Foto Diederik Paauwe. Vlnr: Ad de Jong, Edwin Jacobs, Bart Jan Spruyt, Macha Roesink. Debatcentrum Tumult, Utrecht.

„Ik ben geen museum.” Met die woorden distantieerde Bart Jan Spruyt, voorzitter van de Edmund Burke Stichting, zich woensdag van de drie museumbonzen in het Utrechtse debatcentrum Tumult.

Toch was hij degene aan wie het publiek zich nog enigszins kon vastklampen. Het lukte hem weliswaar nauwelijks het debatthema ‘nationale identiteit’ uit de clichésfeer te trekken, maar hij ontkende in ieder geval niet het bestaan van een gemene deler, zoals prinses Máxima deed bij de presentatie van het WRR-advies Identificatie met Nederland in 2007. Het viel Spruyt daarom zwaar dat nota bene de mensen die door de politiek opgeroepen worden de nationale identiteit uit te dragen, er een sport van maakten dat beeld aan diggelen te slaan.

Ad de Jong, beleidsmedewerker van het Nederlands Openluchtmuseum, durfde zelfs te pleiten voor ‘ontmythologisering’ van die vermeende volksidentiteit. En Macha Roesink, directeur van Museum De Paviljoens in Almere, gaf ronduit toe niets voor nation building te voelen. Een vooraanstaande toehoorder, Erik Schilp, directeur van het Nationaal Historisch Museum in oprichting, brak eveneens met het idee. „We zijn niet gewend te integreren. Nederland kent een traditie van kleine groepjes die zich terugtrekken.”
Lees verder »

Al dat gedoe over hoofddoeken, boerka’s en handenschudden is Haags. Lokale afdelingen van de PvdA kennen veelal een andere integratiekoers.

Dat betoogt Ella Vogelaar, oud PvdA-minister voor Wonen, Wijken en Integratie, vandaag in dit opiniestuk.

Ze reageert op hiermee op de oproep van Mohammed Benzakour en andere vooraanstaande moslims om niet op de PvdA te stemmen. Vogelaar toont echter wel begrip voor hun onvrede met de koers van de landelijke PvdA.
Lees verder »

De PvdA heeft de allochtoon niets meer te bieden, schreven verschillende moslims, waaronder schrijver Mohammed Benzakour, maandag in NRC Handelsblad. Zij adviseerden om voortaan progressiever te stemmen, de PvdA heeft hen teleurgesteld:

Waar van een sociaal-democratische partij verwacht mag worden de misstanden in een sociaal-historische context te kaderen, is het cultuur en religie wat de modieuze klok slaat. Beseft de partij dan niet dat een culturele focus al gauw als excuus werkt voor een racistisch discours (…). ?

Diverse allochtone PvdA’ers, raadsleden, Kamerleden en ook wethouders, reageren vandaag op de kritiek van Benzakour e.a. Onder hen onder meer John Leerdam (Kamerlid), Freek Ossel (wethouder in Amsterdam) en Fouad el Haji (raadslid Rotterdam).Volgens hen is de emancipatie van allochtonen juist zichtbaar bij de PvdA. En het integratiedebat wordt door de PvdA niet langer genegeerd, maar openlijk gevoerd, betogen zij. Lees verder »

De PvdA maakt de religieuze identiteit van allochtonen verdacht. Ze houdt moslims verantwoordelijk voor criminaliteit en werkloosheid, terwijl ze weet dat er sociaal-economische oorzaken aan ten grondslag liggen.

Daarom vinden allochtonen niet meer vanzelfsprekend onderdak bij de PvdA, betogen vooraanstaande moslims vanmiddag in NRC Handelsblad. Onder de auteurs bevinden zich Halim el Madkouri (programmamanager Forum), Brahim Bourzik (Landelijk Beraad Marokkanen), Layla Hacena (voorzitter Participatie Team Rotterdam) en Mohammed Benzakour (schrijver).
Lees verder »

Hoogopgeleiden die hun kinderen niet naar de buurtschool, maar naar een elitaire school verderop sturen, werken de integratie tegen.

Leo Prick, medewerker van NRC Handelsblad, vermoedt dat deze gedachte achter de strijd van de PvdA zit om de vrije schoolkeuze af te schaffen. Ook verwijt hij de PvdA dat ze de vroege aanmelding van kinderen van hoogopgeleide ouders voor de beste scholen ontmoedigen.

Lees verder »

Onderzoek naar moslims richt zich vooral op problemen met integratie. Ten onrechte blijven andere onderwerpen buiten schot.

Dat vindt prof. dr. Thijl Sunier, de nieuwe hoogleraar ‘Islam in Europa’ (VU). Op de opiniepagina schreef hij dat de focus op radicalisering de integratie van velen miskent. Ook laakte hij de afhankelijkheid van de overheid. De politieke visie zou zorgen voor een wetenschappelijke blikvernauwing.

