Groenlinks vroeg spoeddebat aan na spoorproblemen op pakjesavond

Bestuurders en politici moeten na incidenten niet overhaast en ondoordacht reageren, vindt De Nationale DenkTank. In een rapport, dat vandaag aan minister Opstelten (Veiligheid en Justitie), wordt aangeboden pleit het academisch collectief voor een ‘Warm hart en Hoofd koel Award’.

Een voorbeeld. Op 3 september 2008 werden zes ambulancemedewerkers in Amsterdam-West bedreigd door omstanders toen ze bezig waren met een slachtoffer van een steekpartij. Het incident leidde tot een staking en maatschappelijke beroering. Toenmalig burgemeester van Amsterdam Job Cohen verwees direct naar “de Marokkaanse gemeenschap”. Hoewel Cohen veel bijval kreeg, nuanceerde hij later zijn woorden omdat hij spijt had van de stigmatisering. Van een andere orde was de aanslag van Karst T. op Koninginnedag 2009. De premier beperkte zich die dag met de mededeling dat hij “nog geen conclusies” wilde trekken over de toekomst van Koninginnedag.

Domme pech

Of en op welke gronden de prijs toegekend moet worden, zal nog bepaald worden. Maar de zorg die hiertoe aanleiding is komt niet uit de lucht vallen. Op 1 maart 2010 organiseerde Stichting Slachtofferhulp het symposium ‘Kramp na de ramp’. Toenmalig directeur Jaap Smit sprak daar zijn verbazing uit over hoe de samenleving omgaat met wat hij noemt ‘shit that happens in life’. Als eens in de dertig jaar het strooizout op is komt er meteen een spoeddebat, gaf hij als voorbeeld. “Pech lijkt niet meer te bestaan. ” De oorzaak formuleerde hij als volgt:

“De mondige burger wil aan de ene kant een overheid die zich zo weinig mogelijk bemoeit met het persoonlijke leven, maar verwacht tegelijkertijd maximale veiligheid en bescherming en wijst de overheid direct aan als schuldige als er iets mis gaat. Tegelijkertijd roept diezelfde overheid zelf dat beeld op in de wijze waarop zij die hoge verwachtingen ook voedt. Nooit zal er meer een tekort aan strooizout zijn!”

Bekijk hier de typisch-Nederlandse reactie na het ontsnappen van een TBS’er.

Afrekencultuur

Ook laakte hij de afrekencultuur, aangewakkerd door ‘de’ media. “Wanneer een incident zich voordoet wordt de berichtgeving door twee belangrijke vragen gedomineerd. De eerste vraag is: wie is verantwoordelijk en dus aansprakelijk? Die vraagt maakt iedereen bloednerveus en voorzichtig.” De symboolpolitiek die daarop volgt is volgens hem contraproductief.

De Nationale DenkTank, een team van ruim twintig excellente masterstudenten, pas-afgestudeerden en promovendi, heeft ook een ‘Incidentenwijzer’ ontwikkeld die bestuurders richtlijnen geeft wat wel en niet te doen tijdens een crisis.

Het voortgezet onderwijs moet alweer op de schop. Dit keer naar aanleiding van de PISA-ranglijsten, vindt minister Van Bijsterveldt (Onderwijs, CDA). Ze wil het aantal profielen in de bovenbouw van havo en vwo terugdringen van vier naar twee en lichtte dit op 7 december toe in het Actieplan Beter Presteren. Vandaag in nrc.next twee opiniestukken van betrokkenen die het hier niet mee eens zijn.

Allereerst het PISA-onderzoek van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO), waarin de onderwijsprestaties van landen worden vergeleken. Nederland is gedaald op die ranglijst wat betreft lees- en wiskundevaardigheden.

Nederland nog steeds in topvijf

Derk Reneman, voormalig directeur Strategie bij het ministerie van Onderwijs, ziet in deze resultaten geen aanleiding om drastische maatregelen te nemen.

“Wie met een statistisch oog naar de lijstjes kijkt, ziet ze indikken doordat er veel gedeelde plaatsen zijn. Nederland bezet dan met leesvaardigheid niet de tiende plaats, maar de derde plaats, gedeeld met België en Duitsland. Op dezelfde manier zien we Nederland binnenkomen in de topvijf van landen qua wiskunde en natuurwetenschappen. ”

Bovendien zijn onderwijsprestaties niet goed te vangen in toetsen, meent Reneman. De juiste beoordeling is niet alleen een taxatie van prestatie, maar ook van potentie. “Dat laatste is voorbehouden aan het timmermansoog van de vakkundige leraar.”

