geheel bewolkt 12 °C
0 files, 0 km
AEX: 310,03 
De godvergeten arrogantie van mannen aan de top
Vrouwen moeten hun eigen inkomen en hun eigen AOW verdienen en evenveel belasting betalen als mannen. Ze moeten dezelfde bijdrage leveren aan het arbeidsproces en aan de opvoeding van kinderen als mannen. Ze moeten evenveel uren binnenshuis en buitenshuis werken als mannen en ze moeten evenveel werkende jaren volmaken als mannen. Als vrouwen en mannen evenveel werken, is het vergrijzingsprobleem ook in één klap opgelost. De AOW kan eerder ingaan en het bedrag kan omhoog.
Ik bedoel niet dat iedere vrouw en iedere man even lang betaald werk moeten doen, maar wel gemiddeld. Gelijkheid tussen man en vrouw, ook op de arbeidsmarkt, gelijke arbeid, gelijke zorgplichten, gelijke verantwoordelijkheid voor zichzelf, hun kinderen, de samenleving en voor de opgroeiende en de toekomstige generaties, dezelfde rechten, dezelfde plichten: is dat nou zo’n bizar ideaal? Is het werkelijk een lachwekkend fata morgana om te denken dat vrouwen in alle opzichten, ook economisch en op alle niveaus, dus ook in de top van het bedrijfsleven, aan mannen gelijk zijn?
De meeste vrouwen in Nederland, hoor ik verkondigen, zijn uiterst tevreden met hoogstens een deeltijdbaantje. Ze hebben gewoon niet de ambities die mannen hebben.
Nou en? Aan mannen wordt toch ook niet gevraagd of zij eventueel tevreden zijn met een deeltijdbaan van twintig uur? En of zij wel genoeg ambitie hebben om voltijds te werken? Laat mannen even lang als vrouwen thuis zitten bij hun kinderen. Koppel de noodzaak van meer kinderopvang niet langer voornamelijk aan werkende moeders, maar aan werkende ouders van beide seksen.
Is dat nou zo radicaal? Nee, het is de consequentie van het gelijkheidsbeginsel, zoals wij dat sinds de Verlichting kennen. Wel zijn er radicale maatregelen nodig om de arbeidsmarkt eindelijk eens in deze zin te hervormen. Dat is dringender dan hervorming van de AOW en het ontslagrecht, dames en heren van GroenLinks en D66. Het is tegelijk moeilijker, want religieus geïnspireerde behoudzucht, de loodzware gezinsideologie, de morele veroordeling van fulltime werkende moeders, het kostwinnersmachismo en de lethargie van vrouwen staan in de weg.
In de discussie die vorige week in Nederland losbrandde naar aanleiding van het Quota-Manifest – een pleidooi om bedrijven en instellingen te verplichten veertig procent van de topfuncties door vrouwen te laten vervullen – werd bij alle omroepen het hoogste woord gesnaterd door Marike Stellinga, economieredacteur van Elsevier. Zij ontbrak ook niet in een uitzending van Pauw en Witteman over het Quota-Manifest, waar zij de rol mocht spelen van gansje in een geënsceneerd kippenhok.
Stellinga neemt het op voor de mannen die hun plekjes aan de top willen behouden én voor hun tevreden huisvrouwtjes. Haar redenering luidt dat Nederlandse vrouwen in vrijheid kiezen voor een plaats aan de onderkant en daar ‘domweg gelukkig’ zijn. Ik ben voor het recht op luiheid, maar de verwezenlijking van dat recht voor iedereen lijkt me een utopie. En het argument dat vrouwen geen carrière willen, doet me sterk denken aan de bewering van blanke werkgevers in Zuid-Afrika die ooit vertelden hoe blij en tevree hun domme zwartjes waren.
Quota kunnen een effectief hulpmiddel zijn om een gewenste ontwikkeling te forceren en een einde te maken aan apartheid. Maar de oplossing van het vraagstuk van de ongelijkheid van mannen en vrouwen – en van de arbeidsmarkt – moet je zoeken aan de basis ervan, het kostwinnersbeginsel dat zoveel vrouwen achter het aanrecht heeft gehouden en het gezinsdenken dat de pest voor iedere vooruitgang is.
In de ‘Gezinsnota’ die minister Rouvout (ChristenUnie) gisteren in de Tweede Kamer verdedigde, staat een pleidooi voor flexibele werktijden. Invoering daarvan zou een stap vooruit zijn, noodzakelijk uit het oogpunt van kinderopvang, maar ook voor bestrijding van files enzovoort. Aan het bedrijfsleven wordt echter geen enkele verplichting opgelegd. Gaan zij vrijwillig over tot flexibelere werktijden, dan krijgen de bedrijven van Rouvoet het symbolische ‘Keurmerk gezinsvriendelijke werkgever’. Voor de bevordering van deze gezinsvriendelijkheid heeft het kabinet, schrik niet, een ton over. Dat is minder dan Rouvoet wil besteden aan relatietherapie „om gezinnen langer bij elkaar te houden”.
In Duitsland is vier miljard euro (!) uitgetrokken voor ‘Elterngeld’. Jonge ouders krijgen daar een toeslag om maximaal drie jaar in deeltijd te kunnen gaan werken, onder voorwaarde dat beiden er gebruik van maken en dus de nadelen van onderbreking van de loopbaan eerlijk delen. De werkgevers moeten hun baan beschikbaar houden en als het kind twee is, krijgen de ouders een wettelijke aanspraak op een plaats in de crèche.
Dit is nu typisch een door vrouwen aan de top geregelde doorbraak. Minister Ursula von der Leyen (CDU), moeder van zeven kinderen, en bondskanselier Angela Merkel (CDU) hebben de maatregelen doorgedreven ondanks schuimbekkende protesten van behoudende kringen in hun eigen partij en reactionaire kerkelijke leiders. Die vreesden dat hiermee het moederschap werd gedegradeerd en dat de CDU afstand nam van het traditionele ‘Familienleitbild’.
Het is een ideologische controverse, maar het is ook een kwestie van mentaliteit, zoals vorige week weer eens werd gedemonstreerd door werkgeversvoorzitter Bernard Wientjes. „Er is iets in haar hoofd gebeurd… Ze is overstuur geraakt… Het is een emotionele vrouw.” Zo neerbuigend praatte Wientjes op de televisie over de voorzitter van de FNV, Agnes Jongerius, die hij zes maanden lang had bedrogen. Zo denken de heren over vrouwen aan de top. De godvergeten arrogantie van Wientjes voorspelt groot onheil voor de arbeidsverhoudingen in Nederland.
Heeft Jongerius zich off the record laten ontvallen dat ze met „tuig van de richel” had zitten onderhandelen? Dan heeft ze zich zwak uitgedrukt.
dinsdag 6 oktober 2009, 21:34 uur
Bij mevrouw Etty zijn de stoppen doorgeslagen en dan komt de ware aard naar boven.Meningen die teruggaan naar de SP van de jaren zeventig, ja zelfs naar het China van Voorzitter Mao. De geur van totalitarisme. Grote woorden zult u denken.Maar als je het gezinsdenken de “pest van ieder vooruitgang” noemt, als je Bernard Wientjes erger dan “tuig van de richel”noemt en mensen die twijfelen aan ambitieniveau van vrouwen het liefst vergelijkt met domme Afrikaanse negertjes, dan is er sprake van een klassevijand.Vroeger moest die vijand worden uitgeroeid, maar dat schrijft ze gelukkig niet op.
Als de werkelijkheid niet in overeenstemming is met de Marxistische wensdroom, dan deugt de werkelijkheid niet.Dan is er sprake van vals bewustzijn.Vrouwen denken wel dat ze in vrijheid een keuze kunnen maken en dat ze met hun keuze tevreden zijn, maar dat zijn ze natuurlijk in werkelijkheid helemaal niet.De marxist weet wat goed voor de mensen is en als ze dat niet vinden, moeten ze worden heropgevoed.
