‘Gehandicapte hoort niet in normale klas’
Bij basisscholen ontbreekt de kennis en ruimte om zorgleerlingen goed op te vangen, waardoor iedereen slechter af is. Maar staatssecretaris Dijksma van Onderwijs wil het niet zien.
Dat schrijft Jeanet Meijs, bestuurslid van Beter Onderwijs Nederland, vandaag in dit opiniestuk.
Ze reageert op het plan van de staatssecretaris om “kinderen met een beperking” zoveel mogelijk in het reguliere onderwijs te laten ondernemen. Dit geldt ook voor geestelijk gehandicapte kinderen.
Meijs haalt een onderzoek van de SP aan, waaruit blijkt dat 77 procent van de onderwijzers het grote aantal zorgleerlingen als een bedreiging voor het onderwijs ziet.
Dit is een rampzalig plan, meent Meijs. “Niet alleen voor de basisschool, maar ook voor de zorgleerlingen zelf die de komende jaren het slachtoffer worden van een noodlottig experiment.”
woensdag 2 december 2009, 16:23 uur
Buiten het feit dat dit heel duidelijk een uiterst ondemocratisch plan is, kan ik werkelijk geen enkel argument vóór bedenken. Behalve dan natuurlijk dat dit hele plan eigenlijk een smerige bezuinigingsmaatregel is.
Ik weet uit ervaring dat het speciaal onderwijs een verademing kan zijn. Echte aandacht, een niveau dat bij het kind past, andere kinderen die ook een probleem hebben zorgen ervoor dat een kind niet overal achteraan loopt en zijn achterstand alleen maar groter ziet worden.
Op mijn basisschool kregen we ook een maal per week een meisje met het syndroom van down op bezoek. Ze zat vooraan de klas en deed haar eigen opdrachten. Van echte integratie was geen sprake en ook al leerden we haar kennen, de afstand was helaas echt te groot. Ik kan me niet voorstellen hoe dat had gemoeten als ze altijd deel uit had gemaakt van de klas.
Wie bedenkt dit soort dingen, komen deze mensen wel eens in een klas?
Wederom een onderwijsvernieuwing die de kansen van heel veel kinderen verkwanselt.
woensdag 2 december 2009, 17:58 uur
Dit verschijnsel is een van de vele waardoor ons onderwijs – met name de docenten, het hele onderwijsniveau – bij de benen omlaag wordt getrokken.
Des Pudels Kern, is de volledige miskenning van het vak van docent en het wezenskenmerk van lesgeven door de (overheids-)managers. Docenten zijn – evenals zorgverleners trouwens – meestal maximaal betrokken bij hun vak en leerlingen en hebben voor ‘omgevingsfactoren’ te weinig oog, hetgeen ten koste van henzelf gaat, en uiteindelijk ook van de leerlingen.
Docenten zijn gewoon niet te behandelen als producenten die een bepaalde hoeveelheid productie moeten draaien. Wat er inmiddels door deze onverantwoordelijke wijze van omgaan met onze docenten ( de ‘kennismonopolisten’!) – het maltraiteren is beter gezegd – aan schade is toegebracht aan onze kinderen, valt niet te becijferen. Maar dat we als samenleving een steeds zwaardere rekening gepresenteerd krijgen voor dit wanbeleid wordt almaar klemmender duidelijk.
De verantwoordelijken echter zullen ongrijpbaar blijven.
woensdag 2 december 2009, 22:02 uur
Speciale kinderen horen op speciale scholen. Daar hebben zij, de andere kinderen en de onderwijzers recht op.
donderdag 3 december 2009, 00:16 uur
Zo gaat dat dus. Selecteren, zo vroeg mogelijk selecteren. Dan krijgt het eigen product, pardon het eigen kind met een hoog IQ zijn beste kansen. Wordt als vanzelf niet meer geïnfecteerd met andersoortige wezens. Iets met de handen doen, bah wat vies. “Beter Onderwijs Nederland” heet zoiets. Een kleine elitaire minderheid wordt er beslist beter van. Wordt Nederland er beter van met een nog grotere maatschappelijke tweedeling?
Stop deze noodlottige propaganda en vraag u eens af welke kansen van welke kinderen te niet gedaan worden, waardoor en waarom. En vooral hoe onderwijs dat werkelijk integreert en niet uitsluit er zou kunnen uitzien. Met voldoende menskracht en middelen uitgerust uiteraard.
donderdag 3 december 2009, 10:13 uur
Als pleegmoeder ( ruim 15 jaar) van drie licht verstandelijk beperkte pleegkinderen, allen een IQ van 60-70, hebben wij de ervaring dat het een verademing voor onze pleegkinderen was toen ze naar het speciaal basisonderwijs gingen. Deze drie kinderen, ze worden groot in ons gezin, zagen we met de dag vrolijker en blijer worden. Ze kregen weer vertrouwen in zichzelf, wilde weer buiten spelen, ze kregen weer vrienden. Dit alles was weg toen ze nog op het ‘gewone’ basisonderwijs zaten. We hebben met alledrie meegemaakt dat ze depressief en eenzaam werden. Ze konden cognitief niet meekomen,en raakte sociaal geisoleerd. Ons hart brak. Eeuwig dankbaar zijn we voor de leerkrachten van het speciaal onderwijs. Die ruimte maken voor hun beperkingen en vooral zoeken naar wat ze wel kunnen. Twee zitten er nu op het speciaal vervolgonderwijs. Nu zien we goed hoever ze achter lopen in de ontwikkeling van taal en rekenen, en sociale vaardigheden. Alle twee kunnen ze net rekenen op het nivo van groep 5 van het gewone basisonderwijs. Hun taal is niet veel beter, gelukkig doen ze veel ‘doevakken’.En gaan ze blij naar school.Ze hebben vrienden die net zoveel als zij kunnen. Ze hoeven niet op hun tenen te lopen. En wederom hebben ze leerkrachten die speciaal zijn opgeleid om met hun beperkingen om te gaan.
Waarom zou er in het basisonderwijs geen scheiding der geesten mogen zijn terwijl in het voortgezet dit heel normaal wordt gevonden?
Daar heb je toch vmbo, mbo, hbo etc. Dit alles op basis van intelligentie en andere kwaliteiten?
Gezien de praktijk (levens) ervaring met de ontwikkeling van onze licht verstandelijk beperkte pleegkinderen: lang leven het speciaal onderwijs!
donderdag 3 december 2009, 11:40 uur
Jeanet Meijs schrijft ergens in haar beschouwing: ”
Het aantal zorgleerlingen is anno 2009 meer dan verdubbeld en groeit nog steeds.”
Dat kan toch niet waar zijn: neemt het aantal mensen met Down-en andere syndromen in Nederland werkelijk toe op de wijze waarop mevrouw Meijs vermeldt?
Ten diepste gaat het mij om het volgende: een aantal jaren gelden hebben we (ook) in Nederland besloten dat gehandicapten volwaardige mede-burgers zijn en zoveel mogelijk moeten gaan meedoen in de maatschappij. Ik vind dat – tot op de dag van vandaag- een besluit dat getuigt van beschaving. Ik heb ook de indruk dat dat besluit vruchten afwerpt.
Willen we gehandicapten die volwaardige plaats kunnen geven dan hoort basis-onderwijs daar gewoon bij. Ongetwijfeld in ietwat aangepaste vorm dwz toegespitst op hun mogelijkheden en beperkingen (zoals dat overigens ook geldt voor “normale” leerlingen). Maar zeker niet in de vorm van “gehandicapten-reservaten”.
Dit zal inderdaad wat vergen van onderwijsgevers. Ik neem aan dat met bijscholingscursussen aan dat “meerdere” goeddeels tegemoet kan worden gekomen. Maar dan moeten onderwijsgevenden die basiscursussen ook willen volgen. In plaats van zichzelf op te sluiten in hun eigen traditionele wereldje. En daarmee af te sluiten van wat thans beschaving is.
donderdag 3 december 2009, 18:08 uur
Wat ben ik blij met het opinistuk van Jeanet Meijs. Ik werk al jarenlang als VVE coördinator op verschillende basisscholen met veel achterstandsleerlingen. Dit zijn oa leerlingen met een taalachterstand maar ook veelal met (grote) gedragsproblemen, hoe jong ze ook nog zijn.Handelingsplannen zijn aan de orde van de dag, we moeten oppassen dat de “normale” leerlingen niet vergeten worden.Soms praten we dan over (kleuter)klassen van meer dan 30 kinderen.Heeft men enig idee wat dat van leerkrachten vraagt?Aan leerkrachten wordt niets gevraagd. Zij krijgen alles opgelegd. “Ja dat moet nu eenmaal” is een dagelijkse
opmerking in de school.Als u een hartprobleem heeft wilt u toch geholpen worden door een cardioloogen niet door een kno arts! Jeanet, succes met BON.
donderdag 3 december 2009, 18:42 uur
Dit is het zoveelste akkevietje in ons onderwijswereldje dat weer eens apart bediscussieerd wordt. Hiermee komen we geen steek verder. Onlangs was daar het “tijdschrijven” voor docenten. Het houdt gewoon niet op. Het hele circus Dijsselbloem is de zoveelste wassen neus geweest. Ik zou wel mal zijn om me bij de neus te láten blijven nemen.
Aan de basis van dit voortdurende gemodder ligt het onverantwoord ‘verzelfstandigen’ van en die idiote schaalvergrotingen in ons onderwijs. Dat levert de onderwijsmanagers hogere salarissen op, terwijl het ons werd en wordt verkocht als besparingen en efficiencyverhogend. Kolder!
De politici hebben ook die kernverantwoordelijkheid van zich af geschoven. Net zoals ze dat met onze zorg en ons openbaar vervoer gedaan hebben.
Ik heb besloten dat als burger niet langer te slikken en grijp daartoe naar het enige middel dat mij in deze maatschappij binnen dit systeem ten dienste staat: de BOYCOT.
Ik stem gewoon niet langer.
Want zo lang publieke taken die intussen zijn geprivatiseerd of verzelfstandigd of op afstand geplaatst of hoe je het verder nog wilt noemen, zo lang die in deze staat van limbo blijven zweven, zo lang zullen dit soort storende en verkwistende incidenten zich blijven voordoen.
Wij als samenleving worden er niets wijzer van en schieten er geen steek mee op. Ik ben niet op deze wereld om Haagse plucheplakkers werk te verschaffen, dus voor mij vanaf eergisteren GEEN POLITICI meer. Ik staak met het nutteloze stemmen. Totdat politici mij overtuigend hebben bewezen dat het hen ernst is met het besturen van dit land. Mijn tijd is te kostbaar en ons onderwijs is te belangrijk om met dit soort beuzelarijen te verdoen. Dan gaan ze daar in Den Haag maar op de hei kleuteren, maar voor mij tellen ze voorlopig niet meer mee.
