De crisis brengt het tastbare gevaar met zich mee dat financieel alles weer langs nationale lijnen uiteenvalt, zowel mondiaal als binnen de EU.

Dat schrijft Nicolas Véron, verbonden aan het Peterson Institute for International Economics in Washington, vandaag in NRC Handelsblad.

Hij neemt de Londense City – “al sinds de 18e eeuw hét financiële middelpunt van Europa” – als voorbeeld. Politieke beslissingen, die misschien passen bij de negatieve sfeer rondom banken, zouden onevenredige schade toe kunnen brengen aan toonaangevende centra als die in Londen. “Ook de algehele doelmatigheid van de kapitaalallocatie zal verminderen.”

Teken aan de wand is volgens Véron de instemming van de Britse regering met het overhevelen van toezicht naar Brussel. Strenger toezicht, waarschijnlijk. Want voorheen werd de City gezien als kip met de gouden eieren voor de Britse economie. “Met als beloning een ruimhartige fiscale behandeling en een summiere regelgeving, goedgepraat als risk-based.”

Véron vreest dat de politieke maatregelen die voorheen ondenkbaar waren en nu genomen worden de stabiliteit en voorspelbaarheid van beroemde centra als de Londense City niet ten goede komen. “Bij elkaar genomen rechtvaardigen ze het groeiende besef van de City als politiek risico.”

Wat vindt u? Deelt u de zorg Véron? En zo ja, is dat een prijs die betaald moet worden om een crisis te voorkomen?

• Morgen begint Ecofin, een bijeenkomst van EU-ministers van Financiën. Lees hier de agenda.

Nederland wil vooroplopen in Kopenhagen, maar het eigen klimaatbeleid is nog zwak, betogen Agnes Kant e.a. Zo ligt geen van de vier klimaatdoelen die het kabinet zichzelf heeft gesteld voor 2020 op koers. Wel heeft Nederland toestemming gegeven voor de bouw van vier nieuwe kolencentrales.
De SP roept het kabinet daarom op tot minder vrijblijvendheid:

Het kabinet moet dus niet wachten tot energiebedrijven, autoproducenten en bouwers (‘de markt’) duurzaamheid rendabel vinden, maar deze markt ook durven verplichten daadwerkelijk iets te doen. Lees verder »

Symfonieorkesten concerteren met Ali B, het faillissement van Marco Borsato haalt de kunstpagina’s van de kranten, Heleen van Royen vult de literatuurpagina’s…

Volgens Bas van Putten, schrijver en televisiepresentator, zijn dit de tekenen aan de wand dat “alles vlakker, gewoner en lichter moet, tot alle diepte weg is.” Daarover uit hij zijn zorg op de opiniepagina van NRC Handelsblad.

Vroeger, toen in de kunst de machts- en gezagsverhoudingen nog matchten, kon je de amateur een doodschop geven. Nu regeren ze de wereld. De doelgroepzoekende vergaderaars die het pluche bezetten, om bij kranten, omroepen, orkesten en musea met de twee woorden die ze kennen – ‘publieksbereik’ en ‘elitair’ – de culturele verworvenheden te liquideren.

Concrete aanleiding voor zijn woede is het aangekondigde ontslag van Hans Haffmans, de presentator van een muziekprogramma op Radio 4. “Van politiek tot Hilversum moet het inzicht postvatten dat Radio 4 nooit op marktaandeel mag worden afgerekend, maar als culturele verworvenheid bescherming verdient”, aldus Van Putten. “Dan wordt de zender misschien nog eens wat hij moet zijn: een uithangbord van een cultureel zelfbewustzijn, dat gestudeerde mensen niet uitsluit omdat er aan hen niks te emanciperen valt.”

Wat vindt u? Deelt u de kritiek van Bas van Putten?

