vrijdag 25 september 2009 door NRC Handelsblad
Jongens van Marokkaanse afkomst in jeugdgevangenissen hebben vergeleken met autochtone jongeren lichtere vergrijpen gepleegd.
Zo luidde althans de conclusie van het rapport Marokkaanse jeugddelinquenten, een klasse apart, dat onderzoekers Universiteit Utrecht op 8 september j.l. presenteerden.
Paul Andersson Toussaint, auteur van het boek ‘Staatssecretaris of seriecrimineel; het smalle pad van de Marokkaan, zet in de rubriek Expertdiscussies (zaterdag in de krant, vandaag op nrc.nl/opinie) grote vraagtekens bij de conclusies. “Als een bepaalde etnische groep relatief jong onevenredig vaak (gewelddadige) misdaden pleegt, dan komt bij de lezer niet als eerste gedachte op dat deze groep dan wel meer dan gemiddeld geïntegreerd zal zijn in de Nederlandse samenleving”, luidt één van zijn kritiekpunten.
Wat vindt u? Is het Andersson Toussaint gelukt het onderzoek te kraken?
Dit verhaal is geplaatst op vrijdag 25 september 2009 om 12:33 uur.
Ik heb over dit onderzoek in de kranten gelezen en vond het als cultureel antropoloog en organisatiepsycholoog (oude stijl!) allemaal hoogst leerzaam.
“ 82,5 procent van de Marokkaanse jongens zat vast op verdenking van vermogensdelicten (zonder geweld), tegenover 49,4 procent van de Nederlandse jongens die weer hoger scoorden in de categorieën: geweldsdelicten, zedendelicten en brandstichting. Maar in hun eigen onderzoeksresultaten komen ook twee heel andere getallen voor, namelijk dat 45,3 procent van de Marokkaanse jongens een vermogensdelict ‘met geweld’ pleegde tegenover 22,7 procent van de Nederlandse jongens. Een score die dus vrijwel twee keer zo hoog was.”
Als antropoloog – met enig gevoel voor humor – viel mij dadelijk te binnen: die Marokkaanse jongens zijn duidelijk ambitieuzer. Alleen moeten ze nog incalculeren dat ze nauwlettender in de smiezen worden gehouden. Maar dat is een zaak van voortschrijdend inzicht. Eigenlijk moeten ze zo snel mogelijk lid worden van een politieke club of rechten gaan doen, liefst allebei. Want: een advocaat met een aktentas kan wel tien keer zo veel stelen dan een man met een pistool – zei Vito Corleone al. Kijk naar Wall Street of de rekeningen en tarieven van advocaten in het algemeen en je kunt niet anders dan de wijsheid van ’s mans woorden erkennen.
En dan deze observatie, die ik ook een hele sterke vind: “ ‘Deze methode is gevoelig voor sociaal wenselijke antwoordpatronen: respondenten neigen er mogelijk toe om die antwoorden te geven waarvan ze verwachten dat de interviewer ze horen wil.’ De onderzoeksters maten zelf ‘de neiging tot sociale wenselijkheid’ en daaruit bleek inderdaad ‘dat Marokkaanse jongens en hun ouders in hogere mate sociaal wenselijke antwoorden dan Nederlandse jongens en hun ouders.’ “
Welaan, dan zijn die Marokkanen toch zeker geïntegreerd? Anders zouden ze niet weten welke antwoorden in Nederland sociaal wenselijk zijn. Sterker nog: ze zijn niet alleen beter geïntegreerd dan die Nederlandse schlemielen, ze zijn ook veel slimmer. Dit klopt dan weer meer het bovenstaande aangaande die vermogensdelicten. Alleen slapende rijk worden is misschien nog gemakkelijker. Maar dan moet je bankier of financieel toezichthouder worden.
Tenslotte: “ Tijdens de presentatie van het rapport in de Rode Hoed kwamen er meerdere kritische vragen uit de zaal, hoorde ik van een deelnemer. Zo ver ik kan nagaan, is er echter door geen enkele journalist (zelfs niet in deze krant) ook maar één kritische vraag over de aannames, methodes, cijfers en conclusies in dit rapport gesteld. “ Over deze observatie verbaas ik mij evenmin. De blijken van 30 jaar belabberd onderwijs moeten toch eens aan het licht treden?