Alleen alfa- en bèta is te summier

Simon Beijer, examenleerling havo, betoogt in een ander opiniestuk dat het terugdringen van het aantal profielen een slecht plan is. Alfamensen missen een stevige wiskundebasis en bètamensen blijven verstoken van maatschappelijke vakken. “Zo kun je in veel branches de boot missen, en dat is niet helemaal wat we willen.”

Het is beter om de leraren aan te pakken, vindt Beijer. “Want je moet het vandaag de dag maar net treffen of je leraar wel of niet in staat is om een som uit te leggen.” Ook Reneman vindt dat een punt van zorg. Onderwijsorganisaties hebben er volgens hem te veel moeite mee om disfunctionerende leraren aan te pakken.

De regering heeft de Onderwijsraad verzocht om in februari 2011 advies uit te brengen over het Actieplan Beter Presteren en in het bijzonder hoe leerlingen beter kunnen worden in de ‘sleutelvaardigheden’ als lezen, natuurwetenschappen en wiskunde.

Over het internet waart een ‘levend bewustzijn’ dat zichzelf Group Anonymous noemt. De laatste dagen in het nieuws vanwege de claims op het aanvallen van WikiLeaks-vijandige bedrijfssites, zoals Mastercard.com en PayPal.com.

Een levend bewustzijn dus. Zó wil Anonymous aangesproken worden, getuige een pamflet. Maar wel een labiel bewustzijn, blijkt uit nadere uitleg. “We zijn niet altijd hetzelfde bewustzijn op jaar-, maand- of zelfs uurbasis.”

Laatste bastion van vrijheid

Het bewustzijn wordt warm van begrippen als ‘vrijheid’ en ‘waarheid’ en vindt legitimatie in beroemde spreuken: die van Ron Paul (“Truth is treason in the empire of lies.”), Benjamin Franklin (“He who sacrifices freedom for security deserves neither.”) en Abraham Lincoln (“Those who deny freedom to others deserve it not for themselves.”). In een verklaring op anonops.blogspot.com wordt internet aangemerkt als het ‘laatste bastion van vrijheid in een evoluerende technische wereld’.

Populair is het essay Civil Disobedience van Henry David Thoreau (1817-1862), bekend van zijn uitspraak “That government is best which governs least.” (De beste regering is zij die het minste regelt). Deze Amerikaanse filosoof wordt ook aangehaald door een vermeend ‘Anonymous-lid’ dat gisteren door beveiligingssite Security.nl werd geïnterviewd. Deze persoon kan zich het best vinden in Thoreaus uitspraak dat ‘burgerlijke ongehoorzaamheid de basis van vrijheid’ is. De doelwitten van Anonymous worden volgens deze persoon, die zelfs niet bij zijn schuilnaam genoemd wil worden, per minuut bepaald.

Digitale equivalent van kattenkwaad

Maar pas op met het romantiseren van Anonymous. Joran Polak, beveiligingsonderzoeker bij Certified Secure en hoofdredacteur van Security.nl, duidde het fenomeen gisteren in het NOS Journaal als een ‘digitale equivalent van kattenkwaad’ en de mensen die namens deze groep websites laten bezwijken (dDossen) als ‘cyberhooligans’ die het gewoon ‘heerlijk vinden om dingen te verstoren’.

Beveiligingsonderzoeker Jelmer de Hen, een collega van Polak, legt aan nrc.nl uit dat het precieze ontstaan van Anonymous onbekend is, maar dat ze sterke banden met imageboards als 4chan.org en Futaba (2chan.net) hebben. Imageboards houden het midden tussen een chat en een forum – berichten verdwijnen namelijk na een poosje om anonimiteit te garanderen. “Zo ontstaan er in sneltreinvaart kleine discussies”, zegt De Hen. Aanvallen ontstaan spontaan als een gebeurtenis de vrijheidswaarden van Anonymous raakt. Waar 4chan.org de plaats is om opruiende berichten te plaatsen, daar worden versleutelde IRC-kanalen (een chat die niet voor ‘gewone’ internetters bereikbaar is) gebruikt voor serieuze communicatie.

