Nina Storms en Eric Smit hebben vanmorgen samen thee gedronken, meldt het weblog 925.nl. Donderdag diende nog een kort geding van de freelance journalist tegen de zakenvrouw. De voormalige bestuursvoorzitter van World Online had namelijk beslag laten leggen op Smits huis, bedrijf en bankrekening. En op de royalty’s van diens biografie Nina, de onweerstaanbare opkomst van een power lady. De schade die dat boek aan haar reputatie heeft aangericht begrootte Storms op tweehonderdduizend euro. Storms hief de beslagen gisteren op omdat er volgens haar nu schot in de zaak zit.

Los van dit conflict is het wonderlijk dat eisers in Nederland zo gemakkelijk beslag kunnen laten leggen op de gedaagden. Wie “een plausibel, consistent en logisch klinkend verzoek” bij de civiele rechter indient, krijgt vaak nog dezelfde dag toestemming, zo constateerden onderzoekers van de Raad voor de Rechtspraak. “Dit dwangmiddel in het Nederlands recht laat ruimte voor misbruik”, luidt het hoofdcommentaar van NRC Handelsblad vandaag. “In principe is zo’n beslag er alleen om realistische vorderingen veilig te stellen. Maar in de praktijk wordt het gebruikt door zakenpartners om elkaar dwars te zitten.”

Vindt u dat er te gemakkelijk conservatoir beslag (lees hier een uitleg) gelegd kan worden? Is er ooit beslag gelegd op uw bezittingen? Hoe voelde dat, liet u zich daardoor intimideren? Of heeft u dit middel weleens bij iemand anders toegepast?

Gaat u weleens naar de opera? Dan mag u uw medebelastingbetalers heel dankbaar zijn. Een voorbeeld: een 1ste-rangs kaartje voor het Nederlandse Opera in Amsterdam kost u 110 euro. Maar daar bovenop zit nog een subsidie. Delen we dat totaalbedrag (25 miljoen euro) door het aantal bezoekers, dan krijgt u, de goedbedeelde operabezoeker, zomaar 175 euro cadeau van de gemeenschap. Wist u dat? Dat blijkt uit cijfers die RTL Nieuws op een rij zette.

Een ander voorbeeld. De stichting Iedul-Fitr organiseerde tijdens de ramadan een ‘stadsiftar‘ in het Haagse gemeentehuis. De stichting kreeg 57.000 euro subsidie. Dit tot groot ongenoegen van de Haagse PVV-fractie. “Willen we dat aanhangers van een kwaadaardige religie feestvieren in ons stadhuis?”, vroeg raadslid Machiel de Graaf zich af.

Om de doelmatigheid van de verstrekte subsidies te toetsen heeft hij aan 85 culturele instellingen deze brief gestuurd, met daarin een klemmend beroep op inzage in de jaarrekeningen. Beeldend kunstenaar Rob Voerman voelt zich onheus bejegend. “Worden topsporters, boeren, wetenschappers, straathoekwerkers ook zo afgeserveerd?”, schreef hij gisteren in NRC Handelsblad.

Wat vindt u? Een goede actie van de PVV; eindelijk een volksvertegenwoordiger die zijn controlerende taak serieus neemt? En hoe toets je eigenlijk de doelmatigheid van een subsidie? Is dat een kwestie van bezoekers tellen of gaat dat ook over maatschappelijk nut en misschien zelfs smaak?

NB: Alleen reacties onder vermelding van voor- en achternaam worden geplaatst.

Doorbraak formatie nabij, kopt De Telegraaf vandaag. De krant doelt op de verkennende gesprekken tussen VVD, PVV en CDA op een geheime locatie. De zorgen van het CDA over de rechtsstatelijke ideeën van de PVV zouden zijn weggenomen.

Informateur Ruud Lubbers bepleit een rechts kabinet, maar weet ook, nadat er ruim een maand gesnuffeld is, dat de combinatie CDA en PVV niet de meest gelukkige is. Er is veel verdeeldheid bij de christen-democraten over eventuele deelname aan een rechts kabinet met VVD en PVV. Fractievoorzitter Maxime Verhagen wees onlangs in een Kamerdebat op de rechtsstatelijke standpunten van de PVV die zijn inziens ver van zijn partij afstaan.

Lees verder »

De Love Parade heeft nauwelijks een deugdelijk verweermiddel in handen tegen aansprakelijkstelling door letselslachtoffers of nabestaanden, is de verwachting van de Groningse hoogleraar aansprakelijkheidsrecht Fokko Oldenhuis. Maar in het algemeen roepen de media volgens hem te snel dat er koppen moeten rollen.

“Journalisten beginnen steeds aan de verkeerde kant”, zo is zijn ervaring. Als voorbeeld geeft hij de rellen in augustus 2009 op een strandfeest bij Hoek van Holland. Het is de notoire raddraaier die de massa bewust in verwarring brengt, maar in de berichtgeving worden zij al gauw overgeslagen en krijgen overheid en organisatie de zwarte piet toegeschoven.
Lees verder »

De Love Parade zal nooit meer georganiseerd worden. Zo denken de organisatie en de Duitse autoriteiten er nu over. Maar is die beslissing niet te rigoureus?

