vrijwel onbewolkt 11 °C
0 files, 0 km
AEX: 329,35 
AOW-verhoging? Zorg eerst dat ouderen aan het werk kunnen blijven
In Zweden werken de 60-plussers nog volop. Nederland zou er, gezien de verhoging van de AOW-leeftijd, daarom goed aan de doen de zeer starre arbeidsmarkt voor ouderen te doorbreken. Een fonds voor levenslange scholing helpt daarbij.
Dat schrijven Willem Peeters en Fried Le Poole in dit opiniestuk. Zij zijn oprichters van vacature- wervingssite 50+ Carrière.
Werkgevers moeten volgens de auteurs ophouden met ouderen in de watten te leggen. Dat is in het belang van de ouderen, zo betogen zij.
Maak een einde aan allerlei bepalingen die oudere werknemers ontzien of belonen: extra verlofdagen, ontheffing van overwerk of avonddiensten of de hogere ontslagvergoeding op basis van leeftijd. Deze regelingen zijn onrechtvaardig ten opzichte van de jongeren en vormen een extra reden voor de werkgever om niet te werven in deze doelgroep, waardoor de oudere werkeloze nog langer buiten spel staat.
Wat vindt u?
vrijdag 13 november 2009, 17:59 uur
Gelijk oversteken graag!
Dus niets inleveren als 50-plusser aan verworven rechten, als niet tegelijkertijd een al effectief blijkend beleid dat verlies aan rechten compenseert.
De werkgever moet eerst weer een betrouwbare partner in de levensloop van de werknemer zijn voor de werknemer afstand doet van de weinige compensaties die waren verworven. Met de jongeren heeft dit al zo niet van doen! Die worden immers t.z.t. ook zo oud? Treffen zij dan wél een geschikte werkgever aan die wél goed personeelsbeleid voert?
vrijdag 13 november 2009, 20:50 uur
Op mijn 61e ben ik na 47jaar te hebben met prepensioen gegaan , maar na 3 jaar ben ik op mijn 64e ja 64!! weer aan het werk gegaan en wel 5 dagen per week als chauffeur op een busje om oudere naar en van een revalidatiepoli te brengen !!. En dit hoop ik zo lang mogelijk te blijven doen zeker tot mijn 70e [zo lang ik gezond blijf]
zaterdag 14 november 2009, 03:56 uur
Hoewel het thema ontzettend belangrijk is voor onze economie, maken de auteurs dezelfde denkfout als de neoliberale economen die denken dat de economie om geld draait en dat mensen daar in gestopt of uitgeschopt kunnen worden al naar gelang de behoefte van het geld.
Ouderen willen niet meer van werk veranderen, omdat ze willen blijven zitten op een baan die hun best bevalt, omdat ouderen het meeste rendement uit hun werk willen halen bijvoorbeeld. Wie denkt dat dat ouderen nog springend en dartelend door het leven kunnen gaan als jonge honden begrijpt niets van de natuur en menselijke arbeids capaciteiten. Op je 55ste gaan solliciteren alsof je 25 bent lukt niemand meer. In dit opzicht begrijpen de auteurs de heersende ideologische wind heel goed, maar van de realiteit geen snars.
Auteurs ontkennen ook de expertise die oudere werknemers hebben opgebouwd en dat het heel redelijk is dat ze daarvoor extra betaald worden. Een geheel andere vraag is of werkgevers deze expertise willen of kunnen gebruiken. Slechte managers vind je overal, en ik zie niet in waarom werkenemers eisen aangepast moeten worden aan slechte managers, waarom kunnen manageers niet geselecteerd worden op hoe inspirerend zij nog kunnen zijn voor oudere werknemers of binnen die groep het hoogste rendement kunnen halen.
Veel roulatie is goed voor het gespecialiseerde bedrijf van de auteurs, maar slecht voor de economie, het leidt tot een hoge mate van underperformance van de meest ervaren werknemers. Voor de werknemers is roulatie vooral roulette, met een zeer grote kans op de nul.
Dit artikel is reclame voor de auteurs eigen bedrijf, maar levert een extra werkgelegenheid op van 0,0. Ze richten zich helemaal op de ideologie van het UWV, maar er is geen echte bijdrage aan het werkgelegenheidsdebat woor oudere werklozen.
zaterdag 14 november 2009, 06:54 uur
U laat ‘t machtsvraagstuk in deze zaak ten onrechte buiten beschouwing. Als hierop niet eerst de juiste contracten die werkgevers binden worden gesloten, is uw voorstel zinloos.
zaterdag 14 november 2009, 15:26 uur
Met de stelling en uitgangspunten van Willem Peeters en Fried Le Poole ben ik het helemaal eens. (Op één na (avond- en nachtdiensten) maar die heeft te maken met gezondheidsredenen.)