Waarom kan mevrouw Etty niet accepteren dat er verschillen tussen man en vrouw zijn, ook tot uiting komend in het ambitieniveau om de top te bereiken.Ieder vrouw krijgt in Nederland toch alle gelegenheid om carriere te maken.Sterker nog: ik ben ervan overtuigd dat er positieve discriminatie heerst. Iedere zichzelf respecterende organisatie wil toch een vrouw in de top om alle schijn te vermijden en al is het een excuusTruus. Waarom moet trouwens een vrouw, die het niet met Etty eens is,namelijk Marike Stellinga, als snaterend gansje worden weggezet? Behalve mannen aan de top, deugen ook genuanceerd denkende vrouwen niet.
Theo van Leest
dinsdag 6 oktober 2009, 22:22 uur
Mevrouw Etty,
Helaas ben ik een man en een werkgever, dus in uw denkraam bij voorbaat veroordeeld tot het uiten van alleen platitudes, geborneerde opmerkingen en domheden. Van vrouwen begrijp ik natuurlijk sowieso niets.
Maar toch.
De godin-vergeten arrogantie van de vrouwen met hun zelfverzekerde vooroordelen en standaard tirades zal ik in het huidige tijdsgewricht niet kunnen verslaan. Dus ook de uwe niet.
Geslachtofferde feministen, want dat zijn ze per definitie, kennen geen bescheidenheid of besef van eigen verantwoordelijkheid, de maatschappij, de man is schuldig.
En dat maakt ook uw leven wel wat eenvoudiger denk ik.
De vrouw wordt a priori gediscrimineerd, daar bent u van overtuigd. (het tegendeel is ook heel goed verdedigbaar, maar daar hebt u waarschijnlijk geen interesse in)
Hebt u wel eens leiding gegeven aan vrouwelijke werknemers? Zijn er dan verschillen met mannen ,zowel praktisch als qua “beleving” zoals dat tegenwoordig zo mooi heet?
Is het voor u denkbaar/bespreekbaar dat er biologische verschillen zijn tussen mannen en vrouwen, ook in functie van het voortbestaan van het menselijk ras?
Dat die verschillen consequenties hebben voor hoe mannen en vrouwen ageren en reageren??
Dat dit van invloed is op hun verwachtingspatroon?
Een geborneerde en platte scheldkanonnade, meer is uw column niet (en we zijn beter van u gewend) Toch een verworvenheid dat ook vrouwen daartoe de mogelijkheid hebben in wat eens een kwaliteitskrant was, de NRC?
Laat eens wat meer kwaliteit en minder frustratie zien s.v.p.
En denk eens na over zinvolle oplossingen?
Wel eens nagedacht over het door u verfoeide mannelijke gedrag van mevr. Jongerius van de FNV? Waar liggen nu de verschillen tussen het “mannelijke”en het ”vrouwelijke” ?
En hoe “vrij van discriminatie” is uw geprezen mevrouw Merkel?
Ook dat kan nog wel enige discussie opleveren, vooropgesteld “de vrouw” wordt niet vooraf heilig verklaard.
Groet
Peter Hutten
dinsdag 6 oktober 2009, 22:35 uur
Etty, je verwoord mijn gevoelens die deze week opborrelden bij het aanhoren en zien van de discussie over het Quota-manifest voortreffelijk. De oplossing die je aandraagt heeft nog een bijkomend voordeel. Wanneer mannen meer structureel opvoedende taken op zich nemen zullen zij hoogstwaarschijnlijk ervaren dat deze uren geen loze uren zijn die je ongeschikt maken voor een toppositie, maar je eerder een realistischer beeld van de samenleving geven, wat in een toppositie geen kwaad kan. In de discussie is mij opgevallen dat iedereen, zonder enige kritische voetnoot, het eens lijkt te zijn met het uitgangspunt dat je alleen op een toppositie terecht kan komen kan als je fulltime werkt.
Ik denk dat banen net onder de top (welke dat dan ook precies mogen zijn) op diverse manieren ingevuld worden en dat niet een prikklok kaart doorslaggevend is voor het wel of niet gevraagd worden voor een toppositie.
Volgens mij is de dag voor mannen en vrouwen even lang en wel 24 uur. Dat voor topposities bepaalde ambities, kwaliteiten en persoonskenmerken nodig zijn onderschrijf ik helemaal. De meeste mannen hebben deze niet, de meeste vrouwen ook niet maar volgens mij blijven er genoeg mannen en vrouwen over die wel geschikt zijn. In mijn optiek is het benoemingsbeleid voor topposities verre van objectief, dit zal het waarschijnlijk nooit worden en dat lijkt mij het doel ook niet. Maar als het doel is om een top te realiseren die een mannelijke en vrouwelijke manier van werken waardeert (zonder die begrippen eenduidig te kunnen definiëren) helpt een ongeveer gelijke bezetting van mannen en vrouwen ongetwijfeld. Of dit leidt tot grotere winsten, een duurzamere samenleving of een betere maatschappij is een andere vraag. In mijn beleving is het experiment om met quota te werken er eentje met zeer weinig risico’s. De topmanagers van nu kunnen wel vinden dat zij het zo goed doen, maar een beoordelingsdossier, opgebouwd door anderen dan hun peers bestaat niet voor zover ik weet. Feiten zijn dat de maatschappij nog lang niet duurzaam is en de financiële crisis plaats vindt in een maatschappij met een meerderheid mannen aan de top. Waar is wie eigenlijk bang voor als het experiment met quota ingevoerd wordt ?
woensdag 7 oktober 2009, 00:54 uur
Het meest onthullend in deze column van Elsbeth Etty is wel dat korte vraagzinnetje: “Nou en?”. “Het is een ideologische controverse”, zegt ze terecht. Het ideologische gelijk moet desnoods door dwang worden gerealiseerd, ongeacht wat de betrokkenen er zelf van vinden. Ze zullen! Het totalitaire verleden is blijkbaar nog steeds niet overwonnen.
Die abjecte laatste alinea over het ‘tuig van de richel’laat ik dan maar liever voor wat ze is.
woensdag 7 oktober 2009, 08:57 uur
Je hebt gelijk, Elsbeth. Het is te zot voor woorden dat deze discussie nog steeds gevoerd moet worden.
woensdag 7 oktober 2009, 09:41 uur
Met het betoog in de column van Elsbeth Etty ben ik het grondig eens. Nog steeds en steeds weer laten wij vrouwen ons verleiden om inhoudelijk in te gaan op discussies over hoe tevreden of ontevreden we zijn met ons bestaan. Natuurlijk zijn we best tevreden en natuurlijk vinden we het opvoeden van kinderen belangrijk. Het venijn zit ‘m erin dat er nog steeds nauwelijks sprake is van een keus. Als een vrouw al fulltime werkt met kinderen dan heeft zij “het” goed geregeld. Een fulltime werkende man hoeft “het” niet te regelen. Dat doet zijn vrouw. Vrouwen die opvoeden van kinderen kunnen combineren met een carriere zijn van een bijzonder slag, het zeer energieke, creatieve type. Daar is een sterke selectie opgetreden. Voor mannen geldt dat veel minder, ook middelmatige mannen kunnen aan de top komen. En worden daar ook beter geaccepteerd door hun mannelijke collega’s. Het old boys network is geen fictie, maar feit. Het is een natuurlijke gang van zaken om naar herkenbaar gedrag te zoeken en daar ook positief op te reageren. Voor het gering aantal vrouwen in toppposities is een netwerk minder vanzelfsprekend en staat haar gedrag daardoor meer in de schijnwerpers en wordt ook sneller gediskwalificeerd (zoals het voorbeeld van Agnes Jongerius in de column). Een quotum om topposities beter te verdelen geeft een kans om een grotere diversiteit in rolmodellen te creeren waar vrouwen met of zonder gezin (en ook mannen) zich aan kunnen spiegelen. Een keus maken tussen “kind of carriere” behoort dan in de toekomst tot het verleden.
