Moeten musea bedrijfsmatiger gaan werken?
De stelling dat musea structurele overheidssteun krijgen is onzin. Dat wekt de suggestie dat overheden subsidies verstrekken om instellingen overheid te houden. Dit doet geen recht aan hoe in Nederland kunst wordt beheerd.
Dat vindt Benno Tempel, directeur van het Gemeentemuseum Den Haag, in reactie op het opiniestuk (26 oktober) van de de hoogleraren economie Pim van Klink en Arjen van Witteloostuijn. Zij betoogden dat de minister de kunstensector moet dwingen haar eigen inkomsten op te schroeven tot 34 procent.
Een aanbeveling gebaseerd op een misvatting, aldus Tempel. “Zoals de plantsoenendienst geld krijgt om het groen van de stad te onderhouden, zo krijgt het museum subsidie om de collectie op verantwoorde manier te conserveren en presenteren aan een groot publiek.”
Wat vindt u? Bent u van mening dat musea meer hun best moeten doen eigen inkomsten te genereren?
vrijdag 20 november 2009, 15:14 uur
Als “we” kunst belangrijk vinden, dan moet er niet bedrijfsmatig gewerkt worden. Als we na alle privatiseringsdrama’s daar nu nog niet achter zijn… Ten eerste omdat de museumdirecteur dan plots het 10- of 100-voudige wil verdienen en zich gesteund weet door een nieuwe staf van overbetaalde managers. Om hun eigen salaris te kunnen betalen wordt eerst alle vakkundig en vast aangenomen personeel er uitgedonderd. Vervolgens worden bedrijven verzocht te sponsoren en dan kun je een Vermeertje gaan kijken in de zaal “Van Graaiendonk Bankiers”, tenminste als er niet net een feestje van de bankhouder en zijn vriendjes is. De entreeprijzen worden verviervoudigd. Verder worden er alleen nog maar goedkope en succes-gegarandeerd-tentoonstellingen geprogrammeerd. De collectie wordt gehalveerd en alleen de toppers worden nog geëxposeerd. De rest ligt weg te rotten in een paar loodsen op een verlaten bedrijventerrein, want dat is bedrijfsmatiger. Er is geen geld voor goed onderhoud, laat staan restauratie van de collectie.
Wil overigens niet zeggen dat de musea en kunstinstellingen niet efficiënt met hun geld moeten omgaan. Maar ik denk dat veruit de beste garantie voor “efficiency” is dat de instelling wordt geleid door een directeur met in de eerste plaats een hart voor de kunst en geen cententeller (want dat zijn alle moderne managers).
zaterdag 21 november 2009, 11:42 uur
Cultuurpotje?
Toch wordt het Cultuurpotje(128 miljoen) in Rotterdam uitgegeven aan het uit en afkopen van oude clubeigenaren, het veranderen van locaties en het onderverdelen van potjes aan stichtingen die elkaar subsidies geven onderling.
Aan Beeldende Kunst komt mijn stad amper toe.
Van kunstenaars wordt verwacht dat ze schooljuf worden zodat ze nieuwe jonge gasten weer wat subsidies kunnen geven .
Alles is er op gericht Creatief te zijn.
Op zich gaat er veel geld uit aan het helemaal niks.
Dat is doodzonde van al het talent dat toch mooi de stad op de kaart zette.
Maar wat weten wethouders daarvan?
Ze debatteren er lustig op los.
Vinden het normaal Iftars te sponsoren , terwijl er toch nog nooit iemand aan gedacht heeft voor kerstmis subsidie aan te vragen om een konijn te braden.
We hebben de stad onderverdeeld in musea die vooral buiten de stad mensen aantrekken,een paar directeuren van instellingen die al jaren in Zeeland wonen houden hun macht en er zijn erg veel multi etnische stichtingen die met allochtone dames gaan zwemmen.
Je moet als kunstenaar dus gewoon doorwerken en je niet af laten leiden door al die gekkigheid die er plaatsvindt.
We hebben een RRvK&C die alleen praat, een Kosmopolis dat alleen multi Culti is, er zijn Cultuurscouts in de wijken die daar niet zelf wonen.
