Abonnees kunnen deze vinden in de digitale editie en het krantenarchief. U kunt hier (digitaal) abonnee worden.

De oorlogvoering is grondig veranderd. Op 6 september 2007 vond een nieuwe vorm van militaire aanval plaats. Niet ver van de rivier Eufraat en de grens met Turkije werd op die dag een nucleaire site in Syrië van de kaart geveegd. Deze nucleaire site zou in het diepste geheim worden voltooid door Noor-Koreanen met de steun van het islamitische Iran. De Syriërs hebben slechts de vlammen gezien. F16 en F15 die voor dit bombardement werden ingezet, werden niet opgemerkt door Syriërs. Hoe kan dat? De Syberwar.

Richard Clarke, een van de voormalige veiligheidsadviseurs van president Clinton, beschrijft gedetailleerd in zijn boek Cyber War hoe het Syrische (radar)computersysteem werd geneutraliseerd. In april 2008 verspreidde de CIA een film waarin te zien was hoe binnen dat Syrische fabriek werd gewerkt aan de bouw van een nucleair systeem. Het was duidelijk te zien dat het om een Noord-Koreaanse nucleaire site ging.

De Israëlische luchtmacht infiltreerde het computersysteem van de Syrische luchtmacht waaraan ook hun radarsysteem is gekoppeld. Op hun rader zagen ze in plaats van bomenwerpers een aantal onverdachte objecten. Dit Syrische computersysteem werd gemaakt door Rusland. De Russen waren terecht zeer bezorgd: het was de Israëliërs gelukt om een Russisch defensiesysteem te hacken waardoor de Israëlische bomenwerpers ongezien het Syrische luchtruim konden binnendringen en daarna konden ze ook nog veilig huiswaarts keren. Het Syrische leger heeft geen enkele kogel of raket afgevuurd op de Israëlische vliegtuigen. Ze hadden het gewoon niet gezien. Maar volgens Clarke waren de Cyber Warroirs niet verrast door deze ingenieuze aanval van Israël. Wat is een cyberoorlog?

Een cyberoorlog verwijst naar penetratiehandelingen van staten of particulieren in het computersysteem van een land. In dit geval zijn de Cyber Warroirs in staat om de systemen plat te leggen: vliegvelden, defensiesystemen, radarsystemen, banken, belastingdienst, opsporingsdiensten, scholen, kerncentrale, media, inlichtingendiensten et cetera. Soms bestaat een cyberoorlog uit eenvoudige handelingen: het versturen van een e-mail naar aantal militairen. Zo stuurde het Pentagon een indringende e-mail naar een aantal Iraakse militairen, voordat ze Irak wilden aanvallen. De Iraakse officieren rond Basra ontvingen deze e-mail: „This is a message from United State Central Command. As you know, we may be instructed to invade Iraq in the near future. (…) Our goal would be to displace Saddam and his two sons. If you wish to remain unharmed, place your tanks and other armored vehicles in formation and abandon them.”

Een ander voorbeeld van een cyberoorlog is wat in de Baltische staat Estland heeft kunnen plaatsvinden. Naar aanleiding van de standbeeldenoorlog – de burgers van Estland wilden de standbeelden van voormalige bezetters verwijderen uit de publieke ruimte – tussen Moskou en Estland werd het computersysteem van Estland aangevallen: honderdduizenden computers van banken, media, militairen en politie konden plotseling niet meer functioneren. Wie was de dader? De Russische staat ontkende het. Maar volgens alle deskundigen was dat het werk van de Russische staat. Die handelt niet rechtstreeks, maar opereert via de georganiseerde misdaad: de staat bedenkt de cyberaanval en die wordt door de maffia uitgevoerd. Vanaf dat moment begon de NAVO zich zorgen te maken. Inmiddels heeft de NAVO een speciale afdeling opgericht voor cyberoorlog.

Maar een oorlog is geen oorlog als men van te voren niet kan oefenen met zijn militairen. Regelmatig worden in grote landen zoals Amerika, China en Rusland oefeningen gedaan op het gebied van cyberoorlog. Een hypothetische of reële vijand – voor de Amerikanen is dat Iran – wordt blootgesteld aan een cyberaanval. Soms vindt die plaats in een afgesloten computersysteem van het Pentagon en soms wordt in het echt geoefend. Zodoende werd een paar maanden geleden de nucleaire site van Iran door onbekenden aangevallen waardoor alle nucleaire centrifuges voor lange tijd niet meer konden functioneren. Het Stuxnet virus heeft meer dan 30.000 militair industriële bronnen in Iran kunnen besmetten. Zelfs raakte Stuxnet het hoofdsysteem van de Iraanse kerncentrale in Bushehr. Wie heeft dat gedaan? Israël? Amerika? Dat weten we niet. Maar we weten dat deze cyberaanval een reële oorlogsoefening was. Wellicht is deze aanval te beschouwen als een waarschuwing: we hebben je in de gaten.

Een cyberoorlog wordt met de dag makkelijker. Omdat de meeste systemen in de wereld gebruik maken van Microsoft. En de grote landen zoals China en Rusland beschikken al over alle geheime codes van Microsoft. Anders mag Microsoft in die landen niet gaan werken. Dit geldt overigens niet voor Macintosh. De globalisering via pc en internet heeft nieuwe angstaanjagende vormen van oorlogvoering mogelijk gemaakt. Waarom angstaanjagend? Stelt u voor dat op een dag de pinautomaten niet meer functioneren, dat de treinen ontsporen, dat de waterzuivering niet meer werkt en dat de bomenwerpers worden aangestuurd om buurlanden te bombarderen. Kunnen we ons tegen een cyberaanval beveiligen?

Een Nederlands jongen van 16 jaar oud bleek in staat om de site van het openbaar ministerie en de politie plaat te leggen. Hij is een gewone hacker, geen medewerker van buitenlandse veiligheidsdiensten of terreurorganisaties. Wat zou er gebeurd zijn als dat 16 jarige jongetje voldoende training had gekregen om op een grootschalige wijze een aantal vitale systemen van Nederland in de war te brengen? Sommigen zien in deze affaire een romantische Robin Hood. Maar ik zie, met Clarke, de eerste verschijnselen van een nieuwe vorm van oorlogvoering, cyberoorlog.

De globalisering brengt een onontkoombare vervlechting voort tussen verschillende landen via computersystemen en internet. De echte dodelijke wapens zullen niets meer zijn dan een onderdeel van een cyberoorlog. Maar de echte wapens kunnen alleen door goed getrainde militairen worden gebruikt. Daarnaast zijn ze niet vrijelijk te koop in de markt. Daarentegen kan iedereen die over voldoende cyberkennis beschikt aan een cyberoorlog deelnemen. Terecht stelt Clarke dat militairen en politici onvoldoende hebben nagedacht over een cyberoorlog waarbij zelfs zonder de inzet van echte wapens vele doden zouden kunnen vallen. Het tijdperk van cyberkrijgers is al begonnen.

De politieke frontvorming is begonnen. Waar liggen de ideologische scheidslijnen? Tot voor kort waren velen van mening dat links en rechts niet meer bestaan. In de meeste politieke partijen zijn standpunten te vinden van links en rechts. Volgens sommige politicologen leidde juist de vermenging van links en rechts tot electorale verwarring. Wat zijn de grote thema’s die links en rechts van elkaar scheiden?

Dat zijn de toekomst van de welvaartstaat en de immigratie (inclusief het islamdebat). Ik gebruik hier opzettelijk het woord verzorgingsstaat niet. Dit woord impliceert immers dat er een staat is die voor de mensen kan zorgen. Burgers zijn geen patiënten. En de samenleving is geen groot ziekenhuis waarin naar zorg zoekende mensen bivakkeren.

