Anti-racismetop was toneel van antisemitisme
Door Zvi Markuszower (heeft een aantal jaren in Israël gewoond)
Roel Schrijvers wekt de indruk dat de conferentie tegen racisme in Durban (2001) een idyllische gebeurtenis was. In werkelijkheid was het een toneel van virulent antisemitisme en van aanvallen op Israël.
Ook dit jaar bij de antiracismeconferentie in Genève ging het opnieuw alleen over Israël. Dit heeft niets meer met antiracisme te maken. De focus op Israël is buitenproportioneel en laat geen ruimte voor aandacht voor andere gebieden op onze aardbol die geteisterd worden door permanente oorlogen en schendingen op grote schaal van elementaire mensenrechten.
Lees op nrc.nl/opinie het volledige artikel
vrijdag 24 april 2009, 17:37 uur
Ik stoor me zeer aan het woord “Judenrein” dat door Zvi Markuszower wordt gebruikt. Het slaat de discussie plat. Het probeert een objectieve discussie te verbergen achter schuldgevoelens.
Verder zou ik willen zeggen dat de vreselijke misstanden in de meeste Arabische landen – wat dit betreft heeft de heer Markuszower groot gelijk, evenals met de constatering dat men zich daar vaak niet of nauwelijks over opwindt, wat eigenlijk arrogant is, zo van, “van de lui kun je niets beter verwachten” – dus dat die misstanden voor een beschaafd land nooit het eigen falen mogen sanctioneren. Wat de kolonisten doen blijft verwerpelijk, met of zonder Moebarak en Ahmedinajad.
Tenslotte, die 20% Arabieren zijn een restant van de verdrijving/vlucht van 1948 en hebben geen volledige rechten in wat van oudsher echt hun eigen land was, terwijl de kolonisten nieuw zijn en iets doen wat het vredesproces inderdaad verstoort, al was het alleen maar omdat zij menen recht te kunnen ontlenen aan de situatie van 2000 jaar geleden en dat recht op een treiterende manier opeisen.
vrijdag 24 april 2009, 23:20 uur
De heer Markuszower haalt zoveel zaken door elkaar, dat een adequaat antwoord niet mogelijk is. Dus een losse greep om deze voorstelling van zaken niet geheel onopgemerkt te laten passeren.
Zeker weten, de top in Genève, Durban II genoemd, was allesbehalve een gebeurtenis die een schoonheidsprijs verdient. Maar of deze antisemitisch was, is nog maar zeer de vraag. Er was veel kritiek op de politiek van Israël, en dit hoeft niet per se in te houden dat daarmee tevens anti-joodse stellingen werden betrokken. Dus over context gesproken…
Als het aantal slachtoffers van een bepaalde aanpak de doorslag moet geven over de ernst ván die aanpak, dan wordt het helemaal een farce. Elk mens heeft maar één leven, en bij een gewelddadige dood moet(en) de veroorzaker(s) ervan tot de orde worden geroepen. Wie één mens het leven redt, redt de hele mensheid, en wie één mens doodt, doodt de hele mensheid. Over context gesproken…
De VN-resolutie die zionisme een vorm van racisme en raciale discriminatie noemde, was géén schertsvertoning. Dit laatste ontstond door de wijze waarop de Westerse landen ertegen ageerden; op geen enkele wijze werd geprobeerd die stelling met kracht van argumenten te weerleggen. Enkel en alleen werd het wapen ‘antisemitisme’ erbij gesleept, waarbij de gekste vergelijkingen niet van de lucht waren. Over context gesproken…
Met verwijzingen naar andere landen — tu quoque-attitude — schiet de discussie niet op. De politiek van Israël kan en moet eenvoudig op eigen merites beoordeeld worden. Als Markuszower de Palestijnse gebieden erbij wil halen, dan zal Israël die toch eerst, in overeenstemming met internationaal recht, in z’n gehéél moeten ontruimen, alvorens te kunnen vast stellen welke politiek-maatschappelijke constructie(s) daar de gang van zaken bepaalt/bepalen.
Joden die vanuit Arabische landen naar Israël kwamen, deden dit voor een deel allesbehalve vrijwillig. En het was niet Arabische drang die voor hun vertrek zorgde, maar politiek-zionistische ronselaars die Joden aldaar weinig vrije keus lieten. Maar is het wel nodig al die onverkwikkelijke zaken opnieuw voor het voetlicht te halen? Het is dat Markuszower erover begint, anders zou het hier niet genoemd worden.