Ik weet niet welk ‘onderwijsprofiel’ de onderzoeksters aangemeten kan worden noch welk de heer Paul Andersson Toussaint zichzelf toedenkt, maar dat de ‘profielen’ van elkaar verschillen lijkt mij evident. De enige raad die mij in dezen profijtelijk voorkomt is: word even dom en simpel als de gemiddelde huidige hoogopgeleide Nederlander. Dat geeft het minste ongemak en trammelant.
Als Paul Anderson Toussaint gelijk heeft is dit een ernstige blamage voor de wetenschap. Wetenschappers moeten objectief en onafhankelijk hun vak beoefenen, als ze dat niet doen dan zijn het charlatans die niet thuishoren op een universiteit. De Utrechtse universiteit zou er dan ook goed aan doen om een diepgaand onderzoek te starten. Mochten de dames er een potje van gemaakt hebben dan rest er maar een ding; ontslaan deze mensen en hun bul afpakken. Ik moet er niet aan denken dat zulke mensen straks kamerlid,minister of een andere maatschappelijke functie gaan beoefenen. Nogmaals als de feiten kloppen zoals Anderson Toussaint beschrijft.
Ons onderwijs – indien dat die naam nog verdient – is intussen om in luid wenen uit te barsten. Dat is wat ik van deze exercitie kan zeggen. Ik heb het “ rapport” beroepshalve gelezen. Ik ben toch benieuwd wanneer de wal het schip tenslotte keert en wie er dan worden aangewezen als schuldigen. Nou, zo benieuwd ben ik daar eigenlijk ook niet naar, want niemand voelt zich verantwoordelijk en iedereen komt er mee weg. Dat kunnen we nu al zeggen. D’r is geen bal meer an. Wel lees ik Jerry Magers (# 1) reacties met steeds meer interesse en plezier (ook op de Volkskrantsite staan er geregeld hele goede!). Wat beschikt die man over een renaissancebrede kennis! De oude school. Inderdaad. Krijgen we die ooit terug? Ik heb twee jaar geleden mijn bordenwisser aan de wilgen gehangen: er valt geen eer te behalen aan het docentschap – de uitzonderingen niet te na gesproken. Kinderen en adolescenten blijven boeiend, maar al die “managers” zou je haast aan Julio P. willen toevertrouwen. Onze eigen kinderen enigszins vrijwaren voor al te grote lacunes in hun kennis en ontwikkeling is voor mijn echtgenote (die nog wel op een uni doceert) en mij een dagtaak. Een hele leuke! We zijn ze nu al aan het voorbereiden op een studie in een buitenland. Leve de politiek en politici! Gaat u nog stemmen?
Het Utrechtse onderzoek rammelde aan alle kanten. (Maar ik heb over vergelijkbare materie al zo vaak een ingezonden brief geschreven, die geweigerd werd omdat ik geen naam heb, dat de moed je op het laatst in de schoenen zinkt. Daarom ben ik blij dat Paul Andersson Toussaint eindelijk met terechte kritiek komt aanzetten.) Duidelijk was dat de onderzoeksters zich hadden voorgenomen een goed woordje te doen voor criminele Marokkaanse jongens: de anti-PVV-mentaliteit. De belangrijkste conclusie was dat Marocjes lichtere vergrijpen plegen dan hun Nederlandse leeftijdgenoten. Gemiddeld, maar dat hebben ze er niet bij verteld. Het is best mogelijk dat tien procent van de criminele Marokkaantjes zwaardere vergrijpen pleegt dan alle Nederlandse jongens. Dat Marokkaanse jongens vijf keer zo vaak crimineel zijn is ook een (geflatteerd?) gegeven dat weinig aandacht krijgt in het Utrechtse onderzoek. Het onderzoek bevat nogal wat slagen in de lucht. De Marokkaanse jongens zouden een slechte band hebben met hun moeder. Waar is dat gegeven op gebaseerd? Bekend is juist dat moeders hun prinsjes verwennen in de Marokkaanse cultuur met een overdaad aan aandacht. De onderzoekster maken zich belachelijk als ze het wetenschappelijk ongefundeerde vermoeden uitspreken dat discriminatie wel eens tot criminaliteit zou kunnen leiden. Daar was het de dames natuurlijk om te doen: de schuld bij de samenleving leggen en niet bij de jongens en hun opvoeding. Het vervelende van deze materie is dat je alleen maar pro of contra de Marokkaanse lieverdjes schijnt te kunnen zijn. Criminaliteitspreventie kan tot doel hebben de jongens en hun ouders veel ellende te bepsparen en de Marokkaanse gemeenschap op te stoten in de vaart der volkeren. Dat uitgangspunt kom je zelden tegen en zeker niet in Utrecht.