mevr dr. G. Ponjee.
woensdag 7 oktober 2009, 09:44 uur
Denkt er iemand – buiten (een clubje rond) mevrouw Etty en degene die plaatsing heeft toegestaan – dat ‘we’ iets opschieten met dit soort van ongeremd fanatisme doordrenkte stukjes?
vriendelijke groet,
H Vossen
woensdag 7 oktober 2009, 09:49 uur
Ik ben het zo ontzettend met u eens. Eindelijk zie ik weer eens de juiste toon in het debat. De “aanrechtsubsidie” afschaffen is stap één op de weg naar gelijkheid tussen man en vrouw.
woensdag 7 oktober 2009, 10:02 uur
Elsbeth,
Niet dat ik niet met je eens ben over de verhouding tussen mannen en vrouwen, maar haal niet het gelijkheidsbeginsel ‘zoals wij dat sinds de Verlichting kennen’ aan. Ik ken namelijk geen Verlichtingsfilosoof die mannen en vrouwen gelijk aan elkaar achtte en menig historicus is van mening dat de maatschappelijke positie van de Europese vrouw nooit zo slecht is geweest als ná de Verlichting…
woensdag 7 oktober 2009, 10:28 uur
Dit is zo’n godvergeten arrogant stuk. Het praat vrouwen de bodem in: Etty beschrijft het verzorgen van kinderen als “de onderkant” en het deelnemen in een gewichtige herenclub als “de top”. Terwijl juist het zorgen voor kinderen een topervaring is. Het is veelzijdig, uitdagend en afwisselend want kinderen veranderen razendsnel. Het is maatschapplijk want je komt met kinderen in scholen, ziekenhuizen, verenigingen en andere gezinnen. Het is vormend want je leert veel over jezelf en de mens in het algemeen. Het geeft voldoening want je kunt iets betekenen in het leven van je kind. Ik heb het jarenlang met veel plezier gedaan naast mijn deeltijdbaan. Inmiddels werk ik weer full time maar ik had het niet willen missen en ik had het ook niet aan een ander over willen laten. Dat is een ander aspect dat mij verwondert: iedereen denkt dat je het opvoeden van kinderen kunt overlaten aan meisjes met VMBO+, een twintigjarige nanny of een overblijfmoeder die voor niks anders deugt. Als je kind dan een vraag stelt, krijgt het nauwelijks antwoord. Hoe moet het zich dan ontwikkelen? Nu begrijp ik wel dat in het model Etty deze taak althans voor een deel door de vader vervuld wordt, maar uiteindelijk zijn mannen net wat minder geschikt voor het geven van emotionele geborgenheid dan vrouwen. Het is een biologisch verhaal, we kunnen er lang of kort over praten, maar in dit opzicht zijn man en vrouw gewoon niet gelijk en ik hoop dat vrouwen zich door dit soort femifundamentalistische propaganda niet laten afhouden van datgene waar ze goed in zijn.
woensdag 7 oktober 2009, 10:32 uur
Mevrouw Etty, redactie NRC
Dat Jongerius zes maanden is bedonderd door mannen is een mening.
Etty steunt haar nu. Een andere mening:
De kans dat de AOW op 65 jaar ongewijzigd blijft is niet groot.In dat geval-op korte termijn weten we dat-zijn duizenden vakbondsmannen en- vrouwen bedonderd door hun eigen voorzitter. Een voorzitter vervult een voortrekkersrol; frisse voorstellen voor een veranderende samenleving. Krampachtig vasthouden aan het bestaande hoort daar niet bij.
woensdag 7 oktober 2009, 11:05 uur
Prima column op 6 oktober. Je verwoordt waar ik al dagen mee rondloop. Toch zinvol: columns….A.Polak
woensdag 7 oktober 2009, 11:18 uur
Jammer dat er maar zo weinig stemmen zijn als van Etty. Dit soort argumenten komen in de media veel te weinig voor het voetlicht.
woensdag 7 oktober 2009, 11:31 uur
Marike Stellinga toont duidelijk aan dat, gerelateerd aan hun arbeidsparticipatie, vrouwen in Nederland meer dan evenredig vertegenwoordigd zijn in de top van bedrijven en instellingen.
Invoering van een quotum, waarbij bedrijven en instellingen verplicht worden om 40% van de topposities te laten vervullen door vrouwen is dan ook onzinnig.
Het Quota Manifest, dat -hiervoor pleit- gaat er aan voorbij, dat je om je voor een toppositie te kwalificeren minstens fulltime aan het arbeidsproces moet deelnemen.
Kennelijk is Elsbeth Etty het eens met de inhoud van het Quota Manifest. Nu echter door Marike Stellinga de onzinnigheid hiervan is aangetoond, kan zij hierop alleen maar reageren door de boodschapper te diskwalificeren door de argumenten van Marike Stellinga als ”gesnater” te kwalificeren.
Ook in de AOW discussie geeft Elsbeth Etty er blijk van de realiteit niet onder ogen te kunnen of willen zien. Iedereen met een beetje gezond verstand kan zien, dat -wanneer er niets verandert- de AOW onbetaalbaar wordt.
Agnes Jongerius is niet door Bernard Wientjes bedrogen. Bernard Wientjes is echter 6 maanden lang door Agnes Jongerius aan het lijntje gehouden. Het overleg in de SER is mislukt, doordat Agnes Jongerius niet bereid was tot enig reëel compromis. Jongerius blijkt, nu zij haar zin niet heeft gekregen, alleen te kunnen reageren met scheldwoorden ! Elsbeth Etty doet daar nog een schepje bovenop en bewijst daarmee alleen met linkse oogkleppen naar de realiteit te kunnen kijken.
.
woensdag 7 oktober 2009, 11:32 uur
Ik vind dat Mw.Etty zich nog redelijk gematigd uitdrukt.Die door haar aangehaalde mannelijke arrogantie is al eeuwen oud.We hoeven alleen maar naar de respectieve heilige boeken te kijken.Zowel de Bijbel als de koran en de geschriften van het Hidoeisme hebben het allen maar over mannen en hun rechten.Met name de Bijbel is een boek geschreven door mannen voor mannen.In praktisch alle verhalen gaat het over rechten voormannen.De vrouwen komen er alleen maar in of negatieve zin of als dienaressen voor mannen.U zult heel weinig over welk recht voor vrouwen dan ook in de bijbel vinden.Die situatie bestaat al millennia.Onze hele cultuur is in wezen gebaseerd op het Christendom dus de bijbelse uitspraken zijn maatgevend.Is het dus geen wonder dat de hele wereld draait om mannen.
In Europa is dat langzamerhand aan het veranderen.Maar echt gelijkheid in de sociale posities van vrouwen en mannen is er nog lang niet.We zien de mannelijk dominantie aan de naamgeving aan kinderen uit een huwelijk.Een kind wordt geboren uit het vrouwenlijf en de eerste jaren door de moeder opgevoed.Het kind krijgt echter de naam van de man terwijl het lang niet altijd zeker is dat de man de biologische vader is.Logischer zou het zijn de moeder de naam gever van het kind te zijn want daarover is nooit twijfel mogelijk.
woensdag 7 oktober 2009, 11:38 uur
Het is vreemd om te beweren dat Wientjes neerbuigend praat en dan zelf over ‘gansje’ en ’snateren’ te praten om Marike Stellinga te typeren. Geldt in beide gevallen wellicht dat bij gebrek aan echte argumenten de retoriek wordt ingezet? Eerlijk gezegd vind ik de analyse die Stellinga geeft een zinvoller bijdrage aan de discussie over de positie van de vrouw in Nederland, dan deze column met ‘de vrouw moet dit en dat’ van Etty. Lastig hè om wekelijks een column te moeten vullen? (dit zinnetje toegevoegd om aan te geven hoe makkelijk het is om denigrerende opmerkingen te maken).
woensdag 7 oktober 2009, 14:41 uur
Athena, godin van de wraak maar ook van de welvaart en voorspoed, werd met hulp van Prometheus geboren uit het hoofd van haar vader, meteen gewapend en weerbaar.
