We moesten nog een boodschap doen in Griekenland, dus gingen we vanaf het drielandenpunt bij Edirne niet direct Bulgarije in. Die grensovergang (Kapikule) is groot en druk, want van Istanbul naar West-Europa loopt de snelste weg nu via Sofia. Maar de Turks-Griekse grens bij Pazarkule is beslist geen doorgaande verbinding. Lees verder »
De vraag of Turken Europeanen zijn zou ik tot voor kort zonder lang nadenken bevestigend hebben beantwoord. Na zeventien dagen reizen door de meest noordwestelijke (dus meest Europese) delen van Turkije weet ik minder goed wat ik ervan vinden moet. Het argument dat zeven procent van het landoppervlak en het grootste deel van de grootste stad op het Europees continent zijn gelegen is natuurlijk niet doorslaggevend. Ook het openen van de onderhandelingen over het lidmaatschap van de Europese Unie vormt nog maar een eerste stap.
De tiende van onze hypothetische stellingen, dat Europeanen werken om te leven en niet andersom, lijkt wel van toepassing. Voormalig Grieks europarlementariër Ioannis Averoff zei ons eerder tijdens de expeditie dat hij tegen het Turkse EU-lidmaatschap was gekant, omdat Grieken volgens hem lui zijn en Turken veel harder werken, zodat ze binnen korte tijd de hele Griekse economie zouden domineren. Toen we die uitspraak voorlegden aan een Turkse intellectueel, lachte die: “Niet aan de Grieken verklappen hoor, maar wij Turken zijn minstens even lui!”
Desondanks maken kleine Turkse middenstanders, die een groot deel van de arbeidsmarkt vormen, zichtbaar zeer lange dagen. Kun je in Bursa tot laat in de avond verse vis kopen, in Istanbul lijken de stalletjes met aardbeien en andere groenten en fruit nooit dicht te gaan. De EU-bepalingen over maximumwerktijden en winkelsluitingsuren zouden de
Turkse economie eerder belemmeren dan bevorderen. Wat dat betreft zijn die Turken dus helemaal niet zo lui als sommigen van hen zelf denken, en lijken ze eerder op Chinezen.
Midden in de nacht hoorden we een doffe bonk op het dak van de auto. Omdat we nog steeds midden in Istanbul stonden, dachten we meteen aan een poging tot inbraak. Onnodig, we hadden beter moeten weten. Het was gewoon een kat, want Istanbul is een kattenstad.
In de 19de eeuw werd veel geschreven door westerse bezoekers over de roedels wilde honden die rovend door de stad trokken. Op zeker moment besloot het stadsbestuur alle honden te vangen en los te laten op een onbewoond eiland, waar ze elkaar wel op zouden vreten. Volgens degene die ons het verhaal vertelde, vonden de bewoners van Istanbul honden dan wel onreine dieren, ze misten ze wel toen ze eenmaal verbannen waren. Dus werden de overlevende dieren weer van het eiland terugverscheept naar de stad. Lees verder »
Doorgeplaatst uit NRC Handelsblad 24 februari 2007
(langere versie, met illustraties)
Kop: Dansen met pelikanen op onafhankelijk Turks documentairekanaal
Lead: Behalve Expeditie Europa reist nog een Nederlander in een kampeerauto door Turkije. Wilco’s bus is een succesvol televisieprogramma op het digitale documentairekanaal Iz.
Door HANS BEEREKAMP
ISTANBUL, 24 SEPT. – “De blonde Turk” wordt hij vaak genoemd, en voor de grap heeft hij het wel eens over zichzelf als “de Turkse Rudi Carrell”. Zover is het misschien nog niet helemaal, maar ook Wilco van Herpen (43) spreekt op televisie voortreffelijk Turks met een herkenbaar Nederlands accent. Lees verder »
Mijn enige week in New York bracht ik door als toerist. Op Ellis Island en twee hoekjes van Brooklyn na kwam ik niet van Manhattan af en zag daar misschien de helft van de allerberoemdste attracties. Wel zocht ik bekenden op en zat in cafés en parken. En liep heel veel, in cirkels rond het uitvalscentrum in Chelsea. Ik koester niet de illusie New York te kennen, maar ik heb het wel met eigen ogen gezien.
