Donorregistratie: alleen ‘ja, tenzij’-systeem kan zwijgende meerderheid tot keuze dwingen
Jaarlijks sterven tweehonderd mensen op de wachtlijsten. Het zou helpen als de zwijgende meerderheid – de Nederlanders die niet vertellen of hun organen na hun dood gebruikt mogen worden – automatisch in het donorregister bijgeschreven worden.
Morgen vindt er een spoeddebat plaats over de invoering van dit stelsel, ook wel Actief Donor Registratiesysteem (ADR) genoemd. Wie geen donor wil zijn kan dat alsnog kenbaar maken: het is een ‘ja, tenzij’-systeem. Dit is de enige mogelijkheid om de mensen die de keuze voor zich uitschuiven aan het praten te krijgen.
Vandaag probeert journalist en schrijver Herman Vuijsje in dit opiniestuk de politici te bewegen voor dit stelsel te stemmen. Veel hoop heeft hij niet:
“De houding van veel politici lijkt een echo van de opstelling van die zwijgende meerderheid van zeven miljoen burgers: ze duwen de beslissing voor zich uit. Tekenend is het door de ChristenUnie voorgestelde ‘indringend keuzesysteem’, met als belangrijkste verandering de toevoeging van een nieuwe keuzecategorie: “Ik wacht nog even met kiezen.”
Vuijsje laakt ook de houding van de VVD, die het ADR strijdig vindt met het zelfbeschikkingsrecht. Dat is moeilijk vol te houden, stelt de journalist, want in de huidige situatie beslissen de nabestaanden over de mensen die geen keuze hebben gemaakt. “Voor individuele burgers heeft zo’n breed begrip van zelfbeschikking aantrekkelijke kanten, maar de maatschappelijke kosten zijn hoog.”
Bent u al donor? Zo nee, waarom? Zou u het vervelend vinden als u automatisch als donor wordt geregistreerd en een formulier moet invullen om dat ongedaan te maken? Denkt u dat de zwijgende meerderheid laks is (geen zin om een formulier in te vullen) of juist ernstig twijfelt?
- Registreren kan op Donorregister.nl via DigiD of door dit formulier uit te printen, in te vullen en op te sturen.
NB: Alleen reacties onder vermelding van voor- en achternaam worden geplaatst.
woensdag 17 februari 2010, 12:55 uur
Maak het veel gemakkelijker: mensen die als donor geregistreerd zijn hebben het recht om met voorrang een beschikbaar orgaan, bloed of weefsel te ontvangen. Ben je niet geregistreerd om wat voor reden dan ook (wil niet, mag niet van God, durft niet, te ingewikkeld), dan moet je achteraan sluiten. Zo doe je volledig recht aan het zelfbeschikkingsrecht, en wijs je mensen ook op de keerzijde van zelfbeschikking: daar hangt verantwoordelijkheid voor je eigen situatie aan. Als je volwassen rechten wil uitoefenen om nee te zeggen, word je ook als volwassene die nee zegt behandeld. Solidariteit is namelijk tweerichtingsverkeer.
woensdag 17 februari 2010, 13:16 uur
Het is erg in de mode in Nederland om dwangwetgeving voor te stellen. Dat maakt het leven er niet prettiger op.
Dwingen tot het afstaan van je eigen organen is natuurlijk een stap te ver. Je lichaam behoort aan jezelf, niet aan de overheid.
Maar je kunt toch aangeven dat je het niet wilt?
Zeker, maar als afgeleide van je zelfbeschikkingsrecht is ook dat een stap te ver.
Het is beter om er van uit te gaan, dat je in principe één leven hebt meegekregen, en je het daar mee moet doen.
Velen zou ik mijn organen gunnen, als ik ze niet meer nodig heb, maar degenen die ze als hun recht opeisen zeker niet.
Ik zag ooit een drankzuchtige politicus na een niertransplantatie in een restaurant met zijn partner een fles cognac bestellen. Het is dan niet prettig om te weten dat die volgende nier ook beter tercht had kunnen komen.
woensdag 17 februari 2010, 13:25 uur
Hie krijg je iedere Nederlander op de hoogte van een nieuwe regeling? Naief om te denken dat dat lukt. Om die praktische reden is het al een slecht idee.
woensdag 17 februari 2010, 13:34 uur
@Victor Belleger: dat is lekker. Mensen met een aandoening, zoals bijvoorbeeld HIV, mogen geen organen afstaan. Gewoon verboden, al zouden ze het graag willen. Maar door medicijngebruik hebben zij juist misschien wel eerder een nieuwe lever nodig. Maar in bovenstaande redenatie kunnen zij dus achteraan in de rij aansluiten. En datzelfde geldt natuurlijk voor nog veel meer (chronische) aandoeningen. Goeie solidariteit is dat.
woensdag 17 februari 2010, 13:43 uur
ik ben het helemaal eens met Victor Belleger. Ik zou er ook nog iets aan toe willen voegen:
mij directe omgeving is op de hoogte van mijn afstand van mijn organen na mijn dood. Ik heb geen registratieformulier ingevuld omdat ik wil dat diegene die mijn organen zou krijgen er net zo goed op past als ik dat zelf altijd heb gedaan. argumenten als zou dat niet te doen zijn zijn mager: men weet welke patienten er op een donororgaan wachten. Notoire hedonisten en alcoholisten kunnen worden geregistreerd. Ik zou niet kiezen voor een ja, tenzij.. maar eerder voor een ja, maar…
woensdag 17 februari 2010, 14:27 uur
Daar gaan we weer! Elke twee-drie jaar hebben we deze discussie. Waarschijnlijk zal het er wel van komen ja: in plaats van het de mensen makkelijker te maken om het codicil aan te vragen en te wijzigen (bijvoorbeeld online), gaan we met een soort van absolutistische maatregel elke Nederlander eigendom van de staat maken, met een optie tot uitstappen. En over twintig jaar gaan we besluiten dat uitstappen niet meer mogelijk is. Ben je gezond? Dan ben je van de staat!
Het gaat hier om twee dingen: zelfbeschikking (voor mij als liberaal erg belangrijk) en proportionaliteit: door een eenvoudiger systeem te faciliteren, zouden mensen makkelijker donor kunnen worden, en zijn dit soort draconische maatregelen niet nodig.
Maar de Nederlandse Staat heeft al duidelijk laten merken dat het aan persoonlijke vrijheid een broertje dood heeft. Ik vrees het ergste.
woensdag 17 februari 2010, 15:00 uur
Het wordt inmiddels steeds gekker in dit land waar de mens van de wieg tot het graf financieel en emotioneel wordt afgekloven tot op het bot. Alleen al het feit om te overwegen iedereen tot JA te dwingen is zo’n voorbeeld van de verharde neoliberale cultuur om maar even op te eisen wat jij vindt dat je toekomt. Maar zo liggen de zaken niet. Donorschap is een weloverwogen geschenk aan de nabestaanden. En dat moet het blijven. Dus draai de zaken niet om. JA, voor allen die zich geroepen voelen liefst mogelijk heet van de naald zijn/haar organen te schenken. Die melden zich vanzelf wel.