Aanvullend: in zekere zin worden in dit onderzoek appels met peren vergeleken. De percentages van de ene deelgroep tegen de percentages van de andere deelgroep. (deelgroepen: de criminele elementen van het totaal). Simpel rekenvoorbeeld:
Beide totaalgroepen tellen 1000 leden.
- Groep 1 heeft 100 criminele leden (10%), waarvan 40% met geweld. (=40)
- Groep 2 heeft 500 criminele leden (50%), waarvan 20% met geweld. (=100)
De redenatie zoals die uit het onderzoek werd gedestilleerd was nu, dat gewelddadige criminaliteit 2 maal vaker voorkwam in groep 1 als in groep 2 (40% tegen 20%) Zoals we zien is in het rekenvoorbeeld hierboven groep 2 echter 2,5 maal gewelddadiger dan groep 1.
De stiekeme aanname uit het Utrechtse onderzoek is, dat criminele autochtonen, en in dit geval Marokkanen, even vaak met de politie in aanraking komen. Zoals in het bovenstaande artikel gememoreerd, is het verschil echter een factor 6. Dit betekent voor het Utrechtse onderzoek een dramatisch verschil in de gepresenteerde cijfers, namelijk dat de verhouding 82,5% tegenover 49,4% (komt neer op 1 tegen 3) gecorrigeerd moet worden met een factor 6. Dat wordt dus 2 tegen 1. Dat is dan nog exclusief het gefrommel dat hierboven aan de kaak wordt gesteld.
@ Jerry Mager Ik zie dat je cynisch bent over de staat van onderzoek en onderwijs in dit land. Is dat wat je echt wil zeggen? Ik zie dat je slimheid en begrip van Marokkanen hoog aanslaat. Zijn we er daarmee? Wat stel je voor?
Zijn de onderzoekers hier gewoon dom, of willen ze zelf sociaal wenselijk blijven? Ik denk het laatste, dan kunnen ze met deze publicatie nog veel geld verdienen bijvoorbeeld door het geven van lezingen.
Maar: weer een voorbeeld van corrupte wetenschap. De wereld gaat niet kapot aan wat mensen de aarde aandoen ( de niet bestaande menselijke invloed op de klimaatverandering), maar wat ze uit eigen gewin de mensheid aandoen. Wetenschap is niet meer waardevrij, is biased geworden, toeredenerend naar gewenste resultaten. En het zou me niet verbazen dat wanneer een statisticus naar de bevindingen van deze studie kijkt de uitkomsten nóg veel alarmerender zijn.
En de media doen mee, en draaien hun kop weg.
Dit weekend kwam ik bij het opschonen van mijn knipselarchief een artikel tegen van Frank Ankersmit in deze krant van woensdag 20-02-2008: “Er moeten politieke koppen gaan rollen / Dijsselbloem: Ex-ministers verantwoordelijk.”
Wat er na de commissie Dijsselbloem is gebeurd weten we inmiddels: niets.
