Door Wim Klever (filosoof, gespecialiseerd in Spinoza-studies)

Moslims hebben nogal eens de neiging om met een beroep op hun heilige Koran te tornen aan rechtsbeginselen. Daarom moet godsdienst tot het privédomein teruggebracht worden. Bijzonder onderwijs, met name de Islamitische tak, belet dat.

We staan misschien op een keerpunt in de geschiedenis. “Nog even en het bloed begint te vloeien”, schreef Ian Buruma op de opiniepagina in de NRC van 22 augustus. Wilders beoogt het land te beschermen tegen islamisering.

Lees op nrc.nl/opinie het volledige artikel

Door F.B.M. Sanders (radioloog in het Diakonessenhuis Utrecht – Zeist – Doorn en voormalig voorzitter van de Orde van Medisch Specialisten en van de Raad voor de Volksgezondheid en Zorg)

Als voorzitter Hans Wiegel van Zorgverzekeraars Nederland vraagt om een radicale ingreep in de honorering van medisch specialisten, dan vraagt hij in feite om een terugkeer naar de centraal geleide planeconomie en het alom gehekelde ‘Moskou aan zee’.

De zorgvraag in Nederland stijgt hard onder invloed van vergrijzing, toenemende medisch technische mogelijkheden en een ongezondere levensstijl. De stijging gaat sneller dan de planeconomen bij het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) willen weten. Ziedaar de belangrijkste oorzaak van de zogenaamde ‘kostenexplosie’ in de gezondheidszorg. Uiteindelijk zal dat moeten leiden tot hogere zorgpremies of een uitkleding van het verzekerde pakket. Geen van beide oplossingen is sympathiek. En daarom wordt er – terecht – gezocht naar wegen om eerst de efficiency in de zorgsector verder te verbeteren.

Lees het volledige artikel van Sanders op nrc.nl/opinie.

Lees hier nog tientallen brieven van lezers over de rol van ons toekomstige staatshoofd.

Door Elsbeth Etty (columnist van NRC Handelsblad)

In tijden van angst – voor politieke, religieuze of sociale spanningen of voor bedreigingen van buitenaf – zoekt men verraders.

Ook in een samenleving als de onze, waar afwijkende meningen getolereerd en door de wet beschermd worden, komt de neiging naar voren een dissident af te schilderen als een gevaarlijk individu, die heimelijk de belangen van de vijand dient en in het verborgene tegen de bestaande orde samenspant. Dit lijkt mij de betekenis van de zaak-Tariq Ramadan, door de gemeente Rotterdam en de Erasmus Universiteit als een duivel uitgedreven.

Lees op nrc.nl/etty de volledige column van Elsbeth Etty

Door Bjørn Lomborg (schrijver van Cool It en The Skeptical Environmentalist) en Arjen Otten (milieuplanoloog, werkzaam bij de provincie Overijssel).

Nee hoor, maak geen haast met een lagere CO2-uitstoot. Waarom kiezen we geen oplossing voor de opwarming van de aarde die echt gaat werken? Zoals een vermindering van de CO2-uitstoot in de toekomst in plaats van nu.

De discussie over de klimaatverandering draait in wezen om één twistpunt: met hoeveel moet de CO2-uitstoot worden verminderd?

Lees het volledige artikel van Lomborg op nrc.nl/opinie

Ja, de uitstoot van CO2 moet in 2050 gehalveerd zijn ten opzicht van 1990. Anders stijgt de gemiddelde temperatuur met meer dan 2°C.

Bjørn Lomborg stelde op de Opiniepagina van 25 augustus dat de uitstoot van CO2 niet nu, maar in de toekomst moet worden aangepakt. Een forse reductie van dit broeikasgas op korte termijn zou  te veel geld kosten en de kosten zouden niet opwegen tegen de baten.
Echter, nu al moet alles uit de kast worden gehaald om de gemiddelde temperatuur op aarde niet verder dan met 2°C te laten stijgen. ten opzichte van het pre-industriële tijdperk. Om dit te bereiken is in 2050 ten minste een halvering van de wereldwijde uitstoot van broeikasgassen noodzakelijk ten opzichte van die in 1990. Lomborg heeft inderdaad  gelijk dat dit een lastige en kostbare opgave is, maar verder uitstel van de aanpak van de CO2-emissie leidt er toe dat de temperatuur op aarde de twee-graden-grens zal overschrijden. Met als risico dat de klimaatverandering onomkeerbaar, onbeheersbaar en dus ook onbetaalbaar zal worden.

Lees het volledige artikel van Otten op nrc.nl/opinie.

Door Herman Philipse (universiteitshoogleraar )

Zelfs als het Rotterdamse college van bestuur de nevenfunctie van Ramadan ongewenst acht, is ontslag op staande voet een onaanvaardbare maatregel.