De uitsmijter, al evenzeer een praatje voor de vaak, zou pas hout snijden als Markuszower c.s. Israël onder druk zou zetten om nu eindelijk eens vaart te maken met de politieke rechten van de Palestijnen binnen hún rechtmatige deel van het voormalige Britse mandaatgebied Palestina. Zijn verhaal wil nu alleen maar de politiek van dít Israël, van déze Joodse staat, ondersteunen.
zaterdag 25 april 2009, 12:11 uur
Of ook Iraniërs zijn mensen en dus verwant aan de rest van de wereldbevolking – en dus broeders – óf ze zijn aliens. Hun president hangt kennelijk het standpunt aan dat Iraniërs niet van de aarde zijn.
Wat een flauwekul. Maar ook goed om ook nu te vernemen dat de middeleeuwen nog voortduren.
maandag 27 april 2009, 13:54 uur
De heer Markuszower “heeft een aantal jaren in Israël gewoond”. Laat mij nu eens raden: Hij kon dit doen in alle vrijheid, met alle democratische rechten. Denk ik dan maar. En ja, dan/dus: is de heer Markuszower in Israël erkend als raszuivere jood, of hoe dat daar dan tegenwoordig ook mag heten. (Ja, ik weet dat “ras” geen wetenschappelijke betekenis heeft en nu een taboe-woord is. Maar ik had nu even geen zin om een eufemisme te verzinnen. “ethniciteit”? of wat?).
Maar deze mooie classificatie zal vermoedelijk toch zijn beeld van Israël wel beïnvloed hebben. Had best vermeld mogen worden, m.i..
maandag 27 april 2009, 19:58 uur
Er is gewoon geen beginnen aan om deze joodse zeloot zijn propaganda kort te sluiten met argumenten. Moeilijk is dat niet, aangezien je alleen maar feiten nodig hebt, maar ik kan mijn tijd wel beter besteden. Dit politiek en zionistisch gemotiveerde vod zal mijn geest niet slijpen. Ik word namelijk liever geïnformeerd in plaats van geïndoctrineerd. Waar ik wel benieuwd naar ben: wie in de redactie geeft deze persoon een podium? En is “(heeft een aantal jaren in Israël gewoond” een beroep of functie? Of gewoon een excuus om zijn echte functies niet hoeven te noemen? Hup, in de kliko ermee!
dinsdag 28 april 2009, 12:49 uur
Het opzoeken van relevante artikelen plus reacties n.a.v de VN-antiracismetop in Genève, wordt (voor mij althans) een lastig karwei. Schrijvers beet het spits af; S-1. Toen kwam Markuszower; M-2. En vervolgens sloot Wassenaar de rij; W-3. De koppen boven die artikelen geven ook weinig houvast, wat het lokaliseren van de artikelen-plus er niet eenvoudiger op maakt.
Intussen is S-1, het NRC-site artikel van Schrijvers, uit de aangekondigde keuze-artikelen verwijderd. Om plaats te maken voor nieuwe, mag worden aangenomen. Maar de Schrijvers-discussie is nog niet ten einde. Er moet dus gezocht worden naar zijn artikel, en naar (eventuele nieuwe) reacties daarop. ‘Jullie moeten ook wat te doen hebben’, zal de redactie wel vinden, en daarin heeft ze natuurlijk gelijk. Alleen hoeft het niet extra moeilijk gemaakt te worden. Zodat iemand er misschien niet meer in slaagt nog kennis te nemen van eventuele reacties. Want als dát de achterliggende (wens)gedachte van de redactie is, dan verdwijnt het aanbevelende ‘Slijpsteen voor de geest’ natuurlijk volledig in een vacuüm…
Oké, nú bevinden wij ons dus op M-2, de plek waar Zvi Markuszower zijn (m.i. mislukte) apologie jegens Israël ten beste gaf. Het doet mij deugd dat ook anderen vraagtekens plaatsten bij ‘de’ kwalificaties van ZM, onder wie Noorlander en van Helden. De laatste stelt eenzelfde vraag als ik naar de reden(en) van de redactie, aan ZM ruimte te bieden voor een ARTIKEL. Hij, ZM, had toch gewóón kunnen reagéren op Schrijvers, zoals wij gewóne stervelingen mogen doen?
