Politieke feiten en niet de ideologische wensen vormen de basis van de politieke werkelijkheid. Ian Buruma heeft een chronisch probleem met feiten. In de mondiale bazaar van opinies is dit langzamerhand geen uniek fenomeen. Opiniemakers grossieren in feiten wanneer het hun uitkomt. Goed voor het debat, zouden de Amerikaanse media zeggen. Maar de politieke feiten, de echte, zijn niet zomaar weg te poetsen.

In een paginagrote tirade tegen de feiten schreef Ian Buruma (Opiniepagina, 13 november) dat 1989 een mooie tijd was om in te wonen. Behalve in China, misschien? Had de rest van de wereld het toppunt van geluk en vrijheid bereikt? Had Khomeiny één jaar eerder niet de opdracht gegeven om duizenden politieke gevangenen binnen een paar weken te executeren? Was het apartheidsregime niet aan de macht? Was Saddam Hussein niet de president van Irak? En dan zwijgen we nog over Noord-Korea, het grootste deel van zwart Afrika en de islamitische wereld – hele culturen gevangen in armoede, bijgeloof, geestelijke en lichamelijke terreur!

Lees verder »

Europa wil hem. Hij is niet de meest gezaghebbende Europese politicus, maar ook niet de minste. En dit is precies wat Europa nodig heeft. Een president of voorzitter die oog heeft voor de belangen van kleine en grote landen binnen de Europese Unie. De president wordt geen technische voorzitter van de vergadering, maar een superbemiddelaar. Tegelijkertijd zal hij Europa vertegenwoordigen in de internationale arena. Premier Balkenende is de meest geschikte kandidaat voor deze baan. Heeft Nederland daar baat bij? Is dat goed voor Nederlandse belangen? Nee. Maar het is ook niet schadelijk. In ieder geval zal de benoeming van Balkenende niet rechtstreeks de Nederlandse belangen versterken. Daarvoor wordt hij niet aangesteld.

Lees verder »