De oorverdovende rust op dit blog bewijst dat de beminde dochter van oppergod Zeus zich daarna niet zonder dringende reden nestelde in de harten
van de levenlustige dochters van een liefdevolle en aandachtige vader.
Waarom reageren vaders in deze tijd niet op de donderklap van Elsbeth Etty ? Waarom maken ze zich zo weinig zorgen om de kansen op een evenwichtig bestaan voor hun dochters?
Hoe komt het toch dat vaders, broers, en vaak ook echtgenoten zich zo weinig inzetten voor de rechten van dochters, zusters, vooral moeders, voor een bestaan waar ze voor zichzelf wel zo hard voor vechten?
Komt het door de afkeer van het onbetaalde huishoudelijk werk dat nooit ophoudt, de intensieve en vaak doodvermoeiende zorg voor kinderen, of voor ouders ?
Maar ook dan blijft de vraag hangen: Is het uit respect voor het woord van God en Allah dat mannen in alle culturen en van alle leeftijden vaak zo onzorgvuldig en wreed omspringen met vrouwen?
Zijn ze bang voor de opvattingen van zo’n man als voorzitter Wientjes die zijn emotionele tekort als ijkpunt neemt voor zijn gedrag en uitingen? Bang om ontslagen te worden?
Na veertig jaar bewezen emancipatie begint de vraag nijpend te worden: is de zelfliefde van de meeste mannen groter dan de liefde voor de ander, de vrouw?
Of gaat het toch om jaloezie en nijd, de behoefte aan agressie door dominantie, de banaliteit van de onverschilligheid?
Waar blijft Zeus met zijn bliksemschichten vanaf de Olympus die hem tot een alom gerespecteerde heerser maken van een land waarin dochters ook willen wonen en werken?
Een heerser die de maatschappelijk orde en het democratische proces zorgvuldig bewaakt, wijs en mild en zonder vooroordelen?
woensdag 7 oktober 2009, 14:54 uur
Beste Elsbeth,
Terecht dat je hier Marike Stellinga aankaart. Ik heb haar gezien bij P&W. Ik had geen idee wie zij in vredesnaam was. Snateren kon ze.
Helemaal terecht dat je hier de wanvertoning van Wientjes aankaart. En als je dan bedenkt dat hij er gewoon voor is om alle ouderen te ontslaan voor hun 65e. Niets doorwerken tot hun 67e. Eerder ontslaan is lekker goedkoper. Scheelt veel premies.
woensdag 7 oktober 2009, 15:24 uur
Dag Elsbeth,
Wat een formidabele column is dit. Deed me denken aan de verhitte discussies die – zoveel jaren geleden – zo af en toe op de redactie van Max Snijders’ UN werden gevoerd.
Groet
Hans Lutz, indertijd chef kunst UN
woensdag 7 oktober 2009, 17:06 uur
Elsbeth , Je schreef;
“Het is een ideologische controverse, maar het is ook een kwestie van mentaliteit, zoals vorige week weer eens werd gedemonstreerd door werkgeversvoorzitter Bernard Wientjes. „Er is iets in haar hoofd gebeurd… Ze is overstuur geraakt… Het is een emotionele vrouw.” Zo neerbuigend praatte Wientjes op de televisie over de voorzitter van de FNV, Agnes Jongerius, die hij zes maanden lang had bedrogen. Zo denken de heren over vrouwen aan de top. De godvergeten arrogantie van Wientjes voorspelt groot onheil voor de arbeidsverhoudingen in Nederland.
Heeft Jongerius zich off the record laten ontvallen dat ze met „tuig van de richel” had zitten onderhandelen? Dan heeft ze zich zwak uitgedrukt. ”
Dat is me recht uit het hart gegrepen.
Dit soort denigrerendheid ( nieuw woord) van de blanke arrogante man en de eindeloze strijd die vrouwen in het algemeen en Jongerius in het bijzonder constant moet voeren is uitputtend.
Niks luiheid als vrouwen kiezen voor deeltijdwerk. UITGEPUT van dit soort gedoe. Dat is wat er aan ten grondslag ligt.
Ik tenmiste draai me onmiddellijk om en kijk een andere kant op als ik weer eens zo’n arrogante bullebak met een superioriteitssyndroom langs zie komen.
Tuig van de richel, juist ja!
woensdag 7 oktober 2009, 19:53 uur
Etty ?!
Het artikeltje “De godvergeten arrogantie van mannen aan de Top” richt volledig naar de Oost-Duitse mentaliteit van vòòr 10 november 1989.
Stoere taal, macho Etty, harde provocerende woorden, veel afdwingen en opleggen.
Mevr. Etty heeft nog altijd moeite met de Nederlandse overlegcultuur. Zij is voor harde ingrepen”: Weg met vrouwen als Marijke Stellinga, “een snaterende gans”. Een beetje dom om anderen met een andere mening een domme gans te vinden.
Dat mevr. Etty, zonder kinderen, niks met het gezin op heeft, begrijpen we. Maar laat ze niet doen of ze er verstand van heeft. Ze heeft er net zo veel verstand van als de priesters die vóór het Vaticaans Concilie in de gezinnen uitleg kwamen geven over sexualiteit.
Mevr. Etty praat graag over zaken waar ze geen ervaring mee heeft. Het zij haar gegund. Gelukkig is er nog geen verplichting om haar meningen te lezen of komt ze binnenkort met voorstellen om haar artikeltjes verplicht leesvoer te maken? Niet iets om je op te verheugen.
Met vr. gr.
Jørgen Sørensen
woensdag 7 oktober 2009, 21:38 uur
Ad bijdrage nr. 10 van Ati Wok: hoe briljant geformuleerd in zo weinig woorden. Een vrouw om van te houden. Elsbeth Etty zou eens wat over de evolutie moeten lezen en over sociologie. Haar scheldkanonades hebben uiteraard een negatief effect (zonder is sterker Elsbeth,een menig misgunt niemand je!) en al ben ik atheïst, het erbij halen van god is ongepast want nodeloos kwetsen van anderen is niet ladylike! J.G.
donderdag 8 oktober 2009, 02:16 uur
Het probleem kan dieper zitten.
Als je je kinderen 15 jaar niet heb kunnen zien dan heb je zo je eigen idee gekregen over wat er in ons land wordt verstaan onder gezamenlijke ouderschap. Stiefvaders kunnen ook behept zijn met een arrogante opvatting over hun rechten en plichten op/aan je kinderen. En dan kun je ze volledig ‘gebrainwashed’ terugvinden als zij volwassen zijn. Dan kun je tot de ontdekking moeten komen dat je met je eigen kinderen geen gezamenlijke dingen meer hebt.
Maar gelukkig ben ik zo’n type dat uit levenswijsheid niet kan toegeven aan paranoïde gedachten als zou deze situatie met voorbedachte rade en opzettelijk zich zo hebben ontwikkeld. Eerder ben ik met u van mening dat het precies zoals u zegt komt door het cultureel bepaalde en zo schadelijk niet losgelaten, maar erg aangemoedigde opvatting over het gezin.
Daarbij komt dat de allereerste oorzaak van al dit verlies was, dat de nu zo door mij (ja dat moet ik helaas bekennen) gehate moeder van ook mijn kinderen toen gedwongen werd, om vanaf 6 weken voor de geboorte van de oudste werkeloos en ledig, en verstoken van haar collega’s een bestaandje te moeten hervinden waar zij geen vrede mee kon hebben.
Het is volstrekt ontoereikend te beschrijven.