Er is ook nog zoiets als de doden met rust laten en het lichaam op natuurlijke wijze te laten afsterven. Wel eens het verschil gezien tussen een dode van het eerste uur en 2 dagen later? Een wereld van verschil. Piëteit is zo’n woord dat -als we niet uitkijken- in de vergetelheid raakt. Een mens kan maar niet alles zeggen, maar ook niet alles willen. Juist de keiharde wijze waaróp men de mens voor het sloopblok wil zetten roept aversie op met mogelijk terugtrekkende beweging. Om dan ook nog als revanche de strafcultuur in te zetten met het zo geliefde oog om oog tand om tandprincipe (@1) is helemaal gotspe.
Geef mensen op z’n minst het gevoel van zichzelf te mogen zijn en niet van de staat. Dus toontje lager graag en louter dankbaarheid naar mensen die uit vrije wil delen van hun geheel ter beschikking stellen in de dood waar het leven nog nadampt.
Via radio en tv kan donorschap regelmatig onder de aandacht worden gebracht met alle bescheidenheid van dien. Zo gevoelig als dit ligt. Wijs mensen ook op de mogelijkheid een bericht achter te laten bij hun begrafenispapieren. De grens naar ‘hebben en nemen’ dient hierbij niet overschreden te worden. Kwestie van… piëteit!
woensdag 17 februari 2010, 15:01 uur
@Joe van Oosten (3) en @W.vdLaak (4): natuurlijk kun je uitzonderingen verzinnen voor mensen die zelf niet kunnen doneren wegens een niet verwijtbaar oplopen ziekte (kan bij HIV problematisch zijn, geef ik toe), ben ik ook niet principieel tegen. Je kunt iedereen heel makkelijk op de hoogte hiervan brengen: iedereen is ook op de hoogte dat ze belasting moeten betalen of ziektekostenverzekering nodig hebben, dat is het probleem niet. @Johan Nijhoff: dit is helemaal geen dwangwetgeving, je mag namelijk zelf kiezen. Wil je echter dat iemand solidair is met jou en zijn/haar orgaan ter beschikking stelt omdat jij dat wellicht zou willen ontvangen, dan moet jij ook een orgaan in de pot willen doen. Is net als het milieu – je kunt niet van een goed milieu willen profiteren terwijl je geen dingen wilt doen om het goed te houden.
woensdag 17 februari 2010, 15:36 uur
Bij de discussie over het tekort aan donororganen is één facet onderbelicht gebleven.
De meeste mensen realiseren zich niet, of willen niet weten, dat iedere overledene in zekere zin als donor fungeert, hetzij in een graf als voeding voor andere organismen hetzij als directe bijdrage tot het broeikaseffect in geval van crematie.
Voorlichting is dus van groot belang. Wanneer duidelijk wordt gemaakt hoe het ontbindingsproces verloopt, hoe allerlei gedierte zich te goed doet en schimmels de huid bedekken; wanneer men zich rekenschap geeft van wat er gebeurt als een grotendeels uit water bestaand lichaam in een hoog verhitte oven wordt geschoven; dan kan dit de aarzeling wegnemen om voor enkele organen dit proces uit te stellen.
woensdag 17 februari 2010, 15:58 uur
Om me aan te sluiten bij Marian en Victor: kan iemand me uitleggen waarom een ander wel het recht heeft om eventueel te beslissen over mijn leven (door zijn orgaan niet af te staan als ik dat nodig heb), terwijl ik niet kan beslissen over het leven van iemand die geen organen wil afstaan. Immers, organen worden toegewezen op basis van louter medische criteria.
@W.vdLaak, uiteraard zijn er praktische bezwaren. Waar het hier om gaat is het morele aspect van wel willen ontvangen maar niet willen weggeven. Iedereen die zijn organen niet wil afstaan moet daar eens goed over nadenken.
woensdag 17 februari 2010, 16:17 uur
Volstrekte adhesie met Nijhof. Vuijsje zit verkeerd, principieel. Het lichaam is onaantastbaar en behoort dat te blijven. De zwijgende meerderheid zegt in feite neen, en dat dient gerespecteerd te worden.
Indien men zoiets aanneemt: hoe denkt men de gegevens te administreren?! Dit is vragen om problemen en complicaties, ondoenlijk. Doodgaan, als het je tijd is, soit. Niet zo moeilijk over doen.
woensdag 17 februari 2010, 16:23 uur
Ik word er een beetje moe van. De voorstanders van dit ja-tenzij systeem denken dat het meer donors oplevert en negeren waarom er zoveel meer donoren in Belgie zijn: er zijn gewoon 2x zoveel verkeersslachtoffers (NIVEL rapport 2003). Ook in Belgie moet trouwens gevraagd worden naar toestemming van nabestaanden. Het zou veel meer “helpen” als er meer motorrijders op de weg komen of als Toyota geen terugroepacties organiseert.
woensdag 17 februari 2010, 16:26 uur
Ons lichaam is niet van de staat en elk mens heeft recht op zelfbeschikking.laat me voorop stellen dat het een heel dankbaar gevoel geeft een donorcodicil te hebben.Maar,het kan niet zo zijn dat religieuzen geen organen willen afstaan maar wel willen ontvangen.Kennelijk mag je hier niet over praten omdat dat discriminerend zou zijn.Dit is schijnheiligheid. Geen organen willen geven uit religieuze overwegingen maar wel als religieuze een ongelovig hart willen ontvangen? Dat is hypocriet.
woensdag 17 februari 2010, 16:41 uur
Ik denk niet dat het achteraan in de rij aansluiten ver genoeg gaat. Ik zou liever hebben dat mensen die niet kiezen of voor ‘nee’ kiezen uitgesloten worden van het hele donortraject. Ik heb al een codicil vanaf mijn 14e, dat ik toen wel al op de hoogte was en andere mensen na al die jaren van discussie lijkt mij erg onwaarschijnlijk. Meer een kwestie van kop in het zand steken.
Voor mensen die geen donor kunnen zijn, zoals hierboven genoemd. Deze mensen kunnen wel aangeven dat ze het in principe willen zijn. Medische inzichten en mogelijkheden veranderen, dus in de toekomst kunnen ze wellicht wel donor worden.
Eisen aan de ontvanger kunnen (en worden volgens mij al) beter gesteld worden door de transplantatie-arts. Ik ben er dan zelf al niet meer en heb ook niet voldoende inzicht in wat een terechte transplantatie is. Een arts kan wel zien of er iemand is die mijn orgaan meer verdient.
woensdag 17 februari 2010, 16:49 uur
Zeer belangrijk is goede voorlichting. Wat gebeurt er precies bij een transplantatieprocedure, hebben nabestaanden tijd om goed en waardig afscheid te nemen, etc. Op http://www.2miljoenhandtekeningen.nl zijn 2 gefilmde interviews te zien van een transplantatiecoördinator en een intensivist, die daar meer over vertellen.
Een alcoholist komt bv niet in aanmerking voor een nieuwe lever, tenzij hij of zij onder medische begeleiding is afgekickt en geen terugval heeft gehad. Zo zijn er nog veel meer fabels die met goede voorlichting de wereld uit moeten en daar ligt een grote taak van de overheid.
