Demonstratie in Lissabon tegen werkloosheid (Foto AP)

Precies 10 procent. Dat is volgens de berekeningen van Eurostat het werkloosheidspercentage van de 16 landen die deelnemen aan de euro, zo maakte het statische bureau een paar dagen geleden bekend. Die 10 procent komt neer op 15,79 miljoen mensen die tegen hun wil in zonder baan zaten.

Dat is een forse toename. Drie jaar geleden, voor de economische malaise die is uitgestort over de Europese Unie, lag dit percentage iets boven de 7 procent.

Wat opvalt is dat het werkloosheidspercentage binnen eurozone-leden erg uiteenloopt. Dat constateert Goldman Sachs ook in een analyse van de Europese arbeidsmarkt die gisteren verscheen.

Lees verder »

De Londense City. Vier Britse banken worden onderzocht. (Foto Reuters)

Nog weer even  over de stresstesten.  Daarmee gaan we in dit blog door tot de resultaten van de testen bij 91 banken op 23 juli bekend worden gemaakt. Welke banken dat zijn, weten we sinds gisteren. Het CEBS (het Committee of European Banking Supervisors) heeft ze bekendgemaakt in een memorandum, evenals de criteria. Althans sommige.

1. Bekend is nu welk economisch doemscenario de banken moeten aankunnen. Een economische groei die 3 procent lager ligt dan wat de Europese Commissie als prognose hanteert (1 procent in 2010 en 1,75 procent in 2011)met de  gevolgen van oplopende werkloosheid en inflatie. Lees verder »

Het Europees Parlement stemt in Straatsburg (Foto Reuters)

Het Europees Parlement heeft vandaag met een overweldigende meerderheid besloten dat bonussen voor bankiers ingeperkt moeten worden. 625 leden van het Europarlement stemden voor het voorstel, en slechts 28 tegen.

Het is de bedoeling dat bankiers vanaf 2011 slechts 30 procent van hun bonus onmiddellijk ontvangen. De rest krijgen ze later, als blijkt dat hun bank inderdaad goede resultaten blijft boeken.

De commissie Economische en Monetaire Zaken legt uit waarom bankiersbonussen aan banden moeten worden gelegd:

The financial and economic crisis we find ourselves in was caused inter alia by excessive risk taking by a very wide variety of firms in the financial sector. Investment banks, banks, hedge funds were all involved not just in building up excessive risks at the level of individual firms but even more so in the aggregate build up of systemic risk. The decisions to take on these risks were driven by the boards and CEOs who ran these firms and the employees who worked for them. Their motivation for doing this was simple:  1) The higher the risks a firm takes, the greater the profitability is likely to be. 2)  The greater the profitability of a firm, the greater the compensation paid.

Wat moet er precies veranderen? Een opsomming:

• Vanaf januari volgend jaar wordt 40 procent van een bonus van een bankiers ingehouden.
• Hoe lang de bonus wordt ingehouden hangt af van de conjunctuur en het risico van het werk waar de medewerker voor beloond wordt.
• Bij grootverdieners die een bijzonder grote bonus ontvangen wordt 60 procent ingehouden voor niet minder dan 5 jaar. Lees verder »

Geithner en Bernanke vorige maand in China (Foto Reuters)

Het gaat niet om de resultaten, het gaat erom hoe je ze aan de buitenwereld verkoopt. En daar zijn de Amerikanen zeer gelikt in geweest en dreigen de Europeanen door het ijs te zakken. Ze begrijpen in Europa  niet dat de stresstesten eigenlijk een grote pr-operatie moeten zijn, maakt weblog Naked Capitalism duidelijk. En de Amerikanen begrepen dat wel, vindt het blog. Lees en huiver:

But the Treasury’s Tinkerbell strategy worked. If they could create enough confidence, if they could get enough people to applaud, the banks would live – at least for a while. The spectacle of daily coverage in the business press of the tests, including the howls-on-cue from the banksters, outraged by supposedly-unreasonable demands the Administration, created the impression that Something Was Being Done. And the Treasury did get one critical bit right: it had a credible process for making sure the banks would be able to plug any capital shortfall it identified, and that was by having able to have the government pony up the money to fill any shortfall they identified that the banks couldn’t fill on their own.

Imitation is the most sincere form of flattery. The ECB and European bank regulators are copying the US playbook for the stress tests, with results for 100 banks expected to be released around July 23. But the European authorities seem to have failed to understand why the US effort worked. The first was that Team Obama is particularly good at PR, and it used those skills to full advantage. Despite considerable evidence otherwise, it got the press to convey the message that the tests were tough, and the banks really were sound. Second, Geithner & Co. had a kitty they could draw on.

Kortom, de Europeanen schieten tekort, omdat ze de hulppakketten nog niet klaar hebben staan om banken die de toets niet halen bij te staan. En ministers en toezichthouders  struikelen over elkaar heen met een verschillende uitleg over de testen, waardoor ze bijdragen aan de groeiende nervositeit in het financiële systeem. Het valt ook niet mee. Waar de VS één minister (Geithner) en één centrale bankpresident (Bernanke) hebben die het ook nog eens goed met elkaar kunnen vinden, zijn er in Europa 27 ministers en 27 toezichthouders die bovendien niet allemaal vriendjes zijn.