Mensen moeten ongeacht hun leeftijd betaald kunnen werken. De hoogte van de beloning maakt mij geeneens zoveel uit. Onze vaste lasten vallen mee, dus daar is ruimte. Wij hebben ook geen last van statussymboolgevoeligheden.
Inmiddels solliciteren mijn echtgenoot (net 55) en ik (net 53) ons drie slagen in de rondte. Wij produceren hier op een zolder in de randstad – hoogopgeleid met een ruime ervaring – sollicitatiebrieven, CV’s en portfolio’s aan de lopende band. Voorlopig zonder effect.
Het is geen tranendal, de treurnis is er niet. We zijn niet depressief. Overigens ontbrak een ontslagvergoeding op basis van leeftijd vanwege een faillissement door beleid van een werkgever respectievelijk door flexwerk.
Met een ww-uitkering zit je vast in een keurslijf. Na een paar jaar dreigt bijstand. In die situatie kan je helemaal niets meer.
We volgen allerlei lezingen. Is ook leuk. Maar natuurlijk is het absurd dat in deze maatschappij hoogopgeleide, ervaren en gemotiveerde mensen op een zijspoor belanden.
zaterdag 14 november 2009, 15:56 uur
Ik vraag mij af of de maatregelen die de heren voorstellen ook uit Zweden komen. Het zou kunnen, maar over het algemeen hebben we hier de neiging om naar Zweden (maar ook naar Denemarken) te kijken met een typisch Hollandse blik: wel de krenten maar niet de pap. In die landen liggen ze voor op ons maar het ene komt niet zonder het andere. Geen verkettering van overheid, acceptatie van vrij hoge belastingen, acceptatie van fors ingrijpen door overheid om ‘goed’ gedrag wettelijk af te dwingen bij werkgevers (en werknemens), verleiden in plaats van dwingen etcetera. Als je in Nederland in bij Albert Heijn komt waan je je in een middelbareschool, in Zweden lopen bij de ICA ook nog volwassenen rond. Hetzelfde geldt in de horeca. Waarom dat daar wel en hier niet kan? Ik heb er geen sluitend antwoord op maar het zal ongetwijfeld iets te maken hebben loonkosten en het prijsniveau van supermarktartikelen.
zaterdag 14 november 2009, 22:55 uur
Ach ja hoe ging dat ook al weer. Je leerde zelfstandig te werken. Had toegang tot de keet waar de tekeningen lagen. De uitvoerder regelde de benodigde materialen en gereedschappen, andere vakmensen wanneer zij nodig waren. De communicatie met de principalen en het hoofdkantoor. En de loonafspraken en -betalingen. Over en weer was er waardering en respect. Het project werd opgeleverd, maar voor die tijd had meestal al een switch plaatsgevonden naar een nieuwe put. Nieuwe baas, nieuwe uitvoerder, nieuw loon, nieuwe uitdaging, nieuwe waardering en respect. En altijd zonder werkloosheid ertussen.
Vrijdags spullen mee, ’smaandags nieuw werk. Met meestal ook weer met begrip voor de zwaarte ervan (anders had je het al gauw bekeken). Dit kon je wellicht met een paar jaartjes vervroegde uittreding best volhouden tot je AOW en pensioen gerechtigde leeftijd op 65 jaar.
Maar nu, ze komen om in de machines, veiligheidsvoorschriften, arbeidsvoorwaarden. Regelneven, maatvoerders, werkvoorbereiders, managers, tijdwaarnemers. En dan ligt er voor sommige beroepen tegenwoordig nog een berg bureaucratie te verstouwen. Nu zijn mensen al moe en teneergeslagen voor zij aan het werk toekomen. En dan de angst voor, en de stress tijdens werkloosheid er nog bij. Kortom het tegenwoordige werkklimaat is slopend.
Fysiek doordat in de zware beroepen alleen het fysiek zware werk is overgebleven doordat de zelfstandigheid ervan af geroomd is. En psychisch door het hardvochtige en disrespectvolle werkklimaat zonder waarachtige en oprechte waardering voor de vakmensen. Voor wie het vak gedevalueerd is geworden tot vakken om te vullen, een zo genoemde vakkenvuller. Niet zelfstandig kunnende werken, al zou die dat nog zo goed kennen en willen. In het eigen, en voor het werk noodzakelijke tempo.
Nu willen deze heren Peeters en Poole dat repareren met een participatiecheck en demotie. Gefeliciteerd heren, u mag blijven (van de baas zolang u blijft vakken(in)vullen).
zondag 15 november 2009, 11:26 uur
NRC: tegen mijn gewoonte post ik deze bijdrage onder pseudoniem. De reden daarvan is dat ik met het navolgende niet herkenbaar in beeld wil komen.