De inleiding van Paul Andersson Toussaint illustreert slechts een miniem deeltje van het topje van de enorme ijsberg aan moedwillig bijgebrachte domheid en aangeleerde ongeletterdheid die in Nederland – vooral in ons onderwijs; in alle fasen en vormen – welig tiert en waarmee wij in de toekomst steeds vaker op de koffie zullen komen. Ankersmit was en is een van de weinigen die regelmatig fel verzet aantekent tegen de geïnstitutionaliseerde verdomming, naast scherpe columnisten als Leo Prick en – zij het iets ironischer – Maarten Huygen. Eveneens in deze krant. Huygen is momenteel redacteur bij de NRC. Het mocht allemaal weinig baten. De algehele verdomming gaat gestaag verder, terwijl de verbloemstrikken die om de totale treurnis worden gedrapeerd almaar groter en mooier worden. Niet alleen in Nederland overigens.
Wie uit dit laatste troost put of opgelucht adem haalt: be my guest, by all means. Dan komen we straks met z’n allen massaal van een koude kermis thuis. Dat is gezelliger en gedeelde smart is halve smart. Met wat geluk zijn we dan zelfs zo dom dat we niet eens begrijpen hoe het allemaal zo gekomen is. Of nog beter: we snappen niet eens dat het slecht met ons gaat. Ik word nog positiever: de CO2-uitstoot neemt drastisch af en het smelten van ijskappen stopt. Wat zegt u daarvan? Zo kun je het ook bekijken. Laat ik dat maar doen.
Behalve bovenvermelde historische artikelen echter, las ik in de Volkskrant van gisteren – zaterdag 26 september dus – een column van Marjolijn Februari (“Papieren successen onder een papieren maan”) waarin zij enkele recente voorbeelden van de verdomming achter elkaar zet. Ik kan u de column van harte aanbevelen, want ik heb mijns ondanks in een deuk gelegen. Mijns ondanks, omdat voorvallen zoals mevrouw Februari die beschrijft, hun anecdotische karakter al lang verloren hebben en min of meer tot onze dagelijkse werkelijkheid behoren. We weten nauwelijks nog beter; het hoort intussen gewoon zo.
Het geestigste gedeelte van de column vind ik de eindpassages. Die verwijzen namelijk naar het meest recente voorval vanwege de verdomming: die blunderrechters in Arnhem in de casus Sarban B.. Mevrouw Februari haalt een gedicht van Christian Morgenstern aan over ene Palmström, die mij onweerstaanbaar vooral aan de jurist Hirsch Ballin doet denken. Minister Hirsch Ballin vind ik namelijk een doorsneejurist, die op precies op problemen reageert zoals doorsneejuristen dat plegen te doen, namelijk: de beste oplossing van een probleem is de afschaffing van dat probleem.
Ik citeer Marjolijn Februari: “Het gedicht heet Die unmögliche Tatsache, en gaat inderdaad over een feit dat zich niet kan hebben voorgedaan. Al lijkt het aanvankelijk alsof dat wel zo is, want Palmström krijgt een heel echt ongeluk: hij wordt overreden door een auto. Nieuwsgierig vraagt Palmström zich af hoe dat heeft kunnen gebeuren. Ligt het aan het beleid, of zijn het de politievoorschriften geweest die de auto het recht hebben gegeven daar te rijden? Of was het juist verboden om mensen dood te rijden en was de chauffeur dus in overtreding? Palmström pakt er het wetboek bij. In doeken ingezwachteld – hij was tenslotte bijna dood –verdiept hij zich in de papieren werkelijkheid, die zo ver verheven is boven de gewone werkelijkheid. ‘Eingehüllt in feuchte Tücher, / prüft er die Gesetzesbücher / und ist alsobald im klaren: / Wagen durften dort nicht fahren!’ Dat is genoeg voor Palmstöm om tot een slotconclusie te komen. Als daar geen auto mocht rijden, denkt Palmström, dan reed er dus ook geen auto, en kan de hele gebeurtenis niet anders zijn geweest dan een droom. ‘Und er kommt zu dem Ergebnis: / ‘Nur ein Traum war das Erlebnis. / Weil’, so schließt er messerscharf, / ‘nicht sein kann, was nicht sein darf!’ Wat niet mag, is dus ook niet zo: in Duitsland, waar het leven niet heel anders is dan hier, is deze Palmströmiaanse conclusie behoorlijk ingeburgerd. Een papieren oplossing voor een reëel probleem: je zou de woorden kunnen borduren en inlijsten en ophangen op alle kantoren waar mensen werken die hebben doorgeleerd. “
De inleiding van strafrechtpleiter H.E. Brink – NRC site – completeert wat mij betreft het verhaal.