Laat duidelijk zijn dat ook 2 Miljoen Handtekeningen vindt dat niemand het recht heeft een orgaan te claimen. Het leven komt zoals het komt. Maar als je een tweede kans op leven kunt krijgen, en je weet ook dat driekwart van de bevolking positief staat t.o.v. orgaandonatie én een overgrote meerderheid van NL ook t.o.v. ADR, is het dan te veel gevraagd om een keer heel bewust na te denken over wat je na je dood wilt dat er met jouw organen gebeurt?
Wil je het niet, laat het weten aan je naasten en teken die keuze op in het donorregister.Mensen dienen zich te realiseren dan de kans dat jij donor bent echt vele male kleiner is dan de kans dat je een orgaan nodig hebt.
Bij ADR worden mensen verplicht om te kijken en te luisteren naar de voorlichtingscampagnes die nu helemaal niet aankomen, niet worden gehoord, niet leiden tot registreren. Een ADR-systeem zal vele levens redden.
woensdag 17 februari 2010, 17:09 uur
Dit kan niet. Het belangrijkste recht van een mens is het recht om nee, of ja, of ik wil hierover geen mening geven, te zeggen. Jammer voor medemensen die belang hebben bij iets wat de betreffende mens zou kunnen bieden – zoals een orgaan – maar zo ligt het. Ik vind dat dit een niet te overschrijden grens is.
Uiteraard hóóp ik dat iedereen een donorcodicil heeft ingevuld en dat ook familie na overlijden meewerkt aan orgaandonatie. In volle vrijheid, zonder enige dwang.
woensdag 17 februari 2010, 17:18 uur
Vooraf:
Ik hoef geen ruil onderdelen.
Dat weten nabestaanden.
Dus geen gesleutel aan het lijf mocht het ooit zover komen.
De moraal vd ADR-freaks hoeft toch niet de moraal te zijn van al degenen, die geen onderdelen magazijn willen zijn na hun leven.
Waarom zou er gemeld moeten worden, dat niet te willen zijn ?.
Het is het oude lied, ADR-freaks hebben een probleem en vallen anderen er mee lastig.
Kunnen zich niet voorstellen dat er mensen zijn die dat niet WILLEN!.
SUGGEREREN gemakzucht/voor zich uit schuiven/ enz enz.
Men WILT niet, dat mag toch ook, zonder je eigen WIL schriftelijk te moeten bevestigen, of
waarom dan niet ?, en
hoezo dan niet ? te hoeven beantwoorden.
Ze moeten er anderen niet mee lastig vallen;
aanmelden, doopceel lichten form.invullen , afmelden als je toch niet meer wilt, enz enz.
ADR-freaks kunnen ook gewoon zeggen :
-”De niet aangemelden willen niet.<=punt".
-"Van die onderdelen-magazijnen blijven we dus af."
Zelf zou ik wel donor willen zijn.
MAARR! wil dan wel een stem hebben aan wie(aan welke groepen in de NL samenleving) gedoneerd WILT worden.
Waarom zou men doneren, aan groepen die zelf niet willen/mogen doneren vanwege geloofsovertuiging.
Ra ra welke groep ?, dat is niet zo moeilijk niet ?.
Dat medebepalen is niet mogelijk, jammer voor de ADR-freaks, dan maar geen donor.
Ik zit er dan en nu niet mee. Ook dat weten nabestaanden.
En indien het ADR er mocht komen, dan resten 2 mogelijkheden:
-melden dat je geen onderdelen magazijn bent, of
-een cyaankali-pil bij de hand hebben. Kan te laat zijn om die door te bijten.
Dan belandt men als nog bij het sloop-magazijn van ADR-freaks.
Daar wil ik niet aandenken,
dus aanmelden geen donor te zijn,
liefst kort voor heen gaan.
Laat ze zo lang mogelijk in hun waan.
woensdag 17 februari 2010, 17:40 uur
Natuurlijk wil je uiteindelijk met het voorgestelde systeem (ADR) bereiken dat de wachtlijsten voor donororganen structureel korter worden. Echter wat minstens zo belangrijk is bij ADR is dat iedereen minstens eenmaal in zijn/haar leven na gaat denken over het al dan niet donor willen zijn. Waarom wel nadenken over begraven/cremeren en niet over wat je met je organen wilt doen als je overleden bent. Het is dus ook niet zo dat iedereen verplicht donor wordt, iedereen is vrij om dit zelf te beslissen. Maar met ADR laat je deze moeilijke beslissing niet over aan je nabestaanden op het moment dat deze wel andere zaken aan hun hoofd hebben.
De stichting 2 Miljoen Handtekeningen is momenteel bezig met een digitale petitie voor Actieve Donorregistratie. Ben je het hier mee eens dan kun je de petitie tekenen op http://2miljoenhandtekeningen.nl
Ik hoop morgen in ieder geval eindelijk eens op een constructief debat dat actieve donorregistratie weer een stapje dichterbij brengt
woensdag 17 februari 2010, 17:42 uur
Inmiddels is de medische wetenschap zo ver dat transplantatie mogelijk is. Dat opvattingen van mensen over zoiets als beschikkingsrecht daar bij naijlen is ook waarneembaar.
Maar waar komt dat zelfbeschikkingsrecht op organen na iemands dood eigenlijk vandaan? Bestond het al voordat de medische wetenschap transplantatie mogelijk ging maken?
Zelf heb ik geen enkele moeite met de Ja, tenzij….optie. Als na mijn dood iemand gered kan worden met een orgaan van mij, vind ik dat gewoon mooi. Goed. Of wat voor fraaie kwalificatie je er ook aan wilt geven.
En ach: als dan zou moeten worden beoordeeld hoe zuiver op de graat de ontvanger is: van mij hoeft dat niet.
Richting 2: Johan Nijhof zegt:woensdag 17 februari 2010, 13:16 uur het volgende. Ik kan geen wet bedenken waarin niet ook elementen van dwang zitten. In die zin is deze Ja,tenzij..wetgeving dus niets nieuws. Tenzij je het bewust even stilstaan bij wat er gebeurt na je dood met je organen als dwang wilt zien.
Maar is het misschien niet veel meer een kwestie van niet willen nadenken over dat vraagstuk? .
woensdag 17 februari 2010, 17:44 uur
Ik stel mijn overblijfselen gewoon ter beschikking van de wetenschap, zodat studenten vast een beetje kunnen oefenen. Dat betekent onmiddellijk dat mijn organen waardeloos zijn voor hergebruik. Niet belangrijk, ik ben al boven de zestig en dus zijn mijn organen niet vers genoeg.
Wat Marianne Tol zegt stuitte me fors tegen de borst. “Hedonisten en alcoholisten (alcoholisten zijn hedonisten!) kunnen worden geregistreerd.” Ik vermoed dat ze bedoelt dat de organen van hedonisten onbruikbaar zijn. Ik vermoed ook dat ze een systeem van registratie bedoelt dat inbreuk maakt op de privacy.