Jean Tillie, bijzonder hoogleraar Electorale Politiek (UvA), voelt zich aangesproken. En reageert als volgt:

“Wie onderzoek doet naar moslimradicalisme doet óók onderzoek naar moslims die niet radicaal zijn. Onze vaststelling in 2006 dat 2% van de Amsterdamse moslims gevoelig was voor radicalisering, betekent ook dat wij vaststelden dat 98% van de Amsterdamse moslims niet gevoelig is voor radicalisering en dus, in het jargon van Sunier, ‘gewone’ moslims zijn.”

Het zou Sunier sieren, zo schrijft Tillie, als hij de presentatie van zijn eigen onderzoeksagenda niet afhankelijk maakt van de studies van andere islamonderzoekers.

• Lees hier het volledige artikel van Jean Tillie
• En hier het artikel van Thijl Sunier

Wat vindt u? Is al die aandacht voor radicalisme onwetenschappelijk? Schept dat een verkeerd beeld van moslims? Of is er niets aan de hand en ontsluit radicalismeonderzoek vooral ook de gevallen die niet aan die definitie voldoen?

Vijf jaar na Theo van Gogh dreigen we oude fouten te herhalen. We kijken weg en mijden de confrontatie met moslims. Zo riskeren we een multireligieus drama.

Dat zei Ahmed Marcouch (stadsdeelvoorzitter in de Amsterdamse wijk Slotervaart) vandaag bij de herdenking van Theo van Gogh. Precies vijf jaar geleden werd de cineast en columnist vermoord.

Marcouch vindt dat het islamdebat in intensiteit niet mag afzwakken. “Want het gevaar dat groepen moslims vervallen in radicale religieus-politieke ideologieën is niet geweken. En de plaats van de evenwichtige moslims in de Nederlandse samenleving is nog steeds niet goed geregeld.”

Als wij nu opnieuw wegkijken van de religieuze drijfveer van burgers in hun leven – lees: moslims in hun publieke bestaan – riskeren wij een ‘multireligieus drama’, zo schrijft de politicus. “Cultuur verandert in de loop van de tijd, maar religie zit veel dieper.”

Wat vindt u? Wat zijn de verdiensten van vijf jaar islamdebat? Of is het debat, zoals Ayaan Hirsi Ali, zegt mislukt?

• Lees hier de volledige speech van Ahmed Marcouch

En weer is een discussie ontstaan over een quotum voor vrouwen in hoge functies.
Maar zij redden het wel, betogen Rob Hartgers en Pierre de Winter (beiden freelance journalist): “Hoewel het ongetwijfeld zo is dat de laatste meters – het binnendringen van het machtigste, welvarendste, mannelijkste netwerk van Nederland – de moeilijkste zijn, breekt een keer de dam door. Naar wij geloven gebeurt dat echt de komende twintig jaar. Het vertrouwen dat ze dat op eigen kracht gaan bereiken zou de dames sieren.”

Een veel groter probleem is het percentage allochtonen in managementfuncties: “Tekenend is de reactie van multinationals die wij vroegen naar niet-westers allochtone topmanagers in hun rangen. Het gros bleef het antwoord schuldig, een enkel bedrijf was zo chic toe te geven (nog) geen geschikte mensen te hebben en twee wilden niet meewerken. In de bovenste gremia van het Nederlandse bedrijfsleven zijn allochtonen nog veel dunner gezaaid dan vrouwen.”

Toch zijn Hartgers en De Winter niet negatief over de kansen van allochtonen. Volgens hen is op het een gegeven moment bittere economische noodzaak voor bedrijven om in een multiculturele samenleving een diverse samenstelling van de organisatie na te streven.

Het hele betoog kunt u hier lezen.

Door Pieter Nieuwenhuijsen (freelance journalist en voormalig hoofdredacteur van Binnenlands Bestuur)

Dat de PVV wil weten wat niet-westerse allochtonen ons kosten, is goed, betoogt Pieter Nieuwenhuijsen. Met deze vraag stelt de PVV impliciet dat de aanwezigheid van immigranten een land per saldo iets positiefs moet opleveren.

Het wordt hoog tijd dat we in Nederland ook de wederzijdse belangen van immigratie in gaan zien.

Lees het volledige artikel van Nieuwenhuijsen op nrc.nl/opinie

Door Elsbeth Etty (columnist van NRC Handelsblad)

In tijden van angst – voor politieke, religieuze of sociale spanningen of voor bedreigingen van buitenaf – zoekt men verraders.

Ook in een samenleving als de onze, waar afwijkende meningen getolereerd en door de wet beschermd worden, komt de neiging naar voren een dissident af te schilderen als een gevaarlijk individu, die heimelijk de belangen van de vijand dient en in het verborgene tegen de bestaande orde samenspant. Dit lijkt mij de betekenis van de zaak-Tariq Ramadan, door de gemeente Rotterdam en de Erasmus Universiteit als een duivel uitgedreven.

Lees op nrc.nl/etty de volledige column van Elsbeth Etty