Het probleem is dat veel journalisten geen idee hebben van hoe een onderzoek goed onderbouwd dient te worden. Daarnaast zijn ze vaak niet kritisch genoeg om het eens aan iemand voor te leggen die wel weet hoe je degelijk onderzoek doet. Ik raad daarom alle journalisten aan bij sociaal gevoelig/brisant onderzoek contact op te nemen met een natuurwetenschapper, of in ieder geval iemand die niet in hetzelfde ‘wetenschappelijke’ vaarwater vist als de sociaal-wetenschappelijke onderzoekers. Zo iemand kan dan beoordelen of het onderzoek ook werkelijk wat voorsteld en of de conclusies ook werkelijk hard zijn
In een reactie op een Nova reportage over het betreffende onderzoek al begin september aan de orde gesteld. Ik heb me daarbij gefocust op de tendentieuze waarop over het onderzoek bericht is:
Fijn dat NOVA via de website het onderzoek ter beschikking stelt. Zo kun controleren of wel klopt wat in de media over dit onderzoek gezegd wordt. Het onderzoek is groot gebracht. Ik had er her en der al wat van gehoord, maar ik kon er geen koek van bakken. Met name vroeg ik me af hoe de onderzoeksresultaten zich verhouden met eerdere onderzoeken waaruit blijkt dat allochtonen, waaronder Marokkanen onevenredig sterk zijn vertegenwoordigd in criminaliteit. Nog voor de uitzending had ik het onderzoek doorgebladerd. Voor zover ik heb kunnen beoordelen is het een redelijk doortimmerd onderzoek. Ook met de hoekige zinnen die Gonneke Stevens in eerste instantie in de reportage uitspreekt is inhoudelijk niks mis. Maar dan concludeert de NOVA-verslaggever:
“Marokkanen stelen meer; Nederlanders verkrachten meer en plegen meer zinloos geweld en allerlei andere enge dingen.”
Ik dacht zeker dat Stevens zou zeggen dat het toch iets genuanceerder lag, maar nee, ze bevestigt deze conclusie helemaal:
“Als je het zo zou willen stellen , kun je het zo zeggen, ja.”
Of het gebrek aan media-ervaring was, ik weet het niet, maar Gonneke Stevens van de Universiteit van Utrecht had de conclusie van NOVA nooit op basis van haar onderzoek mogen bevestigen. En de NOVA redactie weet dat maar al te goed, gezien het feit dat ze zich in de inleiding genuanceerder uiten. De NOVA verslaggevers dachten wellicht ‘zo die buit is binnen,’ en vluchten vervolgens regelrecht de moskee in waar vier Marokkaanse jongens en één gesluierd Marokkaans meisje mochten uitleggen dat ze het altijd al zo begrepen hadden. Zo is meteen duidelijk hoe de vlag er bij Lieke Kwant en Hein Hansen bij hangt. Dat blijkt ook uit de conclusie waarmee de reportage afsluit: ‘Stelen is uiteindelijk iets Nederlands.’ Alsof je in Marokko weinig kans loopt bestolen te worden. Een willekeurige toerist weet wel beter.
Waar gaat het om? De getallen hebben geen betrekking op alle Nederlandse en Marokkaanse jongens maar enkel op Nederlandse en Marokkaanse jongens die in voorlopige hechtenis zijn gekomen. Nu komen er verhoudingsgewijs veel meer Marokkaanse dan Nederlandse jongens in voorlopige hechtenis. Hoeveel meer, heb ik in het onderzoek niet teruggevonden. Maar over jongeren die in Justitiële jeugdinrichtingen terechtkomen zegt het onderzoek het volgende:
“Ook bestond in de periode 1991-2003 twee derde van de gedetineerden in Justitiële Jeugdinrichtingen uit jongeren van wie één of beide ouders was geboren in een niet-westers land, terwijl het aandeel van deze jongeren in de leeftijdscategorie 12 tot 18 jaar in Nederland een vijfde is (Jaarrapport Integratie 2005).”