In linkse kringen was het woord sociale verzorgingsstaat zeer populair. Links, eveneens het historische, institutionele christendom, kan niet bestaan zonder zieligen, zieken, zwakken, en behoeftigen. Aan deze rampspoed ontleende het linkse kamp zijn legitimatie. Sinds de radicale afname van zieligen en behoeftigen in Nederland zoeken de linkse heiligen hun toevluchtsoord in de Derde Wereld. Daar zijn nog vele rampspoeden te vinden.

De crisis van de linkse ideologie hangt samen met de historische overwinning van het liberalisme. En de bankencrisis dan, vraagt u zich af? Een liberale economie is niet een weerspiegeling van de perfecte staat. Niet een utopie, maar een economische en sociale realiteit is noodzakelijk voor de democratie als maatschappijvorm. De democratie zonder vrije burgers die hun eigen leven mogen en kunnen inrichten, bestaat niet. De liberale economie en de liberale rechtsstaat veronderstellen elkaar. De liberale economie, zoals een democratische rechtsorde, is van tijd tot tijd onderhevig aan crises – alleen in de dood bestaat geen crisis. Crises, en de antwoorden daarop, zijn kenmerkend voor een dynamische, open samenleving. In dit opzicht lijkt de liberale economie op haar specifieke politieke vorm, de democratie.

Een democratie zonder crisis is geen democratie. Waarom? Omdat de democratie leeft bij gratie van conflicten, zij institutionaliseert zelfs conflicten. De vrije markt en de vrije concurrentie zonder een statelijke planeconomie zullen van tijd tot tijd in crises komen te verkeren. Er is geen almachtige God of Staat die de behoeften van de participanten in een liberale economie definitief en voor de eeuwigheid kan bevredigen. Waar stopt geldzucht? Dat weet niemand, althans, zolang we in een vrije samenleving willen leven. Maar we weten wel dat wie alle mogelijke crises binnen een liberale economie wil uitsluiten, altijd met de utopie van een staatseconomie komt opdraven.

De staatseconomie had en heeft geen toekomst ook al streven links-populistische partijen zoals de SP daarnaar. De Socialistische Partij, als neo-communistische beweging, streeft naar een utopie, naar een toekomst zonder de vrije markt en vrije concurrentie, zonder de liberale economie en dus ook zonder de dynamiek en grilligheid en talenten en zwakten van vrije individuen.

Kan een liberale economie functioneren zonder een welvaartstaat? Nee. Omdat een samenleving zonder een stevige infrastructuur op een aantal belangrijke gebieden conflicten en crises niet langer vreedzaam kan beslechten. Daarbij denk ik aan veiligheid, onderwijs, gezondheidszorg, en het bestrijden van absolute armoede. Ontbreekt dit infrastructurele geheel dan komt de democratie in de gevarenzone. En als de democratie niet werkt, zal de liberale economie ook niet meer optimaal en veilig functioneren. De tirannie zal voor korte tijd zekerheid bieden, maar op lange termijn zal ook de tirannie een bron van onzekerheid worden.

In Nederland kan het sociale zekerheidsstelsel, gelet op de huidige toestand worden teruggebracht tot drie belangrijke gebieden: de toegankelijkheid van onderwijs voor iedereen ongeacht inkomen, ras, religie, afkomst; de toegankelijkheid van gezondheidszorg voor iedereen; en de ouderenzorg.

En de rest? De kunsten? De subsidieontvangers moeten minder hard schreeuwen. Leonardo Da Vinci en Rembrandt hebben het gered zonder de staat. De staat heeft helaas te veel middelmatige burgerkunstenaars aan subsidies verslaafd gemaakt. Sorry, vrienden, enige vorm van tragedie zal wellicht een heilzame werking hebben op de echte kunstenaars. De rest gaat gewoon werken en niet op kosten van anderen leven.

Zou het sociale zekerheidsstelsel zich in grote lijnen moeten beperken tot deze drie domeinen? Ja, want de rest kan door de burgers zelf worden geregeld. De overheid moet de spelregels met de nodige wetgeving bepalen. De staat wordt de scheidsrechter. Onder deze omstandigheid blijft natuurlijk veel geld over, en dat kan door structurele verlaging van belastingen aan de burgers worden teruggeven. Hierdoor zijn de burgers zelf in staat om alle andere zaken die zij belangrijk vinden te regelen, zoals het steunen van kunstenaars.

De meeste politieke partijen hebben in mindere of meerdere mate gekozen voor een liberale economie; van GroenLinks tot de PvdA. Eén partij vormt een uitzondering. Dat is een links-conservatieve partij. De SP is tegen de hervorming van de verzorgingsstaat in een welvaartstaat. Dat is kortzichtig. Een liberale economie binnen een goed functionerend sociaal zekerheidsstelsel schept de noodzakelijke voorwaarden voor de integratie van immigranten. Wie niet kan integreren, keert vanzelf huiswaarts. De economie ordent en selecteert de immigranten.

Terecht stelt Femke Halsema dat de PvdA een keuze zal moeten maken tussen het sociaal-economisch conservatisme van de SP en het links liberalisme van D66 en GroenLinks. Drees senior was ook geen voorstander van een verzorgingsstaat. Hij wilde een waarborgstaat die „de bestaanszekerheid waarborgt indien die tekort gaat schieten”. De verzorgingsstaat zoals we die kennen, zal echter op een dag onbetaalbaar worden. De PvdA moet daarom niet blindelings achter de populistische avonturiers van de SP aanlopen. De sociaal-democraten moeten met wijsheid en kracht kiezen voor sociale en economische hervormingen.

En hoe zit het bij rechts? Het lijkt wel of dit kabinet door de PVV belemmerd wordt om de noodzakelijke hervormingen van de verzorgingsstaat door te voeren – is de PVV eigenlijk wel rechts? Is de PVV eigenlijk niet het zusje van de SP en het nichtje van de PvdA?

Niet de toekomst van de banken maar de toekomst van de verzorgingsstaat is een ingewikkelde en zorgwekkende zaak.

Past onze constitutionele jas bij het huidige Nederland? Naar aanleiding van de uitslag van de verkiezingen in 2006 kwam ik tot de conclusie dat de oude jas heeft afgedaan. Er bestaat een kloof tussen de constitutionele spelregels en de politieke realiteit. Ook in 2006 bracht de uitslag van de verkiezingen een ingewikkelde politieke constellatie voort. Partijen die niet met elkaar konden regeren, werden gedwongen om samen een kabinet te vormen. Het kabinet van ‘samenleven’ kon niet als één team opereren, met alle gevolgen van dien: de verloren jaren van Balkenende IV ten tijde van een ernstige economische crisis.

De verkiezingen van 9 juni 2010 bevestigden wederom mijn opvatting dat we niet meer passen in dit oude conditionele design. Ook deze uitslag leidde tot bijzondere toestanden. Eindelijk lukte het de partijen om een kabinet te vormen, maar er is een probleempje: een meerderheid met één stem. Dit probleem kwam deze week genadeloos naar voren door de perikelen rond het Kamerlid Eric Lucassen (PVV).