Of Tariq Ramadan goed functioneert als adviseur van de gemeente Rotterdam kan ik niet beoordelen. Over zijn ontslag uit deze functie op grond van de gegeven argumenten zal ik mij dan ook niet uitspreken.

Lees het volledige artikel op nrc.nl/opinie

Door Ian Buruma (schrijver)

Het is de vraag of de vele sympathisanten van Wilders de gevaren van de verdeeldheid van de samenleving onder ogen zien. Als mensen zich verstoten voelen, gedragen ze zich vijandig.

Gewoonlijk ligt het percentage mensen dat uit protest of overtuiging stemt op radicaal-rechtse partijen in West-Europese landen omstreeks de 15 procent. En 20 procent is al hoog. In Nederland is volgens peilingen 40 procent het eens met de ideeën van Geert Wilders. ‘Het eens zijn’ wil niet meteen zeggen dat mensen ook op hem zullen stemmen. Maar het is in ieder geval een serieus fenomeen.

Lees op nrc.nl/opinie het volledige artikel

Door Carel Scharten uit Rotterdam

Mijn staatshoofd moet een gekozen president zijn. Ik ben mij daarvan bewust geworden toen ons huidige staatshoofd in verwachting was van haar eerste kind.

Ik was onthutst dat alles wat spreken of schrijven kon zich in die periode bezighield met de gewenste persoonlijkheid van een nog ongeboren individu, en met dezelfde onwrikbaar vaststaande levensopdracht. Een embryo werd reeds in de moederschoot van zijn vrijheid beroofd. Het feit dat deze onfrisse mentaliteit haar oorsprong heeft in onze Grondwet, betekent dat onze Grondwet op dit punt niet deugt. Een vrij volk moet deze grondwettelijke bepaling niet willen. Geen vrije burger moet een nog ongeboren mens willen knechten. Alles wat men tegen dit standpunt inbrengt, is voor mij onbespreekbaar.

Door Kees Hogenbirk, kunsthistoricus uit Amsterdam

Tot nu toe worden in de discussie over ons ideale toekomstige staatshoofd dezelfde argumenten gehanteerd. Het koningschap zou, ten eerste, niet van deze tijd zijn. Zijn een Russische president en premier die stuivertje wisselen om herkiesbaar te blijven, dat wel?

Dan wordt aangevoerd dat een koninkrijk niet democratisch is – alsof de constitutionele monarchie die wij kennen, niet al lang haar stabiliteit heeft bewezen. En kost een koning meer dan een president? Kijk eens naar wat de Fransen uitgeven aan representatie en de Duitsers aan beveiliging. Ik verkies het koningschap boven een presidentieel staatshoofd. Ten eerste vertegenwoordigt een gekroonde vorst de identiteit van de natie; hij is door zijn afstamming symbolisch verbonden met onze geschiedenis.

Ten tweede betekent de zittingsduur en de erfelijke overdracht van de troon dat Nederland continuïteit kent, zoals scholen baat hebben bij een amanuensis en kerken met een koster die tot zijn pensioen aanblijft. Een koning kan vanzelfsprekender ervaring en wijsheid bieden dan een tijdelijk aangesteld staatshoofd – ook bij kabinetsformaties. Ten derde vormt de koninklijke familie een voorbeeld waaraan de bevolking zich kan spiegelen. Alle vreugde en verdriet worden uitvergroot en collectief gedeeld. Zo vervult een koningshuis de functie van rolmodel. Met hun belangstelling voor sociaal-economische onderwerpen leveren de leden van het Koninklijk Huis maatschappelijke binding. Ten vierde is de monarch een visitekaartje voor Nederland in het buitenland die hoger in de hiërarchie staat dan een willekeurige president.

Al zijn hele leven wordt de kroonprins voorbereid op zijn publieke functie, iets wat van geen andere overheidsdienaar wordt verwacht. Aan zijn verantwoordelijkheidsgevoel en kwaliteiten hoeft niet te worden getwijfeld. Mijn toekomstige staatshoofd houdt, kortom, alles bij het oude.

Door Dick van Lente en andere medewerkers van de Erasmus Universiteit.

De Erasmus Universiteit mag de banden met Ramadan zeker niet verbreken.

Afgelopen dinsdag, 18 augustus, maakten het Rotterdamse gemeentebestuur en het College van Bestuur van de Erasmus Universiteit Rotterdam in een gezamenlijke verklaring het ontslag bekend van onze collega, professor Tariq Ramadan. Ramadan verliest zijn positie als adviseur van de gemeente en zijn leerstoel aan de Erasmus Universiteit, die gewijd was aan identiteit en burgerschap. Als medewerkers van de universiteit zijn wij geschokt door dit besluit, dat wij in strijd achten met de academische vrijheid.

Lees op nrc.nl/opinie het volledige artikel en de lijst met namen van ondertekenaars