Uit deze zin is af te leiden dat allochtone jongeren een 10 keer grotere kans hebben om in een Justitiële jeugdinrichting terecht te komen dan autochtone jongeren (2 x 5 = 10). Hoe de verhouding is tussen Marokkaanse en Nederlandse jongens die in voorlopige hechtenis zijn geweest, geeft het onderzoek geen uitsluitsel, maar als ik aanneem dat ook hier ook een factor 10 van toepassing is, dan worden Marokkaanse jongens 5,8 x 10 / 16,2 = 3,6 keer zo vaak voor een zedendelict in voorlopige hechtenis genomen dan Nederlandse jongens in het algemeen. Dus, neem je een populatie van 1000 Marokkaanse en 1000 Nederlandse jongens, dan zullen Marokkaanse jongens 3,6 keer voor een zedendelict in voorlopige hechtenis worden genomen. In termen van de samenvatting van NOVA: Marokkanen stelen en verkrachten meer dan Nederlanders. Nogmaals of de verhoudingen werkelijk zo liggen, is uit het onderzoek niet op te maken.
Dit onderzoek zegt zelf een startpunt voor een discussie te willen zijn. Dan moet het toch wringen dat meteen de eerste dag al conclusies uit de feiten worden getrokken, die onterecht zijn. Als je dan als wetenschapper door foutieve uitspraken te beamen, bijdraagt aan deze misverstanden, dan moet je dat toch zo snel mogelijk ongedaan willen maken. Aan Gonneke Stevens adviseer k daarom een rectificatie naar NOVA te sturen zodat het misverstand daar uit de weg wordt geruimd waar het ontstaan is.
Aan de makers van de reportage wil ik zeggen dat zij er wat mij betreft niet wegkomen met het antwoord ‘ We hebben het toch aan een wetenschapper gevraagd en die beaamde de uitspraak.’ Als jullie het onderzoek hebben doorgelezen, moeten jullie geweten hebben dat jullie met jullie samenvatting onzin verkopen. En of een wetenschapper die onzin beaamt of niet, onzin verkoop je niet aan je kijkers. Daarmee verstoot je namelijk aan de eerste zin van de NOVA code: ‘”NOVA streeft ernaar het nieuws en de achtergronden van het nieuws te brengen met een zo groot mogelijke nauwkeurigheid en precisie.”
Overigens heb ik een verklaring die niet in het onderzoek genoemd is,voor het feit dat Marokkaanse preventief gehechte jongens uit gezinnen met een hogere sociaal economische status komen dan de Marokkaanse jongens uit de algemene bevolking. Als Gonneke Stevens of een van haar medeonderzoekers vanuit hun wetenschappelijke motivatie geïnteresseerd zijn in mijn stelling, kunnen ze daarover contact met mij opnemen. Mijn e-mailadres moet bij NOVA te achterhalen zijn.
P.S. Ik heb sindsdien niets van Gonneke Stevens of enig ander onderzoeker vernomen.
Job Bergen (# 6) Cynisch is inmiddels misschien het juiste woord, hoewel ik blijf proberen mijn observaties met humor te kruiden. Zoals die over onze Marokkanen (ironie, mijn waarde …. weet je nog?). Het gekluns – dat is pas cynisch! – dat er op onderwijsgebied blijf gebeuren, gaat mij zeer aan het hart; onze kinderen wordt daarmee een heleboel onthouden. De politici die over onderwijs gaan, die zijn pas CYNISCH; in hart en nieren. Of oliedom, dat kan ook nog. Die kinderen die het altijd al van huis uit meekrijgen, die ontspringen de dans hoogstwaarschijnlijk. De grote massa echter is de klos. Ik maak het dagelijks mee. Kijk om je heen. Edoch: in een managerial society – zoals wij die inmiddels integraal kennen – komen: Zorg, Onderwijs en Kunst op de aller-, allerlaatste plaats. De doekjes die er om allerlei flutproducten gewikkeld worden zijn nauwelijks nog schaamlappen te noemen. En toch gaat het maar door. Maar persoonlijk ben ik een tamelijk opgewekte natuur en zeer dankbaar dat ik niet door het huidige onderwijstraject hoef.