Overigens hoeft een ‘gehandicapte’ (over welke handicap gaat het?) medeleerling helemaal geen extra belasting op te leveren, maar het gaat bij dit alles steeds om een totaalplaatje en met name zo’n geval van een gehandicapte medemens leent zich uitmuntend voor het chanteren van de leerkracht. Dat moet maar eens afgelopen zijn.
donderdag 3 december 2009, 19:29 uur
Neen!
# Alphonse Scaf donderdag 3 december 2009, 00:16 uur
Daar gaat het helemaal NIET om: SELECTEREN dus!
Dit is een van de argumenten die mij als oud-docent (ik ben nu 32 en 3 jaar geleden uit het vwo-onderwijs gestapt, onder andere door deze chantage – want zo ervaar ik dat) altijd weerloos maakten.
Ik heb ook nooit en helemaal geen bezwaar tegen een gehandicapt kind (welke handicap, hoe zwaar?) in mijn klas (gehad), alleen krijgt de docent allengs steeds meer op zijn bordje. Zelf zijn docenten echter veel te ruimhartig in het accepteren van ‘lastige’ kinderen, want ieder kind heeft recht op goed onderwijs.
Van die ruimhartigheid is en wordt MISBRUIK gemaakt door managers die omwille ‘hun’ school steeds meer hooi op hun vork nemen maar de extra belasting die daar mee gepaard gaat op de leerkrachten afwentelen. Dat gaat onherroepelijk ten koste van de ‘normale’ leerlingen. Kan niet anders!
Op een bepaald punt is het gewoon op. Dan is de rek er helemaal uit. Dan gooien de managers opnieuw een plens water in de soepketel en zo vervolgens. Momenteel is onze onderwijssoep al heel ‘helder’ als u begrijpt wat ik bedoel: het vet is er al lang af. Toch blijft ‘men’ doorgaan met ons onderwijs steeds verder uithollen.
Wij pikken dat met z’n blijkbaar ook. Wonderlijk vind ik dat. Dat we op politici en partijen stemmen die het helemaal niets kan schelen hoe het met ons onderwijs en onze zorg gaat. Daar gaat het slecht en steeds slechter mee. Dat kan ik u vertellen.
donderdag 3 december 2009, 20:06 uur
Ons onderwijs zit nog steeds in het verdomhoekje.
De politiek en politici bekreunen zich er geen seconde om en zijn alleen bezig met self promotion: stuitend genoeg. Scoren op de korte baan, dat is wat de Haagse klok slaat.
Overzicht en historisch vermogen, ho maar.
Deze klacht over een ‘gehandicapte leerling’ in een klas van normale kindren (trouwens: hoeveel a-normale kinderen, worden er vandaag de dag niet als normal bestempeld?) staat natuurlijk niet op zichzelf maar maakt deel uit van een op elkaar betrokken systeem van oorzaken en gevolgen.
In dit geval gaat het naar ik aanneem om onderwijs zorg. Dat brengt mij dadelijk bij onze zorg, waar de idiote “vermarkting’ evenzeer als in het onderwijs woedt en grandioos huishoudt. Met deze door de politici verkwanselde publieke taken gaat het steeds vaker en steeds erger mis en toch hoor ik niemand praten over het terugdraaien van deze bizarre organisatievormen. Kwalijk!
Boycot van de politiek lijkt me een goed initiatief. Tenslotte boycotten de politici ons, burgers en kiezers, al heel lang
donderdag 3 december 2009, 23:28 uur
Is er iets veranderd na Deijsselbloem?! Neen, pas wanneer de dwalende generatie van 70 en 80 met hun ideetjes en ballonnetjes het veld heeft geruimd. En de TK dan, die ruiterlijk heeft erkend dat de overheid is tekorgeschoten in de afgelopen 25 jaar? Welnu, die behoort tot dezelfde generatie en zwijgt en stemt toe.
De kinderen zijn de dupe, jammer.
vrijdag 4 december 2009, 09:09 uur
@ E. Starink
1. U hebt de indruk dat dit beleid vruchten afwerpt.
O ja? Waar maakt u dat uit op? Hebben mensen met Down dat tegen u verteld?
2. U vindt alles gelijkgeschakeld een teken van beschaving. Onderwijs waar hoogbegaafden en Down-kinderen en alles daartussen in één klas zitten is beschaafd: onderwijs dat is afgestemd op de speciale omstandigheden van het kind is niet beschaafd.
Bijzondere conclusie. Die gelijkschakeling van de PvdA heeft ons voorheen zo prachtige onderwijssysteem al voldoende vernield, of is u dat ontgaan?
Geeft u eens een nieuwjaarsreceptie waarbij u met heel beperkte middelen moet zorgen voor een keur aan hapjes om uw parade aan gasten te onthalen comme il faut: vegetarische, gefrituurde, kosjer, halal, chique Frans, Aziatisch, low-carb, fatfree, gluten- en allergievrij, en alles daartussen. Idem voor de drankjes. Idem voor de muziek. Idem voor afbeeldingen in uw huis. U wilt immers een beschaafde gelijkgeschakelde receptie en daar komen allerlei mensen – de buurvrouw mag haar 30-jarige Down-zoon ook langs sturen, toch? Dat pakt u allemaal heel beschaafd aan, net zoals een leraar in de klas. Een eitje voor u, want mensen komen bij u voor de fun – bij een leraar om te leren.
vrijdag 4 december 2009, 10:47 uur
Uiteraard heeft mevr. Meijs volkomen gelijk. De terreur van de “gelijkheid” en non-discriminatie geprogageerd door de onbenullen in Den Haag van vooral centrum-linkse origine – waarmee ik centrum-links niet wil diskwalificeren; alle partijen hebben hun stokpartdjes – heeft al voor veel ellende gezorgd. In weerwil van de praktijk blijft de departementen van volksgezondheid en onderwijs krampachtig vasthouden aan irreële een daardoor schadelijke ideologieën.
vrijdag 4 december 2009, 12:55 uur
Door een steeds betere diagnostisering kan er steeds beter worden beoordeeld welke kinderen voor speciaal onderwijs in aanmerking komen en vooral welke niet. Nu intelligentie en leerprobleem/handicap steeds meer uit elkaar worden gehaald blijkt dat veel kinderen heel goed passen in het reguliere onderwijs.
Kinderen met een normale intelligentie maar een leerprobleem als dyslexie of AD(H)D en zelfs lichte vormen van autisme worden gelukkig niet meer afgeserveerd als ‘dom’ (zoals 25 jaar geleden). Kinderen die vroeger met dit soort problemen op het speciaal onderwijs belandden hebben dat vaak als zeer frustrerend ervaren. Nu kunnen ze met simpele aanpassingen een normale schoolcarrière doorlopen en gewoon gaan studeren. Dat is zelfs voor kinderen met een lichte vorm van autisme haalbaar. Voor ‘normale’ kinderen is het goed om te ervaren dat de wereld vol zit mensen met verschillende capaciteiten, voor de leerkrachten een uitdaging om te laten zien dat iedereen zijn eigen waarde heeft.
Kinderen echter met een (ernstige) handicap, een lage (en misschien ook zeer hoge) intelligentie moet je echter juist onderwijs aanbieden dat op hun niveau is toegesneden. In het speciaal onderwijs krijgen ze de begeleiding waardoor ze het maximale bereiken wat er in zit. Daarmee laat je zien dat je ook hun kwaliteiten als waardevol beschouwd.
Al schrijvend bedenkt ik dat er binnen het speciaal onderwijs misschien ook groepen gemaakt kunnen worden voor hoogbegaafden. Daarmee creëer je een onderwijseenheid die ook voor leerkrachten heel interessant kan zijn.
vrijdag 4 december 2009, 15:56 uur
@Guusta van Gent,
Erg blij en ik met deze uitgebalanceerde reactie, die de vinger op de zere plek in het artikel legt en tegelijkertijd aangeeft hoe het wel kan en moet.
Zelf was ik als net beginnend PABO-student met een speciale aandacht voor de juiste aandacht voor zorgleerlingen in het onderwijs – zeg maar een benadering op talent en niet op handicap – geschokt door dit artikel. De schok, perfect samengevat in de titel: Gehandicapte hoort niet bij normalen. Ik ben ook ouder van een zoon met zo’n handicap die het juist wel gered heeft dankzij het welkom van normale leraren. @Jeanet Meijs lijkt in haar analyse – kijk wat management en politiek ons leraren aandoen – niet door te hebben dat ze daarin aan de andere kant over een schreef gaat, strijdig met morele uitgangspunten (zie ook @E.Starink). Ze schetst namelijk een beeld dat niet-normalen er niet bij horen en zelfs een verstoring opleveren voor goed onderwijs (maar voor wie is dat dan nog bestemd?)
Naar aanleiding van dit artikel heb ik me ook verdiept in Beter Onderwijs Nederland en opnieuw moet ik bekennen dat ik flink schrik. Als ik de fora bekijk zie ik een verzuurd en verongelijkt (deel van het) onderwijsveld. “Alles was vroeger beter en kijk eens wat adviseurs, managers en politici ons aandoen”. Daar hoeven we nieuw elan en initiatieven niet van te verwachten, denk ik dan. Jammer, maar ik hoop zo dadelijk na mijn PABO dat andere deel aan te treffen: mensen die aan het front verantwoordelijkheid voor vernieuwing durven te nemen.
vrijdag 4 december 2009, 16:12 uur
‘Gehandicapte hoort niet in normale klas.’
Als moeder van een meisje met een handicap dat graag wil meedraaien in deze wereld is deze aanhef wel een beetje lastig om te verteren. En wanneer ik het artikel lees (en de reacties erop) vraag ik me zelfs af of mijn dochter eigenlijk wel behoort tot de categorie ‘gehandicapt’. Als je haar ziet zou je echter veronderstellen van wel. Zij kan namelijk niet lopen, niet volledig zelfstandig eten, geen boeken uit de kast pakken etcetera. Maar heeft zij een taalachterstand, leer – of gedragsproblemen…?
Neen, die heeft ze niet. Mijn dochter wil filmmaakster of kinderrechter worden en is na twee jaar speciaal onderwijs opgebloeid in haar drukke, maffe klasje op de reguliere basisschool. Haar medeleerlingen hebben haar stuk voor stuk in hun hart gesloten, pennen voor haar van de grond opgeraapt, deuren opengehouden, met haar gelachen en gehuild en genoten van haar vriendschap. Omdat zij goed kan leren heeft zij menig kind in de klas kunnen helpen. Ik ben geen voorstander van het tegen heug en meug afdwingen van maatregelen. En dit is ook helemaal geen pleidooi voor het afschaffen van het speciaal onderwijs. Maar het is misschien wel tijd voor het scheppen van voorwaarden die een bescheiden cultuuromslag op gang kunnen brengen.
