Moeten ouders hun kinderen meer vrij laten?
Veel kinderen worden angstvallig beschermd door hun ouders, schrijft nrc.next vandaag. De markt speelt daarop in: GPS-armbanden, kniebeschermers voor kruipende baby’s, matrassen met ademhalingscontrole.
Ook kinderdagverblijven buigen voor de eisen van ouders. “Hun kind mag alleen gefilterd water drinken. Of het mag niet in de zandbak vanwege de bacteriën. Het mag niet vies worden en liever ook niet vallen”, ontdekte ontwikkelingspsycholoog Steven Pont. Dat is ongezond, stelt hij. “Als een kind niet een keer met een blauwe plek is thuisgekomen, dan is er iets goed mis. Dan heeft in een gewatteerde omgeving geleefd.”
Recent zijn er een aantal boeken verschenen van ouders die een tegenbeweging in gang willen zetten. Ze pleiten voor slow ouderschap: ouders die hun kinderen zoveel mogelijk vrijlaten. Zodat ze lekker kunnen aanrommelen, in zeven sloten tegelijk kunnen lopen of zich eens ouderwets vervelen.
Dat tegengeluid wordt niet in dank afgenomen. Journaliste Lenore Skenazy schreef vorig jaar in The New York Sun dat ze haar zoon van 9 in zijn eentje met de metro had laten gaan. Hij kwam veilig en apetrots thuis, maar Amerika viel over haar heen. Ze kreeg de bijnaam ‘America’s Worst Mom‘. Vandaag verschijnt in de VS haar boek: Freerange Kids. Ofwel: scharrelkinderen. Haar credo is: sluit je kinderen letterlijk buiten, zodat ze wel moeten spelen.
Wat vindt u? Bent u het eens met deze tegenbeweging? Maakt het kinderen echt zelfstandiger als zo af en toe uit een boom vallen, de verkeerde bus nemen of verdwalen in een stad? Of verwijt u deze ouders grove nalatigheid? Wat zijn uw ervaringen met uw stijl van opvoeden, die van anderen en uw eigen jeugd?
maandag 20 april 2009, 14:00 uur
Meer ongevallenpreventie uiterst urgent
De ongevalscijfers bij kinderen en volwassenen zijn volgens betrouwbare onderzoeken extreem hoog en leiden niet zelden tot blijvende geestelijke en lichamelijke gezondheidsschade en zeer hoge maatschappelijke gevolgschade (*1). Bijvoorbeeld kosten van medische behandeling, revalidatie, GGZ, ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid.
Klimongevallen met een harde ondergrond zijn heel gevaarlijk, door de kans op blijvend hoofd-, rug en nekletsel. Ook verkeersongelukken en snij-incidenten scoren heel hoog.
Langdurig pesten komt veel voor in scholen en bedrijven en is een risicofactor voor het ontstaan van langdurige psychische aandoeningen. De gevolgen en omvang van pesten, kindermishandeling en ouderenmishandeling worden vaak ernstig onderschat. Evenals de medische risico’s van overgewicht en te luide muziek in discotheken (blijvende gehoorbeschadiging).
Teveel hygiëne is discutabel. Sommige onderzoeken suggereren dat te weinig blootstelling aan bacteriën op jonge leeftijd het ontstaan van blijvende allergische aandoeningen kan stimuleren.
Verwerk ongevallenpreventie in alle amusementsrogramma’s op radio en tv. Kinderen en volwassenen moeten zeer veel leren over ongevallenpreventie en over ingrijpen bij ongevallen. Bijvoorbeeld verkeersregels, EHBO, herkennen van sociale onveiligheid, waarschuwen van hulpdiensten, brandpreventie, steunen van pestslachtoffers en voorkomen van vechtpartijen, SOA en ongewenste zwangerschappen. Die voorlichting moet op een leuke en motiverende manier gebeuren.
Bewapend met dergelijke kennis kunnen kinderen meer worden vrijgelaten en positieve ervaringen opdoen die hun zelfvertrouwen, levenservaring en vaardigheden vergroten. Dat geeft ook een ontlasting voor hun ouders.