De ongelukkige gevoelens van twee ouders en hun twee kinderen, die ‘in de HERE’ hadden moeten zijn. Met de dominee over de vloer om de trotse moeder, die verstoken van haar werkkring, ervan te overtuigen dat dit goed is. Kortom wat u zegt over die politici en werkgevers is vleiend vergeleken bij wat ik erover kan melden.
Maar goed, als zij er plezier aan beleven dan is dat hun dure plezier. Alleen zij weten dat niet. Op dat punt zijn hun hersenen gedeeltelijk geamputeerd, lijkt wel.
Dit is Nederland, met een alles verziekende moraal op dit punt. Achterbaks tot op het bot om een gelijk te proberen neer te zetten dat niet bestaat. Gezinnen verscheurend. Geen eer aan te behalen, want eergevoel, dat hebben ze niet. En ze laten een ander niet het zijne en het hare.
donderdag 8 oktober 2009, 02:19 uur
Wat me aan de heer Wientjes nog meer stoorde bij P&W was een “by the way” vraagje van hem aan P&W:” een zwaar beroep, heb ik dat, hebben jullie dat, wie heeft dat nou?” dat is ook nog eens schokkend om over deze zaken met zo iemand te moeten onderhandelen.
Overigens staat op de site van het FNV een wel heel vrouwonvriendelijk en smakeloos item voor de succesvolste secretaresse, een beroep waarover vroeger de heren der schepping grappen maakten, maar nu kennelijk geaccepteerd wordt in een nette organisatie als de FNV, met een vrouwelijke voorzitter.
donderdag 8 oktober 2009, 10:52 uur
Eingelijk heb ik niets meer toe te voegen, alleen maar dat deze column recht uit mijn hart lijkt te komen. Wow!
donderdag 8 oktober 2009, 14:02 uur
Een ijzersterke column. Kan deze column niet een paar keer herhaald worden?
Ik dacht dat ze in de 19e over vrouwen zo dachten als de heer Wientjes nu doet.
Daarom is het noodzakelijk, zolang deze arrogante mannen aan de macht zijn, dat er een quota wordt gehanteerd om meer vrouwen in topfuncties te krijgen en om mannen meer te betrekken bij zaken die met kinderopvang e.d. te maken hebben. Vanwege de nieuwe betrokkenheid bij hun kinderen kiezen deze mannen misschien ook vaker voor een deeltijdbaan.
Kan mevr. Stellinga als bijverdienste een boek schrijven over tevreden huismannetjes.
Overigens: petje af voor Agnes Jongerius, je zult maar met zo’n 19e eeuwer moeten overleggen!
zaterdag 10 oktober 2009, 20:20 uur
Onder welke steen hebben de Wientjes-liefhebbers geleefd??
De man heeft zijn hele voorzitterstijd niets anders dan een ongekende horkerigheid ten toon gespreid. Men is zeker zijn minachtende uitlatingen over alles wat riekt naar tegenstand en vooruitgangsgedachten vergeten.
Wientjesliefhebbers: zoek ze eens op, die uitspraken, zet ze onder elkaar en merk op dat het een litanie is die de PVV niet misstaat, alleen nu met een hete aardappel in de strot uitgesproken.
Wel erg verhelderend zijn die commentaartjes van een bepaald slag heren: Wientjes geeft de weg gewezen, want elke uitlating en gedachte van een vrouw is nu bij voorbaat te wijten aan onontkoombare verschillen tussen man en vrouw, waarbij de vrouw natuurlijk van de hysterische is.
Smerige tactiek, heren; PVV tactiek om maar niet op inhoud te hoeven discussiëren. Gaat ook niet als je geen inhoud hebt, maar dat hoeven jullie toch niet zo blatant te etaleren?
Als man vind ik deze houding, en die van Wientjes, schofterig.
En dan druk ik me nog zacht uit.
zondag 11 oktober 2009, 14:45 uur
Beste Elsbeth,
De colomn van afgelopen dinsdag is uit mijn hart gegrepen! U heeft precies onder woorden gebracht wat ik dacht.
Hetty de Groot
maandag 12 oktober 2009, 17:19 uur
Stampvoetend rancune ophoesten. Een kwaliteit die we hard nodig hebben in de top van het Nederlands bedrijfsleven?
We hebben mensen nodig die goed zijn in bepaalde functies. De kwaliteit hoort altijd voorop te staan, anders komen er simpelweg betere mensen voor in de plaats die je wegconcurreren en blijft er een geur van falen hangen, een geur die vanuit het voorgestelde scenario stigmatiserend met vrouwen in verband gebracht zal worden. Fijn.
Niets is zo fnuikend voor een herverdeling van sexeloze talentgerichte arbeidsparticipatie om de minder getalenteerden voorang te geven omdat er een paar tieten aan hangen. Wil je de vrouw voor drie generaties als incompetent wegzetten, trek haar dan voor, beloon haar daar waar ze maar matig presteert. Dan zal ze falen.
Wil je dat ‘de vrouw’ slaagt? Ruim de laatste restjes (belonings)ongelijkheid op, stimuleer scholing en avontuur, leer conflicten aan te durven gaan (en af te ronden!) en zelfvertrouwen te ontwikkelen. Vooral die laatste twee eigenschappen laten het vaak afweten bij de ‘emotionele’ dames waardoor ze zichzelf als ’slachtoffer’ van hun eigen opwinding in de voeten schieten.
Voor topfuncties zijn topkwaliteiten nodig. Discriminatie tijdens de werving zal ten koste van die kwaliteiten gaan, een personeelsfunctionaris zal wel gek zijn om een incompetent loeder in dienst te nemen omdat de wet haar dat voorschrijft.
maandag 12 oktober 2009, 17:26 uur
Afgedwongen gedrag heeft nog nooit tot bestendige vooruitgang geleid; ook in de quotumdiscussie zie ik geen uitkomst die daar wel toe leidt.
maandag 12 oktober 2009, 17:30 uur
waarom wordt deze gelijkheids quotum nu altijd in verband gebracht met topfuncties? Hoeveel vrouwelijke stucadoors zullen er zijn? Steigerbouwers?
maandag 12 oktober 2009, 18:02 uur
“Heeft Jongerius zich off the record laten ontvallen dat ze met „tuig van de richel” had zitten onderhandelen?”
In haar gesprek met Geert Wilders zeker?
De laag-bij-de-grondse argumenten van Etty maken haar columns slechte bladvulling voor de NRC. Ik vraag me soms af of ik daarvoor abonnementsgeld wil blijven betalen.
maandag 12 oktober 2009, 18:02 uur
“Gelijkheid tussen man en vrouw, ook op de arbeidsmarkt, gelijke arbeid, gelijke zorgplichten, gelijke verantwoordelijkheid voor zichzelf, hun kinderen, de samenleving en voor de opgroeiende en de toekomstige generaties, dezelfde rechten, dezelfde plichten: is dat nou zo’n bizar ideaal?”
Beste Elsbeth, mijn vrouw – moeder van drie kinderen – werkt ruim drie dagen en de ‘andere’ twee studeert ze. Mijn zuster – moeder van een kind en zwanger van nr. 2 – werkt bijna fulltime. Mijn moeder, inmiddels gepensioneerd, heeft later een studie opgepakt en nog een jaar of tien bijna fulltime gewerkt.
Niemand belemmert/belemmerde hen te doen wat ze willen. Werkgevers niet, manlief niet, politiek niet.
Dus wat is uw punt?
maandag 12 oktober 2009, 18:03 uur
De godvergeten arrogantie van Elsbeth Etty!
Wat een verschrikkelijk met grove leugens doordrenkt stuk! Puur per toeval ben ik op deze column uit gekomen. Ik heb wel met mijn volle verstand de discussie gevolgd bij P en W.
Hierbij viel mij de totale onderbouwing van alle uitspraken van Marike Stellinga op en de totaal op wensdenken gebaseerde uitspraken van onze schrijfster van oh god ik ben een feministe!