RTL Nieuws maakte openbaar dat hij in de jaren negentig van de vorige eeuw door een militaire rechtbank was veroordeeld wegens ontucht. Hier moeten we het woord ontucht nuanceren. Ontucht verwijst volgens het Wetboek van Strafrecht naar een moreel verwerpelijke, seksuele handeling: seks met minderjarigen, gedwongen seks of pogingen daartoe. Ontucht volgens het militaire recht, het geval van Lucassen dus, houdt iets anders in. Het is militairen verboden om liefdesrelaties te hebben met ondergeschikten. De erotische affaire van Lucassen was geheel vrijwillig van aard, zei een betrokkene deze week tegen RTL Nieuws. Desondanks werd Lucassen tot een week voorwaardelijke militaire detentie en een boete van paar honderd gulden veroordeeld. Al met al niet een ernstige overtreding.

Echter, Lucassen melde dit niet bij zijn politieke leider Geert Wilders. Dat is een politieke zonde van de eerste orde, maar Lucassen heeft meer op zijn kerfstok. Recentelijk werd hij beboet wegens baldadigheid in zijn wijk. De maat was vol. Terecht probeerde Wilders hem uit de Kamer te zetten, maar dat kan niet. Wilders is daartoe niet bevoegd. Wie is daartoe bevoegd? De kiezer, maar heeft de kiezer bewust, met voorkeurstemmen, voor deze man gekozen? Nee. De kiezer heeft vooral op Wilders gestemd. Waarom wil Lucassen de Kamer niet verlaten? Volgens alle analisten blijft Lucassen in de Kamer omdat hij de salariëring van Kamerleden prettig vindt. Dit geldt wellicht niet alleen voor Lucassen, maar ook voor andere Kamerleden.

Een paar jaar geleden werd de SP bedonderd door Kamerlid Ali Lazrak. Ook hij had een conflict met zijn politieke leider, niet een inhoudelijk conflict, maar een financieel conflict. Ook Ali zag het salaris van een Kamerlid wel zitten. Hebben Ali en Eric enige vorm van mandaat gekregen van het volk? Nee. Weinig mensen hebben op deze lieden gestemd. Toch beschermt de Grondwet hun positie: ze zijn onaantastbaar omdat ze volksvertegenwoordiger zijn. Het principe is mooi, maar het is in dit geval totale fictie. Moeten we met deze constitutionele fictie doorgaan?

Nee, we moeten deze fictie in overeenstemming brengen met de werkelijkheid. Daarmee kunnen we ook de kloof tussen burger en politiek trachten te dichten. Eigenlijk moet het Nederlandse kiesstelsel worden herzien. Ali, Eric en de rest moeten gewoon een duidelijk, aanwijsbaar mandaat krijgen van de kiezer. Door de regionalisering van het kiesstelsel zullen de kandidaten gedwongen worden om niet fictief, maar met de reële stemmen van burgers te worden gekozen. Kijk naar Duitsland, Amerika of Engeland. Hun kiesstelsels verschillen; desalniettemin hebben ze als uitgangspunt een reëel en niet een fictief volksmandaat. Wie geen reëel mandaat heeft, mag niet worden toegelaten tot het parlement. Het kiesstelsel van Nederland moet worden gewijzigd, voordat we Weimar-achtige trekjes vertonen.

In plaats van het kiesstelsel te herzien, willen PvdA, PVV en een aantal andere fracties de positie van de koningin in de Grondwet wijzigen. Zou de afwezigheid van Beatrix bij de kabinetsformatie een ander kabinet hebben voortgebracht? Haar rol in de formatie behoort tot de ongeschreven constitutionele regels, geen echte regels dus, maar traditie. Wie was en is de echte baas bij de formatie? Het parlement, waar een meerderheid bestond en bestaat voor een minderheidskabinet.

Beatrix heeft een minderheidskabinet met de gedoogsteun van Wilders niet onmogelijk gemaakt. En Job Cohen? Ja, weer gaan we toe naar een extreem gevoelig instituut. Meneer Cohen heeft dit kabinet mogelijk gemaakt door het uitsluiten van een middenkabinet. Tegelijkertijd eiste hij dat de vorming van een rechts kabinet serieus moest worden onderzocht. Dat onderzoek leidde tot de vorming van dit kabinet. Niet de rol van Beatrix, maar de rol van Cohen bij de vorming van dit kabinet moet in de PvdA-kringen aan een kritisch onderzoek worden onderworpen. Dit zal waarschijnlijk gebeuren na de Statenverkiezingen.

Politici moeten over de echte problemen praten. Zij, de politici zelf, vormen die echte problemen. Ik vrees dat een meerderheid van de Kamerleden de kiesdrempel niet kan halen in het geval van een duidelijk regionaal afgebakend mandaat. Daarom willen ze de Nederlandse constitutionele orde niet moderniseren en hervormen. Moderniseren betekent meer democratie en minder regentenpolitiek. Daarom zijn deze Haagse lui ook tegen de gekozen burgemeester. Voorlopig zullen ze in Den Haag geen enkele poging doen om de gekozene en de kiezer dichterbij elkaar te brengen. Als afleidingsmanoeuvre onderwerpen ze het Koningshuis aan een meeslepende discussie en controle.

Als ze oprecht zijn, moeten ze zichzelf aan een ware kiezerscontrole onderwerpen. Mensen denken nu dat er ordinaire zakkenvullers rondlopen in Den Haag. De koningin doet tenminste iets nuttigs. Zij is en blijft onze vorstin. Alleen moet zij durven ook de vorstin te zijn van het rechtse deel van Nederland.

Kritiek op de islam en de ideologische strijd tegen de politieke islam zouden tot deradicalisering van jihadistische moslims moeten leiden, niet bommen en granaten. Natuurlijk moeten westerse staten ter bescherming van de bevolking en vitale belangen van de staat het terrorisme bestrijden. Maar daarmee wordt het islamitische terrorisme niet uitgeroeid. Het islamitische terrorisme is gefundeerd in de politieke islam en is daarom religieus en ideologisch van aard. Dit is het echte strijdpunt.

Al die islamliefhebberij en de loyale verdediging van de islam door sommige westerse islamologen die al dan niet bekeerd zijn tot de islam, hebben geen enkele bijdrage kunnen leveren aan deradicalisering. Waarom niet? Omdat een islamliefhebber niet in staat is om ultrareligieuze moslims tot nadenken aan te zetten. Het denken begint met het stellen van vragen die verregaande consequenties kunnen hebben voor de continuïteit van het stelsel van waarden en normen van die ultramoslims. Een westerse islamliefhebber denkt niet. Hij is een apologeet.

De recente geschiedenis van Perzië bewijst de juistheid van mijn stelling. In de jaren negentig van de vorige eeuw liet het islamitische regiem de teugels enigszins vieren. Er werden veel boeken, vooral filosofische, vertaald: Karl Popper, Hannah Arendt, Immanuel Kant, Friedrich Nietzsche, Max Weber, et cetera. Daardoor kwamen veel studenten en professoren in aanraking met de westerse filosofie. De hervormingsgezinde ideologen die aan de universiteiten werkten, doceerden deze filosofen. Waartoe heeft dit geleid? De Groene Beweging.

In de zomer van 2009 werden in Iran veel mensen gearresteerd. Tijdens de showprocessen werden Iraanse intellectuelen gedwongen om valse bekentenissen af te leggen. Ook werden ze gedwongen om afstand te nemen van westerse filosofen en te verklaren dat de ideologische oorzaak van de onrust in Iran in de filosofie van Popper, Weber en anderen moest worden gezocht. Max Weber werd regelmatig genoemd. Met deze intellectuelen werd ook de westerse filosofie berecht. Ayatollah Khomeiny, de Iraanse leider, opperde in een toespraak dat Iran meer dan drie miljoen studenten telt van wie bijna twee miljoen mens- en maatschappijwetenschappen studeren.

