Er zijn enkele momenten geweest waarop ik spijt heb gehad van iets wat ik niet heb gedaan. Maar slechts een keer in mijn hele leven heb ik echt spijt gehad, spijt van iets wat ik wel gedaan heb. De Goliath. Zittende in een wagonnetje, wordt je langzaam omhoog getakeld. Steeds hoger en hoger, totdat je op de top van de grootse achtbaan bent aangekomen. En daar besef je dat je echt een heel, heel grote fout hebt gemaakt. Terwijl je stilhangt boven een afgrond van 46 meter, waar je recht in mag kijken, kun je niet meer nadenken. De paniek slaat toe. Er is slecht een ding wat door je hoofd raast, een zin die maar niet weggaat…Ik wil eruit! Vervolgens schiet je omlaag, zo snel dat je vergeet te gillen, en weer omhoog… en weer omlaag…en weer omhoog… en weer omlaag…

 

Als ik ‘s nachts wakker wordt van een nachtmerrie, herinner ik me standaard dat angstige gevoel, voel ik mijn lichaam nog meegesleurd worden en zie ik dat verschrikkelijke gat weer onder me. En dan sla je nietsvermoedend je examen Natuurkunde open…

 

Opgave 1 Goliath

 

in attractiepark Walibi world bevindt zich een achtbaan, de Goliath (foto) Een trein met passagiers beweegt met een constante snelheid van… 

Vanaf dat moment zat ik weer in die trein, en ik ging alleen maar omlaag… de opgaven waren echt verschrikkelijk moeilijk, soms zelfs onbegrijpelijk! Gelukkig bleek ik niet de enige: dit jaar gaat het herretjes regenen op het St. Canisius.

 

Maar aan ieder voordeel zit een nadeel, al zou je dat na al mijn geklaag en gezeur bijna vergeten. Twee weken lang blokken stressen en examens maken was het waard. Met de zekerheid dat ik wel geslaagd ben, ga ik een lekker lange vakantie tegemoet. Voor mij even geen stress, angst en nachtmerrie’s meer!

 

Toyah Rodhouse, Examenleerlinge St. Canisius

Dit verhaal is geplaatst op donderdag 31 mei 2007 om 19:37 uur.