Ergens heb ik het gevoel dat men bij NRC Handelsblad een beetje in de maag zit, met Schrijvers’ artikel, dat op 20 april nog zó klonk: Helaas, zionisme discrimineert… Anders dan van Helden vind ik niet dat het stuk van ZM, eventueel sámen mét de auteur, in de kliko moet verdwijnen. Noch dergelijke stukken van anderen. Want hoezeer die armzalige apologieën van ZM c.s. ook als los zand aan elkaar hangen, er zitten altijd aanknopingspunten in die ruimte bieden om de andere kant van de medaille, ter kennisname dan wel ter discussie, aan de orde te stellen. U weet wel, omwille van het slijpen van de geest…
Over de spitse slotzin van van Helden, in haar reactie op W-3, het volgende. Volgens mij verdedigt of beschuldigt de ene advocaat op basis van (het) recht, waar zijn confrère zoekt naar mazen in de wet om op basis van datzelfde recht een omgekeerd resultaat te bewerkstelligen. Het gevolg daarvan kán dan zijn dat iets verdedigd wordt, dat láter als een onrechtmatigheid of schandalige mensenrechten schendende gebeurtenis of daad wordt aangenomen en als zodanig voor de geschiedenis wordt vastgelegd. Zie bijvoorbeeld de krampachtige pogingen van Turkije om, inzake de gewelddadigheden waarbij zowel Turken als Armeniërs in groten getale slachtoffer waren, van genocide-praktijken vrijgesproken te worden. Eenzelfde situatie doet zich voor met betrekking tot gewelddadigheden in Palestina, voorafgaande aan de stichting van de staat Israël en daarna. Het kan onmogelijk over het hoofd gezien worden dat de verdedigers (advokaten) van Israël er een handje van hebben, slechts oog te hebben voor de (politieke) belangen van deze staat. Zodat voor de hand liggende grieven aan Palestijnse kant maar al te gemakkelijk ter zijde worden geschoven, of in een ongunstig (voor Israël acceptabel) daglicht worden gesteld. Frappant voorbeeld: de recente gang van zaken in en rond Gaza. Nederland, bij monde van premier Balkenende, verdedigt Israël omdat vanaf de Gaza-strook raketten op Israëlisch grondgebied werden afgevuurd; Balkenende c.s. verdiept zich niet in de wijze waarop Israël de Gaza-strook hermetisch afgrendelde, met als gevólg raketten (van armzalige kwaliteit, maar hoe dan ook) vanuit een door wanhoop en onleefbaarheid getekend gebied…
dinsdag 28 april 2009, 17:24 uur
@Egbert,
Het artikel van Roel Schrijvers staat hier:
http://www.nrc.nl/opinie/article2222881.ece/Anti-racismetop_was_toneel_van_antisemitisme
Huidige kop en onderkop:
Wegblijven bij VN-top racisme onverstandig
Helaas, zionisme discrimineert
De versie van het stukje van Markuszower in de krant (Opinie & Debat, 25-04-2009, p. 3) wijkt aanzienlijk af van de versie die op het internet staat. Zo staat de opmerking over de judenreine Palestijnse gebieden niet in de krantenversie. Eigenaardig genoeg vermeldt Markuszower niet dat die gebieden juist NIET judenrein zijn. Ik heb althans de indruk dat er inmiddels meer dan 400.000 joden wonen.
Maar de belangrijke zin luidt in beide versies hetzelfde:
“Het verschil is wel dat in Israël vrijheid van godsdienst officieel in de grondwet is vastgelegd.”
Wat zou ik dit graag geloven. Maar ik geloof het niet. Want Israël HEEFT geen grondwet. Daarmee lijkt mij het expert-gehalte van Markuszower wel voldoende aangetoond.
Israël kent wel een bundel wetten die gezamenlijk worden aangeduid als de chukei hajesod, de Fundamentele Wetten, maar tot een echte grondwet is de afgelopen 60 jaar nog niet gekomen. Wel is er sinds 2006 een commissie aan de slag die voorstellen voor een grondwet moet gaan doen, maar het ei is vooralsnog niet gelegd.