Die studenten (dus twee miljoen burgers) vormen volgens Khamenei het probleem. Zij hebben immers niet de islamitische, maar de westerse visie op politiek en samenleving geleerd. Daardoor is de staatsveiligheid in gevaar. Wat moet dan gebeuren? Khamenei’s oplossing luidt: „De universiteiten moeten opnieuw worden geïslamiseerd.”

Zouden ook in Nederland filosofen zoals Popper en Nietzsche tot matiging van radicale moslimsjongeren kunnen leiden? Jason W. is veroordeeld voor gewelddadige jihadistische activiteiten. Hij gooide op 10 november 2004 een handgranaat naar het arrestatieteam. Jason maakte deel uit van het Hofstadnetwerk dat rond Mohammed B. en een paar andere radicale personen was gevormd. Tijdens het proces heb ik hem vaak gezien. Toen was van deradicalisering bij Jason W. geen sprake.

Maar een paar weken geleden kwam Jason met een open brief in de Volkskrant. In zijn brief schrijft hij „De idealen die ik eens huldigde zijn teloor gegaan en ik ben tot het besef gekomen dat ze moreel bankroet zijn. […] Het streven om een Islamitische Staat te realiseren is op een totale mislukking uitgelopen. […] De meeste problemen in de Islamitische wereld zijn een gevolg van het achterop raken in het moderniserings- en industrialiseringsproces. De stelling dat de Sharia de oplossing is voor alle problemen lijkt in dit licht bezien achterhaald.”

Zeer leerzame conclusies, die ook nuttig kunnen zijn voor westerse islamliefhebbers, maar ook voor de WRR. Moeten we hieraan geloof hechten of wil Jason met zijn brief de rechters gunstig stemmen? Hoe komt hij aan deze wijsheid? Hij zit immers bijna zes jaar gevangen in de meest beveiligde afdeling in Nederland.

Tijdens de zitting heeft Jason zich nader verklaard. De Volkskrant-journalist Janny Groen, die alle processen tegen de leden van de Hofstadgroep heeft gevolgd en ook nog andere contacten had met personen binnen deze groep, deed verslag van deze zitting. In haar verslag gaf zij een korte samenvatting van Jasons verklaring. Jason ging via de Open Universiteit geschiedenis, kunst en filosofische vakken studeren: „Ik raakte in de ban van de wetenschap en kreeg een kritische attitude. Vooral Plato maakte op mij grote indruk. Omdat hij zijn eigen opvattingen aan scherpe kritiek blootstelde.”

Daar las Jason de boeken van Popper en Nietzsche. Vandaar dat hij tegen de rechter zei: „Ik heb een test voor mezelf ontworpen. Als het woord van God de absolute waarheid is, is dat niet aan een bepaald tijdperk gebonden. De Koran is het woord van Allah. Als daar ook maar een foutje in staat – en de wetenschap heeft aangetoond dat dat zo is – is dat genoeg om de islam in één keer te weerleggen.” Kemal Atatürk heeft in zijn ogen getracht om door hervormingen religie ondergeschikt te maken aan een seculiere staat waardoor Turkije, in tegenstelling tot de Arabische landen, aansluiting kon vinden met de moderne wereld.

Jason W. komt uiteindelijk tot de conclusie die de linkse elite en de islamliefhebber niet willen horen: „Ik was de theologie spuugzat. Religie is obscuur vergeleken met de heldere argumenten van de wetenschap.” Dit is toch veel meer Paul Cliteur dan Geert Mak.

Ik wil hier niet al te hard mijn gelijk halen, maar Job Cohen wilde met behulp van de islam (de religie) de integratie bevorderen. Wie heeft hier Jason geholpen om te genezen van zijn geestelijke radicaliteit? Niet de islam, ook niet een softe versie van de islam. De waarheid, liefde voor de waarheid dankzij de westerse filosofie. Voor de westerse liefde voor de waarheid worden mensen zoals Ayaan Hirsi Ali en ik bedreigd en verguisd.

De beste manier om de politieke islam te bestrijden is een polemische strijd. Een strijd waarbij de westerse filosofen een belangrijke rol kunnen spelen. Alles wat Jason zegt, kan in een shariarechtbank gebruikt worden om hem ter dood te veroordelen. Daarom heb ik geen reden om aan zijn oprechtheid te twijfelen. Hij weet dat hij zijn leven in de waagschaal zet. Jason, ga zo door.

We leven in een nogal spannende tijd. Een tijd waarin fundamentele waarden worden uitgehold. De verdedigers van de rechten van de mens stonden altijd tegenover de machthebbers. De statelijke almacht werd juist door advocaten, rechtswetenschappers en de activisten uitgedaagd. Maar nu lijkt het omgekeerde bewaarheid te worden. In naam van de mensenrechten wordt opgeroepen om de meest fundamentele vrijheden te beperken.

De rechten van de mens zijn niet uitgevaardigd en bedacht om de rechten van de staat uit te breiden. Wel wordt de staat geacht zorg te dragen voor de gemeenschappelijke veiligheid. Geen vrijheid zonder veiligheid. Het streven naar veiligheid, dus ook rechtsvrede, wordt direct gekoppeld aan vrijheid. Noord-Korea is buitengewoon veilig, maar niet vrij. Veiligheid en maatschappelijke samenhang (cohesie) zonder vrijheid is niet de politieke situatie waarnaar het Westen al een aantal eeuwen streeft. In dit kader waren en zijn de mensenrechten bedacht teneinde de burgers te beschermen tegen de almacht van de overheid.

En niet omgekeerd.

Maar we leven in een vreemd tijdperk: de omkering van waarden. In zijn prachtige oratie besteedde professor Piet Hein van Kempen (Nijmegen) aandacht aan ‘Repressie door mensenrechten’. Eigenlijk klinkt dit bizar: repressie door mensenrechten? Het strafrecht is, schreef Van Kempen, een rechtsinstrument waarvan het gebruik in hoge mate inbreuk maakt op fundamentele rechten. Vervolgens benadrukt hij dat steeds meer het strafrecht voor de bescherming van de mensenrechten wordt ingezet. Dit is een revisie op de idee van mensenrechten. Maar volgens Van Kempen verplichten de Europese en internationale rechtsordes de nationale staten in toenemende mate om strafrechtelijke instrumentaria in te zetten ter bescherming van het folterverbod, het recht op leven en het discriminatieverbod en het verbod op haatdragende opinies.

Van Kempen bewijst zijn stelling, repressie door mensenrechten, aan de hand van uitspraken van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM). Een noodzakelijke oratie in een tijd waarin men te vaak met een beroep op mensenrechtenverdragen eist om onderdelen van de rechten van de mens en de democratische principes te gaan schenden. De vrijheid van meningsuiting is daarbij een kernrecht dat de basis vormt van een vrije en open samenleving. Voor wie is die vrijheid? Alleen voor geestverwanten? Of is die vrijheid ook, en wellicht voornamelijk, bedoeld voor afwijkende dan wel verwerpelijke opinies?

In deze sfeer gaf Egbert Myjer, de Nederlandse rechter bij het EHRM, op een ogenschijnlijk subtiele en tegelijk onmiskenbare wijze in een interview met deze krant op 29 mei advies aan de Nederlandse rechters dat ze het Kamerlid Wilders gerust mochten veroordelen. Daarin is hij natuurlijk ervaringsdeskundige. Denk daarbij aan de zaak van het Kamerlid Janmaat. Ik hoop dat Egbert Myjer mij deze zachte kritiek niet kwalijk neemt. Want hij heeft slechts één argument: zijn Hof heeft recentelijk twee politici veroordeeld.

