Jules Maaten is lid van het Europees Parlement voor de VVD.

Gisteren zijn we weer met zijn allen gestrand in Straatsburg voor onze maandelijkse vergaderingen hier. Terwijl de Europese volksvertegenwoordigers in Frankrijk vergaderen, wordt er in onze Brusselse thuishaven door de regeringsleiders beslist over al dan niet een nieuw verdrag. Op kantoor blijkt mijn stropdas met Europese sterren motief verdwenen te zijn. Wellicht heeft een schoonmaakster hem spontaan meegenomen. Of was het premier Balkenende die hier vorige maand was, om hem thuis aan de vlaggenstok te knopen? Van mij mag de Europese vlag blijven, maar het is als met de strijd om de wodka die hier deze week woedt: de discussie leidt af van waar Europa eigenlijk om draait.

In de liberale fractie zit ik naast D66 collega Sophie in ‘t Veld, die zich eerder deze week op deze pagina nogal laatdunkend uitliet over de Nederlandse inzet bij de verdragsonderhandelingen. Ik lees in NRC Next dat Maxime Verhagen blij is dat hij de vlag en het volkslied, “…de symbolen van de superstaat”, uit het verdrag weet te krijgen. Enige droefheid overvalt me.

Waarom gebruikt de regering toch steeds weer de SP terminologie? Denken ze werkelijk dat ze daarmee straks Jan Marijnissen en zijn kornuiten over de streep krijgen? Er is geen Europese superstaat, niemand wil een Europese superstaat, en er komt geen Europese superstaat, dus hou daar nou toch over op. Vlag en volkslied hebben er trouwens niet veel mee te maken, maar als Nederland nou zo gelukkig wordt van het schrappen van symbolen dan moet dat maar. Het veranderen van de naam, dus dat het een ouderwets wijzigingsverdrag wordt, is wezenlijker.

Nederland kan zich hier niet in grote populariteit verheugen. Opvallend was bijvoorbeeld hoe vorige week nationale parlementariërs uit álle andere lidstaten het Nederlandse plan voor een ‘rode kaart’ voor nationale parlementen afschoten. Maar het kan erger. Het Poolse imago heeft inmiddels een absoluut dieptepunt bereikt. Ik maak me veel meer zorgen over de uitgesproken nationalistische Poolse inzet bij de onderhandelingen.

Sommige fracties overwegen hun Poolse collega’s de deur te wijzen als Polen een nieuw verdrag blokkeert door de bereikte overeenstemming over de stemprocedures weer ter discussie te stellen. Sophie vindt de Nederlandse opstelling zeker zo ernstig als de Poolse. Ik niet. Ze kijkt me verbijsterd aan: “We zijn het oneens?”

Het komt niet vaak voor, maar we zijn het inderdaad oneens. Het gaat de Polen niet om het bereiken van een oplossing, maar om de Duitsers dwars te zitten. Nederland werkt aan een oplossing, misschien hier en daar wat hoekig, maar toch. En dat is het verschil.

De Polen zijn toch al heel opgewonden, want het gaat deze week in het EP over de etikettering van gedistilleerde dranken en vooral de definitie van wodka. Ze hebben wel een punt. Als we cognac, whisky en jenever in deze zelfde wetgeving heel precies definiëren, welke grondstoffen gebruikt mogen worden en waar het vandaan mag komen bijvoorbeeld, waarom dan niet wodka?

Zeventig procent van alle wodka wordt geproduceerd en geconsumeerd in landen (Scandinavië en Polen) waar ze vinden dat wodka alleen van graan of aardappelen mag worden gestookt. In Nederland wordt wodka ook van graan gestookt, het geeft de beste kwaliteit. Maar de Britten gebruiken fruit, en zij hebben de steun van de oude lidstaten. De nieuwen tegen de ouden, daarover gaat het. Meer dan over wodka.

“Equal rights for wodka” noemt een Deense collega het. “We willen respect,” zegt een Slowaakse collega. De liberalen stemmen tijdens de fractievergadering grotendeels voor de traditionele hoek. Het zij zo. Wat mij betreft, is informatie aan de consument het belangrijkst – die moet weten wat hij koopt. Ik kies de kant van de nieuwen.

In het plenaire debat zegt een Fin, Alexander Stubb, dat hij in het algemeen de Kaczynski broertjes niet erg waardeert, maar wel hun inzet voor Poolse wodka. Hij belooft ze een fles Finse wodka cadeau te doen als ze zich bij de onderhandelingen over het verdrag wat inschikkelijker tonen. En zo heeft alles met alles te maken.

Dit verhaal is geplaatst op dinsdag 19 juni 2007 om 12:21 uur.