Rotterdams exorcisme
In tijden van angst – voor politieke, religieuze of sociale spanningen of voor bedreigingen van buitenaf – zoekt men verraders. Ook in een samenleving als de onze, waar afwijkende meningen getolereerd en door de wet beschermd worden, komt de neiging naar voren een dissident af te schilderen als een gevaarlijk individu, die heimelijk de belangen van de vijand dient en in het verborgene tegen de bestaande orde samenspant. Dit lijkt mij de betekenis van de zaak-Tariq Ramadan, door de gemeente Rotterdam en de Erasmus Universiteit als een duivel uitgedreven. Niet zijn meningen zijn in het geding, maar het vermoeden dat hij door zijn medewerking aan een televisiezender van het Iraanse regime by association medeplichtig is aan onderdrukking en zelfs, zoals Afshin Ellian fijntjes wist op te merken, „werkt voor een club van leugenaars en staatsverkrachters”. Lees verder »