Gekeken naar het aantal vrouwen die fulltime werkt. ten opzichte van het aantal mannen dat fulltime werkt 85%, daarbij ook nog eens uitgaand dat de totale groep werkende mannen groter is dan de totale groep werkende vrouwen. Is het de normaalste zaak van de werled dat er meer mannen dan vrouwen vertegenwoordigd zijn in de top.
Natturlijk is het een geweldig idee om te denken het moet 50/50 zijn. Maar dan moet het wel zo zijn dat de twee groepen waaruit geselecteerd wordt minimaal even groot zijn +/-.
Gekeken naar de kleine groep vrouwen die fulltime werken. Daarbij de aantekening dat uit onderzoek is gebleken dat vrouwen ook zonder kinderen eerder kiezen voor een partime baan. We alleen maar kunnen concluderen dat het geweldig gaat met het aantal vrouwen in de top. Gerekend naar het aantal fulltime werkenden zijn zij al oververtegenwoordigd.
Dit is geen klaagzang het is een constatering gebaseerd op onderbouwde cijfers. Elk vergelijk met het buitenland gaat niet op omdat daar het parttime werken niet op dusdanig grote schaal voorkomt als in Nederland.
Daarbij wil ik nog een andere uitspraak van Marike Stellinga aanhalen. De echte grote vrouwelijke kanjers worden uit het buitenland gehaald en krijgen ook goed betaald. Dit onderbouwd het feit dat de top wel vrouwen wil en ook nog eens goed willen betalen. Maar het begint aan de basis waar de vrouw meer fulltime zal moeten gaan werken. Om inderdaad op die 50/50 uit te komen.
Nogmaals puur op basis van de cijfers zijn vrouwen nu al ten opzichte van het aantal fulltime werkende goed vertegenwoordigd!
Wat bij een quotum inhoud dat uiteindelijk voor sekse wordt gekozen maar niet voor de kwaliteit. Ik persoonlijk denk dat dat niet een richting is die we op willen gaan daar kwaliteit ten alle tijde voor skese of afkomst dient te gaan. Waarbij indien beide even gekwalificeerd de andere sekse of alochtoon eventueel de voorkeur krijgt!
Hierbij ga ik verder niet in op de vergrijzing waar mevrouw Elsbeth Etty ook een heel lichtzinnige oplossing heeft!
maandag 12 oktober 2009, 18:07 uur
Mevr. Etty,
Mag ik u erop wijzen dat mannen in veel opzichten door vrouwen ook niet ald gelijkwaardig worden gezien. Laat ik het illustreren naar aanleiding van mijn eigen leven. Toen mijn oudste dochter werd geboren, ben ik gestopt met werken. Ik werd vrijwel fulltime vader. Het hoofdouderschap is echt een vrouwenwereld waar vrouwen bepalen wat er moet gebeuren. Een vrouw die aan het worstelen is met een kinderwagen, twee booschappen tassen en pak luiers in een winkel is een drukke moeder en zal door niemand worden aangesproken, ik werd door de dames minachtend aangesproken en bekeken en werd als onhandig betiteld. Een moeder op het consultatiebureau die fulltime voor haar kinderen zorgt is een goede moeder, ik werd er meteen van verdacht dat ik homo was. Bij een moeder met een huilend kind kijkt geen van de dames heel raar op bij mij kwamen vrouwen vragen of ik hulp nodig had en er is mij zelfs enkele keren verteld dat ik dingen beter moest plannen. Zo kan ik nog een tiental voorbeelden geven.
Toe ik ging scheiden heb ik heel hard moeten vechten om mijn kinderen nog te mogen zien en er voor te mogen zorgen want al was ik fulltime vader, de zorg van de kinderen wordt bij scheiding automatsch aan de moeder toegewezen. In dit geval gingen mijn ex schoonouders voor mijn kinderen zorgen omdat mijn ex op dat moment geen tijd had. Zie jij de logica? En zo kan het voorkomen dat je van fulltime vader gewoon een half jaar je kinderen niet mag zien. Gelukkig heb ik een ex die wel inzag dat kinderen een vader en een moeder nodig hebben als die voor handen zijn. Maar de helft van de gescheiden Nederlandse mannen mag zijn kinderen na een scheiding niet meer zien enkel en alleen omdat de vrouw dat niet wilt. Zelfs bij rechterlijke veroordelingen blijft deze groep het omgangsrecht van de vader saboteren. Toen laatst een vader een kind meenam werd er direct een Amber alert afgeven voor ontvoering. Er werden hierover zelfs kamervragen gesteld. Als een vrouw dat doet gebeurt er niets. Al moet ik wel zeggen dat er recent een vrouw veroordeeld is tot een taakstraf van ik geloof 200 uur. In vergelijking een man krijgt 4 tot 6 jaar celstraf voor ontvoering. Deze man mag trouwens nog steeds zijn kind niet zien en je kunt helaas maar een keer veroordeeld worden voor hetzelfde vergrijp.
Toen ik eenmaal gescheiden was, twee kleine bedrijfjes had opgebouwd, werd ik verantwoordelijk gesteld voor het financieel onderhouden van mijn vrouw. Ik mocht namelijk alimentatie gaan betalen voor een vrouw die heel goed voor zichzelf kon zorgen. En dat terwijl ik drie tot vier dagen in week de zorg voor mijn kinderen had en ik kon natuurlijk geen aanspraak op alimentatie maken omdat ik maar liefst 200 Euro meer verdiende per maand. Buiten dat kreeg ik van een redelijk groot aantal dames te horen dat dit natuurlijk niet de ideale situatie voor mijn kinderen was. Vrouwen in mijn omgeving die ook struggelen om alles voor elkaar te krijgen worden hierom geroemd. Mijn moeder en haar vriendinnen roepen nog steeds dat mannen (en ik) geen huishouden kunnen runnen en schoon kunnen maken. Als een man iets dergelijks over vrouwen zou roepen dat een vrouw niet geschikt is om te weken zou de wereld te klein zijn. Als ik deze uitspraak van mijn moeder tegen vrouwen in mijn omgeving vertel, wordt er redelijk instemmend gegniffeld.
Waar het volgens mij om gaat is dat het klassieke evenwicht, de werkende man en de zorgende vrouw aan het veranderen is. Inherent aan deze rol hebben we in het verleden bepaalde eigenschappen ontwikkeld specifiek voor die rol. Nu nemen vrouwen deel aan het arbeidsproces en mannen aan het zorgende proces. Hierdoor leren we beide op een andere manier te functioneren en onze eigenschappen bij te stellen. Werkende vrouwen nemen meer en meer de eigenschappen aan die bij werkende taken horen en combineren ze met hun persoonlijke eigenschappen, mannen doen het omgekeerde. Het zoeken is alleen naar een nieuw evenwicht waarbij mannen accepteren dat de werkende vrouw een feit is (wel of niet in toppositie) en vrouwen de zorgende man accepteren. Dat dat net iets anders gaat als alleen mannen of alleen vrouwen onderling is een acceptatie proces. Hierbij moeten we niet gaan veroordelen op basis van onze historische eigenschappen maar op het resultaat dat we samen bereiken. Ik geloof niet dat uw stuk hieraan bijdraagt. Het polariseert. Dat leidt zelden tot een oplossing. Het veroordeeld goedwillende mannen en maakt slachtoffers van vrouwen. Praten is hier het motto en overleggen. Er zijn al genoeg PVV-ers
maandag 12 oktober 2009, 19:47 uur
Elsbeth,
Als vrouwen hetzelfde kunnen/willen als mannen, waarom gebeurt dat dan niet gewoon op organische wijze? Waarom schrijf je geen inspirerende colum voor vrouwen?
