Mozes en de Grondwet
Mozes is in de media. Vorige week deed Marc Chavannes, onze correspondent in de Verenigde Staten, uitvoerig verslag van de rechtszaak van ene Thomas van Orden die zich had gestoord aan het zijn inziens ongrondwettige granieten monument in de tuinen van het Texaanse parlementsgebouw waarin teksten uit de Tien Geboden stonden gebeiteld. Niet conform de scheiding tussen kerk en staat, vond Van Orden.
Een paar weken eerder werd Mozes ter sprake gebracht door Mario Frieswijk te Leeuwarden. In een brief aan de Volkskrant (registratie vereist) op 12 februari beklaagde die zich over de volgens hem ondraaglijke lengte van de Europese Grondwet. ,,Wat was er van Mozes geworden als hij niet met tien, maar met duizend geboden was aan komen zetten?”
Joseph Weiler, de Amerikaanse grondwetsjurist die ik een paar maanden geleden in Scheveningen sprak over hetzelfde onderwerp, komt in zijn laatste boek ook al bij Mozes uit.
In het eerste van een serie essay’s, gebundeld onder de titel The Constitution of Europe en sinds kort mee te lezen maakt hij de vergelijking met de stenen tafelen. Zou het niet mooi zijn als de Europese volkeren bij het lezen van de nieuwe Grondwet door hetzelfde heilig vuur werden aangestoken als volgens Exodus 24 vers 7 het volk van Israël was gebeurd na het vernemen van de tien geboden? ,,Alles wat de Heer gezegd heeft zullen wij ter harte nemen.”
Een belangrijk constitutioneel moment, vond Weiler.
Een paar weken later legde ik deze mening voor aan een andere constitutioneel denker in Madrid, prof.dr. Inigo Mendez de Vigo, europarlementariër en lid van de Conventie die de Grondwet schreef.
De uitbarsting die volgde, doet vermoeden dat het tijd wordt voor een Europees vervolg van Onder Professoren. ,,Heb je die Weiler wel eens een zaal van een symposium binnen zien schrijden?”, barstte De Vigo los. ,,Alsof hij zelf Mozes is die net van de berg is komen lopen. Al dat gepraat over constituerende momenten. Dat was tweehonderd jaar geleden belangrijk, toen er naties werden gesticht. Maar nu leven we in Europa.”