Zij worden begeleid door Cultuurmakelaars die meestal oud en grijs zijn , van het mannelijk geslacht.
Een CBK dat ooit werd opgericht om het voor kunstenaars easier te maken , geeft nu knip en plaklessen aan scholen, instellingen en laten nooit meer iets waanzinnigs zien.
De tijd is voorbij dat men geïnspireerd kan raken van een andere artiest.
Je krijgt ze gewoon niet meer te zien.
Eerst creëerden we helden via ondersteuningen aan Beeldende Kunst.
Nu is het een slappe hap.
Ben je jong, dan hip hop je, ben je oud dan zeur je.
Je bent snel oud in de kunst.
Het beste is om je lichaam in de strijd te gooien en je verleidingskunst te tonen als je onder de 28 bent.
Eigenlijk kan je net zo goed een droogneuk wedstrijd houden.
De oude heren die hier nog steeds de touwtjes in handen hebben qua geld, hebben een team van eigen vriendjes, wat jonge vriendinnen die bloot op het doek durven te staan en wat dode helden.
Maar iets verheven zien is bijna onmogelijk geworden.
Wie heeft er daadkracht , passie en talent om er nog doorheen te breken?
Kijk in kranten, op TV.
Politiek is Art.
Dus praten wethouders over Broedplaatsen(met behoud van uitkering), Locale Cultuurcentra(die meestal dicht zijn)en zie je op straat wat graffiti.
Alleen als de muren tijdelijk beschikbaar zijn gesteld door een of andere corporatie.
Maar de tijd van verrast worden is voorbij.
Het is allemaal te veel gestyled.
Nostalgisch kijken we naar oude filmpjes van weleer.
Goed management is o.k., maar je kan ook overdrijven.
Hoeveel geld ging er de afgelopen jaren naar materiaal om Kunst tot stand te brengen?
Hoeveel kunstenaars bracht mijn stad toekomst?
Hoeveel mensen kunnen leven van hun werk?
Eigenlijk alleen de managements, stichtingen en de wethouder zelf.
Zo maak je geen Wereldstad.
We zijn nog wat vergeten.
Een goed Cultureel Klimaat te scheppen.
Zullen we ook maar de politiek ingaan?
Om onze kosten te drukken.
Van al die ambtenaren die hier werken maar buiten de stad wonen.
Zij onttrekken geld aan onze stad.
Kopen vast voor een prikkie een Herman Broodje nu hij dood is.
Of een imitatie daarvan,geschilderd door hun eigen vrouw.
Ergens op een dorpsschooltje.
Lijken ze toch nog met hun tijd mee te gaan!
Willij Vanderlinden is Beeldend Kunstenaar
zaterdag 21 november 2009, 14:30 uur
Omdat vrijwel alles vanuit de optiek van beheer en behoud van collecties wordt beschreven en voorbij gegaan aan het belang en steunen van de levende kunstenaars de volgende kanttekeningen:
Musea kunnen alleen maar bestaan bij de gratie van een goede mix van prof. kunstenaars bestand.
De kunstenaars moeten voor een bepaalde tijd in staat gesteld worden , en de middelen daarvoor hebben, zich te ontplooien.
Zij zijn naast de creatieve wetenschappers de culturele innovaters. Dit vraagt een bepaalde discipline en bepaalde mogelijkheden en vaardigheden.
Voor de kunstenaars, m.b.t. de beeldende kunst heeft
Bestaansmogelijkheden, lasten.
Om zich te kunne ontwikkelen heeft men allerlei vaste kosten zoals ateliervoorzieningen, lidmaatschappen en studie materialen om op de hoogte te blijven. En andere kosten zoals verf, doek, vastleggings materialen bv. t.b.v. van de neerslag van het creatieve proces. Dit kan ook bestaan uit allerlei soort apparatuur, zoals printers enz. enz. of zelf te ontwikkelen apparaten bij bv. actuele kunst.