Ik ben 62 jaar en heb in de (overheids)instelling waarin ik inmiddels 37 jaar werkzaam ben, diverse functies bekleed. Daaronder ook gedurende een jaar of twintig managementfuncties tot ongeveer 5 jaar geleden.
Toen had ik ineens geen zin meer in management. Het cijfertjes verzamelen, personeelsbegeleiding volgens vastgelegde stramienen, overig meewaaien met managementhypes bevredigde mij ineens niet meer. Plus de opdracht om mij alleen maar bezig te houden met alleen management en vooral niet met de inhoud van het werk.
Sedertdien heb ik het lesgeven in mijn vakgebied aan jongeren ontdekt en heb ik diverse cursussen ontwikkeld voor diverse doelgroepen in samenwerking onder meer met onderwijsinstituten. Als ik afga op de deelname en de ontvangen reacties van inmiddels enige honderden cursisten meen ik te mogen zeggen dat dat alles uitstekend is gelukt.
Mij is gedurende die 5 jaar opgevallen de vrijwel totale afwezigheid van interesse vanuit het management. Ik vraag niet om complimentjes of zo. De pret in het werk en het contact met en de waardering van jongeren is mij meer dan voldoende. Maar toen dezer weken een topmanager mij vroeg “wat ik nu eigenlijk uitspookte” (letterlijk), was dat toch wel een koude douche. Ik heb een stapel informatiemateriaal en evaluaties gegeven over/van mijn cursussen.
Plus mijn verzoek om over een jaar met VUT te gaan. Nadien heb ik niets meer vernomen.
zondag 15 november 2009, 18:49 uur
dat voordat AOW leeftijd tot 67 jaar moet worden verhoogd eerst de leeftijdscategorie tot 65 aan het werk moet blijven is vanzelfsprekend. Maar het is onzin dat deze leeftijdscategorie eerst geschoold zou moeten worden voordat ze aan het werk kunnen blijven. Medewerkers groeien mee met de ontwikkelingen van het bedrijf. Scholing wordt te pas en onpas als pavlov reaktie geroepen als uiterst abstrakte oplossing van vermindering van arbeidsparticipatie van ouderen. Er zijn genoeg ouderen die lekker aan het werk zijn zolang ze gezond zijn. Qua ziekteverzuim en arbeidsethos moeten vele jongeren het tegen ons afleggen. Ik beschouw dit stuk van Willem Peeters en Fried Le Poole,oprichters van een vacature- wervingssite als een gratis reklame boodschap, aangeboden door NRC
maandag 16 november 2009, 15:30 uur
@ Lisa de Wit #5
Helaas moet ik constateren dat u, met mijn persoonlijke ervaring gemeten, te optimistisch bent over de vooruitzichten. Dus als het enigzins kan zou ik als ik u was er alles aan doen om straks aan die Stasipraktijken van een sociale dienst te ontkomen.
Dit is zo dringend dat ik het zou willen vergelijken met het onderduiken voor de arbeitseinsatz onder de bezettingstijd ‘40-’45. Zoek zo mogelijk een legale manier, maar als het niet anders kan desnoods een illegale. Alles is namelijk beter dan afhankelijk zijn van die Stasimedewerkers bij een gemeentelijke sociale dienst.
Sinds Rutte, de Geus, het Hoof, Aboutaleb, en nu dus Donner (staatssecretaris Klijn geef ik nog even het voordeel van de twijfel omdat zij nog maar kort geleden begonnen is), is daar zoveel veranderd dat buiten de publiciteit is gebleven. Maar een zo ernstige aantasting van de mensenrechten is dat ik er hier u beiden voor wil waarschuwen. Blijf uit handen van die Stasi!
Klik hiernaast aub. op de tag ONDERKLASSE en volg de discussie. En ga ervan uit dat het minstens 10 keer erger is, en dat het er veel buiten het debat blijft. Aangezien de onderklasse zich voor die Stasipraktijk stil houdt of monddood is gemaakt door een Stockholm syndroom.
Dat zijn dan de gratis hondendrollenonderschoffelaars van een gemeente, nadat zij eerst van bijna al hun persoonlijke bezittingen zijn beroofd.
U kunt het even treffen met een redelijke klantbeheerder(ster) maar die wordt op enig moment ook door de Stasi monddood gemaakt. Succes.
vrijdag 20 november 2009, 15:40 uur
Beste Sjuul,
Dank je wel voor je zorgen. Ik denk ook wel dat je gelijk hebt. Zo’n stasi-houding zie je al bij het UWV.