Dit blog, te bereiken via www.nrc.nl/opinieblog, is voortaan de standaard omgeving voor opinie van NRC Handelsblad op internet. Hier licht de redactie de kern van opiniestukken uit, vat ze stukken samen en verwijst naar eerdere opinies uit de krant of relevante meningen elders op het web.

De oude opiniesectie op nrc.nl/opinie zal niet meer bijgewerkt worden, omdat daar te weinig interactiemogelijkheden zijn. Wel blijft deze sectie als archief online staan. Complete opiniestukken kunt u hier rechts vinden onder het kopje ‘laatste opiniestukken‘.

Update: lezer Leen Karman opent een discussie. Haak in, en laat uw ideeën de vrije loop over verbetering van deze opiniesectie.

NB: Alleen reacties o.v.v. van voor- en achternaam worden geplaatst.

Normering voor levensbeëindiging van pasgeboren is mogelijk. Maar zolang artsen het onderling niet eens zijn, is adequate regulering een illusie. Een top down opgelegde regel werkt eenvoudigweg niet.

Dat schrijft Alex Bood, verbonden aan het Wetenschappelijk Bureau van het Openbaar Ministerie, op de opiniepagina. Hij reageert hiermee op het opiniestuk van kinderchirurg Jan Molenaar. Deze arts vindt dat het beëindigen van het leven van een pasgeborene een zaak is van de ouders en de arts, waar politici en juristen buiten moeten blijven.

Bood wijst erop dat met een adequate controle ook een publiek belang is gemoeid.

“Ouders en artsen mogen dan als eerste verantwoordelijk zijn voor een verantwoorde beslissing, ze zijn dat nooit als enige. Niet voor niets verplicht artikel 2 van het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens de overheid tot bescherming van ieders leven.”

Lees hier het volledige artikel.

Wat vindt u? De redactie is benieuwd naar ervaringen van ouders en commentaar van artsen of onderzoekers.

Onderzoek naar moslims richt zich vooral op problemen met integratie. Ten onrechte blijven andere onderwerpen buiten schot.

Dat vindt prof. dr. Thijl Sunier, de nieuwe hoogleraar ‘Islam in Europa’ (VU). Op de opiniepagina schreef hij dat de focus op radicalisering de integratie van velen miskent. Ook laakte hij de afhankelijkheid van de overheid. De politieke visie zou zorgen voor een wetenschappelijke blikvernauwing.

Jean Tillie, bijzonder hoogleraar Electorale Politiek (UvA), voelt zich aangesproken. En reageert als volgt:

“Wie onderzoek doet naar moslimradicalisme doet óók onderzoek naar moslims die niet radicaal zijn. Onze vaststelling in 2006 dat 2% van de Amsterdamse moslims gevoelig was voor radicalisering, betekent ook dat wij vaststelden dat 98% van de Amsterdamse moslims niet gevoelig is voor radicalisering en dus, in het jargon van Sunier, ‘gewone’ moslims zijn.”

Het zou Sunier sieren, zo schrijft Tillie, als hij de presentatie van zijn eigen onderzoeksagenda niet afhankelijk maakt van de studies van andere islamonderzoekers.

• Lees hier het volledige artikel van Jean Tillie
• En hier het artikel van Thijl Sunier

Wat vindt u? Is al die aandacht voor radicalisme onwetenschappelijk? Schept dat een verkeerd beeld van moslims? Of is er niets aan de hand en ontsluit radicalismeonderzoek vooral ook de gevallen die niet aan die definitie voldoen?

In een studie van de Politieacademie naar oud-en-nieuwincidenten 2007/2008 bleek dat de schade (aan scholen, auto’s, huizen en gemeentelijk eigendom) minimaal 46 miljoen euro was. Van de daders die opgepakt waren, bleek 78 procent autochtoon te zijn.

Dit is één van de voorbeelden die Thaddeus Müller (sectie criminologie, Erasmus Universiteit Rotterdam) geeft in zijn opiniestuk van vanmiddag.