De meeste musea putten uit bekend materialen, buitenlandse kunstenaars, en hierbij de Nederlandse en regionale kunstenaars gemakshalve vergetende. Terwijl dat toch primair tot hun taakstelling behoord. Echter dienen zij weer als trekpleister goedlopende tentoonstellingen te organiseren, en om uit de wurgende greep te blijven van de beleidsmakers.
Hierbij wordt gemakshalve aan de levende kunst en kunstenaars voorbij gegaan.
Een gezonde tentoonstellingsmix zou beter op zijn plaats zijn.
Inkomenverwerving vervallen
Van volgrecht, hang en staangeld is men vrijgesteld of is opgeheven. Aankoop vindt nauwelijks plaats. Project subsidie is vrijwel verdwenen. Ateliers ook om in contact te komen met het publiek is zeer kostbaar. Zodat de goedwillende, kwaliteitsvolle kunstenaar zich op andere wijze in onderhoud moet voorzien. Alle kosten zijn echter marktconform.
Kwalitatieve BKR herinvoeren? RETRO-BKR?
Een andere voormalige bron van inkomen zoals BKR-regeling is om zeep geholpen wegens het niet uitvoeren van een kwaliteitscontrole zodat rijp en groen goede en slecht in de collectie kwam. En onlangs is via ICN opgeschoond en geveild of teruggegeven. Daarbij de kantekening dat alleen afgestoten is wat van mindere kwaliteit was en vanuit uit kunsthistorisch perspectief. Dat er dan toch nog museale kwaliteit is overgebleven kan alleen maar als een winstpunt worden beschouwd. Deze collectie moet wel naar behoren worden beheerd, en daar schort nogal het een en ander. Locatie is niet of nauwelijks bekend van het oud BKR werk of de kunstenaar wordt hiervan niet op de hoogte gebracht. .
Oud BKR werk beheer als inkomen voor de oudere kunstenaar
De oud BKR kunstenaars moeten, zoals behoord, moeten op de hoogte zijn, of worden gebracht, waar hun uitgeselecteerde werk zich verblijft, dus in welke collectie en welke vergoeding e.d. Zodat de betreffende kunstenaars ook vergoedingen voor hun werk krijgen zoals volgrecht (nadat alle beperkingen zijn ingetrokken en dit met terugwerkende kracht. Ook moet hij weer hang en staangeld en pensioen opbouw uitkering e.d. krijgen. Het kunnen traceren van het oudBKRwerk is noodzakelijk omdat het voor een retrospectieve tentoonstelling nodig is.
Expositie mogelijkheden
Het is nu zo dat er veel instituten en musea ed. zijn maar de levende Nederlandse kunstenaars hierbij vergeten worden. Dit met alle gevolgen van dien. Zij gaan als nieuwe generatie verloren voor de kunst. Omdat allerlei niet deskundigen allerlei(achteraf) bindende uitspraken doen en blijkbaar leidend zijn. In het debat wordt er veel voorbijgegaan zonder zich daarvan te realiseren welke schade men aanricht.
Als professioneel doet het een en ander erg amateuristisch aan. Terwijl er eigenlijk alleen behoefte was aan een lichte bijsturing. Bv. Rik van de Ploeg begaafd econoom gaat voorbij aan de noden van de kunstenaar en bruuskeert deze.
Kunstenaar als ondernemer
De meeste kunstenaars zijn nu eenmaal geen ondernemer, net als niet iedere ondernemer een kunstenaar is. Maar veelal neemt de ondernemer de kunstenaar in de tang en wordt na te zijn gebruikt als een papieren zakdoekje weggegooid. Zo gaat men niet met mensen om. Een zeker niet met de zwakste, minst verdienende groep van de maatschappij.
Dure krant of atelier of medische ingreep.