Medici maken geen uitzondering inzake de oorsprong van levend weefsel: als het maar gezond is en past bij het profiel van de ontvanger. Dat wil niet zeggen dat elke potentiële ontvanger ethisch gesproken recht heeft op een transplantatie. De groep die per definitie moet worden uitgesloten is die van de gelovigen. Die groep heeft immers een eeuwig leven na de dood en wordt ondanks gebreken vóór de laatste stap volledig gerepareerd door een irrationele fictie.
Kortom: alleen atheïsten hebben recht op en baat bij transplantatie, ook al komt het orgaan van een gelover. Atheïsten denken waar gelovers geloven. Zolang het niet gaat om een transplantatie van de hersenen zie ik geen gevaar.
woensdag 17 februari 2010, 17:55 uur
Herman Vuisjes, dank voor dit genuanceerde artikel. Hoop dat de politiek morgen de eerste stap zet.
Steun is welkom: http://www.2mh.nl
Menno Loos
woensdag 17 februari 2010, 17:57 uur
De oplossing Belleger leidt er waarschijnlijk toe dat er inderdaad grotere groep donoren zal zijn. Wel zullen dit eerder orgaandebiteuren dan orgaancrediteuren zijn. Ongezonde mensen met niet functionerende organen die een nieuw orgaan willen hebben, zullen zich nl eerder registreren. Gezonde mensen kunnen dat altijd nog doen wanneer ze problemen krijgen.
Zulke dwang lijkt wellicht aardig, maar is absoluut niet werkbaar. Mijns inziens is het een grondrecht om op je keuze terug te kunnen komen. Wanneer je er terug op kunt komen is elke vorm van belonen/bestraffen met wachtlijstposities loos.
woensdag 17 februari 2010, 19:43 uur
Ik vind het eigenlijk een bloody shame dat het ADR systeem nog niet is ingevoerd. Het is nog ziet zo lang geleden dat mannen verplicht opgeroepen konden worden om de militaire dienstplicht te vervullen. Militaire dienstplicht staat in deze vergelijking uiteraard voor de plicht je lichaam volledig ter beschikking te stellen voor de verdediging van de landen die aangesloten waren bij NATO; bij leven! De kans dat je loodje zou leggen was de laaste decennia dat de plicht bestond wellicht tamelijk theoretisch; maar niet ‘theoretischer’ dan dat je donorschap tot een daadwerkelijke transplantatie zal leiden. Even een handtekening zetten omdat je andere mening was toegedaan, was er niet bij. Het alternatief was gevangenisstraf.
Die situatie zoals die nu bestaat is m.i. in ieder geval ongewenst. Zie ook het uistekende rapport dat onder leiding van Jan Terlouw tot stand is gekomen.
woensdag 17 februari 2010, 20:19 uur
Als echtgenote van een getransplanteerde zou ik het wel willen uitschreeuwen: word orgaandonor, uit naastenliefde, maar bedenk ook: de kans dat je donor zult zijn is KLEINER dan dat je ooit zelf een orgaan nodig zult hebben!!!!! Laat de laksheid eens varen, doe iets, denk ook eens aan een ander………het geeft je leven een extra dimensie!
woensdag 17 februari 2010, 21:56 uur
Ik ben geregistreerd als donor – vrijwillig. Als er een ‘ja, tenzij’-wetgeving komt, ben ik donor af. Ik ben eigenaar van mijn eigen leven en lichaam en beschik daar zelf over. Ik sta niemand toe daarop wettelijk aanspraak te maken. Ook al klinkt dat tegenstrijdig met mijn huidige donorregistratie. Maar de neiging om de privacy af te breken in Nederland waar privacy een leeg begrip is (zie de bewaartermijnen van ict-data), gaat met ‘ja, tenzij’ andermaal vele vermanende vingertjes te ver. Ook al zou je nu te lui zijn om je als donor aan te melden.
woensdag 17 februari 2010, 22:02 uur
Omdat ik geen jaar meer te leven had, ontving ik 14 jaar geleden 2 nieuwe longen. Gelukkig was er voor mij wel op tijd een donor en dat gun ik de andere patiënten ook.
Nog elke dag ben ik de donor en de nabestaanden hier dankbaar voor.
Don’t take your organs to heaven, because heaven knows we need them here!
Misschien iets om eens over na te denken?
woensdag 17 februari 2010, 22:20 uur
Volgens Herman Vuijsje wil tweederde van de bevolking een ‘ja, tenzij’-registratie van orgaandonoren. Waar hij die bewering op baseert, blijft in zijn artikel in het ongewisse. Zij komt mij ook nogal ongeloofwaardig voor. Immers, als hij gelijk zou hebben, zou het uiterst merkwaardig zijn dat er een tekort aan donoren is, want wat zou al deze mensen dan beletten zich te laten registreren? De huidige regeling werpt daarvoor geen enkele belemmering op. Het lijkt mij dan ook waarschijnlijker, dat die tweederde waar Vuijsje zich op beroept gewoon uit de lucht is gegrepen. Het betoog van Vuijsje gaat in ieder geval mank aan een gebrek aan consistentie.
woensdag 17 februari 2010, 23:35 uur
Geen automatische inschrijving in donorregister! Ook niet: Ja, tenzij.
Wat we de afgelopen jaren geleerd zouden moeten hebben is dat we niet iedereen zo maar moeten vertrouwen. Denk bijvoorbeeld aan de Legiolease-affaire en aan de woekerpolissen. Grootschalig hebben allerlei mensen in onze maatschappij die te lui waren om met een knuppel achter een boom te gaan staan om iemand te beroven (bovendien mag dat niet meer), hun medemens financieel uitgekleed via ondoorzichtige constructies (als de constructie maar ingewikkeld genoeg is en niet al te frequent wordt toegepast, kom je daar meestal wel mee weg). Iedereen die de televisie volgt en kranten leest kan deze twee voorbeelden moeiteloos aanvullen met nog vele ergere voorbeelden van menselijk handelen waarbij alleen het eigen belang telt. Grootschalig! Met andere woorden een gezonde dosis wantrouwen tegen de bedoelingen van de medemens is uiterst nuttig. U sluit toch ook uw voordeur af en zet uw fiets op slot?
Waarom zou dat nu bij orgaandonaties anders zijn? Stel, ik verongeluk, ik word naar een ziekenhuis gebracht en daar wordt geconstateerd dat ik reddeloos verloren ben en heel geschikt ben voor orgaandonaties. Zal dat dan echt zo zijn? Misschien wel, misschien niet. Hoe vaak wel en hoe vaak niet? Ik heb geen idee. Maar ook hier lijkt me een goede dosis wantrouwen nuttig.
Als we toch meer orgaandonaties willen in Nederland, dan zal vooral de beroepsgroep artsen moeten werken aan het organiseren van sluitende procedures met hele goede functiescheidingen en zware controles zodanig dat patiënten een reële kans hebben op een goede afweging tussen inspanningen om hen te redden en orgaandonaties. En wat mij betreft is de afweging helder (maar zie verder op): Men dient zich maximaal in te zetten voor de patiënt. En pas als de patiënt “geen kans meer heeft”, mag de patiënt zelf besluiten tot orgaandonatie. En wanneer hij dat niet meer zal kunnen (een medische inschatting!), zal de naaste familie een dergelijk besluit moeten nemen. Nu heb ik de indruk dat iedereen die zich bij voorbaat uitspreekt vóór orgaandonaties, veronderstelt dat alle mensen in het medisch circuit, in tegenstelling tot de rest van de mensheid, wel te vertrouwen zou zijn. Bovendien lijk je dan te veronderstellen dat artsen alwetend zijn, halve goden. Dat is toch een visie die toch langzamerhand in onbruik raakt?