Er zou veel meer nagedacht kunnen worden over samenwerkingsverbanden en uitwisseling tussen verschillende scholen.
Ouders zoeken een geschikte school voor hun kind. In het geval van ouders van een gehandicapt kind kost dat in veel gevallen onevenredig veel moeite en pijn. Onderscheid maken is als school durven zeggen waar je grenzen liggen en creatief zijn in het vinden van oplossingen in de praktijk, maar betekent niet het à priori uitsluiten van leerlingen. De vergelijking van een basisschool met een nieuwjaarsreceptie vind ik in dit kader wel interesant. Diversiteit roept alleen dan weerstand op wanneer jij als gast-vrouw of – heer je geroepen voelt om het iedereen naar de zin te maken. Je kunt ook vragen of iedereen iets te eten mee neemt om zo de verschillen te vieren die er nu eenmaal tussen mensen bestaan. En je zou ook heus met een beetje moeite een overkoepelend gerecht kunnen vinden wat voor iedereen eetbaar is. Dit kun je beschouwen als een culinaire uitdaging. Het zou mij niets verbazen wanneer daar heerlijke gerechten uit zouden ontstaan.
Inclusief onderwijs is heel wat meer dan het openstellen van schooldeuren en zeggen: je mag meedoen maar dan wel op onze voorwaarden. Als men dan toch zo graag wil discrimeren, doe het dan goed en gebruik je verstand en je hart om differentiatie aan te brengen in je betoog. Maar schuif geen bestuurlijke missers of bekrompenheid in de schoenen van de ‘gehandicapten’.
Grote klassen, overbelasting van leerkrachten, ruimtegebrek op scholen, ingewikkelde problematiek van jongeren…het is niet alleen van deze tijd. In het begin van de jaren ’80 werkte ik als logopediste in Utrecht al met kleuters die een taalachterstand hadden opgelopen. ‘Passend onderwijs’ zou wellicht een enorme impuls kunnen bieden om van de de verantwoordelijke bestuurders veranderingen te eisen om dit nieuwe beleid ook te kunnen implementeren.
Kleinere klassen, taallessen voor moeders op school, een ruimte waar ouders die dat willen, kunnen werken en een bijdrage kunnen leveren aan de zorg voor hun kind, kinderen lichte zorgtaken leren vervullen, het verruimen van de mogelijkheden voor thuisonderwijs, ik noem maar wat. Eis de kwaliteit die je wilt leveren, ga de strijd aan. Dit is het moment. Want jullie hebben groot gelijk, Nederland is niet klaar voor inclusief onderwijs. Maar een heleboel ouders en hun gehandicapte kinderen zijn dat wel. Nu maar hopen dat de vonk overslaat…
vrijdag 4 december 2009, 16:28 uur
Het hangt er maar net vanaf hoe je naar “reservaten” (# 6 e. starink) kijkt. Bedreigde diersoorten zoals: panda’s, berggorilla’s en orang oetans worden gekoesterd en zorgvuldig in stand gehouden in reservaten. Ook aan Amerikaanse indianen zijn reservaten toegewezen – meestal niet op de mooiste of vruchtbaarste plekjes overigens.
Pleegmoeder # 5 Ellen Neve beziet de zaak vanuit een heel ander perspectief dan E. Starink. Ik vermoed dat Starink in tegenstelling tot mevrouw Neve, géén gehandicapte pleegkinderen heeft, of zelfs maar persoonlijke ervaring in de omgang met (geestelijk) gehandicapten?
E. Starink vraagt zich ongelovig af of de “verdubbeling van het aantal zorgleerlingen anno 2009” komt door een navenante toename van kinderen met Down- of andere syndromen, maar de noemer “zorgleerling” includeert een veel breder scala dan de door Starink bedoelde.
Wat ik hiermee wil aangeven is dat we bij het spuien van onze mening over een vraagstuk, bijna allemaal automatisch hoofdzakelijk of alleen maar uitgaan van onze vooronderstellingen en beelden, die lang niet altijd sporen met de werkelijkheid zoals die in het betreffende vraagstuk aan de orde gesteld wordt.
Nu hoop ik niet dat u mij aanwrijft dat ik gehandicapte medemensen gelijk stel aan panda’s of mensapen; ook niet aan Noord-Amerikaanse indianen trouwens.
Uit mijn eigen school- en studententijd kan ik mij herinneren regelmatig met lichamelijk gehandicapte medeleerlingen in een groep gezeten te hebben. Dat viel mij destijds niet eens op. Ik heb dat uit mijn geheugen opgediept naar aanleiding van deze “discussie.” Ik heb deze medeleerlingen en –studenten dan ook nooit als probleemleerlingen gezien of ervaren. Hun aanwezigheid was en is min of meer vanzelfsprekend. Sterker nog, samen met een ex-polio patiënte hebben wij met vier studenten ooit een tijdje ingevallen bij de zorg voor Down-kinderen. No big deal. Net zo min als het vanzelfsprekend rekening houden met elkaars – jawel: elkáárs – beperkingen in de brede zin des woords ooit een handicap hoeft te zijn. Maar dan heb je het wel het over heel verschillende soorten van handicaps.
Zo herinner ik me uit mijn studententijd Karin, die in een rolstoel zat en die we dagelijks alle trappen op en af zeulden – nota bene: daar vróeg zij regelmatig luidkeels om wanneer we dat weer eens vergaten, omdat we nooit aan haar dachten als gehandicapt (dat was meestal best geestig en vrolijk, herinner ik me met plezier) – die altijd de organisatie van alles en nog wat voor haar rekening nam. Terwijl zij – en wij – donders goed wist dat haar spierziekte op een gegeven moment haar hart- en ademhalingsspieren zou bereiken, hetgeen achteraf bezien nog tamelijk rap ging. Maar ik denk nog steeds niet aan Karin als aan een gehandicapte.
Verschillende soorten en maten van handicaps dus. Die veelsoortigheid in handicaps is voor een niet gering deel te wijten of te danken – net wat u wilt – aan de vlucht die de diagnostiek in deze biotoop heeft genomen. Bovendien hangt tegenwoordig aan ieder etiket een prijskaartje.
En dan ga ik het toch maar zeggen: ook uit “handicaps” zal vandaag de dag in onze geïndividualiseerde maatschappij die op markteconomieleest (whatever that might be) is geschoeid, best een slaatje geslagen worden; door alle betrokken partijen, zo vrees ik. Terwijl aan bepaalde maatschappelijke domeinen marktwerking, zoals die geldt in commerciële op winst gerichte sectoren, ten enenmale wezensvreemd is en ook altijd zal blijven.
Met eindeloos gefrutsel en frustrerend gefröbel in de marges blijft ‘men’ die realiteit halsstarrig ontkennen. Ik geef Els Dalmeijer (# 8 ) dan ook volledig gelijk indien zij zegt dat ze dat meer dan beu is. Zo lang die heilloze arrangementen van privatisering (ooit ook wel gepropageerd onder benaming: private- publieke samenwerking, vanwege de synergetische effecten; dat hale je de koekoek!) niet ongedaan worden gemaakt, voorzie ook ik zinloos aanmodderen. Politici zullen uit zichzelf niet het initiatief nemen tot terugdraaien van die arrangementen. Voor hen is daardoor immers juist dat lucratieve ‘middenveld’ ontstaan, waar zij steeds hun heil kunnen zoeken in tenminste de figuur van een (overbruggings-)functie of een parkeerplaatsbaan.
Een ander belangrijk punt is dat we deze en soortgelijke aanleidingen voor discussies niet steeds weer als op zichzelf staande, geïsoleerde, incidenten moeten blijven beschouwen en behandelen, maar ze voortdurend in de brede maatschappelijke context dienen te plaatsen, waarbij zo veel mogelijk causale verbanden gelegd en getest worden en er vanuit meerdere invalshoeken wordt gekeken.
Kwade wil al dan niet in combinatie met benepen domheid ( ik denk bijvoorbeeld aan de gang van zaken bij de zorginstelling ‘Philadelphia’ en ‘Meavita’) kunnen naar mijn overtuiging nooit geheel worden uitgebannen – ze bewijzen blijkt nagenoeg onmogelijk; schuldigen bestraffen is onbegonnen werk – maar de randvoorwaarden scheppen die steeds de gunstigste uitkomsten garanderen voor de mindervalide medemens, dat is echt niet zo’n heidens karwei. Politieke wil en inzet is daarbij onmisbaar. Waarom zouden we anders nog stemmen?
vrijdag 4 december 2009, 17:57 uur
Ons onderwijs is mèt onze zorgorganisatie en ons OV, na alle zotternij van privatisering en verzelfstandiging ( voor de respectieve managers betekent dat: wel de lusten, niet de lasten) zwaar de bietenbrug opgegaan.
Inderdaad, dat zogeheten “middenveld” van de publiek-private samenwerking is een grote snoepwinkel voor allerlei politieke graaiers en hun vrindjes. Dat is mij inmiddels wel duidelijk. Dus moet die onzalige toestand zo snel als mogelijk worden gecureerd, d.w.z. in zijn normale staat hersteld worden: wat uit de aard der zaak publiek is moet weer publiek worden en vooral publiek domein blijven en wat privaat van nature is, kan naar de markt.
Deze ongewisse situatie laten voortduren is heilloos en het feit dat geen politieke partij hiernaar lijkt te talen doet bij mij de verdenken rijzen dat onze “politici” zelf het meeste garen spinnen bij deze curieuze stand van zaken.
vrijdag 4 december 2009, 18:30 uur
Ik geloof dat er zich een Babylonische spraakverwarring over de woorden ‘zorg’ en ‘gehandicapte’ aan het aftekenen is.
Even proberen of ik het goed begrepen heb.
Met ‘zorgleerlingen’ worden volgens mij leerlingen bedoelt die extra onderwijszorg behoeven. Ze hebben leer- of gedragsmoeilijkheden. Het zijn normale kinderen bij wie gaandeweg hun schooltijd blijkt dat ze niet ‘mee’ kunnen komen er daardoor extra pedagogische ‘zorg’ nodig hebben. Door een goede diagnostisering kan die zorg tegenwoordig heel specifiek worden ingezet, waardoor veel van die kinderen toch een gewone schoolcarriere kunnen maken. Er zijn echter gevallen die het echt niet bijbenen en veel beter af zijn in het speciaal onderwijs, waar ze veel specifiekere hulp kunnen krijgen in kleine klasjes en daar opbloeien.
Dan heb je ‘gehandicapten’. Dat zijn kinderen met een chronische ziekte of aangeboren afwijking op lichamelijk of geestelijk gebied. Kinderen met een lichamelijke handicap (rolstoel, blind) zijn net zo ‘gewoon’ als andere kinderen op het gebied van educatie en zouden zo veel mogelijk ‘normaal’ onderwijs moeten krijgen. Zie Terpstra en Mager hierboven.