Groeten
een man die vaak onder (zelfstandige ondernemende) vrouwen werkt
dinsdag 13 oktober 2009, 01:01 uur
Beste mevrouw Etty, u vergeet dat vrouwen wel gelijk zijn aan, maar niet hetzelfde zijn als mannen. Mannen en vrouwen hebben gemiddeld genomen andere kwaliteiten. Dat is het gevolg van miljoenen jaren biologische evolutie. U kunt het proberen te ontkennen, maar vijftig jaar culturele revolutie doet niet ineens miljoenen jaren biologische evolutie teniet. Waarom legt u zo de nadruk op het beginsel dat man en vrouw precies hetzelfde moeten kunnen bereiken en dat ook nog eens in dezelfde verhoudingen. Mannen zijn nu eenmaal over het algemeen competitiever ingesteld, zijn emotioneel stabieler doordat zij minder last hebben van hormonale prikkels, worden niet zwanger, en zijn vaak rationeler. Dat maakt hen geschikter voor een baan aan de top. Vrouwen hebben weer unieke moedergevoelens en hebben een beter ontwikkelde intuitie. Dat maakt hen geschikter voor het opvoeden van kinderen. Maar je kunt je afvragen wat er belangrijker is. Ik ben geneigd om te zeggen dat het opvoeden van kinderen een minstens zo belangrijke taak is als het uitoefenen van een topfunctie. Het zou tijd worden dan een nieuwe feministische golf eens meer waardering kweekt voor de mooie rol van de vrouw in plaats van altijd maar weer die nadruk leggen op het hetzelfde zijn als een man, want mannen en vrouwen zijn niet hetzelfde. Punt.
dinsdag 13 oktober 2009, 11:15 uur
Het feminisme uit de jaren 60 en 70 is o.a. gebaseerd op de idealistische gedachte dat mannen en vrouwen, enkele *kuch* onbelangrijke uiterlijke kenmerken daargelaten, niet van elkaar verschillen en daarom op alle manieren hetzelfde moeten worden behandeld. Uit wetenschappelijk onderzoek in de jaren daarna, is echter gebleken dat niets minder waar is. Op allerlei gebieden verschillen mannen en vrouwen wezenlijk van elkaar.
Oude stempel feministen als Etty negeren deze feiten volkomen, simpelweg omdat het niet strookt met hun gelijkheidsideaal.
Bovendien zijn Etty et al. niet in staat verder te kijken dan hun eigen elitaire wereld van hogeropgeleiden. Enkele miljoenen middelbaar en laagopgeleidde vrouwen hebben een partime baan. Voor hen heeft niet hun werk, maar hun gezin en thuissituatie de belangrijkste prioriteit. Hun mannen werken vier of vijf dagen per week en bijna iedereen is gelukkig met deze situatie.
Zo niet mevrouw Etty. Kennelijk in paniek geraakt door het uitstekende boek van Marike Stellinga, zet ze het op een histerisch gekrijs en eist dat iedereen zich aan haar aanpast, desnoods onder dwang.
Het is maar goed dat de vervelende en bemoeizuchtige babyboom generatie binnenkort van het toneel verdwijnt.
dinsdag 13 oktober 2009, 11:44 uur
Beste Elsbeth,
Eerlijkgezegd begrijp ik jouw gedachtenpatroon voor geen meter. Als afgestudeerden van een universiteit komen, staan recruiters van het bedrijfsleven in de rij voor de net afgestudeerde vrouwen. Veel meer als voor mannen lijkt het alsof bewust selecteren om bepaalde man/vrouw verhoudingen in bedrijven te creeren. Eerlijk gezegd heb ik niet zo veel problemen met deze positive discriminatie.
Echter, als jij een topfunctie in het bedrijfsleven ambieert is fulltime werken meestaal helaas niet genoeg. In de eerste jaren wordt dan van je verwacht dat je veel meer dan fulltime werkt, namelijk 2 tot 3 keer de fulltime uren.
Als ik net afgestuurden vrouwen spreek blijken er dan ook weinig vrouwen de ambitie te hebben om in aanmerking te komen voor zo een topfunctie.
Zij zien zichzelf liever rond een jaartje of 30 twee koters nemen, en daarna partime verder te werken.
Dus als jij je afvraagd waarom de man/vrouw ratio voor bestuursfuncties in nederland achterblijft ten op zichte van b.v.Duitsland. Dan zou ik kijken naar het percentage van de vrouwen dat daar full time werkt. Dat ligt daar namelijk aanzienlijk hoger.
Echter, Met een 9 tot 5 mentaliteit in het bedrijfsleven kom je er tegenwoordig echt niet meer.
dinsdag 13 oktober 2009, 11:44 uur
Griezelig fundamentalistisch stuk dit…
Ik ben nog steeds van mening dat positieve discriminatie niet bestaat, discriminatie is per definitie negatief aangezien er altijd een groep mensen is die er mee benadeeld wordt.
Bovendien zijn de aannames en ongefundeerde stellingen niet van de lucht. Zo vind ik de stelling dat mevrouw Stellinga het opneemt voor de ‘mannen en hun tevreden huisvrouwtjes’ erg kort door de bocht aangezien Elsbeth zelf meent voor alle vrouwen te spreken. Zelf ben ik ook meer geneigd achter de stelling van Stellinga te gaan staan. Persoonlijk ben ik iets minder ambitieus en zou ik juist meer mogelijkheden willen zien om minder te kunnen werken. Zowel mijn vrouw als ik zouden minder gaan werken als die financiële ruimte aanwezig was zodat we thuis kunnen zijn voor onze zoon als hij vrij is en we hem niet hoeven te ‘dumpen’. Helaas hebben we die mogelijkheid niet, maar dat is iets waar ik meer balng aan hecht dan meer vrouwen aan de top. Bovendien denk ik dat de vrouwen die willen en kunnen er wel komen en dat de mindere godinnen niet extra voordeel hoeven te hebben, evenals bij mannen.
dinsdag 13 oktober 2009, 12:43 uur
Qua generalisaties komt Etty aardig in de buurt van de heer Bolkestein.
dinsdag 13 oktober 2009, 14:40 uur
Dit stuk gaat zo ontzettend voorbij allerlei zaken. Ten eerste heeft Nederland de afgelopen tijd periodes gekend waar bedrijven stonden te springen om meer arbeiders. Waar waren de vrouwen als ze meer wilden werken? De mogelijkheid was er zeer zeker.
Verder vind ik het ook tekort doen aan alle gezinnen, laat een gezin zelf bepalen hoe ze de arbeidsverhouding invullen. Als het aan feministen lag krijg ik een beetje een smaakje dat alle vrouwen gedwongen moeten werken en alle mannen gedwongen meer thuis moeten zitten. Gedwongen werk, dat klinkt toch meer als Z-Afrika wat u in uw stukje aanhaalt dan wat u beschreef…
We leren op dit moment (als eerstejaars student psychologie) dat er ook gewoonweg redenen zijn waarom vrouwen liever thuis blijven dan werken. Eén daarvan is de enorm intieme en belangrijke moeder-kind band. Een moeder vormt vaak de spil in het gezin en probeert kinderen gelukkig te maken, de vader zorgt stabiliteit. Ik kan dan best snappen, vanwege die band dat moeders ook met alle liefde thuis blijven en zorgen dat hun kroost gelukkig word.
Mannen en vrouwen zijn zeker gelijkwaardig, maar niet gelijk… Daarom zullen ze ook voor andere functies kiezen. Mijn moeder werkt part-time en zou niet anders willen, mijn vriendin werkt part-time en zou… niet anders willen. Laat ze als ze daarmee gelukkig zijn. Vrouwen die gedreven zijn en de top willen behalen zullen het zonder een steuntje in de rug best behalen, kijk maar even rond naar wie allemaal functies op dit moment in het bedrijfsleven hebben zonder de quota’s.