Het is voor mij ook een angstbeeld: de bijstand. Ik word bij het idee allesbehalve vrolijk.
Dat onze pogingen tot weinig of niets zullen leiden? Daar zijn we ook wel bang voor. We proberen er ook iets aan te doen.
Wat betreft die stasi-houding van het UWV. Ik had een werkcoach die me op de onmogelijkste tijden belde. Wat dacht je van kwart voor zes op vrijdagmiddag? Terwijl ik geeneens meer een uitkering kreeg. En dan nog met een wensenlijst komen.
dinsdag 24 november 2009, 15:53 uur
@ Sjuul van Dissel en Lisa de Wit,
Ik werd werkloos op m’n 59e. Na een ww-uitkering te hebben ontvangen, kwam ik in aanmerking voor een Ioaw-uitkering. Dat is net zo veel als bijstand, maar er is een belangrijk verschil: de gemeente moet van je bezittingen afblijven en dus ook van een eigen huis als je dat hebt.
Ioaw staat voor wet Inkomensvoorziening Oudere en gedeeltelijk Arbeidsongeschikte werkloze Werknemers (uitvoerige info over sociale zekerheidswetten is te vinden op de site: http://www.st-ab.nl).
Het aanvragen van de Ioaw-uitkering stond me tegen. Maar ik kon geen baan vinden en ging op een gegeven moment naar de afdeling Werk & Inkomen (voorheen de Sociale Dienst)en vulde de nodige formulieren in. Een paar weken later kreeg ik een brief waarin stond dat mijn aanvraag voor een Ioaw-uitkering niet in behandeling werd genomen omdat ik niet lang genoeg een ww-uitkering zou hebben ontvangen. Ik belde het UWV en daar was men het er niet mee eens.
Ik werd van het kastje naar de muur gestuurd en toen duidelijk werd dat ik zo geen steek verder zou komen, schreef ik een bezwaarschrift. Er volgde een hoorzitting en drie maanden later (!) kreeg ik een brief met de mededeling dat mijn bezwaar ongegrond was verklaard. Ik ging in beroep. Een halfjaar later kwam de zaak voor. De uitspraak: de gemeente heeft onjuist gehandeld en moet de Ioaw-uitkering toekennen met ingang van de datum van de aanvraag.
Ik was er uiteraard blij mee, maar de narigheid die eraan voorafging zal ik niet gauw vergeten. Ik had een jaarlang geen inkomen, zat dus niet meer in het ziekenfonds (hoe moest dat als ik in een ziekenhuis opgenomen zou moeten worden?) en ik moest telkens geld lenen van familie en vrienden.
Een paar maanden na de uitspraak van de rechtbank maakte de gemeente het geld op m’n rekening over en kon ik eindelijk terugbetalen wat ik geleend had. Op m’n dossier was na de uitspraak van de rechtbank waarschijnlijk een grote, rode driehoek vermeld, want elk foutje dat ik maakte, moest ik bezuren.
Als het ‘inkomstenbriefje’ (dat elke maand opgestuurd moest worden) 1 dag te laat arriveerde, werd €50,- boete op m’n uitkering ingehouden.
Op een ‘heronderzoeksformulier’ (acht kantjes met vragen die telkens opnieuw beantwoord moesten worden) zag ik een vakje over het hoofd waar ik een kruisje in had moeten zetten. Het gevolg was een brief met de mededeling dat m’n uitkering beëindigd was omdat ik de voor het heronderzoek benodigde gegevens niet had verstrekt. Ik belde om te vragen wat ik nu moest doen en kreeg als antwoord dat ik de uitkering opnieuw aan moest vragen. Ik diende weer een bezwaarschrift in en mocht op een hoorzitting vertellen waarom ik een kruisje te weinig had gezet…
Dit bezwaar werd wél gegrond verklaard. Ze wisten wat ik zou doen als het het ongegrond verklaard zou worden en het was niet moeilijk om de uitspraak van de rechtbank te voorspellen die dan zou volgen.
Aan het eind van dat jaar (2007) werd ik 65. Ik kreeg AOW en had gelukkig niets meer te maken met ambtenaren van de afdeling Werk & Inkomen – oftewel met Stasimedewerkers bij de gemeentelijke asociale dienst…
En Sjuul, ook ik geef staatssecretaris Klijn het voordeel van de twijfel. Ik vond dat ze wijze dingen zei bij Pauw en Witteman. Tot nog toe lijkt het erop dat ze tot één van de weinige politici behoort die niet praten zonder iets te zeggen en duidelijk zijn in wat ze wél zeggen.
Op naar betere tijden en veel goeds toegewenst.