Niet het Hof maar de nationale staten en rechters bepalen wat strafbaar is. Het Hof toetst de grenzen van strafbaar geachte gedragingen aan de mensenrechten. En dat is per land verschillend. Wat in Turkije kan, hoeft niet ook in Nederland te gebeuren. Het Hof achtte het verbod op het dragen van een hoofddoek in Turkije verenigbaar met de mensenrechten. Daaruit kunnen we niet concluderen dat dit ook voor Nederland zou moeten gelden.

Dit soort uitspraken biedt niet altijd een duidelijke richtsnoer voor het handelen. Maar er zijn ook meer algemeen geformuleerde uitspraken die wel als richtsnoer kunnen functioneren. In het Handyside-arrest uit 1976 formuleerde het EHRM een universele regel over de vrijheid van meningsuiting: „De vrijheid van meningsuiting vormt een van de wezenlijke grondslagen van een (democratische) samenleving, een van de basisvoorwaarden voor haar vooruitgang en voor de ontwikkeling van ieder mens. Zij is niet alleen van toepassing op ‘informatie’ of ‘ideeën’ die gunstig worden ontvangen of als niet aanstootgevend worden beschouwd dan wel met onverschilligheid worden bezien, maar ook op die uitingen die de staat of enig deel van de bevolking beledigen, shockeren of verontrusten. Dat zijn de eisen van pluralisme, tolerantie en ruimheid van geest zonder welke er geen ‘democratische samenleving’ kan bestaan.”

Maar de repressie is nu al diep verankerd bij het EHRM. Zodoende keurde het Hof de beslissing goed van de Turkse regering om de Refah-partij te verbieden; een fundamentalistische partij die ernaar streefde om de sharia toe te passen in Turkije. En dat betekent het einde van de mensenrechten. Het Hof ging ervan uit dat de aangesloten staten, ter bescherming van de mensenrechten een partij die daadwerkelijk (gelet op haar electorale macht) in staat zou zijn om het mensenrechtenverdrag opzij te zetten, mogen verbieden. Wat betekent dit? Democratie is er ook voor jou, zolang je niet aan de macht komt.

Ik vrees dat ook de Iraanse leider Khamenei, precies met deze redenering, niet omwille van de mensenrechten maar voor het behoud van de islamitische grondwet de verkiezingen in 2009 ongedaan gemaakt heeft. Wij noemen dat de weerbare democratie, Khamenei noemt het de wil van Allah.

Wat zegt het EHRM tegen de Turken? U mag in naam van mensenrechten een dictatuur vestigen. De macht om tijdelijk dictatoriaal te handelen, kwam altijd de soeverein en niet de rechter toe. Hoe zouden we dit moeten noemen? Hoe zou wijlen Montesquieu dit hebben gekwalificeerd? De tirannie van de rechter.

Je mag onder bepaalde omstandigheden de anderen uitsluiten omwille van het zelfbehoud van je rechtsorde. Maar dat mag nooit gebeuren met een beroep op mensenrechten. Want zodra men dit doet, maakt men van de mensenrechten een religie met eigen farizeeërs en een eigen inquisitie. De echte religies hebben het met dit soort middelen niet kunnen redden, laat staan de valse religies. Piet Hein van Kempen heeft gelijk: wij moeten ons serieus gaan bezinnen over repressie door mensenrechten. En in de zaak-Wilders zijn het in de eerste plaats onze rechters en niet de Europese rechters die de grenzen van de vrijheid van meningsuiting moeten bepalen. Onze rechters kunnen en mogen zich niet schuil houden achter het veilige bastion van Straatsburg. Ik zie geen Pontius Pilatus-uitweg voor vrijheid.

Te veel schijnheiligheid is niet gezond voor politiek en politici. Nederlandse politici houden van chique termen en vette etiketten bij de invoering van moeilijke en soms lelijke maatregelen. Als men een aantal basisscholen wil opheffen, noemt men dat de herijking van het basisonderwijs. Als Ab Klink, de kampioen van de marktwerking in de zorg, wil bezuinigen op de zorgkosten, zal hij deze operatie ‘efficiëntie en kwaliteitsverbetering’ noemen.

Weet u nog wie Joop Wijn was? Hij was tot 2002 woordvoerder integratie en vreemdelingenzaken voor het CDA. Wat nu in het regeerakkoord staat, correspondeert geheel met de opvattingen van Wijn en het CDA. Zij waren voor het indammen van immigratie en voor strenge eisen voor integratie. Het CDA zat erbij toen Rita Verdonk met harde hand het vreemdelingen- en integratiebeleid uitvoerde. Maar nu zijn plotseling Ab en zijn vriendjes vreemdelingenliefhebbers geworden. Is dit de Nederlandse versie van het begrip geweten?

Ooit had de top van het CDA, inclusief de club van de grijze olifanten, geen enkel probleem met de LPF. Ja, maar Fortuyn was anders, wordt nu geroepen! O ja, hoe anders? Fortuyn wilde dat er geen immigranten meer bij kwamen. Het woord islamisering werd wijdverbreid door het boek van Pim Fortuyn in 1997: Tegen de islamisering van onze cultuur. Nederlandse identiteit als fundament. Wegens dit boek werd Fortuyn door Marcel van Dam, die daarmee de eerste spijker in Fortuyns grafkist sloeg, uitgemaakt voor een minderwaardig mens. Dat is de Nederlandse vertaling van het Duitse Untermensch. Fortuyn werd door alle progressieven weggezet als een neo-NSB’er. Toen hij werd doodgeschoten, viel zijn jonge beweging uiteen.

Daarna kwam Ayaan Hirsi Ali. Velen misten opeens Pim; ooit bloeddorstige vijanden van Pim, nu vijanden van Ayaan. Ayaan was verstandig en kwam tegemoet aan de wensen van de heersende linkse elite: zij besloot om te verdwijnen.

Omdat de problemen en de zorgen bij de kiezer niet waren verdwenen, groeide de populariteit van Wilders. En plotseling miste het establishment, de grijze olifanten van links tot en met het CDA, Pim en Ayaan. Zij waren opeens heel anders dan Geert. Minder volks. Kleurrijker. Intellectueler. Ook nu doen de Geertofoben een beroep op het geweten. Het probleem voor hen is dat het geweten in het weten nestelt. Dit vergeten de heren. Maar sinds internet bestaat, blijft elk lullig feitje doordreunen.

Het huidige regeerakkoord correspondeert dus met de wensen van het CDA en VVD omtrent de integratie en vreemdelingenzaken. De tijd moet leren welke van deze maatregelen uitvoerbaar zijn. En economisch gezien is dit regeerakkoord zeer verrassend. Het wordt moeilijk voor de oppositie om hard te kunnen optreden tegen deze regering. Omdat de gevoelige dossiers, zoals de WW, niet worden hervormd.

Eigenlijk hebben de onderhandelaars ervoor gekozen om 18 miljard te bezuinigen zonder maatschappelijke onrust te veroorzaken. Zelfs de vijanden van Wilders geven toe dat deze neutralisering het werk van Wilders is. De PVV is op enkele cruciale economische zaken niet rechts. Toch werd Nederland weken lang geconfronteerd met doemscenario’s. Terwijl nu zelfs de sociale partners niet erg ontevreden kunnen zijn over dit akkoord. De hervorming van de sociale verzorgingsstaat is tijdelijk uitgesteld. Hoe komt dat? Dit heeft te maken met de uitslag van de laatste verkiezingen. Op 9 juni wees de kiezer niet een eenduidig mandaat aan. Het is ook zeer de vraag of al deze maatregelen tot echte bezuinigingen kunnen leiden. Maar zou dit kabinet stabiel genoeg zijn om vier jaar te kunnen regeren?