Vergelijk met bv. de kosten van een krant a 3 euro bij een inkomen van 10.000 euro, geldend voor 40 % van de beeldende kunstenaars ten opzicht van de balkende norm, ( dat is circa 160.000 exclusief verborgen toelagen). De krant kost dan opeens i.p.v. 3 euro; (16 x 3) = 48 euro. Het zelfde geldt voor een tube verf e.d. of lidmaatschap, en alle kosten zoals eten, verzekering etc. etc. dus eigenlijk is alle vrijwel onbetaalbaar en dit kan zelfs ten koste gaan van de geestelijke en lichamelijk gezondheid. V.b. Atelierkosten 400 x 16 = opeens 6.400 euro en dat is schrikken! Over de tandarts kosten e.d. zullen we het maar niet hebben.
Zie ook: http://weblogs.nrc.nl/expertdiscussies/de-kunstsector-moet-zelf-eens-geld-gaan-genereren/
(per abuis Steep i.p.v. Streep.) Wim Streep participerend, innoverend kunstenaar.
zaterdag 21 november 2009, 14:33 uur
Omdat vrijwel alles vanuit de optiek van beheer en behoud van collecties wordt beschreven en voorbij gegaan aan het belang en steunen van de levende kunstenaars de volgende kanttekeningen:
Musea kunnen alleen maar bestaan bij de gratie van een goede mix van een prof. kunstenaars bestand.
De kunstenaars moeten voor een bepaalde tijd in staat gesteld worden, en de middelen daarvoor hebben, zich te ontplooien.
Zij zijn naast de creatieve wetenschappers de culturele innovaters. Dit vraagt een bepaalde discipline en bepaalde mogelijkheden en vaardigheden.
Voor de kunstenaars, m.b.t. de beeldende kunst heeft
Bestaansmogelijkheden, lasten.
Om zich te kunne ontwikkelen heeft men allerlei vaste kosten zoals ateliervoorzieningen, lidmaatschappen en studie materialen om op de hoogte te blijven. En andere kosten zoals verf, doek, vastleggings materialen bv. t.b.v. van de neerslag van het creatieve proces. Dit kan ook bestaan uit allerlei soort apparatuur, zoals printers enz. enz. of zelf te ontwikkelen apparaten bij bv. actuele kunst.
De meeste musea putten uit bekend materialen, buitenlandse kunstenaars, en hierbij de Nederlandse en regionale kunstenaars gemakshalve vergetende. Terwijl dat toch primair tot hun taakstelling behoord. Echter dienen zij weer als trekpleister goedlopende tentoonstellingen te organiseren, en om uit de wurgende greep te blijven van de beleidsmakers.
Hierbij wordt gemakshalve aan de levende kunst en kunstenaars voorbij gegaan.
Een gezonde tentoonstellingsmix zou beter op zijn plaats zijn.
Inkomenverwerving vervallen
Van volgrecht, hang en staangeld is men vrijgesteld of is opgeheven. Aankoop vindt nauwelijks plaats. Project subsidie is vrijwel verdwenen. Ateliers ook om in contact te komen met het publiek is zeer kostbaar. Zodat de goedwillende, kwaliteitsvolle kunstenaar zich op andere wijze in onderhoud moet voorzien. Alle kosten zijn echter marktconform.
Kwalitatieve BKR herinvoeren? RETRO-BKR?
Een andere voormalige bron van inkomen zoals BKR-regeling is om zeep geholpen wegens het niet uitvoeren van een kwaliteitscontrole zodat rijp en groen goede en slecht in de collectie kwam. En onlangs is via ICN opgeschoond en geveild of teruggegeven. Daarbij de kantekening dat alleen afgestoten is wat van mindere kwaliteit was en vanuit uit kunsthistorisch perspectief. Dat er dan toch nog museale kwaliteit is overgebleven kan alleen maar als een winstpunt worden beschouwd. Deze collectie moet wel naar behoren worden beheerd, en daar schort nogal het een en ander. Locatie is niet of nauwelijks bekend van het oud BKR werk of de kunstenaar wordt hiervan niet op de hoogte gebracht.
Oud BKR werk beheer als inkomen voor de oudere kunstenaar.