Ik ken wel een paar artsen aan wie ik het toevertrouw om als ik het zelf niet meer zou kunnen, namens mij te beslissen over het al of niet doneren van organen uit mijn lijf. Maar het lijkt mij al te naïef om aan “iedereen” maar blanco cheques te geven. En ik heb het gevoel dat dat nu nog teveel de realiteit is. Mijn naaste familieleden weten hoe ik hier over denk, en zij mogen in voorkomende gevallen de last op hun schouders nemen om een besluit te nemen tot orgaandonatie. Maar ik maak bezwaar tegen een automatisme waarbij van mij en iedereen blanco cheques worden gevraagd.
Het zou mooi zijn dat wanneer een patiënt reddeloos verloren is, er een hemels teken op het voorhoofd van de patiënt verschijnt, waardoor iedereen kan zien: Deze mens wordt nu opgenomen in de hemel of, zoals ik het hierboven geformuleerd heb: Dat deze patiënt “geen kans meer heeft”. Maar helaas ligt dit niet zo duidelijk, zoals bij vele medische kwesties. Er is uitgebreide discussie mogelijk over tal van vergelijkbare vraagstukken. Bijvoorbeeld, is er sprake van zwaar en ondraaglijk lijden van een patiënt met een dodelijke ziekte? Of, na prenatale diagnostiek, wel of geen abortus, want is er wel of geen kans op een menswaardig leven? Soortgelijke discussies zijn ook mogelijk nadat een patiënt na een ongeluk is binnengebracht in een ziekenhuis. Het lijkt me een goede reden om helemaal geen cheques af te geven. Het is niet anders, de naasten van de patiënt zullen met medici die zij kennen en vertrouwen een besluit moeten nemen. Allesbehalve leuk, maar het kan niet anders, lijkt me.
Dit zal niet de populaire mening worden, denk ik. Er straalt te weinig vertrouwen in de medemens uit. Ik daarentegen verbaas me keer op keer over mijn landgenoten die na elk debacle (Legiolease, woekerpolissen + de talrijke gruwelijker voorbeelden die u zich ondertussen zelf weer had kunnen herinneren) steeds maar weer denken: Maar de mens is in wezen goed. Dit slechte zal niet weer gebeuren. Dus, ik hoef mijn voordeur niet op slot te doen; ik hoef mijn fiets niet op slot te doen en mensen zullen elkaar niet belazeren. En wilt u nog een orgaan? Hier lig ik.
Hoe sneu ook voor degenen die met een orgaan van mij een langer of een beter leven zouden kunnen hebben, sorry, maar ik verklaar niet bij voorbaat dat er uit mijn lijf organen mogen worden gehaald. Ook mijn excuses aan mij naasten: ik weet dat zij een besluit moeten nemen als ik in het ziekenhuis lig en lijk te sterven.
Jaap van der Veen, Groningen
woensdag 17 februari 2010, 23:50 uur
Het voorstel van Vuijsje gaat eraan voorbij dat wie indertijd het donorformulier niet terugstuurde, daarmee aangaf de beslissing aan de nabestaanden te willen laten. Die keuze heb ik indertijd gemaakt en daar sta ik nog steeds achter. In principe zou ik na mijn dood wel organen willen afstaan maar alleen mijn nabestaanden weten op dat moment wat er gebeurd is en of zij ermee in kunnen stemmen dat mijn organen worden gebruikt. Als ik echter door een voorstel als van Vuijsje gedwongen zou worden tot een keuze, dan zou die negatief zijn. De overheid heeft niet het recht dergelijke beslissingen te nemen voor de burgers van dit land.
donderdag 18 februari 2010, 01:04 uur
Ik ga voor de stelling van Johan Nijhof,als hij stelt dat de dwang om vrijwillig te geven steeds groter wordt.
Ik ben tegen de stelling van Victor Belleger om iets of iemand god te laten spelen waar het gaat om het toebedelen van de organen,uiteindelijk zal het weer gaan zoals het altijd gaat, dat hij die het meeste geld biedt het eerste het orgaan krijgt,jammer genoeg zullen er ook artsen zijn die zwichten voor geld.
Tegen Marian Tol wil ik het volgende zeggen,
vergeet niet dat ja,maar het zelfde is als nee,want.
En tot Herman Vuijsje zou ik willen zeggen,prima dat u dit stuk wederom onder de aandacht brengt,maar zoals het nu gaat is het compleet zinloos,richt u tot de nieuwe generatie,mijn kleinkinderen,maak het bespreekbaar op de lagere en hogere scholen (onder)wijs mensen op hun verantwoordelijkheid.
donderdag 18 februari 2010, 01:20 uur
Ik ben al jaren (minstens meer dan tien, maar waarschijnlijk al veel langer) geregistreerd donor. En dat niet alleen, ik heb drie maarden geleden een nieuwe nier ontvangen. Ik had geluk, ik kreeg er een van een famililid. anders was ik na vier of vijf jaar dialyse pas aan de beurt geweest.
Het doel van een transplantatie is om het leven van de ontvanger te verbeteren, te veraangenamen en te verlengen. Tenslotte levert een transplantage een levensverlenging van gemiddeld tien tot twintig jaar op. Tegelijkertijd krijg je als ontvanger de morele verantwoordelijkheid zo voorzichtig mogelijk om te gaan met het ontvangen orgaan. Dat is lang niet altijd in overeenstemming met de eerste twee criteria, die ik hierboven heb genoemd. Tenslotte heb je als ontvanger te maken met een beperkte levensverwachting, waarvan mogelijk de laatste jaren in abobinamele omstandigheden moeten worden door gebracht.
Ik pleit er daarom voor uiterst voorzichtig te zijn met het opleggen van morele criteria aan ontvangers van organen. Wie commentaar heeft op transplanten met een fles cognac, doet er verstandig aan voor de volslagen afwijzing, zich eerst eens te verdiepen in de persoonlijke omstandigheden. Misschien heeft de persoon een orgaan ontvangen, waarbij alcoholgebruik geen groter risico inhoudt, dan bij gezonden, misschien weet de persoon, dat het binnen twwe of drie jaar toch is afgelopen, en wil daarvan zo lang mogelijk genieten.
Wie daar problemen mee heeft, moet zich vooral niet als donor aanmelden. Daarom ben ik ook absoluut tegenstander van verplicht donorschap, tenzij… Wie zich aanmeldt moet zich neerleggen bij het feit, dat ik daarna gewoon mijn eigen leven wil leiden, zonder druk van iemand, wiens mening ik totaal niet ken.
donderdag 18 februari 2010, 02:42 uur
Het is te zot voor woorden dat een hele natie wordt gedwongen tot een registratie als donor om het leven van enkelen te redden. Als je een slecht orgaan hebt, dan heb je pech als dat niet op medische wijze kan worden verholpen. Hard? Ja. Maar als iedereen maar moet blijven leven, dan is de wereld binnen no time overbevolkt. Ook de dood hoort bij het leven.
donderdag 18 februari 2010, 08:32 uur
Een ja, tenzij is een sluwe maatregel om mensen die een beetje dom zijn zo organen afhandig te maken.