Betrouwbare, heldere en eenduidige overheidsvoorlichting kan voorkomen dat burgers irrationele beslissingen nemen op het gebied van veiligheid en gezondheid. Het filteren van kraanwater bijvoorbeeld is in Nederland volgens betrouwbare onderzoeksinstanties overbodig.
Door het voortdurende bombardement met misleidende commerciële reclame kunnen veel burgers geen duidelijk onderscheid maken tussen misleidende reclame en betrouwbare voorlichting. Veel misleidende reclame-websites doen zich ook bewust voor als betrouwbare voorlichting.
(*1) NEDERLANDSE ONGEVALSCIJFERS JEUGD
http://www.veiligheid.nl/csi/veiligheid.nsf/wwwVwContent/longevalscijfers.htm?opendocument&theme=Kinderen_en_jeugd&topic=Algemeen
maandag 20 april 2009, 14:11 uur
De stelling is absurd. Een zich verantwoordleijk achtende ouder kan hierop ja noch nee zegen. Ouders die hun best doen en van de opvoeding en de zorg voor hun kinderen véél werk maken, voelen zich in deze samenleving tóch al schuldig, tekortschietend en vaak hopeloos opgelaten in allerlei situaties.
Je zult allebei een baan hebben en alles behoorlijk hebben geregeld. Dat laat nóg zoveel uren per etmaal zonder ouderlijk toezicht dat uit een boom vallen zo ongeveer ‘t onschuldigste is wat kan fout gaan! Als je dan ook moete twijfelen, vaak terecht, aan hoe serieus alle “plaatsvervangende toezicht” op jouw kind, of kinderen, hun werk doen, slaat de stress vaak behoorlijk toe.
Uit angst stem je dan uiteraard nee op deze onkiese ja-nee keuze. Uit beduchtheid onverantwoorde3lijk te worden gevonden als je je taken écht hebt gedelegeerd, óók. Een meerderheid van neestemmers op deze stelling is een voospelbare uitkomt. En zegt niets en draagt niets bij tot aanpak van de achterliggende problemen!
Stel ouders niet voor dergelijke, stomme probleemstellingen.
Ouderschap IS continu risico nemen. Ook al vindt je zelf die risico’s onder controle te hebben gebracht. Een kind kan nét een stap vooruit nemen, van de stoep afvallen en door een fietser worden overreden. En dat kan ook gebeuren als de ouder(s) er niet bij zijn. Mijn zoon brak een arm door een bij mij bij het groot vuil aan de weg gezet trapje te gebruiken om iets van een schap in de schuur te pakken! We stonden er misschien 10 meter af en hadden ‘t pas door toen hij begon te gillen. ‘t Gebeurt. We maken er (hij heeft nu zelf 2 zoons) af en toe nog een grap over.
Uiteraard hadden mijn goede ouders na WO II al helemaal geen kans op hun 4 kinderen te letten en zwierven we de hele stad door. Andere tijden.
maandag 20 april 2009, 14:19 uur
Er bestaat een groot verschil tussen kinderen met openbaar vervoer overal maar heensturen en het voorkomen dat kinderen lichte speelblessures oplopen zoals een schram, kapotte knieen of blauwe plekken. Ieder kind is een individu, waarbij de een sneller dingen opneemt dan de ander. Dus moeten verantwoordelijkheden voor een kind per individu worden bekeken. Doordat kinderen buiten spelen en hierbij blessures op lopen krijgt een kind meer weerstand tegen allerlei infektieziekten omdat hij meer weerstand opbouwt. Kinderen moet je ook niet laten “rommelen”. De ouders hebben de verantwoordelijkheid voor het bijsturen, dus ook het opvoeden, van de kinderen. Een standaard opvoeding bestaat niet. Dat is soms afhankelijk van de ouders, maar ook in de eerste plaats van de kinderen.