Ja, maar met veel mitsen en maren. De instabiliteit van het kabinet zou mede te danken zijn aan de instabiliteit van het CDA. Gemakshalve gingen we ervan uit dat de PVV een bron van instabiliteit zou zijn. Dit is niet het geval. 68 procent van de CDA-leden hebben bij het laatste congres voor deze regering gekozen, maar de verliezers willen zich niet neerleggen bij deze uitslag. Zijn de CDA’ers in de Kamer bereid om het regeerakkoord daadwerkelijk te gaan uitvoeren?

De club van grijze olifanten heeft in de voorbije weken geprobeerd een staatsgreep te plegen binnen het CDA. Dat is ze niet gelukt. De machtsstrijd gaat gewoon door. Wat is de aard daarvan? Een machtsstrijd die in de eerste plaats betrekking heeft op het zelfbehoud van het netwerk van de naar links neigende CDA-elite. Maar het is niet makkelijk om Verhagen te elimineren. Hij heeft immers de steun van een overgrote meerderheid van de CDA-leden. Daarnaast vindt de kiezer van het CDA het goed dat de partij met de steun van Wilders regeert.

Het CDA-establishment doet nu uitspraken alsof het altijd lid van de Socialistische Internationale is geweest. Ab Klink, de muis die door de grijze olifanten wordt gesteund, is van mening dat zijn partij niet een podium moet bieden aan Wilders. Klink denkt dat de burgers gek zijn. Tsja, meer dan anderhalf miljoen burgers, en niet Ab met zijn vriendjes, hebben Wilders een stevig podium geboden. De PVV is nu zelfs groter dan het CDA. Dus het is de PVV die nu aan het CDA een regeerpodium biedt. Ook is het de PVV die de meeste compromissen heeft gesloten, niet het CDA. Het woord islam komt zelfs niet één keer voor in het regeerakkoord. Hier moet we constateren dat Wilders, hoe we het ook soms oneens zijn met hem, niet lijdt aan de fatale zuiverheid. Hij is wel bereid compromissen te sluiten.

Het zou verstandig zijn als het CDA de nodige bescheidenheid opbrengt. Is deze machtsconstructie een gevaar voor ons land? Natuurlijk niet. Ik heb nog geen rapporten gelezen van grove en gewelddadige mensenrechtenschendingen in Denemarken, waar ze al een decennium een minderheidsregering hebben. Met uitzondering van de cartoonaffaire, die niks met de regering te maken had, horen we eigenlijk niks uit Kopenhagen, en niks is goed.

Het geweten van de Geertofoben is even groot als hun politieke ambitie. Het is een goedkoop geweten, deinend op de hoge golven van willige Geertofobische media. Het begrip geweten is veel te groot voor een redelijk normale politieke strijd.

De negende herdenking van 9/11 verliep rumoerig. Niet de slachtoffers en ook niet de daders stonden daarbij centraal. Het ging opeens om de ideologie van de daders. Velen hebben met verbazing gereageerd op dit tumult. De islam stond ter discussie. Op twee radicale niveaus botsten op de ruïnes van 9/11 conflicterende stromingen: de bouw van een moskee in de nabijheid van Ground Zero en de aankondiging van een koranverbranding door een predikant.

Het was blijkbaar een raadsel voor veel journalisten. Op 10 september openden veel kranten met een uitvoerig verhaal over een groep opposanten van de bouw van de moskee onder leiding van Pamela Geller, een blogger uit New York. Zij en een paar andere actievoerders zouden verantwoordelijk zijn voor het tumult in Amerika. Ze zijn anti-islam en, jawel, het ergste van alles: pro-Israël. Oei.

Ik moest denken aan de staatskranten in het islamitische Iran. Ook daar probeert men via duistere personen en netwerken de gebeurtenissen in de wereld te verklaren. Het antwoord op de vraag waarom een predikant korans wil verbranden, wordt gezocht in zionistische complotten die een duidelijke verbinding met Israël hebben. Alle wegen leiden naar Jeruzalem.

Wie de Israëlische staat een beetje kent, weet dat Israël onder geen beding bereid is om een islamdebat te voeren. Ze vinden een discussie over de islam niet echt wenselijk. Overigens staan de meeste Amerikaanse Joden met geld achter de Democraten, en ook achter president Obama. Dus, laten we mevrouw Geller niet een rol toedichten die veel te omvangrijk voor haar is. Zij werkt in de marge en heeft nauwelijks invloed. Media waren dus een beetje te veel met conspiratieve hersenspinsels bezig. Waarom? Omdat zij niet willen zien dat Obama zelf verantwoordelijk is voor het tumult.

De predikant die korans wilde verbranden, reageerde op de islamitische intolerantie jegens christenen in het Midden-Oosten. De vlaggenverbrandingen in de afgelopen decennia in de straten van Teheran, Kairo en Beiroet werpen nu hun giftige vruchten in de westerse wereld af. Gemakshalve werd in de islamitische wereld gedacht dat het Westen zich zou neerleggen bij de harde en gewelddadige haatcampagne tegen het Westen. Omdat het Westen pretendeert beschaafd te zijn, zullen de westerlingen zich telkens boven of zelfs buiten de strijdarena plaatsen. En nu ontwaakt het Midden-Oosten met de nieuwe realiteit: ook westerse burgers kunnen zich op een Midden-Oosterse wijze bemoeien met de strijd.

Ze snapten in het Midden-Oosten niet dat meer dan drie decennia van gijzeling en ontvoering van westerlingen, vlaggen- en mensenverbrandingen, bomaanslagen op markten en moskeeën, de gemiddelde westerse burger ervan overtuigen dat de islam echt een oceaan van haat en geweld is. Bij wie ligt de verantwoordelijkheid? Bij de moslims zelf. Zij moeten laten zien dat er een islam bestaat zonder vlaggenverbranding, bomaanslagen, ontvoering en bedreiging.

Waarom ontstaat het tumult nu? Om deze vraag te beantwoorden, moeten we ons een andere vraag stellen: wat is er sinds vorig jaar veranderd in de VS? Er is een nieuwe president.

Ook ten tijde van president George W. Bush liepen in Amerika islamkritische intellectuelen en burgers rond. Maar president Bush was in staat om de woede te kanaliseren. De ene keer duidde hij de politieke islam aan als islamofascisme, wat op zich niet een verkeerde aanduiding is, maar vaker duidde hij de islam als een geloof dat niets met terreur te maken had. Ook Bush organiseerde een iftar (diner om het vasten te verbreken tijdens ramadan) in het Witte Huis. Maar zijn robuuste houding tegenover het islamitische terrorisme nam elke twijfel weg. Niemand uit de groep van islamcritici wilde zo’n president in de wielen rijden. Daardoor was Amerika erg rustig. En de moslims hadden er ook baat bij. Nederland, het land waar het islamdebat begon, was wel rumoerig.

President Obama beging, niet zelden op advies van zijn moslimraadgevers, grove fouten. In Kairo hield hij een islamspeech. Daar beweerde hij op basis van een aantal koranverzen dat de islam de religie van vrede is. Zelfs verdedigde hij het dragen van een hoofddoek.

In Ankara hield hij opnieuw een islamspeech: ‘I am one of you.’ Waarom moet een president van een vrij land een beslissing nemen over de vraag of de islam de religie van vrede is? De staatshoofden van de democratische landen moeten zich juist onpartijdig en neutraal opstellen tegenover wereldbeschouwelijke vraagstukken. Wel hebben ze de taak om radicale terroristische ideologieën te benoemen en te bestrijden. Immers, wanneer een president besluit om de islam als religie van de vrede af te kondigen, nodigt hij anderen uit om het tegenovergestelde te gaan beweren. Dan zijn pas alle rapen gaar. Obama zelf is dus een van de oorzaken van het tumult.