Het onmogelijke doen

Iedereen kan meedoen met een Anonymous-actie door software te installeren waarmee sites bestookt worden. De Hen: “Er is geen hiërarchie; geen leiders, geen ondergeschikten. Er zijn wel mensen die meer te zeggen hebben, omdat ze bepaalde netwerken beheren. Maar in principe kan iedereen lobbyen voor een aanval.” Of in de woorden van de anonieme opsteller van deze verklaring: “When we are connected we are strong. When we are strong we have power. When we have power we are able to do the impossible.”

NB: Alleen reacties onder vermelding van voor- en achternaam worden geplaatst.

Wantrouwende blikken

Het gedonder begint eigenlijk al op de eerste bladzijde. “L’enfer, c’est les autres”, citeert ze de Franse filosoof Jean-Paul Sartre (De hel, dat zijn de anderen). Die hel speelt zich af in “fantasieloze, razendsnel gebouwde huizen die gemaakt lijken van beton”. Als de buurman tien deuren verderop boort, is het “alsof de tandarts met mijn verstandskies bezig is”. In het begin zijn haar bespiegelingen nog afstandelijk. “Alle voordeuren zijn dicht, de huizen lijken allemaal op elkaar en tegenover ons wordt er de hele dag geheid.” Alleen in het winkelcentrum lopen de Vinexbewoners los. “Ik glimlachte eerst naar iedereen”, schrijft El Bezaz. “Maar kreeg alleen wantrouwende blikken terug.”

Speelt iedereen een spel?

Eigenlijk is El Bezaz niet uit op ruzie, ze wil slechts contact. “Ik vraag me af hoe andere mensen in Vinexwijken leven”, noteert ze. “Iedereen die ik in de buurt tegenkom lijkt het voor de wind te gaan.” En dan, vol empathie: “Of speelt iedereen gewoon een spel, door te laten zien hoe goed ze het doen, terwijl ze ‘s avonds hun ogen uit hun kop janken? ” Zonder gêne trapt El Bezaz’ in haar schrijven een dun Vinex-wandje bij haar buren doormidden. “Ondertussen weet ik dat een andere buurvrouw geen kinderen kan krijgen en daar geeft zij haar man de schuld van. Ze zegt dat zijn sperma niet zwemt. Tenminste niet naar haar eitje toe. Ik begrijp het wel. Ze is niet echt iemand om naartoe te zwemmen.”

Dat bedoelt El Bezaz niet kwaad. Ze wil samen huilen, samen lachen. “Ik woon hier te midden van buren die ik amper zie”, stelt ze droevig vast. “Buren zijn als familieleden: je moet ermee leren leven, ook al zou je ze het liefst van de allerhoogste flat af willen gooien.”

Recensenten zijn verdeeld over het boek. Bij Arie Storm (Parool) roept het een beeld op van een “land vol gekken. Of van mensen die gek zijn gemaakt”. Sylvain Ephimenco (Trouw) ontwaart een “zachte botsing van culturen en religies”. En Pieter Steinz (NRC) vindt de 38 hoofdstukken “hier en daar best grappig” maar niet romanwaardig.

Het grote publiek kent Emily Kane nog niet, maar getuige haar populariteit op Figment.com, een gloednieuwe sociale netwerksite voor jong schrijftalent, belooft haar boek Soul een bestseller te worden.

Maandag zag Figment.com het licht. 40.000 mensen registreerden zich de eerste dag. Niet iedereen hoeft te schrijven, want de oordelen van lezers zijn minstens zo belangrijk om de beste boeken boven te laten drijven. De site is zowel toegankelijk via pc als mobiel. Het is een initiatief van twee redacteuren van het tijdschrift The New Yorker: Dana Goodyear en Jacob Lewis.

Goodyear kwam op het idee nadat ze verslag deed van een rage in Japan. Daar debuteerde de depressieve studente Mone (21) met de driehonderd pagina’s tellende roman Eternal Dream. Dat boek kwam op een bijzondere manier tot stand. In de winter van 2006 zond ze vanuit bed de fragmenten op haar telefoon door naar een website: niet om te delen met anderen, maar om te archiveren. Onbedoeld kreeg ze lezers die haar vroegen om meer. In 19 dagen schreef ze 19.000 woorden. Een uitgever meldde zich en al in het eerste half jaar van 2007 besteeg ze de top tien van de best verkochte literaire boeken in Japan. Een miljoenenoplage.