maandag 20 april 2009, 14:21 uur
Kinderen moeten hun grenzen kunnen onderzoeken. Als een kind zijn grenzen niet kan onderzoeken dan zal het zijn eigen identiteit niet goed kunnen ontwikkelen. Voor elk kind zal deze grens anders liggen en het verschild per onderwerp. Een motorisch begaafd kind kan eerder van een hoge duikplank springen dan een stuntelig kind. Ouders moeten de grens in de gaten houden omdat een kind die niet altijd goed kan zien. Overmoed, verkeerde beoordelingen daar moeten de ouders sturend optreden zodat het kind zijn grenzen leerd kennen zonder al te veel onherstelbare schade op te lopen
Grove nalatigheid is bijvoorbeeld je kind alleen op een bus zetten voor een rid door de stad, omdat de schade die een kind kan worden toegebracht extreem hoog kan zijn en onherstelbaar
maandag 20 april 2009, 14:53 uur
Met stijgende verbazing aanschouw ik de ouders van nu. 25 Jaar geleden waren zij het die alleen naar school fietsten, kilometers heen en terug. In het weekend waren ze daar te vinden waar ouders vooral niet waren.
Zij rijden nu hun kids van en naar school, verenigingen en speeldate’s bij goed gescreende collega-ouders. De paniek als zoonlief van 13 zich niet om het uur meldt leek mij onwerkelijk. Vooral omdat zijn moeder als 12-jarige mijn acht jaar oudere oppas was toen mijn ouders een avondje uit waren.
Ook lijkt de natuur meer dan ooit een plek te zijn waar je gewond, ziek of geestelijk in de war raakt. Wij sprongen slootje en wisten waarom we op 4-jarige leeftijd een zwemdiploma moesten halen. Nu weten ze vooral welke ziektes ze kunnen oplopen, niet hoeveel pijn brandnetels kunnen doen.
De gemakzucht van de ouders, gecombineerd met een overbezorgdheid, zorgt ervoor dat de kids niet buiten komen en met elkaar contact houden via internet. Schrammen en bulten loop je niet op achter de pc en je kleren blijven nog schoon ook! Thuis is veilig en alles daarbuiten is gevaarlijk en eng. Kinderen worden bang gemaakt zodat ze niet meer durven te ontdekken. De wereld is niet enger geworden, we staan het toe enger te zijn.
Jammer alleen dat die pedofiel op internet zich niet meer zo makkelijk laat herkennen als de kinderlokker in mijn tijd. De overbezorgde ouder kijkt natuurlijk mee met het surfende kind, iedere verdachte kleuter als lustcrimineel bestempelend. Zo voorkom je ook het cyberpesten. Leuk, zo spelen terwijl je vader of moeder de hele tijd over je schouder meekijkt. Zal vast mentaal gestaalde koters opleveren.
maandag 20 april 2009, 15:29 uur
Het is begrijpelijk dat je wilt beschermen wat je dierbaar is. De bescherming is uit balans wanneer je bang bent aangelegd of bang bent gemaakt. Helaas zijn we met ons allen steeds banger gemaakt en geworden. Verzekeringen spelen daar op in en maken fantastische winsten omdat we niet is staat zijn een kans op verlies in te schatten op haar echte waarde.
Bescherming en verzekeringen zijn er voor bange mensen. Dappere mensen durven te leven en de realiteit onder ogen te zien. “Amor Fati” oftewel: “Heb lief wat onvermijdelijk is”.
Leren doe je het meest efficiënt door af te leren in plaats van aan te leren. Door blootstelling aan het leven wordt je wijzer. Een betere opvoeding dan meedoen aan het leven bestaat niet.
maandag 20 april 2009, 16:37 uur
Zand schuurt de maag,toch?
Door je mateloos te vervelen kom je vanzelf op leuke ideeen om te spelen.
Mijn zonen wilden graffitti maken!Maar je mag niet op andermans muren verf spuiten!!
Maar ik ben niet van het verbieden.Dus platen hout gekocht en bussen verf.Een paar flinke lappen plastic beschermde mijn gazonnetje en kliederen maar.Graffitti!!Opvoeden is sturen,helpen,zorgen,liefhebben en niet al te moeilijk doen.
maandag 20 april 2009, 16:54 uur
Iedereen heeft in zijn of haar jeugd het recht om ten minste één boomhut te bouwen!
Overbescherming en overregulering tast dit recht aan en andere rechten van kinderen om hun omgeving al spelend op hun eigen manier te ontdekken en te verkennen. En meestal bouw je een boomhut met enkele andere kinderen, waarbij je vanzelf met anderen leert samenwerken.
maandag 20 april 2009, 17:12 uur
Ik ben het ermee eens dat een gedeelte van de ouders hun kinderen meer vrijheid moeten geven. Ik sluit mij dan ook aan bij vele voorgaande reacties (van onder andere) Harm-Jan Kruizenga.
