Den koning van Hispanje heb ik altijd geëerd. Nou ja, altijd, laat ik zeggen: sinds 1981, toen de Spaanse koning Juan Carlos met zijn gezag over het leger een staatsgreep de kop indrukte en de prille democratie redde. Ik heb toen echte eerbied voor de koning opgevat. Hij was door de fascistische dictator Franco op ondemocratische wijze op de troon gezet, maar vervolgens presideerde hij over het nieuwe Spanje als constitutioneel staatshoofd en bewaker van de democratische procedures.

Zo kreeg de bekende regel uit ons volkslied, waarin Willem van Oranje bij hoog en bij laag ontkent dat hij bij de Opstand van 1568 tegen Spanje zijn feodale trouw aan Philips II had geschonden, voor mij ineens een nieuwe betekenis. Ik vraag me overigens af hoeveel voetbalfans die tijdens de WK-finale Nederland-Spanje beleefd de koning van hun tegenstander bezongen, op de hoogte zijn van deze op het eerste gehoor absurdistische regel uit het Wilhelmus.

Lees verder »

Het gebeurt niet iedere dag dat er uit het buitenland geluiden van ontsteltenis klinken over de toestand bij ons. De moord op Pim Fortuyn en die op Theo van Gogh waren wereldnieuws, maar het commentaar op de voorpagina van Le Monde van afgelopen weekend over de politieke crises in de Lage Landen had geen schokkend incident als aanleiding. Het is de algehele toestand die verbijstering wekt. ‘Malade du populisme’, luidt de diagnose van de Franse krant. Nederland ziek, België ziek. Het is waar en je kunt eraan toevoegen dat Frankrijk zelf ook niet gezond oogt, Italië doodziek is en Duitsland zich niet echt lekker meer voelt.

Lees verder »