Nog voordat bloggen in Europa doorbrak bij het grote publiek, was schrijven op een mobiel al een hit in Japan. Mone is één van de gelukkigen wier verhaal uitgevenswaardig bleek. Door de populariteit van ‘mobiel schrijven’ heeft de cell-phone novel al jaren een vaste vertegenwoordiging in de Japanse literaire top vijf. Het is het beste argument tegen het anti-Web 2.0-boek The Cult of the Amateur van Andrew Keen, waarin betoogd wordt dat de internetmenigte talent verdrijft.

En nu moeten de Verenigde Staten eraan geloven. Emily Kane, pas sinds enkele dagen geregistreerd op Figment.com, schrijft geen rommel. De eerste drie hoofdstukken van Soul (de rest moet ze nog schrijven) lezen als een trein. Het gaat over het tienermeisje Ever Reckford dat verliefd wordt op Antony Grassle. Een jongen die na een vermissing opeens naakt in haar tuin opduikt. Eén probleem: hij is een ‘levende dode’ en is ‘zielloos’. Dat dit geen fijne relatie wordt maakt ze al duidelijk op de eerste bladzijde. “Het (een vampier, red) heeft geen interesse in je gevoelens en gedachten. Het stalkt je, zoals een roofdier zijn prooi.” In de komende hoofdstukken moet het bloed gaan vloeien.

Bent u weleens aan een roman begonnen? Zo ja, deel dan uw beste passages (maximaal 600 woorden) op dit forum of geef commentaar op het werk van anderen.

Columnist Rosanne Hertzberger schreef zaterdag in NRC Handelsblad dat koken een tijdverspillende bezigheid is en een magnetronmaaltijd minder ongezond dan menigeen denkt. De culinaire journalisten Karin Luiten en Janneke Vreugdenhil wapenen zich nu met de tegenargumenten ‘zinvol’ en ‘lekker’.

Hertzberger (pdf 1, pdf 2) gruwelt ervan om zelf aardappelen te schillen, te koken en te pureren. Ze heeft wel wat beters te doen, zoals artikelen schrijven. Het is haar een raadsel waarom anderen het gehannes in de keuken laten prevaleren boven een kant-en-klaarmaaltijd met additieven. Want bij andere taken vertrouwen ze wel op technologie. Wie zit er immers nu nog met wasbordjes urenlang in een tobbe te spetteren?

Zie voedsel niet als benzine

Als promovendus in de microbiologie nuanceerde ze ook het beeld dat magnetronmaaltijden met additieven, zoals maltodextrine, verdikkingsmiddelen en zuurteregelaars, erg ongezond zijn. “Gedetailleerd heeft de Europese Commissie beschreven hoeveel van welk additief aan welk voedselproduct mag worden toegevoegd. Met het sprenkelen van citroensap over appeltjes overschrijden de topchefs hoogstwaarschijnlijk de maximaal toegestane hoeveelheid.”

Luiten en Vreugdenhil zien af van een wetenschappelijke debat over het ongezonde imago van magnetronmaaltijden. “Eigenlijk hebben we het over twee totaal verschillende opvattingen”, schrijft Luiten in plaats daarvan. “Om in eettermen te blijven: een kwestie van appels en peren. Wil je zo efficiënt mogelijk gevoed worden of wil je lekker eten?” Vreugdenhil: “Haar verhouding tot voedsel is zo ongeveer als die van een auto tot benzine. Het maakt niet uit waar het spul vandaan komt, bij welke pomp je het koopt, de motor draait er toch wel op.”

Koken afwijzen is calvinistisch

Luiten benadrukt dat koken “een ronduit ontspannende bezigheid” kan zijn en dat gerechten beter smaken als je er “aandacht en zorg” aan hebt besteed. Ze noemt Rosanne een ‘calvinist’ omdat ‘lekker’ voor haar geen criterium is. Maar goed, dat klinkt altijd nog vriendelijker dan Rosannes verwijt dat ‘culinaire goden’ in de ‘Middeleeuwen’ zijn achtergebleven. Of zoals Pim Fortuyn zich ooit uitdrukte tegen journalist Wouke van Scherrenburg toen ze hem voor een slechte verliezer uitmaakte. “Ach mevrouwtje, ga lekker naar huis, koken. Veel beter.”

Media zijn regelmatig instrument in het politieke steekspel, maar zullen dat nooit toegeven. Journalist Joris Luyendijk wil breken met die traditie. Als media de vierde macht vormen moeten journalisten ook elkaar onderzoeken, meent hij. Wie lekte bijvoorbeeld ‘de brief van Klink’ aan de NOS?