Verder valt mij op dat Markuszower niet ziet dat hij zichzelf tegenspreekt als hij enerzijds staande houdt dat het joodse karakter de bestaansreden van Israël is, waarmee de joodse godsdienst en/of het joodse volk een voorkeurspositie verkrijgen, en anderzijds het godsdienstig en/of volkse neutrale karakter van Israël beklemtoont. Het land is volgens hem dus tegelijk neutraal en niet-neutraal in godsdienstig en/of volks opzicht.
Een terzijde.
Via de boekhandel is vorige week het boek “Een bijzondere relatie” binnengekomen. Ik ben benieuwd hoeveel redacteuren van de NRC dit werkstuk hebben gelezen.
Ernst Raedecker
woensdag 29 april 2009, 13:40 uur
@ Ernst,
Uw bericht # 7 bracht mij o.a. op het spoor van de brief van Zvi Markuszower in ‘Opinie & Debat’ van 25/4-’09. Het katern kon nog uit de stapel oud papier gered worden. Hoe kón ik die brief van ZM. over het hoofd zien…
Nee, Israël heeft (nóg) geen (geschreven) grondwet — net als Groot-Brittannië — en zolang het huidige karakter van deze op politiek-zionistische ideologie gebaseerde Joodse staat gehandhaafd blijft, zal een grondwet er niet komen. For obvious reasons!
Zvi Markuszower zal úw observatie m.b.t. godsdienstige opvattingen in relatie tot een joodse staat, niet onderschrijven. ZM is naar alle waarschijnlijkheid een Ashkenazische jood, en hanteert dán godsdienst niet als de noodzakelijke link tót (de) joodse identiteit. Een mistig zo niet griezelig thema, waarbij o.a. de kreet ‘bloed en bodem’ zijn valse kop om de hoek van de deur steekt.
Uw terzijde: minstens één medewerker van NRC Handelsblad bezít “Een bijzondere relatie…”. Zij kreeg een exemplaar cadeau; dit garandeert niet dat zij het werkstuk gelézen heeft. Over precies veertien dagen krijgt Guus Valk een exemplaar aangeboden, compleet met inlegvel waarop de in het boek geslopen errata worden vermeld, samen mét de correcties. Neemt u met mij contact op, voor eenzelfde gebaar van mijn kant: 0575-515553
vrijdag 8 mei 2009, 16:23 uur
Na mijn schrijven werd mij vooral een gebrek aan bredere context verweten (Zvi Markuszower), maar ook éénzijdigheid (Florimond Wassenaar). Ik moest er licht om glimlachen. Zestig jaar na de stichting van Israël, kan je schijnbaar wel éénzijdig stellen dat alle Palestijnen terroristen zijn zonder de misdaden van Israël op te moeten noemen, maar andersom moet iedereen die kritiek op Israël heeft een waslijst met misdaden van ieder ander land in de wereld oplepelen. Omwille van de context.
Gemakshalve wordt er aan voorbijgegaan dat juist mijn éénzijdige benadering de context verbreedt. Context onstaat door het ongesprokene uit te spreken.
Om eerst kort in te gaan op de vermeende onjuistheden:
Ten eerste is de Israëlische Nationaliteitswet (1952) niet de Wet van Terugkeer (1950). Het was deze latere Nationaliteitswet die het discriminerende onderscheid tussen het Israëlisch burgerschap en de Joodse nationaliteit introduceerde. Dit onderscheid is wel degelijk uniek in de wereld.
De daaropvolgende discriminatie wordt meestal “verborgen” door te refereren in andere wetten aan “Israeliërs die op basis van de Wet van Terugkeer recht hebben op de Israëlische nationaliteit” en daarmee wordt de basis gelegd voor een verschil tussen Joodse nationaliteit zoals omschreven in de Wet van Terugkeer, die recht geeft op het Israëlisch burgerschap en Israëlisch burgerschap toegekend op basis van de Nationaliteitswet. Een krantenartikel van 800 woorden was echter te kort om die details uit te leggen. Bovendien veranderde de essentie van de discriminatie er niet door.
Markuszower stelt dat de Joodse identiteit de raison d’être van Israël is. Als dat zo is kan het niet anders dan discriminerend ingericht worden. Op het moment dat één bevolkingsgroep boven andere groepen gesteld wordt, ontkom je daar niet aan. En dát is de impliciete logica van het zionisme. Staatsreligie staat daar los van, want dat geeft mensen op zichzelf geen afdwingbare rechten. Kijk maar naar Engeland of de Scandinavische landen.
