Het duurt even, maar dan heb je ook wat. Met de handtekening van de Poolse president Lech Kaczynski heeft Polen nu officieel het Verdrag van Lissabon geratificeerd. Op 1 april 2008 stemde het Poolse parlement met een ruime meerderheid voor ratificatie van het verdrag.  384 afgevaardigden waren voor, 56 stemden tegen en 12 besloten zich te onthouden van stemming. Ruim anderhalf jaar later is het dan zover en tekent de president.

De eurosceptische Kaczynski heeft lange tijd moeilijk gedaan over het verdrag, waar hij overigens zelf over heeft onderhandeld. Na die onderhandelingen in Brussel in de zomer van 2007 zei hij nog: „We hebben er voor Polen het maximale uitgehaald.” Lees verder »

Declan Ganley wordt altijd omgeven door rumoer om geld, zo lijkt het. Na de succesvolle campagne die hij voerde tegen het Verdrag van Lissabon in juni 2008 (ruim 53 procent ‘nee’-stemmers) dook binnen een week het verhaal op dat de Ierse zakenman 200 duizend euro uit eigen zak in die campagne had gestoken. Hij gaf dat ook al snel toe, al beweerde hij dat het om een lening ging, en niet om een donatie. Het is hoe dan ook tegen de Ierse regels, vond een aantal boze Europarlementariërs, want het maximum is zesduizend euro voor beide vormen van geldschieten. Ze vroegen om een Iers onderzoek naar de rechtmatigheid van dat campagnegeld, waar tot nu toe nog niets van vernomen is.

Een jaar later zette Ganley groots in met Libertas. Die pan-Europese Eurosceptische partij werd bij de verkiezingen voor het Europees Parlement in de pan gehakt: alleen in Frankrijk werd een zetel gewonnen. Na afloop klaagde de Nederlandse lijsttrekker Eline van den Broek over het feit dat Ganley de beloofde 1,1 miljoen euro aan campagnegeld nog steeds niet betaald had. Een relletje was geboren, kort daarna werd het weer gesust.

Na die nederlaag verklaarde Ganley zich niet meer te bemoeien met de Europese politiek: “Ik zocht een mandaat van de kiezer, en dat heb ik niet gekregen”. Nu gaat hij toch weer campagne voeren voor het ‘nee’-kamp. De reden: “De democratische keuze van het Franse, Ierse en Nederlandse volk [allen 'nee'-stemmers, JH] wordt terzijde geschoven”. Plus: artikel 48 van het Verdrag maakt wijzigingen ervan mogelijk zonder dat er door de bevolking van lidstaten over gestemd mag worden. Ganleys argumentatie is dus niet wezenlijk veranderd, maar zijn uitgangspositie is dat wel: vorig jaar was het vlak voor het Ierse referendum een nek-aan-nekrace tussen ‘ja’ en ‘nee’, nu wijzen peilingen op een grote (maar licht slinkende) overwinning van de voor-stemmers. Ganley wil nog 50- tot 200 duizend euro inzamelen voor zijn campagne tegen het verdrag. De vorige keer had hij daar een paar maanden voor, nu nog ruim twee weken.

Topolánek noemde het belangrijk dat het debat met Ierland, dat als enige EU-land een referendum hield en het verdrag afwees, over het Hervormingsverdrag doorgaat, ,,met respect voor de soevereiniteit van de Ierse burgers. Daarbij, als er een referendum over het Verdrag van Lissabon in Tsjechië zou plaatsvinden, zou het verdrag er waarschijnlijk ook niet doorheen komen.”

Lees verder »

Aan het einde van het Franse EU-voorzitterschap hoorde je mensen in Brussel wel verzuchten: jammer dat Sarkozy straks ‘weg’ is. Met hem gebeurde er wat. Maar de optimisten wezen op de president van de nieuwe voorzitter Tsjechië: Vaclav Klaus. Ook geen saaie man.

Wel bijzonder kritisch als het over de Europese Unie gaat. Hij wilde geen Europese vlag hebben aan de Praagse burcht, zijn residentie. En Klaus moet weinig hebben van het nieuwe Verdrag van Lissabon, dat hij nog moet ondertekenen. Lees verder »