING. Haal uw geld er weg. Haal uw verzekeringen weg. Hef uw salarisrekening op en stap over naar een andere bank, waar ze geen bonussen uitkeren, als het economische tij even tegenzit.
dinsdag 10 maart 2009, 10:42 uur
[...] afgelopen zaterdag meende ik dat bonussen, en de kritiek daarop, vooral de miljoenen euroâ™s voor het hogere bankpersoneel betroffen. Nu blijkt dat het hele [...]
donderdag 12 maart 2009, 18:20 uur
Niet performen moet meteen pijn doen!
Een variabele beloning kan goed individueel motiverend werken, als het niet behalen van de duidelijk aan individuele inzet gerelateerde doelen leidt tot een te laag salaris om lekker van te leven. De verkoper die in de maand geen orders binnenhaalt wordt zo gestimuleerd om of harder te lopen of een andere betrekking te zoeken. Zo behoudt je doorstroming in dat soort functies, zonder moeilijke beoordelingsgesprekken en ontslag regelingen.
Voor managers en directeuren, die per definitie niet individueel te beoordelen zijn, is het beter een algemene bonus te hebben: gaat het goed met het bedrijf, iedereen iets extra, gaat het slecht dan iedereen niet. Dan vallen in slechte tijden de loonkosten een beetje mee. Ook hier geldt, als het zonder bonus niet vervelend wordt, werkt het niet stimulerend genoeg.
In beide gevallen geschiedt de beoordeling door de partner van de werknemer aan de hand van het meegebrachte loon: veel effectiever!
zondag 15 maart 2009, 01:52 uur
Op zich is een bonus niet verkeerd, het is een manier om mensen te prikkelen tot betere prestaties, alleen de werkwijze om bonussen te verkrijgen daar schort het aan.
Een voorbeeld: Essent energiebedrijf levert producten die een huishouden nodig heeft namelijk elektriciteit en gas, dus heeft Essent macht om de prijzen te bepalen, omdat Essent een grote speler is op deze markt wordt er door andere energiebedrijven bijna dezelfde energie prijzen gehanteerd(kartel vorming, is alleen niet te bewijzen, hetzelfde als Shell die bepaald zonder afspraken met andere benzinemaatschappijen de prijzen aan de pomp ook bij de andere aanbieders)omdat een huishouden niet zonder elektriciteit en gas kan, op die manier wordt een prijsverhoging misbruikt onder het mom van kosten stijgingen opwekking energie etc.maar de belangrijkste drijfveer is hogere bonussen binnen te halen, het gevolg is dan ook dat de energie prijzen zo sterk stijgen, niet de opwekking van energie heeft meer kosten gebracht doch de uitbetaling aan bonussen, daar profiteert een heel bedrijf van en daar is dan ook veel geld mee gemoeid, bijna 500 miljoen Euro, en elk jaar wil men meer en meer!
De bestuursvoorzitter van Essent heeft een aantal jaren geleden reeds miljoenen aan bonussen ontvangen, dit is op zich bonusgeld wat is verkregen door macht, de macht van het produkt.
Deze bonussen zijn mijn inziens verkregen door ..
(oplichting!!/??) omdat een huishouden meer moet betalen omdat er een exorbitant hoge bonus uitbetaald moet worden.
maandag 23 maart 2009, 15:33 uur
In een eerdere reactie schreef de heer Wijnen: “De laatste maanden hebben we regelmatig kunnen lezen over bankiers die beslissingen moesten nemen over produkten waar ze geen of weinig kaas van hadden gegeten”. Hij raakt daarmee de kern van het probleem.
Prestatiebeloning, met haar systeem van vooraf doelstellingen formuleren en deze achteraf toetsen heeft de beoordeling van medewerkers dermate gesimplificeerd, dat de manager nauwelijks nog enige affiniteit het met product of de dienst hoeft te hebben, om zijn of haar medewerkers aan te kunnen sturen. Met behulp van ‘SMART’ geformuleerde, en doorgaans op de heel korte termijn gerichte, doelstellingen heeft men getracht om de toegevoegde waarde van ‘human recources’ te kwantificeren. Want meten is weten. Maar klopt dat wel?
Meetbaarheid is zeker nuttig voor de manager van een koekjesfabriek. Maar daar waar we zoveel belang hechten aan innovatie, daar waar we spreken over ontwikkeling van onze kenniseconomie, daar waar we het dus moeten hebben van kennis, kunde, inventiviteit, inzicht en lef van de werknemers, daar hebben een ander type manager nodig: Een leidinggevende die dergelijke, niet of nauwelijks meetbare, kwaliteiten op (toegevoegde) waarde kan inschatten en een medewerker daarop rechtvaardig kan beoordelen. Een leidinggevende kortom, met verstand van zaken. Eén die meer kan dan rekenen.
dinsdag 28 april 2009, 11:44 uur
@ H. Hoekema: ik heb rum 40 jaar management achter de rug. De manager die u bedoelt, bestaat niet en zou ook geen enkele kans krijgen aldus te werken. Veel werkelijk goede managers ben ik evenmin tegengekomen: de betere waren overigens inderdaad doorlopend “in training”. Wat ze noodzakelijk vonden en het ook bleek te zijn. Maar dat hélpt allemaal niet als de organisatie “onder je kont uit wordt getrokken”, zoals iemand mij zei die dat – als háást de door u bedoelde manager – was overkomen.
Uw ideaal is dat van de kerkorganisatie: 100 % voorspelbaar en het gehele jaar naar de bekende cyclus. De zogenaamde ‘steady state’ organisatie.
Jammer?
dinsdag 28 april 2009, 11:56 uur
Wat zo jammer is
dat vrijwel niemand meer weet dat er vroeger ook bonussystemen waren die om goede redenen zijn afgeschaft.
dat mensen zich niet willen realiseren dat er geen rechtvaardige toekenning van bonussen mogelijk is. Ook gewoon belonen, salaristoekenning, is al niet echt rechtvaardig te doen.
dat elke bonus wordt gegeven over de ruggen van vele mensen die die bonus hebben mogelijk gemaakt. Een bonusontvanger is dus per definitie een uitbuiter van collega’s en een slechte verzorger van z’n klanten. Ik heb bonussystemen zien werken die mensen de WAO of erger injoeg. Ik heb nog nooit (in ruim 40 jaar een aantrekkelijk en langere tijd aanvaard, bonussysteem meegemaakt. En reken maar dat ik ons bedrifsleven heb afgereisd!
dat bonussen terecht als houding kweken eigenlijk ongewaardeerd en onderbetaald te zijn. Vandaar die bonus. Het salaris is dan gewoon een bodempje, maar vaak al veel meer dan anderen in dat bedrijf krijgen. Het begrip verdienen past hier niet.