Het miniverdrag wordt de verpakking van een maxi-inhoud
Paul Kapteyn is voorzitter van Vereniging Democratisch Europa.
Nauwelijks was Sarkozy gekozen tot president van Frankrijk of de Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken Verhagen feliciteerde zichzelf. Nederland heeft er een medestander bij, liet hij de bevolking weten. Hij doelde op het miniverdrag dat Sarkozy zei te willen in plaats van de Europese Grondwet die zowel in Frankrijk als in Nederland door een meerderheid van de bevolking bij referendum was afgewezen. Maar helaas voor Verhagen, het vermeende bondgenootschap heeft tot nu toe geen vruchten afgeworpen.
Staatssecretaris Timmermans en minister-president Balkenende reizen door Europa, maar van een bezoek aan de Franse president wordt niets vernomen. Ook aan Franse zijde ontbreekt elk initiatief. Sarkozy bezocht inmiddels grote lidstaten en de voorzitter van de Commissie te Brussel, maar Nederland bezocht hij niet. Kennelijk een ‘quantité négligeable’ in Franse ogen, al was het maar omdat het Frankrijk geen last zal bezorgen bij de totstandkoming van het verhoopte miniverdrag. Het is niet anders. Sarkozy is geen medestander; hij is veel meer. Hij bepaalt met andere grote lidstaten wat voor verdrag er komt, en Nederland zal die uitkomst hebben te slikken.
Hoe zal dat verdrag er uit zien? Hier krijgt Verhagen waarschijnlijk meer dan zijn gelijk. De naam grondwet verdwijnt samen met de catalogus van grondrechten en andere attributen die aan staatsvorming doen denken. Maar verder zal er weinig veranderen. De Europese president blijft, samen met zijn Europese minister van Buitenlandse Zaken.
Ook de herschikking van de stemmen en de meerderheidsbesluitvorming op het gebied van asiel, migratie en terreurbestrijding zal worden gehandhaafd. Misschien gaat het miniverdrag zelfs verder en geeft het een aanzet tot belastingharmonisatie en de harmonisatie van sociale zekerheid. In dat geval blijkt de Franse president opvallend meer pro-Europa dan zijn voorganger Chirac en zeker ook dan de illustere de Gaulle aan wie hij zich graag spiegelt. Die wilde van overdracht van autonomie aan Brussel niets weten. L’Europe des états, was zijn leuze, en geen Etat Européen.
Maar Sarkozy wijkt hiervan af. Tijdens de verkiezingsstrijd achtte hij het als zijn taak om een keer president de belastingconcurrentie en de sociale en fysieke dumping te bestrijden, en dat kan alleen effectief met gemeenschappelijk Europees beleid. Sarkozy blijkt een man die doet wat hij zegt, zodat Verhagen zich nog zal verbazen. Het miniverdrag wordt de verpakking van een maxi-inhoud, en dat verdrag zal diezelfde Verhagen samen met Balkenende en Timmermans aan de Nederlandse bevolking moeten slijten.
De ironie wil dat Sarkozy zijn verdrag niet aan het Franse volk hoeft voor te leggen, omdat hij bij de verkiezingen al zei dat niet te zullen doen, terwijl in Nederland regeringspartij PvdA het tegendeel beloofde. Die partij zit dus vast aan een nieuw referendum op straffe van gezichtsverlies en verlies van stemmen aan de SP.
Het belooft nog spannend te worden op weg naar december 2008 als Frankrijk – na Duitsland, Portugal en Slovenië – voorzitter is van de EU en een trotse Sarkozy het Verdrag van Parijs ten doop houdt. Het Nederlandse volk staat dan voor de dramatische keuze of het ook het nieuwe verdrag afwijst en daardoor samen met Engeland, Denemarken en de landen in Midden-Europa tot de periferie van de Europese Unie gaat behoren, of dit verdrag aanvaardt en dus deel wil blijven van de Europese kern, samen met de landen met wie thans vijftig jaar geleden aan de Europese samenwerking werd begonnen.
maandag 11 juni 2007, 11:21 uur
De ellende van het Nederlandse Europa-debat is, dat het een symbolenstrijd is geworden over juridische begrippen als grondwet en verdrag.