Vind niet dat dat past in de huidige tijd.
Verder veroorzaakt het ook veel administratieve rompslomp en daar willen we juist van af.
donderdag 18 februari 2010, 10:46 uur
Ik heb het donorcodicil wel ingevuld.
Ik vind dat mensen niet gedwongen mogen worden donor te zijn, als ze zich niet uitspreken. Dat gaat me echt te ver.
Mag je soms nog weten wat je met je eigen lichaam doet? Of moeten anderen dat ook nog voor je gaan bepalen?
donderdag 18 februari 2010, 11:12 uur
@5 Marian Tol: een alcoholist staat bij de leverdonatie achteraan en anderen gaan voor als er een lever beschikbaar is en er niet-alcoholisten zijn met een goed perspectief.
Ik ben het eens met Victor Bellger (nr 1) dat solidariteit een two way street is. Wie geen donorcodicil heeft moet achteraan sluiten in de rij als hij/zij een orgaan nodig heeft. Dat codicil moet hij/zij minstens één jaar hebben voordat hij/zij zelf een orgaan nodig heeft.
Maar de sleutel in de discussie ligt, als ik het artikel van Vuijsje zo lees, bij de VVD. De VVD wil niet mee gaan met het Ja-tenzij systeem vanwege het zelfbeschikkingsrecht op het eigen lichaam. Je kunt ook zeggen: wie niet gedurende zijn leven heeft beschikt, heeft na zijn dood het recht om niet-solidair te beslissen verwerkt.
Nu er toch binnenkort landelijke verkiezingen aan lijken te komen is het wellicht een idee om de VVD hierover het vuur aan de schenen te leggen.
donderdag 18 februari 2010, 12:15 uur
Ik ben geen donor. En dat zijn de meesten in deze discussie niet. Of heeft u al een orgaan afgestaan? Waar hebben we het dus over.
Met deze telkens terugkerende discussie wil men dwingen dat mensen laten vastleggen dat zij uit een soort opportunisme of als aflaat dat zij misschien wel eens iets mogelijk zouden willen geven. Of het überhaupt ooit zover komt dat ze werkelijk iets geven? De kans is wel heel groot dat dat nooit gebeurt.
Ondertussen zijn er wel would-be-gevers die boos zijn op mensen die het gewoon nog niet weten. Die would-be-gevers schijnen zich een soort beter mens te voelen omdat zij zo altruïstisch zouden zijn. Het bekt zo lekker: ik wil misschien wel iets van mezelf geven. Wat doen ze werkelijk? Ze laten hun naam opnemen in een database.
Ik wil mijn naam niet in zo’n database. Eventueel een nier geven kan ik doen als ik leef. Dat wil ik in geval van nood alleen bij mijn kinderen of kleinkinderen doen.
donderdag 18 februari 2010, 12:25 uur
De zoveelste campagne. Ik word er wantrouwend van want er moet een lobbygroep achterzitten met veel geld, en dus grote belangen. Niemand (behalve de betrokkenen) maakt zich druk om 200 doden per jaar, en dit onderwerp komt keer op keer op tafel!?
Als je wat verder kijkt dan je neus lang is, blijkt dat weefsel- en orgaanhandel een industrie is waar miljarden in omgaan: een lichaam is aan eindprodukten ongegeveer 250.000 euro waard. Lichaamsdelen worden voor allerlei doelen gebruikt tot cosmetische penisvergrotingen aan toe. Follow the money en wat blijkt: de zeer winstgevende en snel groeiende industrie zit ordinair met een grondstoffen tekort.
Overdenkertje: Als een vooraanstaand persoon een orgaan of weefsel nodig heeft, komt deze dan achteraan de rij zoals wij gewone burgers?
donderdag 18 februari 2010, 12:31 uur
Kunt u zich in het land waar alle overheidsplannen zwakke plekken vertonen, van metrobouw, rekeningrijden tot chip-openbaarvervoer, voorstellen dat de nee-registratie vlekkeloos zou werken? Reken er maar op dat er wederrechtelijk organen zullen worden verwijderd, en dat is voor de nabestaanden dan weer minder leuk.
Vuijsje doet me trouwens een beetje aan Shakespeares Shylock denken.
Met Belleger’s tweerichtingsverkeer kan ik wel instemmen. Maar dwingen om te kiezen is zeer zeker ook dwang.
donderdag 18 februari 2010, 12:58 uur
Lees dit bericht maar eens en orgaandonatie komt in een heel ander licht te staan. Waarom hoor je hier niemand over?
http://reason.com/archives/2007/02/07/who-owns-your-body-parts
donderdag 18 februari 2010, 13:49 uur
Niemand, maar dan ook niemand heeft recht op mijn organen behalve ik. En als mensen mij dwingen tot een keuze verlies ik alle sympathie en empathie. Natuurlijk begrijp ik ouders die voor het leven van hun kind vechten. Dat doe ik ook voor de mijne. Maar de lobby die het recht om géén keuze te willen maken, wil misbruiken is immoreel.
Ik wil troosten. Ik wil verzorgen. Maar ik sta mijn organen niet af.
Alle kinderen die op een orgaan transplantatie zitten te wachten wens ik beterschap. En zo hun lijden te groot en onverdraagzaam word, wens ik hun het recht op euthanasie. Maar niemand heeft recht op andermans organen. Hoe hard dat ook is.
donderdag 18 februari 2010, 14:32 uur
@Victor Belleger: Zover als in ‘Soylent Green’ zijn we nog niet, maar als deze nieuwe regeling in werking zou komen, ziet de wetgever in Nederland kennelijk ook wel nut in een lijk. Wie om welke reden dan ook niet op de hoogte is van die nieuwe regeling loopt net -als in die film- rond met een illusie.
Zelfbeschikkingsrecht op het eigen lichaam in dezelfde categorie te plaatsen als belastingplicht is nogal misplaatst (om niet te zeggen smakeloos). Als dat u nog niet duidelijk is, denk dan eens na over het begrip (on)herroepelijkheid in dit verband.
donderdag 18 februari 2010, 16:55 uur
Niemand heeft het recht op het lichaam van een medemens. Dus ook de overheid niet, ook niet een zieke die op een orgaan wacht. Donor zijn, moet dus op vrijwillige basis gebeuren. Kiest de overheid toch voor “alleen ja, tenzij” , dan lever ik mijn donorschap direct in.
donderdag 18 februari 2010, 17:33 uur
Een lichaam is geen verzameling onderdelen als het in een ziekenhuis aankomt.
Om die reden ben ik absoluut tegen een ja-tenzij.
Daarnaast ben ik er ook absoluut niet zeker van dat ik zelf sta te wachten op onderdelen van andere gesloopte mensen.
Verplicht vrijwillig geven?
No-Way.
Ik sluit het hooguit niet uit dat ik over donatie wil nadenken als het moment daar is.
