Het valt mij ook vaak op hoevaak men zich zelf wil presenteren als ‘manager die oog heeft voor … zijn mensen’
Die vinden dat ‘zijn mensen dat waard zijn’.

IJzersterk vond ik de bevinding dat er een soort nieuwe klassenstrijd gaande is , niet op de leest van de oude Marx maar meer in een soort cultuurstrijd.

Een cultuurstrijd waarin allerhande feodale fratsen de kop weer gaan opsteken.

Goede wijn behoeft geen krans. Een Wijffels of Tjeenk Willink hoeft niet met managervisitekaartjes of met holhoofdige managementclichés te strooien.
Maar elkeen in politiek, bestuur of bedrijfsleven die etaleert om zo goed te wezen voor ‘de mensen’ smeekt in feite om erkend te worden als Ubermensch.
Natuurlijk wel als een toffe peer van een Ubermensch. Zeg maar een sympathieke bink, zo weggelopen uit de Hollywoord film die ‘de mens’ tegen slechteriken en dwaalprofeten beschermt.

Dictator Josef Stalin zei eens dat het kneedbare volk als een werkpeerd is dat veel zweep behoeft en zo nu en dan een zoet klontje suiker.
Uiteraard wordt die boerse waarheid in dit tijdsgewricht van humanitaire facaden, rollenspel, van normen en waarden van het mobiele aandelenkapitaal heel wat subtieler verpakt.