Ten tijde van president Bush mocht de FBI niet spreken van radicalisering van moslims in Amerika. De vijand lag buiten de VS. Ondertussen hoorde ik van FBI-deskundigen dat radicalisering gaande was in Amerikaanse steden. In de voorbije maanden zijn er nogal wat Amerikaanse moslims aangehouden die in de VS aanslagen wilden plegen. Een legerpsychiater van Jordaanse afkomst vermoordde op een militaire basis dertien mensen. Dus ook de legendarisch vreedzame Amerikaanse moslims kunnen zich tot de radicale islam bekeren. Homegrown terrorisme is een van de oorzaken van het tumult.

Nederland staat niet langer eenzaam in het islamdebat. In heel Europa, en nu ook in de VS, wordt hevig gedebatteerd over de aard en het wezen van de islam. Hoeveel gezichten kent de islam daadwerkelijk? Wat in Nederland gebeurde, gebeurt nu in de hele wereld. Terwijl wij langzamerhand beginnen te leren hoe we met het islamtumult om moeten gaan, staan de anderen aan het begin van een tumultueus tijdperk. De wijze Cicero zei: ut bellum sine tumultu possit, tumultus sine bello esse non possit. Een oorlog zonder tumult is wel mogelijk, maar geen tumult zonder oorlog.

Er was al oorlog. Het tumult is er ook.

In de voorbije weken konden we een blik werpen op het moeras waarin het politieke bestel terecht is gekomen. Het was voor andere partijen zeer amusant toen Rita Verdonk een burgeroorlog ontketende in de VVD. Dat zal ons nooit overkomen, dachten ze bij het CDA.

Ook toen Pim Fortuyn als een orkaan over Paars raasde, amuseerden de christen-democraten zich met de gedachte dat deze revolutie alleen op de paarse politiek was gericht. De christen-democratie is inmiddels een illusie armer. En Nederland is daarmee nog instabieler geworden.

Wat is het toch met politieke elites? Ze willen niet inzien dat de kiezer meer en meer invloed wenst uit te oefenen op de politieke besluitvorming. Het democratiseringsproces, door D66 ingeruild voor publieke baantjes voor zijn topleden, had een krachtig antwoord kunnen zijn op de onvrede. Maar ik hoorde steeds van professionele regenten – de grijze olifanten die de afgelopen weken in opstand kwamen – dat het volk alleen maar een goed bestuurd land wil, meer niet. De rest is achterhaalde flauwekul van Van Mierlo’s partij.

De politiek werd en wordt gezien als een banenmachine. Zelfs toen de gekozen burgemeester aan de orde was, schreef Ad Melkert vanuit Washington over zijn diepe bezorgdheid omtrent de mogelijkheid dat debielen en gevaarlijke figuren de burgemeesterspost konden bezetten. Als voorbeeld noemde hij Arnold Schwarzenegger, de gouverneur van Californië. Daarom maakte hij zich zorgen over de ontwikkelingen in Amerika.

De Nederlandse regenten brengen mij, oorspronkelijk afkomstig uit het Midden-Oosten, behoorlijk in de war: soms vraag ik mij af wat democratisch gezien het verschil is tussen een Arabische regent en een Nederlandse regent. Natuurlijk zou het volk voor een debiel kunnen kiezen. Maar daarna leert het volk dat meteen af.

Democratie is een leerproces van hoe de burgers zichzelf kunnen besturen. Geef de burgers dus meer macht, en wees niet zo bezorgd om de eventuele fouten die ze kunnen maken. De nazi’s staan echt niet voor de poorten van Arnhem of Amsterdam.

Heel Nederland had het sinds 2001 over multiculturele vraagstukken, islam en immigratie. Wat had het CDA daarover eigenlijk te zeggen? Wazige verhalen die bij het wetenschappelijk bureau van het CDA onder leiding van Ab Klink werden verzonnen en die altijd om de dooddoener ‘respect’ draaiden. Wauw! De retoriek van het CDA over deze wezenlijke vraagstukken was zo kinderlijk dat alleen een clown haar kan weergeven. De islam was plotseling een vreedzame lievelingsreligie. Ik herinner mij Jan Peter Balkenende in een debat in de Kamer waar hij aan een gesprek met een sultan uit een Golfstaat refereerde. Daaruit leidde hij af dat er al een verlichte islam bestaat. Dat was een van de antwoorden van het CDA op Fitna van Geert Wilders.

Voor de rest was de opstelling van het CDA gericht op een softe collaboratie met het bedrijfsleven in het Midden-Oosten en de Arabische staten. Ondertussen dacht de top van het CDA dat het volk overtuigd raakte van zijn antwoorden. De regenten leven in een politiek en moreel Disneyland en ze verwarren de applausmachine van hun eigen figuranten met die van de kiezer.

En toen stormden de grijze olifanten het toneel op. Deze olifanten verkeren in de illusie dat ze populair zijn bij het volk. Dat zijn ze niet. Maar ze zijn wel machtig genoeg om een politieke partij naar de afgrond te helpen. Stuk voor stuk zijn ze belanghebbenden, zoals dat in de media al is aangetoond. En de linkse intelligentsia? Met een diarree van woorden – fascisme, nazisme, racisme – trokken ze ten strijde tegen Geert Wilders. Wat hebben ze met deze woorden bereikt? De onderliggende waarden van deze begrippen dreigen nu te worden weggevaagd. Zelfs het zware woord ‘geweten’ werd in de afgelopen weken gebagatelliseerd tot een politieke truc. Waarlijk, alles van waarde is echt kwetsbaar.

Het CDA is niet zo maar verdeeld. Het CDA is gewoon weggevaagd, en als er binnenkort verkiezingen worden gehouden, dan ziet het er voor die partij veel erger uit dan op 9 juni van dit jaar. Twee crises maakt het CDA door: een inhoudelijke en een personele. Inhoudelijk gezien heeft het CDA op kernproblemen als immigratie, integratie en islam geen antwoord. Er is zelfs geen begin van een antwoord te ontwaren. Het cultureel relativisme, en dus ook religieus relativisme van verlichte christenen, heeft de partij, en haar ideologie, verwoest. En personeel gezien had het CDA voor een paar dagen twee leiders: Ab Klink, gesteund door grijze olifanten, en Verhagen, gesteund door vele actieve CDA’ers.

Deze problemen gaan niet vanzelf voorbij. Klink heeft zijn partij ongekende schade toegebracht. Hij heeft het CDA veel meer schade toegebracht dan Ruud Lubbers in 1994, toen hij zei niet op Elco Brinkman te stemmen. Want Klink lukte het om met publicitair geweld (dus zonder overtuigingskracht) een proces te torpederen waar hij zelf drie weken zwijgzaam en instemmend aan had deelgenomen. Daarnaast ging het hier, in tegenstelling tot 1994, om inhoudelijk zeer belangwekkende zaken, waarvoor zijn partij bij de laatste verkiezingen ernstig is gestraft.

Ook heeft Klink een deuk veroorzaakt in het imago van het CDA als een deugdelijke bestuurderspartij. Tenslotte heeft Klink LPF-achtige toestanden teweeggebracht bij een partij die als een bastion van stabiliteit werd gezien. Als iedereen met elkaar ruziede dan was er nog altijd het CDA, dachten we, dat symbool van saaie rust en uitgewogen stabiliteit. Ook deze oud-Hollandse illusie is vervlogen. Moeten we blij zijn? Nee.

