Men zegt dat wij de ergste economische crisis beleven sinds de jaren dertig. Ik gelóóf dat wel – een economische krimp van rond vijf procent is sindsdien niet voorgekomen – maar ik zíe het niet. Bij de generatie der hoogbejaarden leeft nog de traumatische herinnering aan ‘de’ crisis (die ene, nooit uit de collectieve ervaring gewiste tragedie, zoals het begrip ‘de’ oorlog altijd verwijst naar die ene) en als ik daaraan denk, zie ik de metaforische beelden van grauwe, troosteloze rijen voor de stempellokalen, waar de werklozen zich tweemaal daags moesten melden, de gaarkeukens, de afgedragen kleren, de dwangarbeid in de werkverschaffing, het graven in veen en modder. Ik denk aan de verhalen over bittere nood, vernedering van mensen die dankbaar hun hand moesten ophouden bij het Maatschappelijk Hulpbetoon. Ik hoor ‘Bei mir bist du schön/ We leven van de steun/ We vreten van het crisiscomité’, op een melodie van de Andrew Sisters.

Lees verder »

Vrouwen moeten hun eigen inkomen en hun eigen AOW verdienen en evenveel belasting betalen als mannen. Ze moeten dezelfde bijdrage leveren aan het arbeidsproces en aan de opvoeding van kinderen als mannen. Ze moeten evenveel uren binnenshuis en buitenshuis werken als mannen en ze moeten evenveel werkende jaren volmaken als mannen. Als vrouwen en mannen evenveel werken, is het vergrijzingsprobleem ook in één klap opgelost. De AOW kan eerder ingaan en het bedrag kan omhoog.

Ik bedoel niet dat iedere vrouw en iedere man even lang betaald werk moeten doen, maar wel gemiddeld. Gelijkheid tussen man en vrouw, ook op de arbeidsmarkt, gelijke arbeid, gelijke zorgplichten, gelijke verantwoordelijkheid voor zichzelf, hun kinderen, de samenleving en voor de opgroeiende en de toekomstige generaties, dezelfde rechten, dezelfde plichten: is dat nou zo’n bizar ideaal? Is het werkelijk een lachwekkend fata morgana om te denken dat vrouwen in alle opzichten, ook economisch en op alle niveaus, dus ook in de top van het bedrijfsleven, aan mannen gelijk zijn?

Lees verder »