Jules Maaten is lid van het Europees Parlement voor de VVD.

De Duitsers hadden hoog ingezet bij hun voorzitterschap. Meestal loopt dat uit op een jammerlijke mislukking. Er stond dus veel op het spel voor Angela Merkel, de eerste vrouwelijke voorzitter van Europa sinds Margaret Thatcher. Europarlementariërs zijn bij deze Toppen niet gewenst, dus ik maakte het gebeuren mee vanuit Londen. Voor Merkel een goed teken, immers zijn het niet de Britse gentlemen die met hun “Ladies first” dames laten voorgaan?

De Britse pers ging er ouderwets tegenaan. Zou Tony Blair de massaal georganiseerde Europese aanval op de Britse soevereiniteit kunnen weerstaan? Kon hij zijn in het zand getrokken ‘rode lijnen’ verdedigen? En ja hoor, Tony kwam als overwinnaar terug. Op alles wat ter zake deed had hij voor het perfide albion een uitzondering bedongen, het buitenlands beleid, de grondrechten en justitiële samenwerking voorop, ongetwijfeld met als argument dat hij alleen op deze manier een moeilijk referendum kon voorkomen.

Interessant waren de reacties uit de andere zesentwintig hoofdsteden. Want ook daar kwam de regeringsleider thuis met het bericht als overwinnaar uit de strijd te zijn gekomen. Dat is een wiskundige onmogelijkheid. Kennelijk is Angela Merkel de kwadratuur van de cirkel gelukt. Ze had een routebeschrijving beloofd, en is met een vrijwel uitgewerkt verdrag gekomen. Dat is een prestatie van jewelste. Wat mij betreft, prima dat er een akkoord is gevonden, en dat de Unie verder kan. Ladies on Top.

Lees verder »

Jules Maaten is lid van het Europees Parlement voor de VVD.

Gisteren zijn we weer met zijn allen gestrand in Straatsburg voor onze maandelijkse vergaderingen hier. Terwijl de Europese volksvertegenwoordigers in Frankrijk vergaderen, wordt er in onze Brusselse thuishaven door de regeringsleiders beslist over al dan niet een nieuw verdrag. Op kantoor blijkt mijn stropdas met Europese sterren motief verdwenen te zijn. Wellicht heeft een schoonmaakster hem spontaan meegenomen. Of was het premier Balkenende die hier vorige maand was, om hem thuis aan de vlaggenstok te knopen? Van mij mag de Europese vlag blijven, maar het is als met de strijd om de wodka die hier deze week woedt: de discussie leidt af van waar Europa eigenlijk om draait.

In de liberale fractie zit ik naast D66 collega Sophie in ‘t Veld, die zich eerder deze week op deze pagina nogal laatdunkend uitliet over de Nederlandse inzet bij de verdragsonderhandelingen. Ik lees in NRC Next dat Maxime Verhagen blij is dat hij de vlag en het volkslied, “…de symbolen van de superstaat”, uit het verdrag weet te krijgen. Enige droefheid overvalt me.

Waarom gebruikt de regering toch steeds weer de SP terminologie? Denken ze werkelijk dat ze daarmee straks Jan Marijnissen en zijn kornuiten over de streep krijgen? Er is geen Europese superstaat, niemand wil een Europese superstaat, en er komt geen Europese superstaat, dus hou daar nou toch over op. Vlag en volkslied hebben er trouwens niet veel mee te maken, maar als Nederland nou zo gelukkig wordt van het schrappen van symbolen dan moet dat maar. Het veranderen van de naam, dus dat het een ouderwets wijzigingsverdrag wordt, is wezenlijker.

Nederland kan zich hier niet in grote populariteit verheugen. Opvallend was bijvoorbeeld hoe vorige week nationale parlementariërs uit álle andere lidstaten het Nederlandse plan voor een ‘rode kaart’ voor nationale parlementen afschoten. Maar het kan erger. Het Poolse imago heeft inmiddels een absoluut dieptepunt bereikt. Ik maak me veel meer zorgen over de uitgesproken nationalistische Poolse inzet bij de onderhandelingen.

Lees verder »

Jules Maaten is lid van het Europees Parlement voor de VVD.

Gisteren en vandaag kwamen in het Europese Parlement in Brussel nationale en Europese parlementariërs bijeen om over de toekomst van Europa te spreken. Nederland schittert bij dit soort bijeenkomsten nogal eens door afwezigheid, maar dit keer houdt de Eerste Kamer onze eer hoog. De senaat volgt Europa trouwens al jaren heel intensief, en is daarmee de ‘overzijde’ van het Binnenhof ver vooruit. Mijn partijgenote Ankie Broekers is er, die in het liberale vooroverleg met verve de Nederlandse dilemma’s schetst. Je wordt als Nederlander hier toch een beetje apart bekeken.

Dat merkte Jan Peter Balkenende twee weken geleden in Straatsburg ook, toen hem in het EP een kille ontvangst ten deel viel. Overigens wel knap dat hij toen in de loop van het debat de sfeer wist om te gooien, ik voelde het onmiskenbaar tussen mijn collega’s in het halfronde parlement.

Daarna begroeten we samen in de grote zaal CDA senator René van der Linden, voorzitter van de Parlementaire Assemblée van de Raad van Europa en dus een beetje Neerlands hoop in bange dagen. René begroet Ankie hartelijk, en kijkt mij aan alsof ik een verdwaalde persoonlijk medewerker ben, maar is toch wel zo goed opgevoed dat hij mijn uitgestoken hand schudt. Vandaag zijn de senatoren weer weg. Terecht, want ze moeten in Den Haag beëdigd worden.

Iedereen heeft wel een mening over wat er nu precies in het nieuwe verdrag moet staan, en welke paragraaf er nu net uit moet om het verdrag toch maar minder constitutioneel te maken.

Lees verder »