Sterker nog, de wet gelijke behandeling op de basisschool vereist dat sinds augustus 2009. En dat geldt ook voor kinderen met dyslexie en aandacht-stoornissen.
Kinderen met een geestelijke handicap (Down of een andere vorm van een laag IQ) zijn weer een verhaal apart. In hoeverre die baat hebben bij het volgen van regulier onderwijs laat ik graag aan de beoordeling van individuele gevallen. Misschien deels? Ik kan me voorstellen dat de aanwezigheid van een kind met Down (net zoals een kind in een rolstoel) een positieve invloed heeft op een klas; het appelleert aan het solidariteitsgevoel. Erg nuttig in deze tijd van ikke ikke ikke. Als het kind zelf er van geniet en de leerkracht het een uitdaging vind zeg ik: waarom niet?
vrijdag 4 december 2009, 19:36 uur
Merkwaardig. Als we het bijvoorbeeld hebben over voetballers dan valt op dat al op jonge leeftijd wordt geselecteerd en gesplitst naar nivo. Waarom? Uiteraard om het maximale uit het potentieel te halen. Mensen worden nu eenmaal meer uitgedaagd en gestimuleerd door mensen van gelijk of naast hoger niveau dan door mensen van enige niveaus lager. Toch voetbalt menigeen graag, met toewijding en veel plezier op heel verschillend nivo. Is dat ondanks de selectie of dankzij de selectie? Omgekeerd wordt men echt niet gemotiveerd van de nabijheid van mensen welke meerdere nivo’s hoger functioneren, dat benadrukt slechts de eigen beperkingen of ontgaat zelfs de waarneming.
De echte uitdaging is uiteraard geluk voor iedereen en maximale ontwikkeling van de talenten/potenties.
En zeker met het oog op de alsmaar nijpender situatie met betrekking tot energie, milieu , grondstoffen etc hebben we heel wat talent nodig om de komende 100 jaar te overleven.
vrijdag 4 december 2009, 22:33 uur
Mevrouw Meijs is geen voorstander van Passend Onderwijs zoals dat momenteel wordt voorbereid. Dat is haar goed recht. Maar het kan geen kwaad dan wel uit te gaan van de juiste feiten. Mevrouw Meijs maakt een hoop lawaai op basis van geruchten en kwaadwillige interpretaties.
De staatssecretaris zou in haar brief verzwijgen dat Passend Onderwijs wordt voorbereid. Dat is echter al twee jaar bij alle betrokkenen bekend.
Er zou ook een project ‘passend Onderwijs Inclusief’ zijn. Zoiets bestaat vast wel ergens. Zoals er veel andere varianten van Passend Onderwijs worden voorbereid. Van onderop, op initiatief van de scholen zelf, met de zorgbreedte die zij passend vinden en aankunnen. En liefst met instemming van leerkrachten en ouders. Als zij ‘Inclusief’ willen, kan dat. Als ze liever voor specialistische oplossingen kiezen, ook prima. Het ministerie schrijft dit niet voor.
Er is dus ook geen sprake van dat het ministerie onderwijs van ‘geestelijk gehandicapte kinderen’ (we noemen zulke kinderen tegenwoordig verstandelijk gehandicapt, mevrouw Meijs) in een normale basisschool per definitie passend vindt. Dat maken ouders en leerkrachten zelf uit.
De suggestie dat scholen met ‘inclusief’ onderwijs experimenten omdat er veel subsidie voor beschikbaar is, is aperte nonsens. Scholen die die weg opwillen moeten juist bijzonder veel moeite doen om middelen die anders naar speciaal onderwijs gaan zelf te kunnen besteden.
De staatssecretaris zet niets in de ijskast en jast er ook niets snel doorheen. Na de constatering dat het project dreigt te verzanden in bestuurlijke drukte heeft ze de bakens verzet. Over de nieuwe koers is best veel te zeggen, maar niet dat de boel nu stil ligt, en evenmin dat er iets door heen wordt gejast.
Een belangrijke reden voor de heroverweging is juist dat leerkrachten niet betrokken werden. De garanties daarvoor zijn in de nieuwe voorstellen veel beter. Op alle niveaus is men er ook meer dan ooit van doordrongen dat leerkrachten betrokken moeten worden. Hetzelfde geldt voor ouders. Of besturen daar wel in zullen slagen kun je je afvragen, ze hebben geen beste trackrecord. Maar in beginsel krijgt mevrouw Meijs precies wat ze vraagt. Helaas is het voor Beter Onderwijs Nederland nooit goed genoeg.
Dat Passend Onderwijs uitgaat van zelfstandig werkende leerlingen, die daarom wel zullen onderpresteren, is tenslotte ook grote flauwekul. Het is geen methode of didactische filosofie.
Passend Onderwijs gaat er juist om dat elk kind het onderwijs krijgt dat passend is, op een plek die kind, ouders en school past, die organisatorisch en didactisch uitvoerbaar is en leidt tot kwalitatief beter onderwijs. Het zou mevrouw Meijs en Beter Onderwijs Nederland sieren als men die uitdaging mee zou oppakken en niet bij voorbaat alleen maar terug naar de goede oude tijd wil. We zouden ons in Nederland moeten schamen dat er duizenden kinderen thuiszitten of onderwijs krijgen dat ver beneden hun niveau is en niet leidt tot een startkwalificatie.
zaterdag 5 december 2009, 00:55 uur
@17: # Jerry Mager zegt:vrijdag 4 december 2009, 16:28 uur:
Om op uw vermoeden dat ik niet zou weten waarover ik praat, te antwoorden: in mijn familie komt het Down-syndroom voor. Een zusje van mij met dat syndroom heeft nooit de mogelijkheid gehad om onderwijs te volgen. Mijn ouders hebben alles gedaan om haar dingen bij te brengen maar waren nu eenmaal geen onderwijzers. Zij zit al jaren in een inrichting.
Een neefje van mij met eveneens dat syndroom heeft 25 jaar later wel de mogelijkheid gehad om een aantal jaren onderwijs te volgen. En heeft nadien een baas gevonden waar hij – met zijn beperkingen – terecht kon en nu al 10 jaar nog steeds kan.
zaterdag 5 december 2009, 09:38 uur
@ 12 A Jong zegt:vrijdag 4 december 2009, 09:09 uur:
U beticht mij van het volgende:
“2. U vindt alles gelijkgeschakeld een teken van beschaving. Onderwijs waar hoogbegaafden en Down-kinderen en alles daartussen in één klas zitten is beschaafd: onderwijs dat is afgestemd op de speciale omstandigheden van het kind is niet beschaafd.”
Ik schreef:
“Willen we gehandicapten die volwaardige plaats kunnen geven dan hoort basis-onderwijs daar gewoon bij. Ongetwijfeld in ietwat aangepaste vorm dwz toegespitst op hun mogelijkheden en beperkingen (zoals dat overigens ook geldt voor “normale” leerlingen). Maar zeker niet in de vorm van “gehandicapten-reservaten”.
zaterdag 5 december 2009, 11:31 uur
Een kleine maand geleden hebben wij op school in teamverband mogen bepalen in hoeverre wij in staat zullen zijn om leerlingen met diverse beperkingen in ons onderwijs toe te laten. Een “leuk” speels concept waar wij als team gelukkig tot de slotconclusie kwamen, dat het in onze situatie niet mogelijk is om extra leerlingen in de klas te hebben.
Simpelweg, en ik denk dat dit voor veel meer scholen in Nederland geldt, omdat de klassen te groot zijn (+25 lln) en onze grootste zorg is, dat we de normale leerlingen niet meer datgene kunnen bieden, waardoor wij als leerkracht verschil kunnen maken. Dat je van een dubbeltje een kwartje kunt maken.
De begeleider tijdens deze teamvergadering raadde ons aan om voor ons bestuur op papier te zetten het hoe en waarom van onze uitkomst. Met andere woorden: van hogere hand gaat er dus beslist worden wat wel en niet mogelijk is. Ik moet nog zien wat dat gaat opleveren, maar ik weet wel dat ik niet het onderwijs ben ingegaan om met leerlingen te gaan werken met een specifieke zorgbehoefte.
Mijn vertrouwen in bestuur en politiek, die vanachter hun burelen besluiten nemen, hebben mijn vertrouwen al aardig aangetast.
zaterdag 5 december 2009, 16:32 uur
Vorige zaterdag werd in het NRC-weekend magazine o.a. de oude school (in Wassenaar) van mijn jongste kind ten tonele gevoerd. In die reportage kwam de huidige hoofdmanager van de school aan het woord die zich wat spijtig uitliet over een veteraan docent (67 jaar) aardrijkskunde: die docent – die na zijn pensionering was teruggekomen! – was volgens deze pronte schoolmanager zelf te veel aan het woord. Tegenwoordig laat de moderne school de leerlingen zelfstandig werken ……. Ja ja, dat heb ik met onze kinderen meegemaakt en ervaren.
Bij het lezen van de column “Geestschrijven” van Piet Borst in het NRC-katern Wetenschap van vandaag, denk ik met weemoed terug aan de opleiding die deze borst – hij is van de generatie van mijn ouders en schoonouders – zelf heeft genoten, evenals mijn man en ik; dat was nog eens kennis bijgebracht krijgen door kennismonopolisten.
Nog niet zo lang geleden heb ik met ons gezin een aantal historische opnamen over Renate Rubinstein bekeken, waarin ook Piet Borst voorkomt. Onze drie kinderen – inmiddels is de oudste bijna klaar met zijn studie aan een Engelse universiteit – wilden weleens weten wie die meneer Borst nu was (Simon Carmiggelt en Renate Rubinstein zijn van net vóór hun tijd, maar bijvoorbeeld Jaap van Heerden is still alive and kicking) en dat hebben we hen dus laten zien. Hoort bij de opvoeding, vinden mijn man en ik.
Bij: “geen gehandicapten in de klas” denk ik in de eerste plaats aan menige “nieuwe en jonge” docent – de uitzonderingen bevestigen de regel – met een geestelijke bagage die stukken lichter is dan de onze. Vaak staan ze zwaar gehandicapt voor de klas. Helaas pindakaas.
Daar kunnen deze nieuwe lichtingen leerkrachten zelf weinig aan doen: zij zijn immers zelf op een hongerrantsoen grootgebracht – en waarom eigenlijk?! Van lagere kosten door de ons steeds beloofde efficiency komt nooit iets. Integendeel!
Ondervoeding, ook geestelijke, laat zijn sporen onherroepelijk na; dat valt niet weg te poetsen met peptalk en mooie praatjes. Gehandicapt blijft gehandicapt. En het wordt alleen erger, dat is de grootste ellende.
