Bart Verheggen stelt dat de “extra” CO2 in de lucht afkomstig is van de verbranding van fossiele brandstoffen en dat dit buiten kijf staat vanwege de isotopische samenstelling. Daarmee haalt hij jouw verhaal volledig onderuit.

Daar ga je helemaal niet op in, maar je dendert gewoon door en wilt “aantonen” dat meer CO2 alleen maar nuttig zou zijn.

Alleen lijkt me jouw redenering met betrekking tot het nut van CO2 wat te simplistisch. Zelfs als het waar is dat een hoger CO2 gehalte grotere oogsten zou opleveren, dan nog betekent dat niet, dat er niet tegelijk andere effecten kunnen optreden die wél onwenselijk zijn.

De sceptici laten soms hun ware gezicht zien in de gedaante van Sjef de Vries(5), die de volgende mening verkondigt:

“wat intresseert mij dat nu, al zou de hele wereld naar de tering gaan. als ik nu maar kan genieten. de linkse ker zijn trouwens de grootste vervuilers. hoe: wanneer zij hun mond open doen en iets willen zeggen, verspreiden zij al de ergste geestelijke milieuw verontreiniging.”

en peter klein (8):

“ik hoop onderhand vurig op de nieuwe ijstijd. Zijn we eindelijk van dit westers (!) klimaatgeleuter af.”

Het zou me niets verbazen als deze heren ook van mening zijn dat de moslims overal de schuld van zijn.

Het is natuurlijk niet meer geloofwaardig te maken dat het menselijk handelen geen schadelijke invloed heeft op het milieu, in een mate die óók het voortbestaan van de mens zelf bedreigt. Het probleem ligt echter veel breder als alleen maar de toename van de CO2 in de atmosfeer. Het gevaar van deze discussie is eerder, dat dit uit het oog verloren wordt.

De mensen die van mening zijn dat het alemaal niets uitmaakt, verzamelen zich gelukkig allemaal binnen één partij waarvan je bijvoorbaat weet dat elk redelijk gesprek uitgesloten is. Een “cordon sanitair” is niet eens nodig, ze plaatsen zichzelf buitenspel.

Dat bespaart een hoop verwarring en gelul.

Als een laag klinkende concentratie voor jou genoeg aanwijzing is van de onschadelijkheid, hoe verklaar jij dan de dodelijke werking van zenuwgas of arseen?

De extra CO2 in de lucht komt vnl door de verbranding van fossiele brandstoffen. Dat staat buiten kijf vanwege de isotopische samenstelling van de extra CO2.

Vulkanen stoten veel en veel minder CO2 uit dan menselijk handelen.

De duitse wetenschapper Ernst-Georg Beck gooit nu echter roet in het gefundenes fressen. Deze maand publiceert hij in het wetenschappelijk tijdschrift Energy & Environment een historisch onderzoek naar 180 jaar chemische CO2 analyses. Volgens Beck is deze historische data door het IPCC altijd genegeerd. Maar de bibliotheek met historische chemische CO2 analyses is omvangrijker en betrouwbaarder dan het IPCC ons wil doen geloven, aldus Beck. Tegenwoordig meet men CO2 met een infrarood spectrometer, maar vroeger gebeurde dit via een (voldoende) nauwkeurige chemische analyse. Beck verzamelde ongeveer 90 duizend chemische CO2 metingen en kwam tot de conclusie dat het CO2 gehalte in de atmosfeer in de afgelopen 180 jaar sterk heeft gefluctueerd, in 1942 was er zelfs een maximum van 420 ppm (t.o.v. 367 ppm in 1999) en er waren meerdere pieken rondom 1915, 1905 en 1870. Verder trekt Beck de CO2-reconstructies m.b.v. ijskernen waarop het IPCC zich baseert in twijfel.

De aardatmosfeer bestaat op zeeniveau uit:

* N2 (stikstof) 78,084% (78,1 %)
* O2 (zuurstof) 20,946% (20,9 %)
* Ar (Argon) 0.934% (0.9 %)
* H2O (waterdamp) (wisselende hoeveelheden)
* CO2 (kooldioxide) 0.037% (0,04%) 370 ppm
* sporengassen: Ne (Neon) 0,001818 % (0.002%), CH4(methaan) 0,0002 % (0,0%), He (helium) 0,000524 % (0,0005%), Kr (krypton) 0,000114 % (0.0001%), H2 (waterstof) 0,00005 % (0,0001%), Xe (xenon) 0,000009 % (0,00001%), N2O (Distikstofoxide) 0,00005 % (0,0001%), Overige 0,00124 % (0,001%)

Op de website van het Global Volcanism Program is te lezen dat er elk jaar zo’n vijftig tot zeventig vulkanen actief zijn. Over een periode van tien jaar zijn er ongeveer 160 vulkanen actief.
Vulkanen spuwen meer co2 in de lucht dan alle boerderijen, mensen, bedrijven of dieren samen ! Vallende bladeren die aan het verotten zijn produceren bv co2, uitwerpselen van dieren, en natuurlijk, de uitlaatgassen van autos en fabrieken.
De groootste co2 converter is de oceaan !