De daden van Israël goed praten door te stellen dat het minder slachtoffers maakt dan al die “andere” landen samen en dat Arabische landen erger zijn met hun wetten is uitermate cynisch. Het is een trieste dag wanneer we trots moeten zijn dat “we” het beter doen dan Saudi-Arabië.
De strekking van Markuszower is blijkbaar dat discriminatie en oppressie acceptabel zijn, zolang je het maar niet zo erg doet als je buurman. Dat gedrag verder bagatelliseren tot af en toe “niet goed” of “niet verstandig” zou bijzonder schokkend moeten zijn, maar helaas typerend voor de apologetische dynamiek in het Israël debat.
Er is ook een neiging om argumenten van mensen die wij als “kwaadaardig” ervaren bij voorbaat terzijde te schuiven. We menen dat zij niet het morele recht hebben om te spreken.
Dit valt onder de pathos van de retoriek en alhoewel dat in een debat een erg goede manier is om anderen de mond te snoeren doordat het duidelijk een emotionele snaar raakt, moeten we bij het analyseren van problemen toch echt een logische en rationele analyse verkiezen boven goedkope retoriek. De kunst is daar doorheen te prikken. Dat is vooral de reden dat ik in de discussies er op hamerde dat tu quoque geen geldige argumentatie is.
De bredere context die mensen zo graag willen, open ik graag met een citaat van David Ben Gurion: “If I were an Arab leader, I would never sign an agreement with Israel. It is normal; we have taken their country. It is true God promised it to us, but how could that interest them? Our God is not theirs. There has been anti-semitism, the Nazis, Hitler, Auschwitz, but was that their fault? They see but one thing: we have come and we have stolen their country. Why would they accept that?” Waarom inderdaad?
Recent kwam ook een rapport uit in de VS, A Last Chance for A Two-State Israel-Palestine Agreement, opgesteld door enkele oud-politici van de VS. Het benadert het conflict vanuit Israel’s perspectief. Éénvijfde van het rapport is een annex over Israël’s veiligheidsuitdagingen, naast een stuk daarover in de algemene tekst. Er is blijkbaar geen noodzaak om de Palestijnen te beschermen tegen Israëlisch geweld, want daar stond niks van in.
Het rapport refereert regelmatig aan de “chicken and egg” veiligheidssituatie in de bezette gebieden – alsof het niet vastgesteld kan worden of Israël’s bezetting of Palestijns verzet eerder kwam, alsof de bezetting geen reden is voor Palestijns verzet en alsof Palestijnse zelfmoordaanslagen (de eerste was in 1994, Afula) uit het niets zijn ontstaan in plaats van juist als reactie op de Israëlische bezetting.
De twee-statelijke oplossing zou gebaseerd worden op de grenzen van juni 1967, maar tegelijkertijd blijven een groot gedeelte van de nederzettingen in bezet gebied voortbestaan om “rekening te houden met de gebieden die sterk bevolkt zijn door Israelis in de West Bank”. Gevolg: 10% van de West Bank en bijna alles van Oost-Jerusalem zou van Israël moeten worden. Dit omvat 85% van de illegale nederzettingen op bezet gebied. Het Westen geeft dus éénzijdig land weg waarvan ze toegeeft dat het bezet is en dan nog veinzen geschokt te zijn als de vredesonderhandelingen niet slagen.
We pretenderen maar al te graag dat de reactionaire standpunten van niet-Westerse landen niet verbonden zijn met ons eigen handelen. Onze context gaat nooit verder dan “hun” handelen waarop wij “reageren”. Alsof hun handelen ontsproten is uit irrationaliteit of geen relatie heeft met de wereld. Alsof het een soort kracht van de natuur is, waartegen we niks kunnen doen en we part nog deel aan hebben.
Ik verwerp die heersende, revisionistische beschrijvingen en de misleidende context die we ons daardoor voorhouden. Ik pleit voor een context die bewust kennis neemt van het standpunt van de ander in onweerlegbare relatie tot ons eigen handelen. We dienen juist bij onszelf te beginnen om onze eigen hypocrisie bloot te leggen alvorens met het geheven vingertje te gaan wijzen. Een context waarin het gesprek een gesprek is tussen partners en niet tegenstanders. Daar zet ik mij voor in. Tot die tijd verwoord ik maar één kant van het verhaal.