Alleen als ik te oud ga worden, zal waarschijnlijk niemand meer iets aan onderdelen van mij hebben.
donderdag 18 februari 2010, 17:49 uur
Volgens mij is de beslissing om je met jouw keuze in te laten schrijven in het donorregister een vrije en geen verplichte beslissing. Dat wil ik graag zo houden. Dat staat nog los van de inhoud: welke keuze maak je. Alleen al hierom vind ik de druk die op mensen gelegd wordt om zich te laten registreren met als het even kan een “ja ik stel mijn organen beschikbaar” onzuiver en onterecht. Wellicht (waarschijnlijk) hebben de mensen die collectief neergezet worden als de zwijgende meerderheid goede en terechte redenen om nu nog geen keus vast te laten leggen.
Let wel: ik begrijp de belangen en de tactiek van de belangenorganisaties en de patiëntenverenigingen die een zo groot mogelijk arsenaal aan donoren willen hebben. Maar: net zoals niemand verplicht kan worden een orgaan af te staan heeft niemand recht op een deel van andermans lichaam. Ik vind dat best tegenkracht tegen deze belangenclubs mag worden ontwikkeld.
donderdag 18 februari 2010, 19:32 uur
Het is toch een apart verschijnsel dat mensen bijna verplicht worden organen af te staan. De macht van de zogenaamde goedheid van de mens wordt daarin flink in het licht gezet. Want je bent goed als je organen afstaat, en niet goed als je het niet doet.
De oorzaak van dit oordeel over mensen ligt in feite bij de medische wetenschap, die altijd maar bezig is meer roem en eer te vergaren met dure operaties die dan ook nog vaak mislukken, omdat organen nogal snel worden afgestoten. Het zijn lichaamsvreemde elementen, die door het lichaamsbewustzijn worden verworpen.
Toch wil de medische wetenschap steeds meer organen vervangen. De vraag rijst of de medici hun boekje niet ver te buiten gaan. Ze zorgen met de vraag om organen voor spanningen onder de bevolking. Want als je het niet wilt doen, word je vaak met de nek aangekeken.
En altijd maar blijven ingrijpen in het lichaam, zonder te weten wat de oorzaak is van het euvel, is de ziekten en kwalen in stand houden. Het zijn lapmiddelen, die niet bevorderen dat iemand zich vragen stelt over het hoe en waarom van zijn ziekte.
Het lichaam wordt ook niet aangesproken in zijn eigen vermogen tot genezing. Het blijft zwak en inert en laat alles over zich komen. Want de dokters moéten het genezen.
Op deze wijze blijven zowel artsen als patiënten onwetend over de werkelijke oorzaken van ziekten bij mensen.
Hoe kijkt de mens van nu naar zijn eigen lichaam. Hij merkt dat hij maar een kwetsbaar persoon is. Bij het minste of geringste hapert het fysiek systeem, functies doen niet meer wat er van ze verwacht wordt, of vallen zelfs helemaal uit. Het lijkt dan zo simpel, je haalt het falende orgaan eruit en je stopt er een ander in van een persoon die het niet meer nodig heeft. Hij vindt dat hij er zelfs recht op heeft. Als je je lichaam niet meer nodig hebt omdat je overleden bent, dan kunnen de onderdelen er uit die nog bruikbaar zijn, en dat moét dan ook gebeuren.
Bestaat de mens dan uit een samenraapsel van losse elementen? Wordt de mens dan gezien als een mechanisme dat bij storingen in zijn fysieke gestel, de onderdelen vervangen kunnen worden?
Maar de mens is een wezen dat bestaat uit een psyche en een lichaam. Er is een mogelijkheid dat in het samenspel van psyche en lichaam je je als mens kunt ontwikkelen. De samenstelling van de lichaamsmaterie is een wezenlijk onderdeel van dit gebeuren. Door lichaamsmaterie zomaar uit te wisselen tussen personen, wordt voorbijgegaan aan het gegeven dat de mens een geheel vormt met zijn lichaam en dat daarin juist zijn groeimogelijkheden zijn opgenomen.
Als er een fysiek ongemak ontstaat in zijn lichaam zou het juist een vraag kunnen oproepen wat dit voor hem betekent. Maar de mens heeft hier helemaal geen zin in, hij vervangt liever de onderdelen en gaat weer verder met zijn leven alsof er niets gebeurd is.
donderdag 18 februari 2010, 20:24 uur
Mijn donorregistratie stamt al uit de tijd dat je zelf nog een codicil moest schrijven en bij je rijbewijs moest dragen. Ik ben dus al een tijdje geregistreerd donor. Indien genoemd Actief (?) – volgens mij is het meer niet-actief – donorsysteem ingang vindt, ben ik net als schrijver 24. Gerard van den Ende onmiddellijk als geregistreerd donor vertrokken. Ik bepaal hoe en wat er met mijn lichaam gebeurd en niemand anders en dat moet zo blijven.
Ik heb al een enkel geluid gehoord dat het bij leven niet afstaan van een orgaan moreel verwerpelijk is. Bv een deel van de lever of één nier met de argumentatie “je hebt er toch twee”. Nee, nee, nee, ik stel organen beschikbaar of niet maar het is wel mijn keus. Zoals het niet mijn keus kan zijn (tenzij bij levende donatie) aan wie het orgaan wordt toebedeeld en al helemaal niet dat daar verplichtingen van ‘goed gedrag’ aan vast zitten. Dat is de keus van medici. Aan schrijver 5 M. Tol zou ik willen vragen of zij de ontvangst van een orgaan (maar ik krijg de indruk dat zij daar voor zichzelf niet aan denkt) ook langs de meetlat van haar moraal legt en nee, dank u, zegt als die moraal niet gelijk of hoger dan de hare, uitvalt.
Is een transplantatie eigenlijk niet te hedonistisch?
Nee, juist vanwege dat soort visies, en een ieder heeft recht op zijn visies, dient de keuze
tot donatie die van ieder persoonlijk, vrijwillig en direct te zijn en niet met de omweg van
een ja, tenzij….want dat impliceert dat ik een reden moet aangeven waarom ik geen donor wil zijn.
donderdag 18 februari 2010, 21:08 uur
Ik vind het een moeilijke discusie.
Ik ben donor maar ik heb er moeite mee dat ik niet heb kunnen aangeven bij wie mijn organen mogelijk terecht kunnen komen.
Het idee knaagt voortdurend aan mij dat mijn organen misschien gebruikt worden voor iemand waarvan ik vind dat die ze niet moet krijgen.
Het zal maar een losbol zijn die er op los heeft geleefd en zich aan niemand iets gelegen heeft laten leggen, of een psychopaat van b.v. een bankier of een doortrapte politicus die de maatschappij alleen maar veel schade heeft berokkend maar door goede connecties bij voorrang geholpen wordt. Alles is mogelijk in deze geprivatiseerde gezondheidszorg. Je kunt zeggen dat er voldoende waarborgen in het systeem zijn in gebouwd dat iedereen een gelijke kans krijgt maar of dat in de praktijk ook zo is waag ik te betwijfelen.