Gekletter van hekken en een uit elkaar stuivende menigte. Dat was het beeld van de massapaniek bij de dodenherdenking in Amsterdam, waar gewonden vielen maar geen doden. In Duisburg was het vele malen erger. 19 mensen zijn zaterdag om het leven gekomen: ze konden geen kant meer op in de voetgangerstunnel, de enige in- en uitgang van het terrein (zie plattegrond).

Les één bij crowdmanagement is dat mensen altijd weg moeten kunnen komen, zegt Marco Zannoni, onderzoeker van het Instituut voor Veiligheids- en Crisismanagement, vandaag in NRC Handelsblad. Hij denkt dat de slachtoffers gestikt zijn, puur door de druk van mensen. De nooduitgangen bleven gesloten.

De Duisburgse burgemeester Adolf Sauerland is gisteren uitgejouwd door een woedende menigte toen hij het rampterrein wilde bezoeken. Hij krijgt het verwijt bespaard te hebben op de veiligheid.

Weblogger en evenementenorgansitor Ko van Dijk laakt ook de slechte voorbereiding. Maar hij maakt wel een aantekening. “We kunnen de politie dit gedeeltelijk aanrekenen, maar ook de houding van het publiek is veranderd. We raken bij het minste geringste van slag. Je krijgt dan een onbeheersbare kettingreactie.”

Hoe dan ook: de Love Parade is niet meer. En de Dance Parade, een afgeleide hiervan in Rotterdam, heeft burgemeester Aboutaleb na de Hoekse rellen verboden. Zijn dit soort reacties overtrokken? Gelooft u dat veiligheid wel degelijk gegarandeerd kan worden op grote evenementen? Of moet de overheid massale, gratis feesten nooit meer toestaan?

NB: Alleen reacties onder vermelding van voor- en achternaam worden geplaatst.

Als het aan tien van de veertien rechters van het Internationaal Gerechtshof in Den Haag ligt, dan gaat Kosovo vanaf vandaag door voor een soevereine staat en niet meer als Servische provincie.

De internationale gemeenschap is nog verdeeld. 69 landen, waarvan vijf EU-lidstaten, hebben Kosovo nog niet erkend. Maar de uitspraak van het gerechtshof kan hen nu over de streep trekken. Toch heeft de Kosovaarse president Fatmir Sejdiu nog een zware lobby te gaan: het gaat veel landen niet om Kosovo, maar om het signaal richting binnenlandse afscheidingsbewegingen. ‘Gaat Friesland nu ook haar onafhankelijkheid uitroepen’, kopt de NOS gekscherend boven een interview met cabaretier Rients Gratema.

Sejdiu roept Belgrado op om te komen praten, maar het ziet er niet naar uit dat Servië Kosovo zal erkennen. Integendeel, het zal een lobby voeren om te voorkomen dat de 69 landen nu kiezen voor Kosovo. Ook zal Belgrado aandringen op een nieuwe VN-resolutie die de territoriale grenzen beter beschermd.

Joe Biden, vice-president van de Verenigde Staten, staat aan de kant van Kosovo. Maar benadrukte voor de zitting wel dat Kosovo moet zorgen voor een democratische, multi-etnische rechtsstaat. Het waarborgen van de rechten van minderheden was ook voor Maxime Verhagen, demissionair minister van Buitenlandse Zaken (CDA), op 4 maart 2008 een voorwaarde voor erkenning. In het noorden ligt namelijk een Servische enclave.

Wat vindt u? Geeft het Internationaal Gerechtshof hiermee een opruiend signaal aan afscheidingsbewegingen wereldwijd? Of kan de uitspraak niet los gezien worden van het leed dat de Kosovaren is aangedaan in de jaren negentig?

Wetenschappers voorzagen het al en nu is het een feit: Paars Plus is onhaalbaar. Dat zet het aantal gestrande pogingen op twee in 42 dagen. Heeft dat onderhandelen nog wel zin?

De meest waarschijnlijke optie (PVV, VVD, CDA) vond eerder onvoldoende steun. “Met zoveel onvermogen van de politiek om knopen door te hakken wordt de rol van de vorstin almaar belangrijker”, schrijft dagblad De Pers vandaag. Ondertussen stijgt Wilders (PVV) in de peilingen tot historische hoogten en voelen PVV-stemmers zich bedonderd.

De onderzoeksvoorkeur van VVD-leider Rutte gaat nu uit naar een middenkabinet met PvdA en CDA, maar het zijn juist de strubbelingen tussen deze twee partijen die aanleiding gaven tot nieuwe verkiezingen.