Dat is te wijten aan het opportunisme van de SP, die weet hoe ze de woede moeten organiseren, maar als er oplossingen moeten komen die de eigen horizon overstijgen, kiezen voor het comfort van de oppositie; en dat is te wijten aan het amateurisme (sorry dat ik het zeg) van de regeringspartijen, die niets anders kunnen verzinnen dan zwijgen en luisteren. Terwijl de karavaan van Europa verder trek, zitten de mensen die voor Nederland in Brussel het verschil moeten maken, met beroepsinsprekers te keuvelen in plattelands zaaltjes .
Waarom kunnen we in dit land niet tot een standpunt komen over de vraag die aan de orde is; welke beleidsterreinen willen we overdragen aan Brussel, en welke terreinen willen beslist niet overdragen.
Als ik lees, dat Sarkozy harmonisatie van sociale zekerheid en belasting mogelijk willen gaan maken, dan denk ik, vergeet het gezeur over het woord grondwet en heb het over dingen die echt ingrijpend zijn.
Met het nee van het referendum, heeft Nederland zijn joker gespeeld. Nu staan we met de kloten voor het blok. Het is heel goed mogelijk, dat we in ademnood, ja gaan zeggen tegen zaken die veel ingrijpender zijn dan de vlaggen en volksliederen waar we zo virulent tegen waren.
We hebben gewonnen! schreeuwde van Bommel nadat hij 60% van de bevolking in zijn sprookjes had laten geloven. Ik vraag me af, of dat aan het einde van de dag nog steeds zo is.
maandag 11 juni 2007, 19:57 uur
Kapteyn zegt dat Nederland tot de “periferie van de Europese Unie” gaat behoren als het een nieuwe versie van de grondwet afwijst. Kan hij die kreet hard maken? Want we worden niet uit de unie gezet, niet uit het europarlement, niet uit de Commissie, niet uit de ECB, niet uit de interne markt. Praktisch gevolg van zo’n afwijzing lijkt mij dat Nederland niet automatisch meedoet aan initiatieven waartoe is besloten op een wijze die voor de Nederlandse nee-stemmers kennelijk onaanvaardbaar was.
Maar ik ben benieuwd naar andere inzichten.
maandag 11 juni 2007, 19:59 uur
Zolang een grondwet of een verdrag geen enkele bepaling kent die een direct democratische inbreng van de volkeren mogelijk maakt, is zo’n verdrag of grondwet een verdere verbreding van de kloof die bestaat tussen ‘Brussel’ en de volkeren van Europa.
maandag 11 juni 2007, 20:48 uur
Kom op Nederland, dit is een uitgelezen kans! Door de politieke wijzigingen in Europa sinds het ratificatieproces van het Grondwettelijk EU verdrag in 2004 tot stilstand kwam, leven we nu anno 2007 onder een veel pragmatischer politiek gesternte. We kunnen nu maximaal regelen wat voor de Europese samenwerking en voor de uitdagingen van de nabije toekomst nodig is met minimale inspanningen. Dat heet efficiëntie !
maandag 11 juni 2007, 22:52 uur
Europa is tot nu toe gevormd langs incrementele procesvorming, kleine stapjes en soms even achteruit en soms een klein sprongetje vooruit. Dat proces heeft geleid tot de unieke vormgeving van de Europese Unie. Ook de afgewezen grondwet past in dit incrementele proces.
Het verdrag van Nice, volgens welk verdrag Europa nu wordt bestuurd, is niet toereikend als bestuurlijke vormgeving waar zoveel landen onder één bestuur moeten worden gebracht. Het is dus heel logisch dat er een nieuw verdrag komt, met of zonder instemming van welke bevolking dan ook. Belangrijker is dat het debat over Unie met de bevolking gevoerd wordt. Ik meen me uit al het onderzoek na het referendum ook te herinneren dat niet alle neestemmers op één lijn zaten met de SP, al lijkt de partij de overwinnig heel graag naar zich toe te willen trekken.