Mijn eigen alma mater, de Leidse universiteit, heeft het bijzonder zwaar te verduren gehad en lijdt nog steeds onder incapabele ijdeltuiterige managers die godweetwaarvandaan als bestuurders werden aangesteld en straffeloos kunnen vandaliseren wat door voorgaande generaties is opgebouwd. Geen haan die ernaar kraait! Onvoorstelbaar verdrietig vind ik dat.
De symptomatische signalen zijn inmiddels overduidelijk: aan fraaie logo’s, prestigieuze plaquettes op gebouwen en glossy folders geen gebrek. Aan leerstoelen met de meest hilarische benamingen evenmin.
Er worden “professors” aangesteld die bekend zijn vanwege de publieke functies die ze ooit bekleedden, evenals docenten die ooit of enige keren in populaire tv-programma’s optraden. En dat alles op een koopje welteverstaan, want het bestuur gooit het geld over de balk aan allerlei glim en glitter die zij zijzelf zo leuk vinden.
De universitaire hrm-afdelingen doen evenals de BGD (bedrijfsgeneeskundige dienst) om het hardst mee aan het demoraliseren van personeel en medewerkers. En niemand steekt een vinger uit! Ze zijn immers verzelfstandigd!! Hoe kan deze kolder gebeuren?!
In de rubriek “Ophef” (NRC – Wetenschap, za. 5-12) vermeldt Barber Rouwé de teloorgang van twee onderzoeksgroepen biologie van de universiteit Leiden. Een brevet van bestuurlijk onvermogen. Op de Universiteitsbibliotheek wordt nu alweer jaren de ene reorganisatie na de andere doorgevoerd, vanwege uiterst ondoorzichtige redenen.
Onze studentensportvoorzieningen is een sterfhuisconstructie aangewreven, die stoort eerdaags geheel vanzelf in elkaar van ellende. Alles vanwege keuzen door het bestuurlijke management.
Ik heb zelf in de universiteitsraad gezeten en kan uit ervaring vertellen dat die net als bijna iedere OR – TNT van Peter Bakker of de OR van de UB Leiden, het is een pot nat – een volledige wassen neus is. De managers gedragen zich als bezitters-eigenaar van publiek goed.
Op menige andere universiteit is het niet veel beter – mijn man heeft over zijn alma mater in Utrecht in grote lijnen hetzelfde verhaal – maar Leiden spant toch wel de kroon en bovendien ken ik dat wereldje uit ervaring en van nabij. (Mochten de managers naar aanleiding van deze bijdrage hoog van de toren blazen – imagoschade en zo – vraag hen dan een onderzoek door de Algemene Rekenkamer plus enkele betrouwbare en absoluut onafhankelijke forensische onderzoekers te doen uitvoeren. Dan zult u zien dat van de hoge toon weinig overblijft)
Dit brengt mij bij de kern van de zaak, die in enkele bijdragen hiervoor terecht al is genoemd: de macht moet de huidige managers van dergelijke toko’s uit handen worden genomen, anders hebben we straks helemaal niets meer over: gehandicapten niet langer aan het roer van zogenaamd verzelfstandigde publieke organisaties.
Dit bewerkstelligen, is aan de politiek. Zo lang politici blijven doen alsof hun neus bloedt en alle schrille signalen van het falen van “de marktwerking” in het publieke domein blijven negeren, hebben wij – ons gezin en mijn familie – geen enkele boodschap aan die politiek.
zaterdag 5 december 2009, 17:01 uur
@ #6
E. Staring schrijft:
“Ten diepste gaat het mij om het volgende: een aantal jaren geleden hebben we (ook) in Nederland besloten dat gehandicapten volwaardige mede-burgers zijn en zoveel mogelijk moeten gaan meedoen in de maatschappij. Ik vind dat – tot op de dag van vandaag- een besluit dat getuigt van beschaving. Ik heb ook de indruk dat dat besluit vruchten afwerpt.”
Ik ben het zeer eens met het eerste deel. Het is een kwestie van beschaving dat we mensen als mens zien en zoveel als mogelijk deel laten zijn van de maatschappij. Dat is overigens geen besluit van een aantal jaren geleden, maar een consequentie van een verlichte cultuur. Ik kan me eerlijk gezegd ook niet voorstellen dat er mensen zijn die daar anders over denken, afgezien van dwaallichten die gehandicapten zien als een straf van welke God dan ook of zij die daar kennelijk vanuit een anders beschaafde cultuur toe worden aangezet. Maar dit doel moet los gezien worden van de weg daar naartoe en het stuk van Jeanet Meijs gaat er om of de weg die er nu doorheen gedrukt dreigt te worden een goede weg is. Mevrouw Meijs vindt van niet en ik kan niet anders dan het zeer met haar eens zijn.
Staring meent dat gewoon basisonderwijs daar nu eenmaal gewoon bij hoort, maar geeft daar verder geen enkel argument voor. De oprechte bezwaren van Meijs doet Staring af met een enkel extra cursusje. Hiermee wordt de intentie van Meijs op twee manieren geschoffeerd. Op de eerste plaats suggereert Staring dat Meijs niet zou vinden dat gehandicapten volwaardige medeburgers zouden zijn, en op de tweede plaats doet Staring geen enkel recht aan de oprechte bezwaren van deze ervaren onderwijsvrouw. Staring weet het beter: het moet kunnen met een cursusje extra, dus dat gaat dan ook maar, want anders ben je kennelijk niet alleen erg onbeschaafd, maar ook nog eens een leerkracht van niks.
De kop van het stuk van Meijs kan overigens inderdaad mensen op het verkeerde been zetten, als je alleen die kop zou lezen, dan zou je kunnen denken dat Meijs meent dat de schoolklassen alleen bevolkt zouden mogen worden door gemiddelde kinderen en dat er reservaten voor andere kinderen moeten worden gesticht. Ik denk dat de koppenmaker een wat harde toon heeft gekozen, en dat die toon versterkt is door het bijbehorende plaatje. Maar het artikel zelf is van geheel andere toon en inhoud. Uit het artikel blijkt een oprechte zorg voor goed onderwijs voor iedereen. Een zorg overigens die steeds weer uit BON kringen naar boven komt. Want anders dan alle andere actoren in de onderwijsdiscussie zijn worden alle BON activiteiten op volledig vrijwillige basis uitgevoerd. Daar waar de professionele bestuurders betaald krijgen om zo vaak men wil te vergaderen over passend onderwijs, doen de BON mensen dat vrijwillig in hun vrije tijd. Nu hoef je het niet met de menig van BON eens te zijn, maar aan de beschaving en intenties kan niet worden getwijfeld. Men heeft simpelweg geen persoonlijke belangen. Het enige belang van BON is beter onderwijs voor iedereen. Niet alleen voor hun eigen kinderen, maar ook voor andermans kinderen, of ze nu gehandicapt zijn of niet.
zaterdag 5 december 2009, 17:44 uur
@ #21 Sietsma
Hans Sietsma heeft een bijzonder idee van wat “alle betrokkenen” betekent. Bij alle betrokkenen zou het project passend onderwijs bekend zijn. Het lijkt erop dat Sietsma, net als andere “alle betrokkenen”, niet verder denken dan het niveau van de schoolbesturen. Dáár is het project ongetwijfeld bekend, maar discussies over de implicaties daarvan binnen een school worden nog nauwelijks gevoerd en als dat al gebeurt, dan hebben de leerkrachten weinig daadwerkelijk te kiezen: deelname aan passend onderwijs is verplicht. In de tussentijdse evaluaties is ook duidelijk geworden dat de leerkrachten er niet bij betrokken zijn (anders dan als probleemgevallen die moeten worden overtuigd). En ook ouders weten nog helemaal van niets. Zo krijgen we een heel andere betekenis voor de begrippen : “alle betrokkenen” en “van onderop”. De wereld start voor mensen als Sietsma kennelijk bij de bestuurders.
Sietsma verwijt Beter Onderwijs Nederland niet mee te werken om de uitdaging op te pakken. Werkelijk een gotspe. Vind u (onbezoldigd) deelnemen aan deze discussie en daarover publiceren soms niet meewerken? Of is het alleen meewerken als we het eens zijn met uw eigen ideeën?
zaterdag 5 december 2009, 18:21 uur
Bericht van sinterklaas, aan Jeanet Meijs,
hij heeft haar stuk gelezen, die leuke baas en is ozo wijs.
Wat deze leerkracht en bestuurder Jeanet wil zeggen,
is dat ze de noden van onze kinderen opzij wil leggen.
Ze uit is op haar eigen belang,
maakt dat duidelijk door een ongefundeerde klaagzang.
Ook nu weer blijken hoog opgeleide mensen,
onze kinderen met hun zorgwensen,
naar de abnormaliteit te willen verwensen.
Passend onderwijs is niet hun probleem,
noch de kinderen met een zorgvraag om hen heen.
Er wordt gesproken over ‘’normale’ klassen,
waar kinderen met een zorgvraag niet in zouden passen.
De eerlijkheid en oprechtheid gebied te zeggen,
dat het leven niet zonder compassie kan.
Dat heeft zij als kind kennelijk niet geleerd,
dat is jammer en om die reden heeft ze het m.i. verkeerd.
Maar in haar hart weet ze er wel van,
het is de vraag of zij nog bij haar hart kan.
zondag 6 december 2009, 13:21 uur
Zoals hierboven beschreven is, door betere diagnostering is er meer duidelijkheid gekomen over de medische redenen van afwijkend gedrag/ leerproblemen bij kinderen. Daarnaast heeft Nederland ieder jaar meer inwoners met de daarbij komende effecten in de klas, zeker in de stad.
Er zijn genoeg kinderen met een lichte afwijking, mijn zoon heeft een gehoorstoornis, die uitstekend gedijen op een reguliere basisschool. Geluk van een kind is niet in ijskoude cijfers weer te geven, en het soort basisschool moet een weerspiegeling zijn van een afgewogen keuze van ouders en behandelaars samen.
Als de bezuiniging doorslaat zul je zien dat in meerjaren andere problemen als gevolg van korte termijn denken nog veel meer geld gaan kosten en dus spreekt dit kabinet zichzelf als zo vaak tegen.
