
(De opening van de gemeenschappelijk markt voor staal, met rechts Jean Monnet)
De meest ambitieuze vorm van Europese integratie, de gezamenlijke munt, dreigt voor desintegratie te zorgen. Die conclusie kan je trekken na het lezen van het artikel The political consequences of the euro crisis, van Katinka Barysch, adjunct-directeur van het Centre for European Reform
Even terug naar het begin. Laat Duitsland en Frankrijk, landen die het nogal slecht met elkaar konden vinden, samenwerking over iets wat weliswaar zeer belangrijk was, maar politiek ook weer niet al te gevoelig lag: de productie van kolen en staal. Dat was de kern van de gedachten van Jean Monnet, de intellectuele grondlegger van Europese integratie, en Robert Schuman, de Franse minister van Buitenlandse Zaken die de aanzet gaf tot de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal. Als Duitsland en Frankrijk, de twee kemphanen, ontdekken dat ze kunnen samenwerken en er zelfs profijt van hebben, zullen ze hun samenwerking misschien wel uitbreiden naar andere sectoren, was de gedachte van Monnet en Schuman.
De inmiddels opgeheven Gemeenschap voor Kolen en Staal was in 1952 hét begin van project Europa. Als inwoners rijker werden, landen afhankelijker van elkaar dan zou een verwoestende oorlog verleden tijd zijn.
Europese integratie ging rollen als een sneeuwbal. Steeds meer landen participeerden, op steeds meer beleidsterreinen verloren lidstaten hun totale soevereiniteit. Het doel, zoals beschreven in de eerste zin van de preambule van het oprichtingsverdrag van de Europese Gemeenschap, is an ever closer union among the peoples of Europe.
Van die doelstelling is momenteel weinig meer over. In de blauwdruk van de Europese Unie moet de onafhankelijke Commissie de motor zijn. Het is aan het dagelijkse bestuur om wetsvoorstellen te doen en de Europese vrijheden te verdedigen. Maar momenteel wordt de Commissie overschaduwd door de hoofdsteden, schrijft Barysch.
When Chancellor Angela Merkel is looking for a European solution to a problem, she tends to phone other EU capitals directly. And when the Germans do deals with Brussels, they prefer to work with Council President Herman Van Rompuy, not Commission President José Manuel Barroso…. If the euro crisis led to a permanent weakening of the Commission, the EU would suffer. The EU needs a strong and independent Commission, to watch over the single market, enforce a tough competition policy, push for ambitious climate change policies and much besides.
Lees verder »