Wie het rapport doorleest komt verbazende dingen tegen. De onderzoeksters hebben de ouders van Marokkanse delinquente jongeren geïnterviewed. Van deze ouders had 91% een vorm van basisonderwijs genoten en 7% een vorm van lager onderwijs afgerond. Wat hier het verschil is tussen basisonderwijs en lager onderwijs, wordt niet uitgelegd. Verder had 17% de laatste twee jaar betaalde arbeid verricht. De hele periode, of in die periode? Dat blijft gissen.
Verderop wordt geconcludeerd dat de ouders van de Marokkaanse probleemjongeren gemiddeld een hogere sociaal economische status hebben dan de ouders van de controlegroep van alle Marokkaans jongeren – de hele populatie. Dat is verbazing wekkend, maar inderdaad: van de laatste groep had 93% maximaal basisonderwijs genoten en had slechts 11% de laatse twee jaar gewerkt. Dat laatse percentage is wel heel laag. De arbeidsparticipatie van Marokkanen is bedroevend laag – dat is algemeen bekend – maar 11%? Daar met toch iets niet kloppen? En inderdaad, de drie dames hebben de cijfers over de controlegroep gehaald uit een eerder onderzoek naar Rotterdamse PROBLEEMjongeren. Zij vergelijken dus criminele Marokkaanse jongeren met Marokkaanse probleemjongeren, maar niet met Marokkaanse jongeren in het algemeen.
Merkwaardig is de opzet van het onderzoek.
Stel: je bent gezondheidonderzoeker en je wilt graag weten waarom Finnen veel vaker een hartinfarct krijgen dan Italianen. Dan ga je verschillen tussen de populaties bekijken, en als je met steekproeven werkt, dan wil je graag dat die representatief zijn. Je zou niet op het idee komen om de groep van Finnen die een hartinfarct hebben gekregen, te vergelijken met de ditto groep Italianen, want die groepen zijn niet representatief voor de populaties. Je kunt ook gemakkelijk rekenvoorbeelden bedenken om te laten zien dat je dat niet moet doen.
Maar dat is precies wat de onderzokers wél doen door profielen van Marokkaanse jeugd-delinquenten te vergelijken met Nederlandse.
We weten dat Marokkaanse jongens zo’n vijfmaal zo vaak crimineel ontsporen als Nederlandse. Aangenomen dat het aantal echte rotzakken onder Marokkanen minder dan vijfmaal zo groot is, krijg je dus dat het percentage van die echte rotzakken onder Marokkaanse jeugddelinquenten lager ligt dan onder Nederlandse. Eenzelfde verhaal geld voor psychische stoornissen, gebroken gezinnen etc.. Dat vinden de onderzokers dan ook, maar een antwoord op de vraag waarom Marokkanen zou vaak ontsporen (ook in vergelijk met Turken) komt daarmee niet dichterbij.
Eerlijk gezegd ben ik niet onder de indruk van de reactie van Paul Andersson Toussaint. Wanneer je maar blijft zeuren over dames, onderzoeksters en wetenschapsdames … dan heeft meneer blijkbaar moeite met het gegeven dat vrouwen het onderzoek uitgevoerd hebben.
Het verdraaien en manipuleren van feiten is altijd fout. Als onderzoeker moet je onafhankelijk zijn wat de uitkomst ook mag zijn. Bij dit onderzoek heb ik grote twijfels. Het multiculti ideaal wordt met de echte uitkomsten onderuit geschoffeld. Dat willen de onderzoekers niet. Zet alles statistisch op een rijtje en je weet genoeg. De allochtonenknuffelpraktijk heeft dus niet gewerkt.
Ik ben eigenlijk benieuwd hoe dit door de Universiteit Utrecht wordt opgepakt. Wellicht dat het NRC daar eens iets dieper in zou kunnen duiken?