In Istanbul hebben we geen vakantie en korter tijd beschikbaar dan een 
week. Het doel is niet om de bekende attracties van de stad te bezoeken. De enige stappen die we tot nu toe zetten in Sultanahmet, de wijk van de Ayia Sofia, het Topkapi-paleis en de Blauwe Moskee, waren bedoeld om de dealer van Janine’s fotocamera te bezoeken. Als we geluk hebben, kunnen we de laatste dag misschien nog even snel voor toerist spelen. Wij zijn geïnteresseerd in Europa, in wat er Europees is aan Turkije, of niet. En de meest Europese wijk van Istanbul, Beyoglu, komen we nauwelijks uit. Ik weet dus dat Istanbul veel groter is en meer gezichten heeft. Maar je moet kiezen, dus beperken we ons noodzakelijkerwijs tot laten we zeggen Manhattan beneden Central Park.
Onze oldtimer rijdt weer als een zonnetje door de goede zorgen van ANWB, zusterorganisatie MARM en de expertise van Mercedes-garage Mengerler die zeer trots bleek over de duurzaamheid van klassieke techniek. We hebben ook een parkeerplaats vlakbij het Taksimplein.
In Istanbul is alles te koop en te regelen, dus hebben we vandaag voornamelijk besteed aan reparaties en ander onderhoud. De fotocamera heeft na 4500 opnames een nieuwe en betere lens, de harde schijf van de beeldbewerkende laptop raakte vol en wordt weggeschreven naar dvd en we hebben voor een bescheiden bedrag een sterkere generator aangeschaft in de bazaar.
Over Istanbul schrijven we morgen meer, nu vast een voorproefje met beelden van anderen die het Taksimplein oversteken precies daar waar wij dat ook de hele tijd doen.
We wilden langzamerhand wel eens naar Istanbul en besloten dus niet de 210 kilometer van Iznik 
vandaan te gaan rijden, maar een afsteekje te proberen. Op de kaart stond al in Yalova, na een kilometer of zeventig, een veerlijn aangegeven, dwars over de Zee van Marmara, direct naar het centrum van de stad.
Bij aankomst bleek de snelle boot al twintig minuten later te vertrekken, en binnen het uur, rond half negen ‘s avonds, arrıveerden we op de kade van Istanbul. Alleen het oprijden van 
de pont had wat voeten in de aarde, omdat zulks achteruit omhoog diende te gebeuren, en daar is onze dertig jaar oude Mercedes niet zo dol op. Het lukte betrekkelıjk eenvoudig, met aanwijzıngen van het personeel en Janine, dıe daardoor een minder scherpe foto maakte, maar de beweging achteruit-omhoog bleek een symbolische voorbode van wat ons later op de avond te wachten zou staan.
Onze nogal globale reısgids meldde niks over Iznik, maar de weg ernaartoe had een groen randje op de kaart en het leek aardig te liggen aan het gelijknamıge meer. En er stond een ruïne bij getekend, van de stad Nicaea. Er zijn veel restanten antieke cultuur ın Turkije, maar waar had ik die naam Nıcaea nu toch eerder gehoord?
In grotere steden blijkt het vaak een goed idee om kamp op te slaan in de nabijheid van een sporthal of voetbalstadion. Per definitie is daar niet al te ver van het centrum ruime parkeergelegenheid voorhanden, die slechts bij uitzondering volledig benut wordt. Ook in Bursa, een lange, smalle metropool met veel verkeer en weinig parkeerplek (soms moest ik even aan Hongkong denken), bood het Atatürk-stadion uitkomst. Vriendelijke parkeerwachters schreven voor twee dagen bonnetjes uit (totaal 17 euro) en wezen ons een rustige plaats aan de achterkant, pal voor een op het stadionterrein gelegen 
restaurant, dat Alize heet. Daar ontmoetten we ook de licht Hollandofiele ober Selçuk, die ons welkom heette met Nescafé – hier een enigszins exotische lekkernij, die vooral buitenlanders zou moeten bekoren – en de belofte dat we de volgende middag wel stroom zouden mogen trekken van het restaurant.
‘If you pay peanuts, you get monkeys!’, stond op een van de winkels in Bursa waar zijdeproducten worden verkocht. Bursa, een stad van anderhalf miljoen, was lang het eindpunt van de zijderoute uit China. Toen moet men minder opgekeken hebben van de aanwezigheid van buitenlanders dan nu, maar de stad is nog steeds een handels- en winkelcentrum.
Op zaterdagmiddag maakten we opnamen op twee plaatsen in het centrum, ongeveer tweehonderd meter en een uur van elkaar verwijderd. Lees verder »