De oud BKR kunstenaars moeten, zoals behoord, moeten op de hoogte zijn, of worden gebracht, waar hun uitgeselecteerde werk zich verblijft, dus in welke collectie en welke vergoeding e.d. Zodat de betreffende kunstenaars ook vergoedingen voor hun werk krijgen zoals volgrecht (nadat alle beperkingen zijn ingetrokken en dit met terugwerkende kracht. Ook moet hij weer hang en staangeld en pensioen opbouw uitkering e.d. krijgen. Het kunnen traceren van het oudBKRwerk is noodzakelijk omdat het voor een retrospectieve tentoonstelling nodig is.
Expositie mogelijkheden
Het is nu zo dat er veel instituten en musea ed. zijn maar de levende Nederlandse kunstenaars hierbij vergeten worden. Dit met alle gevolgen van dien. Zij gaan als nieuwe generatie verloren voor de kunst. Omdat allerlei niet deskundigen allerlei(achteraf) bindende uitspraken doen en blijkbaar leidend zijn. In het debat wordt er veel voorbijgegaan zonder zich daarvan te realiseren welke schade men aanricht.
Als professioneel doet het een en ander erg amateuristisch aan. Terwijl er eigenlijk alleen behoefte was aan een lichte bijsturing. Bv. Rik van de Ploeg begaafd econoom gaat voorbij aan de noden van de kunstenaar en bruuskeert deze.
Kunstenaar als ondernemer
De meeste kunstenaars zijn nu eenmaal geen ondernemer, net als niet iedere ondernemer een kunstenaar is. Maar veelal neemt de ondernemer de kunstenaar in de tang en wordt na te zijn gebruikt als een papieren zakdoekje weggegooid. Zo gaat men niet met mensen om. Een zeker niet met de zwakste, minst verdienende groep van de maatschappij.
Dure krant of atelier of medische ingreep.
Vergelijk met bv. de kosten van een krant a 3 euro bij een inkomen van 10.000 euro, geldend voor 40 % van de beeldende kunstenaars ten opzicht van de balkende norm, ( dat is circa 160.000 exclusief verborgen toelagen). De krant kost dan opeens i.p.v. 3 euro; (16 x 3) = 48 euro. Het zelfde geldt voor een tube verf e.d. of lidmaatschap, en alle kosten zoals eten, verzekering etc. etc. dus eigenlijk is alle vrijwel onbetaalbaar en dit kan zelfs ten koste gaan van de geestelijke en lichamelijk gezondheid. V.b. Atelierkosten 400 x 16 = opeens 6.400 euro en dat is schrikken! Over de tandarts kosten e.d. zullen we het maar niet hebben.
Zie ook: http://weblogs.nrc.nl/expertdiscussies/de-kunstsector-moet-zelf-eens-geld-gaan-genereren/
(per abuis Steep i.p.v. Streep.) Wim Streep participerend, innoverend kunstenaar.
dinsdag 24 november 2009, 16:09 uur
Gaat deze discussie niet voorbij aan wat in het opiniestuk van Pim van Klink en Arjen van Witteloostuijn betoogd wordt? In hun opinieartikel lag het zwaartepunt bij mijn weten niet direct op het bedrijfsmatiger werken van de museumwereld.en als er zo veel geld nodig is voor onderhoud van de kunstcollectie kan deze toch eenvoudigweg verkleind worden?
ik ben het met Tempel eens dat 34% eigen inkomsten vor de kunstsector een onwenselijk doel is. 100% zou beter zijn.
dinsdag 24 november 2009, 17:34 uur
De kosten van het wegennet worden ook niet door de automobilisten opgebracht, rekeningrijden ten spijt. Ik heb het gevoel dat het percentage kunsthaters onder de Nederlandse bevolking exemplarisch hoog is vergeleken met andere landen. Natuurlijk moeten musea en andere instituten van historie, kunst en cultuur gesubsidieerd worden, het gaat niet aan om de kosten met name op de bezoekers af te wentelen. Musea hebben vooral ook een bewaarfunctie, het doorgeven van het eenmalig en onvervangbaar erfgoed van de ene generatie op de andere. Iets net zo belangrijk als het bewaren van DNA. We gaan toch ook niet in tijden dat het slechter of zelfs heel slecht gaat ons DNA ten grabbel gooien?