De etnische achtergrond van autochtone jongeren wordt volgens hem zelden benoemd in de berichtgeving over schop- en knokpartijen. “Ook wordt de ‘Nederlandse’ cultuur niet gebruikt als verklaring voor hun wangedrag.”

Lees hier het volledige artikel.

Wat vindt u?

Moet Europa Hamas erkennen als gesprekspartner? Nee, schreef Alfred Pijpers, verbonden aan Instituut Clingendael, eerder op de opiniepagina. Hij vond de oproep die politici, wetenschappers en deskundigen deden, dubieus:

Dubieus, omdat gesprekken met Hamas, door wie ook, nooit iets hebben veranderd aan de gewelddadige en fundamentalistische inslag van deze groepering. Verder zal toenadering tot Hamas Iran in de kaart spelen, het Midden-Oostenbeleid van Obama ondermijnen en de kans op Palestijnse staatsvorming verder verkleinen.

Nederland moet zich als gastheer van het Internationaal Gerechtshof duidelijk uitspreken tegen kernwapens.

Dat betogen R.F.M. Lubbers (CDA), M. van der Stoel (PvdA), H.A.F.M.O. van Mierlo (D66) en F. Korthals Altes (VVD) vandaag op de opiniepagina van NRC Handelsblad. Allen zijn voormalig leden van het kabinet en op dit moment minister van staat.

“Een nucleair arsenaal om grootmachten in bedwang te houden is niet meer nodig. In de strijd tegen terrorisme dient afschrikking door massavernietigingswapens geen doel.”

“Blijven wij als Nederland niet te lang zwijgen?”, zo vragen de ministers van staat zich af. Dat kan niet, stellen zij. “De reden is dat wij gastheer zijn van het Internationale Hof van Justitie. Den Haag noemen wij graag World Legal Capital. Dit Hof heeft op 8 juli 1996 eenstemmig uitgesproken dat ‘there exists an obligation to pursue in good faith and bring to a conclusion negotiations leading to nuclear disarmament in all its aspects under strict and effective international control’.”

Met hun opiniestuk treden ze in de sporen van Kissinger, Nunn, Shultz en Perry. Vier veteranen van het Amerikaanse veiligheidsbeleid, die op 4 januari 2007 in een artikel in de Wall Street Journal afscheid namen van de afschrikkingslogica van de Koude Oorlog. Zodra president Obama in functie was heeft hij zich bij het pleidooi van de vier aangesloten. “Nederland moet expliciet zijn steun aanspreken aan het nieuw geformuleerde doel van Obama van een wereld zonder kernwapens”, aldus Lubbers cs.

Wat vindt u? Kunt u nog meer militair-strategische of politieke argumenten inbrengen tegen ‘de afschrikkingslogica’? Of bent u juist een andere mening toegedaan?

• Lees hier het volledige artikel

Met video’s en computers tast je het menselijk karakter en daarmee de kern van het spel aan. Voetbal blijft mensenwerk, scheidsrechteren ook.

Dat schrijft Auke Kok, sportcolumnist voor NRC Handelsblad, vandaag op de opiniepagina in reactie op de commotie over de handsbal van Thierry Henry in de kwalificatiewedstrijd voor de wereldkampioenschappen.

Hij toont begrip voor het besluit van de FIFA om het verzoek van de Ieren om de wedstrijd over te spelen naast zich neer te leggen. “Beslissingen van scheidsrechters worden naderhand niet gewijzigd. Anders zou het gezag van de scheidsrechters drastisch afnemen – en die mensen hebben het al moeilijk genoeg met al die korte lontjes in het voetbalstadion.”

Wat vindt u? Hoort een eventueel blunderende scheidsrechter bij het spel? Of moet het voetbal moderniseren en de techniek gebruiken om fouten achteraf te corrigeren? Tast zoiets het gezag van de scheidsrechter aan en is dat erg?

• Lees hier het volledige artikel