Die vraag wierp Luyendijk zaterdag op in een opiniestuk in NRC Handelsblad. Zijn onvrede over het niet onderzochte lek kwam voort uit een maand ‘antropologisch veldwerk’ op ‘de vierkante kilometer rond het Binnenhof’, waarvan hij verslag deed in het boek Je hebt het niet van mij, maar… (Uitgeverij Podium, november 2010).

‘De brief van Klink’ was in september groot nieuws. CDA’er Ab Klink uitte daarin zijn zorgen over een regering met gedoogsteun van de PVV. Hij was op dat moment aan het onderhandelen over zo’n variant. De brief bracht de formatie in een crisis. Klink stapte op.  Luyendijk vraagt zich af waarom geen enkele journalist onderzoek heeft gedaan naar het lek. Wie lekte de brief en met welk doel? Die vraag is tot op de dag vandaag onbeantwoord gebleven.

Reacties van journalisten

Leo Hauben, hoofdredacteur radio- en televisiezender L1 (maandag in NRC Handelsblad)
“Luyendijk verwijt de journalistiek dat niemand heeft uitgezocht hoe de brief van Klink, die het begin vormde van diens aftocht, kon uitlekken. Waarom heeft Luyendijk niet zelf onderzocht hoe de brief van Klink kon uitlekken? Een prachtig voorbeeld van hetgeen hij aan de kaak wil stellen. Dat uitzoeken is natuurlijk een stuk lastiger dan collega’s de les lezen.”

Dominique van der Heyde (verslaggever NOS, zaterdag op Twitter)
“Bizarre suggestie dat wij NOS-bronnen moeten onthullen. Primeurs komen met en door vertrouwen.”

Eerdere reacties op het boek Je hebt het niet van mij, maar…

Kees Boonman, oud-hoofdredacteur KRO Netwerk (17 november, Denieuwereporter.nl)
“Joris Luyendijk is altijd een beetje moeilijk te positioneren. Hij is journalist, maar het lijkt alsof hij liever niet bij deze beroepsgroep wil worden ingedeeld. (..) Ook Luyendijk heeft zich zonder morren aan de code (de afspraak dat wat binnen de sociëteit Nieuwspoort gezegd wordt vertrouwelijk blijft, red ) gehouden. De meeste quotes in zijn boek zijn anoniem en de sterkste verhalen zijn zonder bron.”

Sjoerd de Jong, Ombudsman NRC (20 november 2010, nrc.nl/ombudsman)
“Je kunt denk ik ook het tegendeel beweren van Luyendijk: het probleem in Den Haag is niet dat pers en politiek te veel, maar te weinig verweven zijn. Journalisten worden op afstand gehouden of juist doelwit gemaakt van ‘mediastrategieën’. Politici en spin doctors zijn daar steeds bedrevener in geworden. Zelfs de ontboezeming (snik) is al bijna een vast onderdeel van een ‘mediaprofiel’. Goede journalistiek vereist daarentegen het zelf aanboren, onderhouden en ook beschermen van bronnen. Volledige ‘transparantie’ is in dat opzicht journalistieke zelfmoord.”

Hans Laroes, hoofdredacteur NOS Journaal  (weblog.nos.nl, 22 november 2010)
“Fysieke nabijheid, al dan niet aan tafel of met een drankje, zegt helemaal niets over afhankelijkheid. Journalistieke professionaliteit zit ‘m in distantie. Distantie is mindset, en zit in handelen. Laat zich niet in centimeters afstand meten, maar in kwaliteit. Publish and be damned, zelfs en zeker als het over die politicus gaat met wie je gister nog een drankje dronk, en misschien over een week weer. Dat is de norm, niet die van aanwezigheid op dezelfde vierkante meter.”

In navolging van het bel-me-niet-register pleit de Federal Trade Commission (FTC), een Amerikaanse overheidsinstantie die consumenten beschermt, nu voor een volg-me-niet-knop in internetbrowsers.

De mate van privacy is al te regelen in de meeste internetbrowsers. Maar omdat leveranciers als Microsoft en Mozilla zaken doen met adverteerders worden die niet vertrouwd. Kennis over surfgedrag is namelijk goud waard. De websites die je bezoekt verraden je interesses, je e-mailcorrespondentie zegt iets over je noden op dit moment en het aantal producten dat je bekijkt vóór een aankoop onthult je gretigheid.