PvdA-leider Cohen pleit daarom voor iets geheel nieuws: een extra-parlementair kabinet, zonder dwingend regeerakkoord met ministers uit de vijf grootste partijen die continu op zoek moeten naar steun in de Tweede Kamer.
Lees verder »

Anders dan om zijn gevangenisstraf uit te zitten is Desi Bouterse niet welkom in Nederland. Dat zegt Maxime Verhagen (CDA), demissionair minister van Buitenlandse Zaken, in reactie op de verkiezing van de omstreden Surinamer tot president.

In Nederland heeft Bouterse wegens drugshandel nog een straf open staan van 11 jaar. Toch wees Verhagen erop dat hij de immuniteit die een president geniet zal respecteren en contacten zal onderhouden “op basis van functionele noodzaak”. Juristen twijfelen echter of die immuniteit wel rechtsgeldig is.

CDA-Kamerlid Kathleen Ferrier, dochter van een oud-president van Suriname, is milder. Via het EO-praatprogramma Dit is de dag bracht zij vanmorgen haar felicitaties over. Maar er is volgens haar een verschil tussen het feliciteren van de partij en het feliciteren van de persoon. Ook vindt ze dat de afspraken met Suriname niet opgeschort moeten worden.

GroenLinks-Kamerlid Naïma Azough is anders gestemd. “Het moet voor de nabestaanden van de Decembermoorden een gruwel zijn”, twitterde ze. Bouterse zal op 3 augustus als president worden geïnaugureerd.

De toekomst voor Suriname ziet er slecht uit, waarschuwt schrijver Anil Ramdas vandaag op de opiniepagina in NRC Handelsblad. “Het beeld dat met het presidentschap van Bouterse opdoemt is er dus één van een verlaten land, eenzaam en door de wereld verstoten. En omdat hij democratisch gekozen is, is de ellende dat de wereld niet anders kan dan afwachten: tot de drugsbaronnen alle sectoren van de economie hebben overgenomen, de criminaliteit in alle facetten van het leven is doorgedrongen en de mensen uit pure wanhoop zullen schreeuwen om hulp.”

Ik haat de moslims niet, schrijft Geert Wilders vandaag op de opiniepagina van NRC Handelsblad. Het is de islam die de volgelingen onvrij en fatalistisch maakt.

Bovendien zet hun geloof in Allah de moslims op achterstand, meent de partijleider van de PVV. En daarin voelt hij zich gesteund door Winston Churchill. “Waar de volgelingen van de profeet heersen of wonen, bestaan achteloze gewoonten, slordige landbouwstelsels, trage handelsmethoden en onzekere eigendomsverhoudingen”, zo tekende de Britse oud-staatsman als oorlogscorrespondent in Brits-Indië (het huidige Pakistan) op.

Wilders is agnost, maar zegt zich toch verbonden te voelen met christenen en joden. Hun geloofsbeeld (de mens die naar het evenbeeld van de schepper is geschapen) ziet de volksvertegenwoordiger niet terug in de islam. “Het doel van de islam is de totale onderwerping van onszelf en anderen aan de onkenbare Allah.” De geschiedenis heeft volgens Wilders geleerd dat Mohammed bepaald geen profeet van liefde en mededogen was, maar “een massamoordenaar, een tiran en een pedofiel”. De moslims hadden geen betreurenswaardiger rolmodel kunnen hebben, vindt Wilders. “Bevrijd uzelf. Het is aan u.”

NB: Alleen reacties onder vermelding van voor- en achternaam worden geplaatst.

Een middagje blowen in een portiek van de Rotterdamse Koopgoot? Vergeet het maar. Camera’s en particuliere beveiligers houden het publiek in de gaten en door het ontbreken van bankjes en ‘dode’ hoeken is het onmogelijk om in de ruimte samen te scholen.

Fijn toch, zo’n steriele ruimte waar sociale groepen met ‘afwijkend’ gedrag het straatleven zuur gemaakt wordt?

Helemaal niet, vindt Irina van Aalst. De docent stadsgeografie betoogt vandaag in nrc.next dat het vooral ten koste gaat van de spontaniteit. “Uit ons onderzoek (pdf) naar onveiligheidsgevoelens in centrale uitgaansgebieden van Arnhem en Apeldoorn, blijkt op basis van 26 diepte-interviews met allochtone en autochtone jongeren die frequent uitgaan dat veiligheidsbevorderende maatregelen worden gekenmerkt door ambiguïteit. Meer toezicht en ‘blauw op straat’ betekent voor de één een gevoel van rust en zekerheid, omdat er snel kan worden ingegrepen. Voor de ander echter gaat het ten koste van de sfeer en kan het leiden tot gevoelens van argwaan, wantrouwen en juist onveiligheid.”

Bovendien roept het de vraag op hoe publiek de publieke ruimte nog is. Van Aalst vreest voor marginalisatie van bepaalde groepen. “Zij die niet in het profiel van de draagkrachtige consument passen – zoals Marokkaanse jongens of hangjongeren.” Het streven naar het bedwingen van risico’s kan leiden tot paranoïde stedelijke ruimte, aldus Van Aalst.