Het is een uiterst kwalijke zaak als
zondag 6 december 2009, 14:29 uur
De hele discussie rond het onderwijs, over: speciaal onderwijs, rugzakjes, beter onderwijs nederland, back to the basics, nieuw leren, competentiegericht leren, doorstroming, tweede kans onderwijs, schooluitval, slechte participatie van jongens in het onderwijs, is een teken aan de wand. Het teken van crisis! De hele maatschappij, inclusief het onderwijs bevindt zich in een identiteitscrisis (later lachen we er misschien om, maar nu is het huilen met de pet op, wel de petjes met de klep naar achter op). De vraag is zelfs of de huidige onderwijsorganisatie met eigen gebouwen, lesprogramma’s, toetsen en examens, leraren en leerlingen, nog wel toekomst heeft. Met andere woorden: is het niet tijd om het hele stelsel op de helling te zetten? Het is waar: de jeugd leert minstens net zo veel buiten als binnen het onderwijs, het onderwijs staat vaak ver af van de belevingswereld en het perspectief van jongeren, jongens voelen zich vaak totaal niet aangesproken in het onderwijs. Wat is nog de functie van het onderwijs voor het maatschappelijk functioneren? We moeten opnieuw de wezensvragen over het onderwijs stellen in relatie tot wezensvragen over onze toekomstige maatschappij. Van daaruit moet opnieuw de richting worden bepaald, en pas dan kunnen we onderwerpen zoals inrichting van het onderwijsstelsel, vormgeving en inhoud, participatie, eisen en methoden, opnieuw ter sprake brengen.
zondag 6 december 2009, 16:05 uur
Het is om te janken, als je deze reacties van de mansen leest, dat bewijst hoe ontzettend hard de NL maatschappij is en totaal geen begrip heeft. Als ouder van een kind met een verstandelijke handicap heb ik en mijn zonn het geluk gehad in Noorwegen te hebben gewoont, alwaar mijn zoon geintergreerd werd in een “normale “ klas. Dit heeft hem zo goed gedaan en heeft hem gemaakt tot een man waarvan weinigen zouden herkennen dat hij een verstandelijke handicap heeft. Echter in NL wordt hij gelijk weer in het gehandicapte hoekje gezet, wat vreselijk is voor een gehandicapte die heeft kunnen ondervinden, wat intergratie is. Met andere woorden in Nederland is hij een van die debielen en in Noorwegen een persoon die gewoon deelneemt in de maatschappij. Vandaar dat hij, toen hij de kans kreeg snel naar Noorwegen is geemigreert en Noor is geworden. Geloof een van de weinigen die dit harde land is ontvlucht en ondanks het feit dat wij weer in Nederalnd wonen, is hij daar ziels gelukkig is. Maar ja intergratie in de “normale” klassen moet natuurlijk NOOIT een bezuinigings maatregel zijn, want het kost meer geld, maar het eind resultaat is verbluffend. Vraag me daarom met recht af, hoeveel spastische kinderen niet het onderwijs krijgen waar ze recht op hebben, want spastische kinderen zijn niet dom. Ze worden het in Nederland gehouden. Schande!
Kan er veel meer over schrijven, maar dan wordt het een kranten artikel.
zondag 6 december 2009, 16:45 uur
# 21 Hans Sietsma vrijdag 4 december 2009, 22:33 uur
Uw betoog is een schoolvoorbeeld van schaken met woorden in de marge, zonder het wezenlijke probleem aan te pakken: draai de deregulering – ook – in het onderwijs terug.
Dat heeft niets van doen met nostalgie naar die goeie oude tijd, maar met gezond verstand en goede wil. Privatiseringsconstructies passen uit de aard van de zaak niet bij voortbrengers van publieke diensten.
De belangen van de diversie politieke clubs en kongsi’s zijn inmiddels te groot, maar dat is iets anders.
Laten gebeuren dat publieke middelen worden versjteerd en verbrast door wouldbe ondernemertje spelende beschermelingen vanwege de politieke pluchplakkers, is wat mij betreft nu wel genoeg gebeurd.
Totdat dit in Den Haag doordringt, heb ik er geen enkel belang bij om nog te gaan stemmen. Ik blijf de zaak echter wel nauwlettend volgen.
zondag 6 december 2009, 18:23 uur
@ 26G. Verhoef zegt:zaterdag 5 december 2009, 17:01 uur:
Knap dat iemand die op een posting van mij reageert daarin mijn naam tot 5 maal toe verkeerd weet te spellen. Terwijl het toch warempel geen moeilijke naam is en die naam bovendien duidelijk boven enkele postings staat.
Alvorens voor de eerste maal hier blijk te geven van mijn opvatting heb ik het stuk van mevrouw Meijs 3 maal gelezen. Ik was na de eerste keer op zoek naar antwoord op de vraag waar zij blijk geeft van de gedachte dat bij onderwijs behoeften van kinderen centraal dienen te staan en dan pas moet worden gekeken naar mogelijkheden etc van scholen en van leraren.
Ik kwam welgeteld 1 (zegge: een) zin tegen die waar iets gezegd werd over leerlingen: “Op de basisschool moeten niet nog meer gehandicapte en moeilijk opvoedbare kinderen komen. Men heeft er eenvoudig de kennis en de ruimte niet voor.”
Zij lardeert die stelling (want meer is het echt niet) met opvattingen etc zoals die leven in onderwijzend land. De uitslag van een SP-enquete neem ik niet serieus zo lang niets bekend is over representativiteit etc.
Voor mij was dit alles het signaal dat mevrouw Meijs vertrekt vanuit het verkeerde vertrekpunt: de belangen van onderwijzend personeel.Dat mag zij van mij.
Maar mijns inziens dienen juist in het onderwijs de basiswaarden die met onderwijs worden nagestreefd centraal te staan. De gewenste plaats van gehandicapten in de samenleving is zo’n basiswaarde.
Ik kan onderwijs-gevenden niet verbieden, te laten blijken dat men lak heeft aan de belangen van een kwetsbare groep. Maar ik heb daar wel mijn gedachten bij zolang zij niet wensen aan te geven wat ook zij kunnen en willen bijdragen. Mevrouw Meijs weigert in ieder geval om aan te geven wat er dan wel moet gebeuren met gehandicapten.
zondag 6 december 2009, 18:26 uur
@ 26: G.Verhoef zegt:zaterdag 5 december 2009, 17:01 uur:
Knap dat iemand die op een posting van mij reageert daarin mijn naam tot 5 maal toe verkeerd weet te spellen. Terwijl het toch warempel geen moeilijke naam is en die naam bovendien duidelijk boven enkele postings staat.
Alvorens voor de eerste maal hier blijk te geven van mijn opvatting heb ik het stuk van mevrouw Meijs 3 maal gelezen. Ik was na de eerste keer op zoek naar antwoord op de vraag waar zij blijk geeft van de gedachte dat bij onderwijs behoeften van kinderen centraal dienen te staan en dan pas moet worden gekeken naar mogelijkheden etc van scholen en van leraren.
Ik kwam welgeteld 1 (zegge: een) zin tegen waarin iets gezegd werd over leerlingen: “Op de basisschool moeten niet nog meer gehandicapte en moeilijk opvoedbare kinderen komen. Men heeft er eenvoudig de kennis en de ruimte niet voor.”
Mevrouw Meijs lardeert die stelling (want meer is het echt niet) met opvattingen etc zoals die leven in onderwijzend land. De uitslag van een SP-enquete neem ik niet serieus zo lang niets bekend is over representativiteit etc.
Voor mij was dit alles het signaal dat mevrouw Meijs vertrekt vanuit het verkeerde vertrekpunt: de belangen van onderwijzend personeel.Dat mag zij van mij.
Maar mijns inziens dienen juist in het onderwijs de basiswaarden die (ook) met onderwijs worden nagestreefd centraal te staan. De gewenste plaats van gehandicapten in de samenleving is zo’n basiswaarde.
Ik kan onderwijs-gevenden niet verbieden, te laten blijken dat men lak heeft aan de belangen van een kwetsbare groep. Maar ik heb daar wel mijn gedachten bij zolang zij niet wensen aan te geven hoe we dan wel moeten omspringe met die belangen en wat ook zij als leidinggevenden kunnen en willen bijdragen.
Mevrouw Meijs weigert in ieder geval aan te geven wat er dan wel moet gebeuren met gehandicapten.
zondag 6 december 2009, 23:37 uur
Hoe werkt het onderwijs in deze in de ons omliggende landen? Noorwegen heeft een getuige geleverd en de andere landen?
maandag 7 december 2009, 09:31 uur
De laatste zin van mijn reactie is weggevallen.
Er had moeten staan.
Het is een uiterst kwalijke zaak als deze plannen doorgang vinden en het is weer een stille getuige van hoe ieder voor zich is gaan denken.
maandag 7 december 2009, 10:22 uur
@ J Meyer ‘… ik niet het onderwijs ben ingegaan om met leerlingen te gaan werken met een specifieke zorgbehoefte.’
U bent kennelijk zo’n lichtgewicht leerkracht die alleen een klas met uitsluitend kinderen met een gemiddeld IQ van 110 aankan. En de rest heeft pech. Tragisch voorbeeld van de insteek van veel leerkrachten. Gelukkig zijn er ook nog leerkrachten met ambitie die het beste uit al hun leerlingen willen halen en het als uitdaging zien om ook kinderen met beperkingen goed onderwijs te geven zoals van der Berg @15. Van dat soort mensen moet het onderwijs het hebben. De rest zou je toch eigenlijk het liefst naar het bedrijfsleven sturen, kijken hoe het ze daar bevalt.
maandag 7 december 2009, 16:17 uur
@e.starink
U heeft gelijk, ik heb uw naam verkeerd weergegeven. Dat dat dan meteen vijf maal in een bericht gebeurt lijkt me begrijpelijk.
Verder lijkt het alsof u niet wilt begrijpen wat Mevrouw Meijs Zegt en wat de intentie is van haar woorden. U meent dat het om haar belangen gaat. Dat is met zekerheid een onjuiste veronderstelling. Mevrouw Meijs staat inmiddels niet meer voor de klas, maar helpt, onbezoldigd, kinderen die dankzij het huidige onderwijs niet meekunnen. Iets dat ze overigens ook deed toen ze nog wel voor de klas stond. Dat kunt u niet weten, maar de veronderstelling dat het allemaal om haar eigen positie zou gaan is door u wel heel gemakkelijk gemaakt en niet beargumenteerd.
Om u te helpen te begrijpen wat mevrouw Meijs beoogt zal ik een analogie geven. Een huisarts die te maken krijgt met patienten die een ziekte hebben die hij niet kan genezen of zelfs niet diagnostiseren doet er verstandig aan die patienten aan specialisten over te dragen. Doet hij dat niet, maar moddert hij door omdat hij denkt dat hij het met een extra cursusje vast ook wel kan, dan krijgt de man/vrouw grote problemen met de inspectie. Aangeven wat je niet kan is in het belang van de patient. Zo ook hier: als mevrouw Meijs aangeeft en beargumenteert dat de reguliere leerkracht in veel gevallen niet in staat is kinderen met bepaalde gedrags- en leerproblemen te helpen, dan is dat uiternmate professioneel en is het een uiting dat zij hart heeft voor de kinderen die het betreft.
