Trouwen in gemeenschap van goederen – nog altijd de norm in Nederland – is een traditie die sinds de zeventiende eeuw wordt gekoesterd. Het zou de belichaming zijn van de ultieme lotsverbondenheid van huwelijkspartners. Onzin natuurlijk: grondeigenaars, kooplieden en andere bezitters trouwen vanouds onder huwelijkse voorwaarden. Bankroetiers hebben doorgaans hun privévermogen op naam van hun huwelijkspartner staan. Met liefde of romantiek heeft het huwelijksrecht nooit iets te maken gehad. Wel met ongelijkheid en economische afhankelijkheid.

Lees verder »

Ik vind het wel begrijpelijk dat oud-politicus Frits Bolkestein het opneemt voor zijn geradicaliseerde leerling en bewonderaar Wilders – terecht spreekt hij er schande van dat die man nooit zonder beveiliging de straat op kan – maar onbegrijpelijk is dat hij het nooit kan opbrengen de hand in eigen boezem te steken.

Hij ziet niet in dat het de superioriteitswaan is die een hypotheek heeft gelegd op het geestelijke klimaat

Tijdens een vorige week door het Nexus-instituut georganiseerd debat moesten zijn generatiegenoten Lubbers, Kok en Van Mierlo het ontgelden. „Als we in de jaren 90 strenger waren geweest, hadden we de problemen van nu niet gehad. Dan was Wilders er waarschijnlijk niet eens geweest. Maar Lubbers, Kok, Van Mierlo hebben zich te veel laten leiden door het idee van de Goede Vreemdeling”, orakelde hij.

Lees verder »

Wat is een politiek proces? Ik denk dan onwillekeurig aan showprocessen in dictaturen en politiestaten. Maar zo eenvoudig is het natuurlijk niet. Ybo Buruma, een bekend strafrechtgeleerde, schrijft in het Nederlands Juristenblad dat een politiek proces in een rechtsstaat toch een eerlijk proces kan en moet zijn. Dit naar aanleiding van de zaak-Wilders.

Buruma onderscheidt twee soorten politieke processen. De eerste categorie gaat over „een gedraging met een politiek oogmerk” van de verdachte. De tweede soort betreft „processen waarin een heersend regime de tegenstander wil criminaliseren”. In het eerste geval staat de gedraging van de verdachte voorop, in het tweede de wil om hem te veroordelen. Volgens Buruma miskende de rechtbank – met succes door de verdediging gewraakt – het politieke karakter van het proces-Wilders. Zo herleefde de schijn (of „de schijn van de mogelijkheid”) dat de rechterlijke macht uit zou zijn „op veroordeling van iemand met andere opvattingen”.

Lees verder »