De deconfiture van de ontdekkers van de Koude Kernfusie is bij sociale wetenschappers niet begrepen. Het zou goed zijn als er ook op dit wetenschappelijk gebied duidelijk wordt gemaakt dat niet alles kan. Het aanzien van het vakgebied kan het zeker gebruiken.
Na uitprinten van het rapport en nogmaals doorlezen (had ik eerder moeten doen) moet ik terugkomen op mijn kritiek in @12. Inderdaad is voor de gegevens over alle Marokkaanse jongeren gebruik gemaakt van eerder onderzoek naar probleemjongeren. Echter, de in dat eerdere onderzoek ondervraagden zijn aselect getrokken uit de bevolkingsregisters van Rotterdam en Den Haag. Verder is de SES (sociaal-economische status) van beide groepen berekend aan de hand van de postcode, met behulp van gegevens van het SCP per postcodegebied. Dat is dus OK. Wel vraag ik mij af of het niet zou kunnen, dat de Marokkanen in Rotterdam en Den Haag meer gesegregeerd wonen dan in de rest van het land. Dat zou het verschil in SES verklaren en ook de iets grotere mate van ‘intergratie’ van de groep delinquenten.
Mijn kritiek in @13 handhaaf ik. Echter, met de stelling van Paul Toussaint dat het onderzoek niet zou deugen, ben ik het niet eens. Ook geloof ik niet dat de onderzoekers de feiten verdraaien en manipuleren.
De bevinding dat Marokkaanse jeugddelinquenten gemiddeld minder geweldadig zijn dan Nederlandse lijkt mij plausibel.
Ook zou het best kunnen zijn, dat die delinquente Marokkanen gemiddeld iets meer affiniteit hebben met Nederland dan de niet-delinquente. Maar of dat veel betekent: de groep ziet nog steeds zichzelf voor 1,8 (gemiddeld op een schaal van 0 t/m 4) als Nederlander en voor 3,5 als Marokkaan. Tja.
Wat ik wel mis bij de onderzoekers is onbevangenhied en common sense. Laat ik een voorbeeld geven: volgens hun gegevens hebben slechts 5,8% van de Marokkaanse jeugddeliquenten zedendelicten begaan, tegenover 16,2% van de Nederlandse. Zouden zij daaruit willen afleiden dat Marokkaanse jongens veel minder vaak meisjes aanranden dan Nederlandse? Dat geloven zij vast zelf ook niet. Maar wat willen zij dan wel met deze en soortgelijke uitkomsten?
Ook komen zij wel vaak en onbekommerd met ‘discriminatie’ als verklaring voor de criminaliteit aanzetten. Het probleem met dit, nogal beladen begrip, is dat die discriminatie ook heel goed het gevolg zou kunnen zijn van het te verklaren verschijnsel.
Paul C. Hekkens (# 10), hebt u de onderzoekers en die Nova-journalisten hiermee benaderd? Wat vreemd dat geen van de partijen op deze blog reageert. Stuurt u ze anders een kopie van deze discussie per email.
Wat is uw hypothese trouwens? Blijkbaar hebben de onderzoeksters daar geen belangstelling voor. Wilt u uw ideeen niet met ons delen?
Integriteit van de onderzoekers moet boven alle twijfel verheven zijn, zo niet dan bereiken de onderzoekers precies het tegenovergestelde van datgene wat zij beogen, namelijk een eerlijk beeld schetsen van de voor en tegens van massa immigratie. Door maar de schijn op zich te laden te hebben gemanipuleerd met de resultaten maakt ze ongeloofwaardig en dikwalificeert ze als serieuze wetenschappers. Hun politieke overtuiging mag nooit de uitkomst beinvloeden, de waarheid manipuleren om immigatie gunstiger voor te stellen dan het in werkelijkheid is, is een doodzonde en is oerdom.
Reageren op dit bericht is niet meer mogelijk.
Opinieblog Links kunt u deelnemen aan discussies over opiniestukken die in de krant verschenen zijn. Hieronder kunt u meteen doorklikken naar de laatste columns en blogs.