Tracking, heet dit in advertentiejargon. Neem dat letterlijk: applicaties op de iPhone en iPad weten waar je bent. Targeting volgt rap: bedrijven vuren gericht advertenties af of verkopen de verzamelde gegevens. De FTC maakt zich zorgen om deze “informatiegestuurde marktplaats” en wil dat iedere internetbrowser consumenten de keuze laat of zij gevolgd mogen worden. Websites moeten naar dat signaal handelen, is het idee.

Uitsluiting van websites

Internetinvesteerder Fred Wilson betoogt in de New York Times dat klanten juist gediend zijn bij gepersonaliseerde aanbevelingen en advertenties die hun “werkelijk iets kunnen schelen”. Maar Jonathan Zittrain, hoogleraar recht en computertechnologie van Harvard University, wijst er in zijn opiniestuk op dat tracking niet vanzelfsprekend in het belang is van de consument. Hij denkt aan de levensverzekeraar die je met bezochte websites over “backbacking door Europa” confronteert. Toch is hij geen voorstander van een verplicht volg-me-niet-systeem. Websites zullen volgens hem privacyminnende consumenten uitsluiten en zodoende alsnog verleiden tot volledige toegang.

Wapenwedloop webontwikkelaars

Jim Harper, webmaster van WashingtonWatch.com, vreest voor een “wapenwedloop” onder webontwikkelaars, met als gevolg dat er gehandeld wordt in nog gevoeliger consumenteninformatie. Een volg-me-niet-systeem ontneemt volgens hem consumenten het gemak van gerichte marketing, terwijl het niet zeker is of bedrijven werkelijk niets meer opslaan. Het wordt tijd dat internetingenieurs de kant van de consument kiezen, meent hij. Zo zwart-wit kun je het niet zien, betoogt Jonathan Askin in een ander opiniestuk. “De uitdaging is om privacy te beschermen zonder dat het ten koste gaat van de gebruikerservaring”, schrijft de docent recht van Brooklyn Law School.

En daarom is een bel-me-niet-register slecht vergelijkbaar met een volg-me-niet-knop: de consument heeft een hekel aan een telefoontje onder het eten, maar hecht zeer aan het gemak van websites die precies weten wat hij wil. Gevolgd worden spaart merkbaar tijd en kost ongezien privacy.

WikiLeaks beschikt over overheidsdocumenten waarin verwezen wordt naar UFO’s. Dat zegt de opgejaagde voorman Julian Assange in reactie op lezers van de Guardian-website.

Toch ridiculiseert hij de “vele rare types” die hem e-mailen over eigen ontdekkingen van buitenaardse interventies op aarde. Ze voldoen volgens hem niet aan de publicatieregels van de klokkenluiderssite. Een vereiste is dat de documenten origineel zijn en dus niet zelf opgesteld. Over de UFO-informatie die hij betrouwbaar acht liet hij vrijdagmiddag niets los.

In anderhalf uur tijd kreeg Assange meer dan 900 vragen, waarin weinig kritiek op hem verborgen zat. Het merendeel is vol lof over WikiLeaks werkwijze. ‘Blackfish’ noemt hem de Che Guevara van de 21ste eeuw. Een aantal vindt het gezien de aanvallen op de WikiLeaks-website tijd om alle 251.287 documenten in één keer te openbaren. “Wat is het wachtwoord van the insurance file“, vraagt ‘JakeS’, doelend op een versleuteld bestand op internet waarin mogelijk alle ambtsberichten zitten.

Assange laat in het midden of de 22-jarige soldaat Bradley Manning de bron van het lek is. Maar als hij dat is, zoals het Pentagon beweert, dan is hij volgens Assange “zonder twijfel een ongeëvenaarde held”.

Het debat over zijn journalistieke profiel vindt Assange onzinnig. “Ik ben vooral een publicist en hoofdredacteur die andere journalisten regisseert.” De impact van WikiLeaks verbaast Assange niet. Dat zijn concept een wereldrol zou gaan spelen voorspelde hij al in 2007, toen uitgelekte gegevens over corruptie de verkiezingen in Kenia beïnvloedden.

Tom Flanagan, adviseur van de Canadese premier, zei eerder deze week dat Julian Assange geliquideerd moet worden. Andere conservatieve prominenten sloten zich daar bij aan. Assange: “Zij moeten aangeklaagd worden wegens het aanzetten tot moord.”