Begin jaren 90 werdt het klimaat verhaal verheven naar een politiek niveua, vooral in de U.S.
Er werd toen “slechts” 170 miljoen dollar uitgegeven aan research, maar dit werd al snel opgevoerd naar nu 2 biljoen per jaar ! Dwz veel nieuwe banen en vooral véél opbrengst.

Maar zoals gezegd, observaties tonen aan dat er helmaal geen probleem is: alles past binnen de natuurlijke variatie.
Leuk dat Lomborg naar alternatieven als methaan wijst, maar ik hoop onderhand vurig op de nieuwe ijstijd.

Zijn we eindelijk van dit westers (!) klimaatgeleuter af.

De “blikvernauwing” waar Lomborg het over heeft (bepaling van een limiet aan de emissies van broeikasgassen) is mijns inziens juist het startpunt. Zonder cap ontstaat er geen trading; niemand onderneemt iets! Indienen duidelijk is hoeveel emissie reducties er gerealiseerd moeten worden, gaat de markt zoeken naar de meest kosten efficiënte oplossingen om emissies te reduceren en ontstaat er prijsvorming.

Het Kyoto verdrag en het EU ETS hebben die duidelijkheid verschaft, waarna die marktpartijen direct gezocht hebben naar het laaghangende fruit, goedkope oplossingen om zoveel mogelijk te reduceren. De suggestie van Lomborg om eens te gaan kijken naar methaan komt dus als mosterd na de maaltijd. Reeds in 2000 heeft de Nederlandse overheid bijvoorbeeld projecten opgezet om het Global Warming Potential van de emissie van HFC (welke vrijkomen bij het produceren van bijvoorbeeld koelkasten)te reduceren. Dat kan heel efficiënt door die gassen af te fakkelen. Het effect van HFC op het klimaat is wel 11.700 maal zo groot als dat van CO2!

De suggestie om belasting te gaan heffen lijkt mij tevens een onjuiste; er is nooit aangetoond dat de almaar hoger wordende belasting op benzine de Nederlander er toe heeft aangezet minder gebruik van zijn/haar auto te gaan maken.

Lomborg gaat in zijn artikel voorbij aan rapporten welke benadrukken dat het vroegtijdig nemen van maatregelen juist, op termijn, veel goedkoper is (Stern review, McKinsey) dan afwachten. De suggestie wordt een beetje gewekt, dat we beter kunnen wachten totdat het opwekken van elektriciteit uit duurzame bronnen als zon, wind, water goedkoper is geworden. Vraag is natuurlijk alleen wie dan die benodigde technologische vooruitgang gaat betalen?

Naast de noodzaak om nu actie te ondernemen vanwege het bereiken van het “point of no return” voor wat betreft dramatische klimaatgevolgen, worden we ook geconfronteerd met security of supply (welke landen bepalen de toestroom van brandstoffen en ontvangen daar enorme inkomsten voor?) en peakoil (er wordt nu al meer fossiel brandstof verbruikt dan dat er nieuwe reserves worden aangeboord). Uitstel lijkt mij derhalve een zeer slecht voorstel.

Voor wat betreft roetstof : er zijn reeds, te weinig maar toch, initiatieven in Afrika om middels het verstrekken van high efficiency cooking stoves de uitstoot van CO2 en roetstof te verminderen. Naast het positieve effect op de gezondheid en de lagere emissies is er ook nog het voordeel dat er minder hout hoeft te worden gekocht (financieel voordeel) of te worden gezocht (tijd voordeel).

Uiteraard ben ik er mee bekend dat Lomborg toegeeft dat de mensheid een negatieve invloed heeft op het klimaat en dat hij er voorstander van is om veel geld te verstrekken aan universiteiten voor onderzoek naar goede oplossingen; hij moet er alleen voor schuwen dusdanige uitspraken te doen welke mensen een excuus verschaffen om het hele klimaatprobleem als niet serieus te beschouwen!

Het probleem met CO2 is enerzijds dat een groot deel ervan honderden jaren in de atmosfeer verblijft, en anderzijds dat het klimaat traag reageert op veranderingen in de broeikasgasconcentratie. Deze combinatie zorgt ervoor dat ongebreidelde uitstoot van meer CO2 tot grote risico’s leidt voor het toekomstige klimaat. In Lomborg’s analyse wordt dit stelselmatig over het hoofd gezien.

Als grote veranderingen, zoals het smelten van grote massa’s landijs, eenmaal in gang zijn gezet door toedoen van een te hoge concentratie aan broeikasgassen, zijn ze niet zomaar omkeerbaar (zie bv (zie bv http://ourchangingclimate.wordpress.com/2008/12/07/omslagpunten-in-het-klimaat-smeltend-ijs/).

Het uitstellen (afstellen…?) van emissiereductie gaat met grote risico’s (en bijkomstige kosten) gepaard. De kosten van uitstel van maatregelen zijn hoger dan die van het nemen van maatregelen nu; dat is de conclusie van bijvoorbeeld McKinsey, het Stern review en de International Energy Agency.

Laten we inderdaad naar oplossingen zoeken die de klimaatverandering binnen de perken -en buiten de dijken- zal houden. Een voorwaarde daarvoor is natuurlijk dat we ons baseren op wetenschappelijke inzichten over het klimaatsysteem. Lomborg ziet dat blijkbaar anders.