In de onderwijsvernieuwing lopen al veel te veel mensen rond die blijven beweren dat alles er gemakkelijk bij kan: een cursusje en hup, Onderwijs op Maat. Hiermee wordt respectloos omgegaan met de gespecialiseerde collega’s van het speciaal onderwijs, wordt respectloos omgegaan met de kinderen die de genoemde problemen hebben en wordt respectloos omgegaan met de andere kinderen in de klas. Allemaal om maar niet te hoeven toegeven dat iets nu eenmaal niet kan. Die arrogante houding heeft enorm veel kapot gemaakt
dinsdag 8 december 2009, 18:58 uur
Terugdraaien van de zotte dereguleringen in de publieke sector, daar gaat het in de eerste plaats om!
Onderwijs hoort daar bij en wel net als de zorg en het OV: met stip.
Zo lang de zogeheten ‘hybride constructies’ blijven bestaan, om ‘kruisbestuiving’ (aan fraaie termen mankeert het nooit) en – laat ons niet lachen: innovatie! – te bevorderen, zo lang blijft de intussen overbekende ellende voortduren.
Ministers en staatssecretarissen proberen voortdurend de boel te sussen met doekjes voor het bloeden, maar ook mij komt hun gemier en gemeier intussen de neusgaten uit.
De bestuurders van deze semi-private snoepwinkeltjes kleuteren vaak maar aan en leven hun eigen hobby’s naar hartelust uit (over de universitaire biotoop kan ik uit ervaring meepraten; Toos Bongers (# 25) vertelt mij niets nieuws – Leiden heeft trouwens al jaren een slechte reputatie; Nout Wellink zal daar niet voor niets voorman van het College van Toezicht zijn) zonder dat ze ooit verantwoording aan iemand hoeven af te leggen, laat staan de consequenties voor hun slechte management hoeven dragen. Dat is ronduit schandalig.
De politiek en de politici gedijen goed bij al die functies waarop je op vage wijze “wordt benoemd” en zij worden er steeds schaamtelozer mee; het is een walhalla voor hen en hun soortgenoten.
Mij dunkt dat we de politieke babbelaars intussen toch wel doorhebben en doorzien en dat we ons niet tegen elkaar laten uitspelen, zodat zij weer wegkomen met hun afleidingsonderwerpen en prietpraatagenda’s.
dinsdag 8 december 2009, 23:25 uur
Dit is inderdaad een zoveelste discussie van en over een zoveelste geïsoleerd onderwerp. Het zet geen zoden aan de dijk. De rot wordt niet mee gestopt met steeds weer een lapmiddeltje.
Terugdraaien van de zogenaamde “deregulering” van al die publieke taken is het eerste vereiste.
Alle maatregelen en ingrepen die de politiek pleegt op basis van de bestaande organisatorische infrastructuren, zijn loze gebaren. Nur für die Bühne, alsof wij met z’n achterlijk en kinds zouden zijn.
In mijn loopbaan als universitair docent heb ik mijn portie aan onzinnige managementspeeltjes en -spelletjes ruimschoots te verstouwen gekregen.
De universitaire colleges van bestuur moeten vanwege een externe instantie gecontroleerd worden, want vele CvB’s brengen grote schade toe aan onze academies en dus aan aan de samenleving in zijn geheel.
De zogeheten “verkwisting” die voorheen plaatsvond -dat verkwisting voorkwam ontken ik geenszins – weegt niet op tegen de verloedering die nu aan de gang is. We hebben het paard achter de wagen gespannen. Dan maar liever enige verkwisting door goedwillenden die academia haar studenten en de wetenschap een goed hart toedragen, dan het ongegeneerde grabbelen en geld over de balk gooien door narcistische types die op grond van politieke contacten op plekken worden geparachuteerd waar zij niets, maar dan ook helemaal niets te zoeken hebben.
woensdag 9 december 2009, 19:05 uur
Naar aanleiding van de tendens – terugdraaien van de deregulering, ook in het onderwijs – van de meeste reacties kan ik alleen maar zeggen: hear hear!
Minister Plasterk heeft nu weliswaar opnieuw een regeling bedacht – financiering op basis van tijdig afstuderen – om de universiteitsmanagers in het gareel te krijgen, maar succes is allerminst verzekerd. De kwaliteit van de afgestudeerden kan er zelfs nog meer door omlaag gaan.
Het beroerde is dat de gevolgen van slecht onderwijs eerst na langere tijd zichtbaar worden. Met de warwinkel aan (mode-)vakken die opgeld doen en de vele hippe studierichtingen die tegenwoordig dag courant zijn, wordt het spoor zo mogelijk nóg vager dan het al was.
Onze universiteiten worden net zo goed uitgehold en geterroriseerd door politiek benoemde incapabele lieden als bestuur (en leden van raden van toezicht ook nog) als alle andere onderwijsinstellingen.
Periodiek extern toezicht op alleen al de financiële huishouding van de respectievelijke universiteiten zou al heel wat uitmaken. Waarom bijvoorbeeld niet per jaar door loting – met teruglegging – bepaald welke twee universiteiten voor forensisch financieel onderzoek zijn uitverkoren? Dat ontlast de universitaire accountants bovendien in die zin dat ze een extra legitimatie erbij krijgen.
Voor de managers betekent het een caveat en een herinnering die ze niet vaak genoeg kunnen krijgen dat ze geen directeur-eigenaar zijn van de instelling die ze mogen bestieren.
Simple comme bonjour zou men zeggen, maar de inmiddels gevestigde machtsposities met daaraan verbonden privileges en statussymbolen bemoeilijken het heroveren van de macht door de wettige overheid aanzienlijk.
Jammer en onbegrijpelijk tegelijk, dat het ooit zover gekomen is. De huidige organisatie getuigt toch wel van een zeer wereldvreemde gedachtenwereld bij de betreffende politici en bestuurders. Terugdraaien kan echter altijd.
woensdag 9 december 2009, 20:42 uur
# 38 G. Verhoef
“ In de onderwijsvernieuwing lopen al veel te veel mensen rond die blijven beweren dat alles er gemakkelijk bij kan: een cursusje en hup, Onderwijs op Maat. Hiermee wordt respectloos omgegaan met de gespecialiseerde collega’s van het speciaal onderwijs, wordt respectloos omgegaan met de kinderen die de genoemde problemen hebben en wordt respectloos omgegaan met de andere kinderen in de klas. Allemaal om maar niet te hoeven toegeven dat iets nu eenmaal niet kan. Die arrogante houding heeft enorm veel kapot gemaakt.”
Allemaal waar en daar gáát het in de praktijk natuurlijk ook om, maar ……
U verwoordt het allemaal nog veel te genuanceerd, “ beschaafd” en “netjes” terwijl wij dat stadium met de Haagse politici wat mij betreft al lang zijn gepasseerd.
Wat dit aangaat, geef ik de heer Wilders helaas groot gelijk: bejegen die kaasstolpers zoals ze ons in feite al jaren bejegenen, maar dan met grove en grote woorden zoals Wilders dat doet. Niet dat het die Haagse politici werkelijk raakt hoor. Hun verontwaardiging is grotendeels gespeeld en net als hun overige handelen, gericht op effectbejag.
Een lange tijd heb me erover opgewonden, nu vermoeit het me alleen nog: het is allemaal zo doorzichtig en routinematig geworden. Ik zou me daar gek om nog op die paljassen te gaan stemmen.
donderdag 10 december 2009, 17:05 uur
Mee eens: het moet eindelijk uit zijn met de symboolpolitiek aangaande ons onderwijs. De klok staat al ver over 12.
Dit “discussiepunt” over gehandicapte wel/niet in de klas is eveneens een afleidertje van waar het werkelijk om draait: neem de universiteitsmanagers de macht uit handen.
Wat een krankjorum idee trouwens om “het middenveld” zo maar publiek goed in handen te geven vanuit de idee dat ze daar als private ondernemers voor zouden (kunnen!) zorgen. Compleet van de pot gerukt, natuurlijk. Alsof het niet om gewone mensen met de gewone menselijke zwakheden en makkes zou gaan!
Dat is inmiddels ruimschoots bewezen dunkt mij.
Dus terugdraaien die sof!
Het voorstel van (# 41 – G.W.L. Kanters) lijkt me een probaat begin. Dan kunnen die universiteitsmanagers vast wennen aan het idee dat de universiteit niet hun eigen speeltje is. En als ze dreigen met weggekocht worden? Direct laten gaan!
Indien er weer toch niets gebeurt (Plasterks laatste move is complete laffe onzin), beschouw ik het als het zoveelste bewijs van doorgestoken kaart en NIET-te-goeder-trouw-opereren van de Haagse politiek.
In elk geval schort ik mijn legitimeren van het Haagse gebeuren op door niet meer te gaan stemmen.
Want voor de gek gehouden ben ik lang genoeg.
vrijdag 11 december 2009, 10:16 uur
Nrc Handelsblad zou er goed aan doen een stuk te schrijven over het Dominicus college in Nijmegen.Deze school is een goed voorbeeld hoe het wel moet!Deze Havo,Atheneum en Gmnasium school heeft de Monnikskap waar studenten met een ziekte of lichamelijke handicap hun opleiding volgen. De Monnikskap maakt als gebouw sinds begin dit schooljaar deel uit van de,nou ja vooruit dan maar,-normale-school.Samen leren met voor iedereen de juiste versie onderwijs.Super toch.Dus mevrouw Terpstra van reactie 16,regio Nijmegen is mooi wonen en onderwijs hebben we ook al!Ook als je niet zelf e pen kunt oppakken.
zondag 13 december 2009, 15:01 uur
Op 2 februari werd de tekst van “Overwin Dyslexie! Handig leren omgaan met lees- en spellingproblemen”
een samen vatting van haar zienswijze op de aanpak van dat probleem aan mijn 95 jarige en blind wordende zuster Anneke Tulner-Hepkema in kleine kring getoond. Het was een feestelijke bijeenkomst.
Toen ik haar de volgende dag opbelde om haar reactie te horen, stond ik paf. Zij antwoordde: “Men heeft mij toch niet begrepen”. Hoezoo? : Dat wij verkeerd onderwijs hebben en dat dit onderwijs het meest verkeerd is voor mensen met dyslexie!
Anneke was zelf woortblind en heeft zich tot op hoge leeftijd,heb ik nu begrepen, miskend gevoeeld, het fenomeen woortblindheid was in die tijd nog niet bekend. Was dit de reden van haar stugge antwoord? Zij heeft via Kweekschool (nu veranderd in PABO opleiding!), waar zij maar één vreemde taal hoefde te leren, haar logopedie dploa en daarna haar middelbaar Pedagogie A examen gehaald. Zij heeft les op LOM en BLO scholen gegevan, na eerst een paar dove kinderen te hebben behandeld onder de begeleiding van Mevrouw Dr. Nanninga-Boon. Haar hele leven heeft zij hulp gegeven aan kinderen met leerproblemen en aan hun ouders.