Dit land heeft drie krachtige stromingen nodig: de sociaal-democratie, de christen-democratie en het liberalisme. Wanneer die ideologisch en organisatorisch worden verzwakt, dan is dat geen reden voor vreugde. Want in plaats daarvan komt chaos. Is dat alles voor de korte termijn erg zorgwekkend? Een beetje – lang leve de ambtenaren. Zij zijn zelfs in staat gebleken om met bezuinigingsvoorstellen te komen. En de treinen rijden op tijd. De salarissen worden ook op tijd uitbetaald. Deze gehate groep is nu onze redding. Nederland begint op België te lijken. Dat is geen goede zaak.

In 2008 onderhandelde president Bush met de Iraakse autoriteiten over de terugtrekking van de Amerikaanse soldaten uit Irak. De Iraakse autoriteiten waren zeer terughoudend. Na langdurige onderhandelingen gingen de Irakezen uiteindelijk akkoord met het terugtrekkingsschema. Daarna was het zeer de vraag of dat verdrag door het parlement van Irak zou worden goedgekeurd. Dat gebeurde wel. Ook de Irakezen houden van het leven en van veiligheid. En daarvoor zijn de Amerikanen onmisbaar. Dit verdrag erfde president Obama. Je zou kunnen zeggen: een mooi cadeautje.

Een paar weken geleden vertrokken de Amerikaanse gevechtseenheden, meer dan 50.000 soldaten, uit Irak. Maar er blijven bijna 50.000 militairen achter. Ze zijn er om de Irakezen op te leiden. 50.000 trainers? Wat een onzin. De Amerikanen hebben Irak niet verlaten. Ze hebben hun militaire aanwezigheid gehalveerd. Bij deze 50.000 soldaten zit ook een aanzienlijk aantal gevechtseenheden. Officieel zijn ze er om de trainers te beschermen. Laten we dus even naar de niet-officiële werkelijkheid kijken.

Tijdens de verkiezingscampagne beloofde Obama dat alle Amerikanen uit Irak zouden worden teruggeroepen. Deze belofte kan hij niet nakomen. Waarom niet?

Na de bevrijding van Irak werd dat land het toneel van religieus-etnisch geweld. Duizenden Irakezen zijn bij aanslagen omgekomen. Dus niet het Amerikaanse leger, maar moslimfanatici waren de oorzaak van het geweld en de moordpartijen. Het islamitische Iran speelde een belangrijke rol bij de gebeurtenissen in Irak. Een paar duizend (in zowel militair als ideologisch opzicht) goed getrainde Irakezen keerden na de omverwerping van Saddam Hussein terug uit Iran.

De Iraanse leider ayatollah Khamenei zag een gouden kans om in Irak een regime tot stand te brengen dat ten minste een politieke en religieuze bondgenoot van Teheran zou kunnen worden. Daarnaast wilde Khamenei de Amerikanen een slag toebrengen. En dat begrepen de Amerikanen al te best. Daarom besloot president Bush om rechtstreekse onderhandelingen te voeren met Iran over de veiligheid van Irak. Die onderhandelingen zijn mislukt.

De Iraakse diplomaten die ik gesproken heb, beschuldigen Iran van het verspreiden van wapens en het financieren van terroristen. Al voordat The Guardian met het verhaal kwam dat Iran in de zomer van 2009 vier Britse gijzelaars liet executeren, hoorde ik dit verhaal van Iraakse diplomaten zelf. Er waren vier Britten die in Bagdad door een niet nader te bepalen sjiitische groep werden gegijzeld. Vanwege de demonstraties in Teheran en de omvangrijke berichtgeving van de BBC was Teheran woedend op Londen. Het Iraanse regime beschuldigde Britten, Amerikanen en Israëliërs van inmenging in de binnenlandse aangelegenheden van Iran. Om de Britten een lesje te leren liet Teheran die vier gijzelaars executeren. Later, in december 2009, zou het volledige verhaal en de rol van Iran daarin gepubliceerd worden door The Guardian.

In juli 2009 had ik via de groene beweging berichten ontvangen dat Khamenei de Revolutionaire Garde had opgedragen om wereldwijd Amerikanen en Britten bij de les te houden. De Revolutionaire Garde beschikt over een eigen internationale divisie van terroristen, de Quds-divisie. Deze Quds-divisie leidt de radicale moslims uit Afrika, Palestina, Libanon, Irak, Afghanistan, Jemen en andere islamitische landen op. Volgens betrouwbare berichten werden ze ook in Teheran ingezet om op de protesterende burgers te schieten. Daarnaast heeft de Revolutionaire Garde wereldwijd zijn eigen connecties en vrienden. Dit zijn de lokale terroristische groeperingen.

Het islamitische Iran heeft veel gedaan om te voorkomen dat de politieke alliantie onder leiding van oud-premier Allawi de verkiezingen zou winnen. Uiteindelijk heeft de alliantie de parlementsverkiezingen gewonnen, maar ze heeft onvoldoende zetels om zonder de door Iran gesteunde groepen te regeren. Desondanks is de politieke macht niet, of althans nog niet, in handen van Iran.

Deze gecompliceerde toestand van Irak heb ik een aantal keren besproken met Iraakse diplomaten. En de terugtrekking van de Amerikanen? Zij vonden en vinden die onaanvaardbaar. Volgens deze diplomaten heeft president Bush slechts de juridische mogelijkheid gecreëerd voor een terugtrekking. Maar het is niet dwingend, vooral als de Iraakse regering anders wenst. Op de vraag waarom de Amerikanen in Irak moeten blijven, gaven de diplomaten een eenduidig antwoord: anders zouden grote delen van Irak in handen van de Revolutionaire Garde vallen. Dit mogen de Amerikanen niet toelaten. Dat is ook de mening van de meeste Arabische buurlanden van Irak.

Achter de schermen werd druk onderhandeld met de regering van president Obama. Hem werd verzekerd dat totale terugtrekking politiek en militair onverantwoord is. Uiteindelijk besloot Obama om in Irak te blijven. Wat u hier leest, is in strijd met de door Washington goed gecoördineerde berichtgeving over Irak, maar de waarheid is dat de Amerikanen in Irak zijn en dat ze niet van plan zijn om Irak te verlaten. Een Koerdische politicus zei ooit tegen mij: de Amerikanen zullen heel, heel lang in Irak blijven en daarom bouwen ze mooie stevige militaire vliegvelden in strategische gebieden.

De huidige stand van zaken: een deel van Irak is intussen omgekocht door het Pentagon. En in het andere deel van Irak wordt gewoon keihard gewerkt en gevochten door militairen, inlichtingendiensten en ook de eigen Iraakse duistere krachten. Heeft Obama een verkeerd besluit genomen? Nee.

Amerika kan niet zomaar een land verlaten dat het zelf met militaire kracht heeft bezet en ontwricht. Het gaat om de morele en juridische verantwoordelijkheid jegens de Irakezen. Daarnaast mag en kan Washington nu geen risico’s nemen ten aanzien van een mogelijke, maar toch reële kans op machtsuitbreiding van Teheran richting Bagdad. Tenslotte wil Obama opnieuw worden herkozen. Een Iraans Irak is geen mooie reclame in een verkiezingcampagne. En de islamitische terroristen elders? Nu al voert Obama meer schaduwoorlogen tegen islamitische terroristen dan president Bush.

Wellicht zal Teheran voor de tweede keer in de recente geschiedenis het lot van de Amerikaanse president bezegelen. Door de gegijzelde Amerikanen niet vrij te laten, bracht Khomeini president Carter ten val. Zal het Khamenei lukken om president Obama ten val te brengen?