Hoe dan ook, er zijn nog veel onzekerheden over de Europese stresstesten.

Lees verder »

Halverwege het jaar hangt de term al een paar maanden boven de markt: dubbele-dip. Aan het begin van het jaar leek de economie goed uit de recessie te komen. Op de beurs vond een heuse rally plaats.

Natuurlijk, ook toen waren er al genoeg economen die waarschuwden voor een W-vormige recessie. Zodra de effecten van de grootschalige steun van overheden uitgewerkt zou zijn, zou de economie kunnen terugvallen, was het argument.

Maar toch. De economie herstelde aardig. Handel trok aan. Groeiramingen waren weer positief. Tot in mei de eurocrisis toesloeg. De AEX daalde fors.

De vraag of de Nederlandse en Europese economie blijft groeien, lijkt nu nog meer van belang. Volgens FT-columnist Martin Wolf is economische groei voor eurzoneleden een vereiste om fiscale stabiliteit te creëren en uit de eurocrisis te komen. Dit geldt volgens Wolf vooral voor de Zuid-Europese landen die in het vizier zijn gekomen van speculanten. In een debat met Willem Buiter, de Nederlands-Britse hoofdeconoom can Citigroup, zei Wolf:

In order for peripheral countries to see a return to fiscal stability, they must first see a return to growth. This growth must come from improved competitiveness, triggering higher export.

Een dubbele-dip zou dus roet in het eten gooien. Maar wat is de kans hier op?

Lees verder »

Een biljet van 50 gulden.

Een terugkeer naar de gulden is een slecht idee. En een splitsing tussen een neuro en een zeuro kan ook niet op de steunvan de bestuurders van grote Nederlandse ondernemingen (omzet meer dan 50 miljoen euro) rekenen. Met collega Cees Banning en adviesbureau Boer & Croon peilden wij in de tweede helft van juni de opvattingen van ondernemers over de eurocrisis en over de kabinetsformatie (over dat laatste onderwerp staan de resultaten  vandaag in NRC Handelsblad)

Zij blijven trouw aan de euro. Ruim  negentig procent van deze bestuurders (er deden er 365 aan de peiling mee) voelen niets voor de herinvoering van de gulden en dus een vertrek uit de euro. In de verkiezingscampagne hadden latere winnaar Geert Wilders en verliezer Rita Verdonk dat nog als mogelijkheid geopperd.  Vermogensbeheerder Martien van Winden kreeg veel aandacht nadat hij zijn voorstel gelanceerd had in onze krant.

De splitsing in een noordelijke en zuidelijke euro (neuro en zeuro), die door sommige economen (zoals Alfred Kleinknecht)  is voorgesteld, wordt door zeventig procent van de bestuurders afgewezen. Die splitsing zou het zuidelijke landen mogelijk maken om hun munt te devalueren, zodat hun economie concurrerender wordt. De noordelijke landen, zoals Duitsland en Nederland, zouden minder gevoelig worden voor de staatsschuldproblemen van landen als Griekenland, Spanje, Portugal en Italië.

Lees verder »

Merkel en Wulff (Foto AFP)

Angela Merkels gezicht betrok gisteren zichtbaar toen Christian Wulff, haar kandidaat voor het Duitse presidentschap, in de eerste stemming geen absolute meerderheid kreeg in de Bondsvergadering. Pas in de derde stemronde werd Wulff gekozen.

Het gaat niet goed met Merkels centrum-rechtse coalitie van CDU en FDP. De bondskanselier beleeft binnenlands-politiek gezien ook geen goede eurocrisis. Commentatoren weten het eerdere verlies van CDU en FDP in deelstaatsverkiezingen in Noordrijn-Westfalen voor een groot deel aan de Europese financiële steun voor Griekenland, die in Duitsland zeer impopulair is. Overigens is de eurocrisis maar één reden voor de impopulariteit van de regering-Merkel. Al voordat het Griekse drama zich eind vorig jaar ontvouwde, kampte de coalitie met verdeeldheid en onderlinge strijd. Meerdere dossiers leiden tot problemen, waaronder atoomenergie en de gezondheidszorg.

En toch, ondanks de zwakte van het kabinet-Merkel, ervaren Duitslands Europese partners het land momenteel eerder als te sterk dan als te zwak. Ulrike Guérot, analist bij de denktank European Council on Foreign Relations, schreef gisteren op de Opiniepagina van NRC Handelsblad het volgende over de Frans-Duitse relatie:

“De machtsverhouding is verschoven en wel ten gunste van Duitsland. De Fransen voelen dat en zijn nerveus en geïrriteerd. Zelden zijn de Fransen zo achter de Duitsers aangehold als tijdens de actuele eurocrisis en zelden hebben de Duitsers zo duidelijk laten merken dat zij het zijn die de toon zetten in Europa”.

Lees verder »