Waarschijnlijk zal het een klein verdrag worden met zo min mogelijk tierlantijnen en dat is zeker als je bedenkt dat het weer een stapje in het hele proces is passend in de procesmatige ontwikkeling van de Europese Unie.
dinsdag 12 juni 2007, 0:30 uur
‘We’ waren niet tegen volksliederen en vlaggen, en evenmin tegen de term grondwet. Dat is er achteraf door voorstanders van gemaakt (“was het maar nooit een grondwet genoemd”). Door de symboliek en franje kijken we wel heen, de echte bezwaren lagen en liggen in de inhoud, de overdracht van (de rest van) nationale soevereiniteit, zeker in het licht van de abominabele, ondoorzichtige en volstrekt ondemocratische besluitvorming op EU-niveau. Steeds opnieuw worden we verrast en opgeschrikt door de consequenties van Richtlijnen (pensioen, emissies, bodem, water, natuur) die niemand voorzien had, en de ontwikkeling van dit land grotendeels op slot hebben gezet.
donderdag 14 juni 2007, 10:45 uur
Het is zo frappant dat pro-Europa-politici, m.n. binnen het Clingendael netwerk, onveranderlijk met angstscenario’s dreigen zodra enige EU-scepsis bij ‘het volk’ bovendrijft. Zou het niet beter zijn actiever aansluiting te zoeken bij Engeland en andere NW-Europese EU-sceptici die zich o.a. onderscheiden van Mediterrane EU-leden doordat zij hun boeken wel in orde hebben en serieus hechten aan vrijhandel? Het zou buitengewoon onverstandig zijn nationale souvereiniteit op te geven en het beleid te laten bepalen door landen met een heel andere bestuurs cultuur. Een goed voorbeeld van wat kan gebeuren is het huidig gestuntel met koffieshops. In feite was oud-president Chirac daarachter de kwade genius, die zijn eigen falend sociaal beleid in N-Frankrijk (met schrikbarende aantallen verslaafde werklozen tot gevolg) weet aan onze ‘narcostaat’. Aldus kwam via de EU een eind aan ons (in medische kringen) mondiaal bejubeld drugsbeleid -waar uiteraard de Christelijke dispositie van de heren Donner en Balkenende ook te gaarne op insprong.
Door zich zo gedwee op te stellen t.a.v. de pseudo grondwet verspeelt Nederland juist veel meer betekenis dan indien het -m.n. i.s.m. UK- effectief tegenspel zou durven geven in lijn met de uitslag van het referendum, niet van bange Haagse onderbuiken.
De wijze waarop de Haagse heren thans EU-manisch manoeuvreren belooft de bijl te leggen aan enig resterend vertrouwen in de parlementaire democratie dat wellicht nog bij het electoraat rondklotst.
dinsdag 19 juni 2007, 14:02 uur
Graag wil ik een paar opmerkingen maken over de reactie van Hans Vermissen
Van zijn opmerking over het volgens hem in medische kringen mondiaal bejubelde drugsbeleid snap ik niets.
Jaren geleden heeft men in Nederland een liberaal drugsbeleid ingevoerd. Men had hier in grote lijnen 4 redenen voor. Men dacht dat zo’n beleid de criminaliteit zou laten dalen (lagere prijzen dus criminelen verdienen minder aan de drugshandel en gebruikers hoeven niet/minder te stelen want drugs zijn goedkoop) en dat het aantal druggebruikers zou afnemen (criminelen hebben geen belang meer bij een zo’n groot mogelijk aantal drugsverslaafden). Men meende ook te weten dat het gebruik van softdrugs ongevaarlijk was en dat een tolerante houding tegen over het gebruik van softdrugs het gebruik van harddrugs zou afremmen.
Voor dit beleid maakten we zoveel propaganda dat ook andere Europese landen dit beleid begonnen te kopiëren. (Dit gebeurde zowel binnen als buiten wat we nu de EU noemen. Je leert hier dus tevens van dat de EU hier helemaal geen belemmering bij vormt. Landen beslissen hier zelf over.) Binnen een aantal jaren ontdekte men in deze landen dat de resultaten van dit beleid helemaal niet zo positief waren als in Nederland steeds gesuggereerd werd. Bovendien weten we inmiddels dat ook sofdrugs schadelijker zijn dan we in het verleden dachten. Voeg hierbij dat de criminaliteit in ons land schrikbarend veel hoger is geworden en je ziet hier, in vogelvlucht, de tragiek van ons liberale drugbeleid.