Nog een update had ik na die jaren niet verwacht, maar het is goed te lezen dat er een mooie nieuwe bestemming voor de bus is. Bon voyage!

Ieder jaar is er een museumdag en staan oude gebouwen en kerken ter beschikking van mensen , die een beetje drempelvrees hebben of te weinig willen besteden aan geschiedenis. Op deze bijzondere dag kun je niet alleen kerken van binnen bezichtigen , maar ook is er gelegenheid om in zo’n oude kerk op het pijporgel te spelen, indien je dit machtig bent. Vorig jaar gingen mijn vrouw en ik al vroeg op pad, en kwamen eerst in de Kerk te Langweer, waar Tante Anne haar graf heeft en troffen daar een bijzondere Koster aan, die liefde heeft voor zijn parochie en kerk. Ook mocht ik daar op het mooie orgel spelen en hoorde al snel dat de akoestiek bijzonder was en de mensen, die in de banken zaten genoten van het eenvoudige orgelspel, want toen ik wilde stoppen, vroegen ze mij nog even door te willen spelen.

Daarna gingen wij naar de Kerk in Sintnicolaasga ,waar vanuit Murk van Triensje is begraven en mocht daar ook op het orgel spelen, wat dan een bijzondere indruk op je maakt. Vandaar gingen wij naar het kerkje in Echten, waar vanuit Ids van Annie is begraven en heb ook daar op verzoek van bezoekers en mijn vrouw liederen gespeeld en gingen nog meer kerken in de omgeving binnen, waar ook gespeeld mocht worden.

Dit jaar kregen wij vanuit Ousterhaule een telefoontje, wat het moest kosten om te willen komen spelen op het orgel aldaar, waar wij uiteraard géén geld voor wilden en toezegden dat ik zou spelen, maar een dag later zouden zij het nog beter vinden als ik wilde spelen op het orgel in Scharsterbrug ,waar helemaal geen organist aanwezig kon zijn. Natuurlijk heb ik ook in Scharterbrug ruim een uur gespeeld op het bijzonder oude orgel, wat erg zwaar aansloeg en toen er kramp kwam in de handen, wilde ik weggaan ,maar kreeg eerst een lekker kopje koffie en daarbij nog een prachtig bloemstuk , met een leuk kaartje waar op stond , bedankt voor het mooie orgelspel. Als zelf niet kerkelijk bent aangesloten , kun je toch nog wel iets doen voor een ander, al is het alleen maar te spelen op een Kerkorgel.

Wij zitten als mens mooi in elkander, wat betreft onze nestgeur en dat laten wij dan ook merken , als wij op bezoek zijn of een bekende tegenkomen op ons pad. Ik heb wel eens in een gesprek gezegd; dat de een in een eksternest en de andere in een kraaiennest wordt geboren en grootgebracht…… tot hij uitvliegt.

Ieder mens heeft zijn nestgeur bij zich en je kunt dan ook snel bemerken, waar zij of hij is geboren en dan meestal ook zijn eigen gewoontes met zich brengt. Als je wat ouder wordt en je woond een heel eind van je geboortestreek, dan heb je zo nu en dan de gewoonte om even langs te rijden en te kijken, als het nog steeds het zelfde is, of dat er wat is verandert, wat je niet altijd leuk vind.

Zo reed ik over de Nieuweweg, Scherpenzeel in en stond even stil bij het Apostolisch gebouw, waar nu een winkelier zijn brood verdient met de verkoop van zijn spullen. Het was deze dag Kerkepad, en daar ik al op mij vierde jaar orgel speelde in

Scherpenzeel, ging ik verderop naar de Hervormde Kerk, waar mensen je opwachten en vroegen, als je een kopje koffie wilde.

Het intrieur van de Kerk en vooral het orgel, zagen er bijzonder mooi uit en toen wij aan de koffie zaten, en zei mij vroegen; waar ik weg kwam, vertelde ik dat dat dit mijn geboortegrond was. Er was een jonge man, een “De Weert”, die zei dat hij mij wel kende van de verhalen van Jan Schokker en toe ik hem vroeg om te spelen op het prachtige orgel, was dat direct goed.

Na diverse kerkliederen te hebben gespeeld, voor de mensen die ook het Kerkepad aandeden, ging ik richting Joure, waar ik al diverse jaren woon. Toch vond ik het jammer, dat er geen Apostolische gebouwen meer in de buurt waren, waar ik vroeger als kind op het orgel kon spelen oa. Leeuwarden, Sneek, Rotsterhaule, Scherpenzeel en Wolvega, waar ik heel wat ritjes met Scheper naar toe ben geweest.

Wilma

Volgens mij ben jij de Wilma van den Eertwegh waar ik naar op zoek ben. Ik heb via jou mogen genieten van een prachtvakantie in de Appenijnen. Een vriend van mij wil ook graag deze vakantie meemaken en ik wil hem graag met je in contact brengen.
Mocht jij niet de Wilma zijn waar ik naar op zoek ben, dan bij voorbaat mijn excuses.
Ik had je e-mail adres, maar het is zoekgeraakt of ik heb het per ongeluk gewist.

Echt een geweldig land. Overal vriendelijke mensen! Mensen die op straat naar je roepen: Welcome to Albania! Welcome, but what the hell are you doing here! Zodra ik een paar woorden shqip sprak, werd de gemiddelde lach steeds groter. Geen enkele nare ervaring in het land, behalve de wegen die nog steeds dramatisch slecht zijn. Een paar verbindingswegen zoals van Shkodra naar Tirana en Tirana naar Dürres en verder naar het zuiden zijn goed, de rest abominabel slecht. Nauwe bergpassages waar je met een te grote bus doorheen scheurt, respect voor de chauffeurs daar! Het gehele land is een bezoek waard, maar alleen een grote boog om het trieste, smerige, stinkende Dürres!

Vooral Gjirokaster, Berat, Blue eyed spring, Butrint en Korca vond ik zeer de moeite waard! Ik heb nog lang niet genoeg gezien & hoop snel weer terug te keren!