Verder zou ik u echt dringend willen aanraden een artikel over het verschil van mannen en vrouwen van R. Baumeister te lezen, ook op NRC Handelsblad te vinden. Daar zal u ook kunnen lezen waarom mannen vaker de macht hebben en hoe dat cultuur-historisch bepaald is, zonder één van de beide geslachten tekort te doen.
Nee, mensen dwingen keuzes te maken waar ze zich niet thuis in voelen, dat is inderdaad de idealistische gedachtegrond waar feminisme in de jaren ‘30, ‘40 en ‘50 voor streed.. NOT!
dinsdag 13 oktober 2009, 14:59 uur
elsbeth Etty heeft een hekel aan gelukkige vrouwen….werken moeten ze…van mij niet !
dinsdag 13 oktober 2009, 15:13 uur
Gevoelens en ideologie
Mevrouw Jongerius was geëmotioneerd. Dat was gewoon te zien op de TV. Mijnheer Wientjes deed kleinerend. Eveneens te zien. Misschien was dat wel zijn manier om z’n emotie te uiten. Want het waren emoties na de mislukking. Ze hebben deze beiden over zichzelf afgeroepen. Jongerius zette hoog in : verhoging AOW-leeftijd is van tafel. Wientjes repliceerde met een even hoge inzet : we nemen meteen de bedrijfspensioenen mee. Hoe bestaat het! Een klassieke beginnersfout van ervaren onderhandelaars : hybris (zelfoverschatting). Hybris wordt door de goden altijd afgestraft. Dat moet mevrouw Etty toch weten. Maar volgens haar ligt het aan hun opvoeding in een christelijk gezin. Ideologie. En evenmin als hybris leidt ideologie tot een oplossing. Die oplossing is duidelijk : volledige AOW bij 68 en een staffeling naar minder tot 65, naar meer tot 71. Dat biedt mogelijkheden om te onderhandelen. Hybris en ideologie leiden alleen tot een pact met de duivel.
dinsdag 13 oktober 2009, 16:39 uur
Als moeder met een serieuze carrière word ik kotsmisselijk van vrouwen als Elsbeth Etty, die met hun verongelijkte dwingelandij andere vrouwen de wet voorschrijven.
Vrouwen die kiezen voor een deeltijdbaan en kinderzorg kiezen voor ‘een plaatsje aan de onderkant’? Die beroepen zich op het ‘recht op luiheid’? Wat een stuitende arrogantie.
Ja, ik ambieer dat plaatsje op de carrièreladder. En daar moet ik, net als een man, het nodige voor doen en laten. Maar gelukkig kwam ik waar ik ben vanwege mijn kwaliteiten, niet vanwege een beledigend denigrerend vrouwenquota. En of me dat nou echt zoveel meer moeite heeft gekost dan een man? Ik betwijfel het zeer.
Mijn vriend, die die toppositie niet ambieert, zorgt ondertussen wat vaker voor de kinderen. Dat kan prima hoor, in Nederland anno 2009. En we varen er allmaal wel bij.
Toch kan ik gelukkig ook respect opbrengen voor mensen die ervoor kiezen het anders te regelen. En waarom ook niet?
Een van de verworvenheden van emancipatie is voor mij dat een vrouw kan KIEZEN wat ze wil zijn, en dat datzelfde geldt voor de man. Maar het hebben van dezelfde mogelijkheden, is niet hetzelfde als mensen dwingen om hetzelfde te doen. Integendeel.
Alsof verplicht (bijna) fulltime aan het werk zijn zo’n grote stap voorwaarts is van verplicht thuis voor de kinderen zorgen.
Moderne vrouwen zouden een stuk beter af zijn zonder de mentale terreur van dit soort feministen.
dinsdag 13 oktober 2009, 18:12 uur
Ik wacht met spanning op de dag dat vrouwen ook achter op de vuilniswagen staan. gelijke rechten, gelijke plichten, iedereen dezelfde zware arbeid.
Helaas zie ik dat dan weer niet zo snel gebeuren.
dinsdag 13 oktober 2009, 22:28 uur
De “geleerde” vrouwelijke rechter zegt “meneer was kostwinner en mevrouw verzorgde de kinderen” (op basis van circumstancial evidence) en veroordeelt meneer tot het afdragen van 2/3 van zijn inkomen. Hij kan de komende 12 jaar niet part time gaan werken en voor zijn zoon zorgen. Zijn ex heeft echter geen werk en hoeft dat ook niet te zoeken van de vrouwelijke rechter.
Kortom, niet mannen maar vrouwen zitten emancipatie in de weg mevr. Etty. Dat is mijn ervaring. Doorgeslagen feminisme.
woensdag 14 oktober 2009, 01:19 uur
“Afdwingen van gelijkheid tussen man en vrouw”
Waarom dan ook geen gelijkheid tussen arm en rijk? … Owja, dat heet communisme; een zieke ideologie die verantwoordelijk is voor een grotere moordpartij dan de holocaust. Een ideologie en die ook hele volkeren van welvaart heeft beroofd.
Met de onlogische gelijkheids-logica om ‘gelijkheid’ vanuit de overheid af te dwingen kunnen we toch net zo goed Communistië worden?
woensdag 14 oktober 2009, 11:24 uur
Opvallend hoe de reacties op dze tirade bijna voor 100% uiteenvallen in mannen – negatief, vrouwen – positief.
Zou de waarheid dan echt niet in het midden liggen? Ik ben tegen iedere vorm van (sociale/maatschappelijke) dwang. Ik vind dat ieder mens het recht moet hebben op het leven dat hij/zij wil leven.
Aan de andere kant denk ik ook, dat als de ideale mens een in ieder aspect gelijke zou zijn, dat de evolutie ook mannen voorzien zou hebben van een baarmoeder…
Blijkbaar is het dus volgens Darwin niet zo heel praktisch als de beide sexen op volstrekte voet van gelijkheid met elkaar omgaan…
donderdag 15 oktober 2009, 09:38 uur
In de desbetreffende uitzending kwam er uitsluitend van een kant duidelijke argumenten. Het waren er twee:
- Ten eerste is de verhouding vrouwelijke manager/totaal full-time werkende vrouwen evenredig
- Ten tweede hoe moet de top gedefinieerd worden.
Die eerste vraag brengt duidelijkheid in de objectiviteit van de keuzes die gemaakt worden. De tweede wijst vooral naar de beeldvorming. Al die vrouwen die het eerdere opinieartikel ondertekenden hebben een goede positie, maar zitten nog niet in de RvB’s en RvC’s. Wat is echter de leeftijd van de gemiddelde topbestuurder ? Juist ja, die vrouwen komen er wel aan. Daar zijn geen quota voor nodig
vrijdag 16 oktober 2009, 22:34 uur
Na gelezen hebbende de voortreffelijke reactie nummer 2 d.d.6-10-’09 van de heer Peter Hutten waarin ik mij geheel kan vinden behoef ik hier niets meer aan toe te voegen.
C.Oskam IJsselstein.
maandag 19 oktober 2009, 14:42 uur
Alleen al in de alinea gebruikt ze de AOW dusdanig waaruit blijkt dat ze er geen snars van begrijpt; genoeg om te concluderen dat verder lezen van het artikel weinig interessants oplevert.
dinsdag 20 oktober 2009, 04:49 uur
Waauuwww!! Ik ben in November 2005 naar de Verenigde Staten vertrokken en lees op onregelmatige basis de krant on line.En regelmatig de column van Elsbeth Etty. Deze zat behoorlijk zeg! Heb met open mond ademloos zitten lezen. Zijn ze toch een stuk verder in Duitsland dan in mijn vaderland.De walm van oude Calvinistische mannengeur is nog immer waarneembaar het zaken- en bedrijfsleven in Nederland. Op naar Balkendende VII. De sixties en seventies zijn in Nederland nu voorgoed tot algehele ontkenning verheven.
vrijdag 13 november 2009, 19:45 uur
[...] ook: |Elsbeth Etty| |Stellinga’s repliek| [...]