Ik weet dat dat eigenlijk niet terzake is want een mens is een mens. Toch houdt het mij bezig.
donderdag 18 februari 2010, 22:02 uur
Zelfbeschikking wordt in deze discussie als argument gebruikt, maar men vergeet dat juist de onverschilligheid van ons Nederlanders debet is aan het tekort aan donoren. Men is zo gezegd, alleen met zichzelf bezig, en staat totaal niet stil bij het belang van donatie. Te ver van huis. Pas als men in de nabije omgeving hiermee geconfronteerd wordt, denkt men er over na.
Dit maakt dat ik voor algemene registratie ben. Als jij niet uit jezelf iets af wilt staan, wat je zelf toch niet meer gebruikt, doe er dan maar moeite voor om dit te laten vastleggen.
vrijdag 19 februari 2010, 00:02 uur
Volkomen eens met Victor Belleger: zelfbeschikking, maar met de consequentie van die keuze. Ik zou het willen zien als een soort verzekering: mensen maken de afspraak met elkaar dat wie voor een orgaan in aanmerking zou willen komen, ook instemt met het gebruik van zijn/haar eigen organen. Weg met die ‘free riders’ die heel principieel de integriteit van hun (dode) lichaam opeisen, maar beginnen te piepen, zodra ze zelf een orgaan nodig hebben.
Voor mensen die op medische gronden geen orgaan mogen afstaan, geldt vanzelfsprekend een uitzondering.
vrijdag 19 februari 2010, 03:25 uur
Vooraf,
Persoonlijk hoef ik geen gebruikt onderdeel in mijn lijf.
Dat weten nabestaanden, voor in geval dat.
—
ADR, wie is hierbij eigenlijk Actief ?,
Niet de toekomstige donor, de meesten weten nog van niets.
Moet ADR niet ALP zijn ?.
Men hoeft toch niet op elke kreet, die een groep belangrijk vindt te reageren ?.
Roept u maar ! en de niets ermee te maken willende burger maar braaf doopceel-formuliertje invullen, postzegel erop en naar de brievenbus rennen ?. mooi niet, nooit!.
Zal ingeval dat ALP er komt geeigende maatregelen treffen, dat toch niet ongewild donor wordt.
Indien niet:
mee mag beslissen aan wie(welke groepen in de NL-samenleving)het orgaan gedoneerd mag worden.
Waarom zou er gedoneerd worden aan degenen die zelf niet doneren vanwege geloof.
De ALP freaks moeten accepteren dat mensen niet reageren als ze niet willem doneren.
Er wordt gesuggereerd dat men het voor zich uit schuift.
Nou en, wat dan nog ?, dat is hun goed recht !.
vrijdag 19 februari 2010, 06:55 uur
Dit zou alleen “helpen” als auto’s en het verkeer onveiliger worden. De meeste donoren zijn verkeerslachtoffers en die worden elk jaar minder. Het verkeer is gewoon te veilig!
vrijdag 19 februari 2010, 10:44 uur
En de volgende stap zal zijn: iedereen heeft “recht” op een donororgaan. Tenzij u uw briefje inlevert, mag één nier of één long bij u verwijderd worden voor iemand die dit “recht” heeft.
En wat te denken van mensen, verstandelijk gehandicapt zijn: perfecte donoren toch. Laten we wat van deze mensen kweken.
PS Ik ben donor voor bepaalde lichaamsdelen, over de andere mogen mijn familieleden beslissen. Geld ik nu in de ogen van sommige reacties hierboven als donor (met recht om te ontvangen) of ben ik geen donor en zal ik dus geen recht op een donororgaan hebben?
Maar wat, als ik zou besluiten mijn lichaam ter beschikking van de wetenschap te stellen (artsen hebben soms lijken nodig om de wetenschap vooruit te helpen): ik ben dan geen donor, dus geen donororgaan? Een gemiste kans voor de wetenschap?
vrijdag 19 februari 2010, 17:06 uur
Ben zonder meer voor donering (codicil ligt thuis) en wat Victor Belleger voorstelt (met nuances), lijkt me meer dan juist. Wat me wèl tegen de borst stuit is dat een dood lichaam wordt gezien als proef-, onderzoeks- en experimenteerveldje voor wetenschappers die allemaal “in het belang van de voortschreiding van de wetenschap” werken. Wetenschap mag best wel grenzen hebben en allerlei onderzoek (waaronder archeologie) op overledenen “ter wille van de wetenschap” lijkt mij gewoon kwalijk.
vrijdag 19 februari 2010, 17:08 uur
J Meester, het steeds teruglopende aantal verkeersslachtoffers is debet aan het geringe aantal beschikbare organen.
Of je wel of niet wilt geven doet daar niets aan af.
zaterdag 20 februari 2010, 15:41 uur
Herman Vuijsje heeft volkomen gelijk. In 1986 heb ik in opdracht van de Nierstichting onderzoek verricht -in de vorm van een groot veldexperiment- naar de factoren die van invloed zijn op het hebben van een donorcodicil. De uitkomst van dit onderzoek liet aan duidelijkheid niets te wensen over: de attitude tav het donorcodicil kun je met voorlichting nog wel beinvloeden, maar het daadwerkelijk dragen van een donorcodicil niet. Dit laatste -en daar gaat het uiteindelijk om- bleek afhankelijk te zijn van persoonlijkheidsfactoren, zoals angst voor de dood. En die laat zich echt niet door voorlichting veranderen, integendeel zelfs!
Maar de politiek zet al jaren lang in op ‘meer voorlichting’, een heilloze weg, hooguit een alibi om geen echte beslissing te hoeven nemen. Helaas.
zaterdag 20 februari 2010, 22:47 uur
Als bloeddonor (45 keer) en geregistreerd beenmerg donor vraag ik me af waar deze discussie over gaat. Natuurlijk krijg je met dit beleid er geen donoren bij want het is een loterij zonder nieten. Mijn voorstel: maak een register waarin je kan aangeven of je orgaanontvanger wil zijn als het moment daar is. Opname in dit register impliceert dat je ook orgaandonor bent. Doe je het niet dan ben je van het ontvangen uitgesloten. Verander je van inzicht dan kan je pas na vijf jaar weer ontvanger worden nadat je je hebt opgegeven. Als je conform deze insteek je je nu opgeeft heb je wat te winnen (als ontvanger) maar ook te verliezen (als donor). Als er een orgaan over is waarvoor geen donor (die ook ontvanger is) gevonden kan worden dan kan je voor een fors bedrag dat orgaan kopen. Als bloeddonor heb ik ook wel eens de neiging gehad om een boedbank te beginnen die volgens deze principes werkt. Natuurlijk zijn er mensen die geen bloed kunnen geven (oud, ziek of problemen bij de donatie)en voor hen ben ik donor. Maar er zijn zo veel gezonde jonge mensen die wel bloed kunnen geven die bang zijn voor een naald. Ik ben van mening dat de koppeling donor / ontvanger met een goede voorlichtingscampagne veel meer impact heeft. Zeker als je het via media en de scholen doet.
maandag 27 december 2010, 17:00 uur
Iedereen automatisch als donor registreren. Wil iemand geen donor zijn moet hij/zij zich afmelden.