Onder een deel van de Britse middenklasse bestaat een zekere nostalgie naar de Poolse loodgieters, kinderoppassen, metselaars en tuinlieden, constateert een artikel op Spiked-online. Het was een tijd van welvaart waarin je betrouwbare arbeidskrachten kon vinden die waar voor hun geld boden. En het was ook een geruststellend idee dat deze interne migratie binnen de Europese Unie maar tijdelijk was. Motto: ze kwamen, ze maakten de leidingen in orde, en ze gingen weer weg.

Ongeveer een miljoen arbeidskrachten zijn naar het Verenigd Koninkrijk gekomen sinds 2004. Alleen de Britten, de Ieren en de Zweden gaven mensen uit de nieuwe lidstaten toen onbeperkt toegang tot hun arbeidsmarkt. De helft van hen is inmiddels weer vertrokken, door de recessie, de dalende koers van het Britse pond, stijgende lonen in het vaderland, of simpelweg heimwee.

Een Britse denktank heeft al gewaarschuwd dat vooral op het platteland een nijpend tekort aan goedkope arbeidskrachten zal ontstaan. Maar tegelijkertijd groeit er onzekerheid. Als er een half miljoen Oost-Europeanen zijn weggegaan, zijn er ook een half miljoen gebleven. En zullen die, in een tijd van recessie, niet met Britse werknemers concurreren om een dalend aantal banen? Sommige kranten komen al met alarmerende koppen die herinneren oproepen aan de Franse waarschuwingen voor le plombier polonais – waarop het Poolse verkeersbureau reageerde met bijgaande poster.

Het laat de dubbelzinnigheid zien in het debat over migratie binnen de Europese Unie:

What we really need is less simplistic loving/blaming heaped on to ‘the Poles’, and more acceptance of the idea that open borders and absolute flexibility are the only solution in the migration debate: it is these things that grant people the ability to move according to their needs and the needs of nations, whether those needs are based on economics, personal aspirations or leaking pipes.

Dit verhaal is geplaatst op vrijdag 10 april 2009 om 09:59 uur.