Uit haar inmiddels verzameld en geordend materiaal
zijn onder begeleiding van Professor Ruijssenaars
een aantal scripties door studenten geschreven en is tenslotte het praktijk boek Overwin Dslexie!, met in Deel Achtergronden, samengesteld door DRs. L Schilder en uitgekomen in Sept 2008.
Mijn zuster is in April j.l. overleden en Gerlof Leistra heeft haar necrologie van 60 jaar lesgeven geschreven.
Hierbij een uitpraak van haar : Voor mij staat vast dat “omkeringen” een gevolg zijn van slecht onderwijs. (Ik weet niet of omkeringen nu nog voorkomen en mogelijk beter begrpen en behandeld worden? )Leer een kind een zin in onderdelen – woorden -ontleden en woorden in letters te ontleden
Iedereen moet weten wat klinkers, medeklinkers en tweetekenklanken zijn en moet weten (niet allen horen) waar het lettergreepstreepje moet staan. Zij laat kinderen ‘koppen in de krant’ lezen en kunnen zij dat niet, dan zet zij de streepjes ( en legt uit: o.a. tussen alle dubbele tt, ss, pp enz.)Dat helpt om het woord te lezen. Controleren of het kind de betekenis begrijpt, hoe woorden zijn samengesteld zoals postzegeldoosje: post en zegel en de verkleinwoord uitgang! Kortom ook de structuur van de taal aanleren.Inzicht geven.
Ik heb kortgeleden met vreugde het bericht opgevangen, dat op de PABO’s de leerlingen een uur voor taal en een uur voor rekenen erbij krijgen,
al zijn het nog nlang niet zoveel als de studenten in Belgie krijgen zoals het blad Trouw meldde in het dossier: Talent voor de Klas.
Professor Ruijssenaars ziet Overwin Dyslexie! als een bijdrage voor onderwijs aan studenten op de PABO’s en bij het onderwijs aan buitenlanders, die onze taal willen leren.
Ik kon niet nalaten U nog iets over en in de geest van mijn zuster te vertellen in de hoop dat goed onderwijs er iets aan heeft. Onderwijs is een Creatief proces.
P.S.Montijn-Hepkema.
maandag 14 december 2009, 19:56 uur
Inderdaad, # 45 P.S.Montijn-Hepkema, onderwijs is vooral een creatief proces, daarom is het nu zo grondig versjteerd omdat er zovele nitwits met hun tengels aan zaten.
De gevolgen beginnen hard en duidelijk zichtbaar te worden.
Maar net als met de opwarming van de aarde en het smelten van de ijskap, wordt hierover onder de kaasstolp het stilzwijgen bewaard.
dinsdag 15 december 2009, 12:25 uur
@38: G. Verhoef zegt:maandag 7 december 2009, 16:17 uur
Door omstandigheden ben ik enige tijd “buiten beeld geweest” in onze discussie. Maar ik hoop dat wij desalniettemin over het onderwerp dat ons beiden nogal raakt, nog even verder kunnen discussieren.
Uw analogie met de huisarts oppakkend het volgende:
een huisarts heeft tot taak een juiste diagnose te stellen en vervolgens te doen wat hij kan om de patient te helpen. Dat kan betekenen dat hij hem doorverwijst naar een specialist als daar aanleiding voor en noodzaak toe is. Maar ook dat hij als huisarts helpt als en zo lang dat mogelijk is. Dat laatste is iets anders dan elke patient standaard verwijzen naar een specialist of een “ziekenreservaat”.
Toegepast op onderwijzers: (ook) gehandicapten aanleren wat hij/zij ze kan bijbrengen in de omgeving die het gehandicapten mogelijk maakt te integreren met niet-gehandicapten. En verder verwijzen als dat noodzakelijk is gegeven de handicap.
Tijdens mijn universitaire studie (rechten – bij uitstek een “hoor- en luistervak”) zat een blinde student is de collegezaal. Hij luisterde aandachtig. Twee avonden per week belegden enkele studenten voorleesavonden waar de boeken werden voorgelezen voor de aanwezigen en over de inhoud werd gediscusieerd. Dat droeg bij aan het onder de knie krijgen van de stof voor zowel de niet-gehandicapten als voor de visueel gehandicapte. Enig studiemateriaal (maar bepaald niet alles) was voor de laatste ook beschikbaar in braille. Onze blinde mede-student heeft nadien een glanzende carriere gemaakt in het Europese recht. Ik vlei mij nog steeds met de gedachte dat ik daaraan een bijdrage heb mogen leveren.
Waar het mij om gaat is dat met een beetje goede wil een heleboel mogelijk is.
Ik versta u best als u zegt dat “normaal” onderwijs niet de enige en algehele oplossing is voor gehandicapten. Ik meen dat ook in mijn eerdere postings tot uitdrukking te hebben gebracht. Maar gehandicapten geheel uitsluiten van “normaal” onderwijs met als enige reden dat zij gehandicapt zijn in het andere uiterste.
woensdag 16 december 2009, 11:05 uur
Flinke discussie alhier. Altijd goed. Ik geloof, als ouder van een spastisch dochtertje met een normaal tot licht verstandelijk vermogen, dat we in de discussie vergeten dat het kind en de ouder centraal dient te staan. De client of klant. In andere landen is inclusief onderwijs de gewone gang van zaken. Er zijn veel ouders (waaronder wij) die streven naar integratie van gehandicapten in het regulier onderwijs. Zoveel mogelijk. Of dat nu in de klas is met begeleiding, een groep in de klas, een groep naast de klas, of een variant van een bredere school waar klassen met gehandicapten en reguliere klassen samen in een school aanwezig zijn. Omdat blijkt dat het uitsluiten van gehandicapten ervoor zorgt dat zij in de maatschappij hun weg niet gaan vinden later, en dat de maatschappij deze kinderen en jongvolwassenen niet zie als volwaardig burger. Het gaat niet alleen over het beste onderwijs voor al deze leerlingen, maar ook om maatschappelijke participatie. Zo vroeg mogelijk. Vanaf de kleuterschool. Zelf ben ik als zeer actief ouder (samen met mijn vrouw) voor een stelselwijziging. Ik heb daar veel stukken over geschreven. Maar mijn mening is en blijft. Ouderparticipatie (leerlingparticipatie) binnen deze uitdaging voor onze beschaving wordt nog teveel afgedaan als – het is maar een groepje gefrustreerde ouders of het zijn geen professionals- nou, deze ouder is onderwijzer geweest, en zijn voor 1e graads docent. Dus we kunnen vanuit verschillende perspectieven denken. Laten we asjeblieft doorgaan met de experimenten. Daar wijze lessen uit leren en vanuit verschillende perspectieven kijken, met de leerling en ouder centraal.
woensdag 16 december 2009, 14:35 uur
Kinderen die in meer of mindere mate verstandelijk en lichamelijk gehandicapt zijn en toch de gelegenheid krijgen zich verder te ontwikkelen,moeten op een speciale school zitting kunnen en willen nemen.Het is een martelgang voor deze personen als ze met de “gewone “leerling mee moeten op dat niveau, tevens moeten zij begeleid worden door speciaal opgeleide docenten. Binnen de gezondheidzorg en gehandicaptenbegeleiding is al genoeg kapot gemaakt door de PvdA,moet dit er dan ook nog bij,het is een ordinaire bezuinigings maatregel(!!!).Staatsecretaris Dijksma dient zichzelf eens te moeten laten onderzoeken op haar eigen verstandelijk vermogen(!!!)
woensdag 16 december 2009, 17:42 uur
Treurig dat dit soort “discussies” over het onderwijs blijkbaar nog steeds nodig geacht worden.
Zo lang aan de basiscondities niet verandert, zal het bij dweilen met opne kraan blijven.
# Toos Bongers – zaterdag 5 december 2009, 16:32 uur
Schrijft naar mijn hart: ook ik heb aan de Leidse universiteit gestudeerd en in de UniversiteitsRaad gezeten. Wat een poppenkasterij! En inderdaad: het zijn altijd narcistische types die in het CvB terechtkomen. Helaas. De oude Academie is grondig verpest, zag ik onlangs. Wat een Filistijnen!
De expertgroepen op Rapenburg 70(?) puilen het gebouw uit en toch wordt de ene dure domheid op de andere gestapeld.
‘t Zal mij benieuwen wanneer de wal het schip keert, want deze schaamteloze roofbouw op ons wetenschappelijk onderwijs kan natuurlijk net eindeloos doorgaan. De UB is een klaagzang. Straks is er geen boek meer te vinden. Alles voor de mooie buitenkant, alles voor de show.
woensdag 23 december 2009, 09:56 uur
@47: e.starink
Een mooi voorbeeld van die blinde student. In dergelijke gevallen is het een verrijking van het onderwijs.
Ik denk ook dat niemand problemen heetf als het bij passend onderwijs om dergelijke situaties zou gaan. Maar helaas is dat in werkelijkheid anders. Het gaat vaak niet om blinde leerlingen die rustig en volwassen, zelf ook alles in het werk stellen om een hoorcollege te kunnen volgen. Het gaat om kinderen met leer- en gedragsproblemen, kinderen die door hun gedrag vaak een storende factor in de klas zijn. De blinde student had geen extra aandacht van de docent nodig, een kind met een gedrag- of leerstoornis heeft dat wel.
Overigens ben ik er van overtuigd dat als er binnen het basisonderwijs minder groepswerk zou plaatsvinden en meer gestructureerd docentgericht werk, dat er dan veel minder kinderen met een gedrags- of leerhandicap zouden uitvallen.
donderdag 24 december 2009, 09:16 uur
@51: G. Verhoef zegt:woensdag 23 december 2009, 09:56 uur:
als u met gestructureerd docentgericht werk zoiets bedoelt als: de leraar geeft zijn les voor de klas en elke leerling wordt geacht naar hem of haar te luisteren, dan zijn wij het met elkaar eens. En al helemaal als die docent werkt vanuit de innerlijke overtuiging dat het niet kwaad is om zo af en toe een achterblijvertje op sleeptouw te nemen.
dinsdag 15 februari 2011, 17:51 uur
Ik vraag me af wat er met mijn zoontje van 5 zal gebeuren als het rugzakje wordt afgeschaft. Hij is spastisch en heeft een spraakprobleem. Hij heeft een normaal tot hoge intelligentie. Hij kan prima functioneren in de klas MET extra hulp die nu wordt betaald uit het rugzakje. Hij is een verrijking voor de klas; de kinderen zijn gek op hem. Zij kunnen van hem leren. Doorzettingsvermogen bijvoorbeeld en voor een ander klaar staan. Hoe het is om anders te zijn en dat anders zijn niet raar is.
Hij heeft veel vriendjes waarmee hij ook buiten schooltijd afspreekt.
Moeten al deze kinderen straks naar de mytylschool? Ik vind dat mijn zoon recht heeft op een zo normaal mogelijke jeugd op het schooltje om de hoek met vriendjes uit de buurt. Of is dat niet van belang???