Enige wat ik de huidige ouders wil meegeven is dat je kinderen enig normen- en waarden besef moet meegeven. Een groot verschil met de voorgaande generatie is dat er toen nog veel mensen naar de kerk gingen. Tegenwoordig zien we een terugloop van de kerkgang.
Ik zelf (15 jaar) moet van mijn ouders naar de kerk, waar ik de waardevolle normen- en waarden van het christelijk geloof heb geleerd. Ik geloof welliswaar zelf niet in god, maar hecht wel waarde aan de normen- en waarden. Aangezien de kergang terugloopt, krijgen veel jongeren deze normen- en waarden niet meer mee wat je vervolgens terugziet in hun dagelijks leven.
Normen- en waarden beperken de vrijheden van het kind niet, maar normen- en waarden zorgen ervoor dat vrijheden niet misbruikt worden. Het kan dan ook helemaal geen kwaad om jonge kinderen kennis te laten maken met de (aangepaste kinderversies van de) tien geboden en er dan ook over te praten.
maandag 20 april 2009, 17:38 uur
De balans is wel heel erg doorgeslagen naar ‘Alles Mag’ en ‘Pappie is je beste vrindje’.
Opvoeden betekent; grenzen stellen.
Veel ouders durven dat niet meer…
maandag 20 april 2009, 23:43 uur
Kinderen horen zelf ontdekkingen te doen en daarvan te leren maar wel binnen grenzen. Het is nog geen 10 jaar geleden dat mijn kinderen in het park speelden naast ons huis, salamanders vingen en een race met slakken hielden met de buurt. En ook uit de boom vallen hoorde daarbij. Vervelen deden ze zich nooit en ik ook niet met de was. Maar nu worden de kinderen in hetzelfde park bezig gehouden door moeders, die steeds weer nieuwe spelletjes verzinnen. Ontdekken is er niet meer bij. Daarmee doe je kinderen in de meeste gevallen te kort denk ik.
dinsdag 21 april 2009, 2:17 uur
Goddank ben ik als kind ooit tot hevig bloedens toe in prikkeldraad beland, ben ik regelmatig na school met geschaafde knieën thuisgekomen, en kneusde ik op mijn 4e verjaardag twee tenen toen ik met mijn net gekregen fietsje tegen een paaltje aan reed – hoewel mijn ouders erbij stonden en toezicht hielden.
Ik heb daar veel van geleerd: al minstens 20 keer in mijn leven had ik dood kunnen zijn geweest als ik niet mijn eigen grenzen in een zekere mate van vrijheid had leren kennen en mijn eigen risico-inschattingen had leren maken.
Opgroeien en opvoeden in 2009 in totaal anders dan in de jaren 1950. De mogelijkheden zijn veel groter, maar de gevaren ook. Dat maakt het nog belangrijker om op jonge leeftijd dat prikkeldraad in je knieën te kunnen voelen, en om te leren paaltjes te ontwijken. In de mate van vrijheid die er nu nog bestaat.
dinsdag 21 april 2009, 8:45 uur
En zo gaat dat wanneer we elkaar niet meer kennen, elkaar in persoon niet respecteren, dan is het echt fout om je kindje onbeschermd ‘buiten’ te laten.
Er lopen gefrustreerde mensen buiten.
Kinderen zijn kwetsbaar.
Frustratie zoekt een uitweg.
Kijk, daar is een kind.
Dat kind zal mijn tranen huilen.
En frustratie stelt een daad.
Frustratie vrij vervangbaar door ‘jaloezie’, ‘woede’, ‘verziekte levensdrift’ danwel ”buiten zichzelf geplaatste doodsdrang’ en verzint u er zelf nog maar een paar.
De stommiteit zit ‘um in het of/of denken.
Of je erkent elkaars bijzonderheden en heet een microscoopkijker, of je erkent de grote stromen van wereldbelang voor wereldbevolking en je heet een telescoopkijker. Beide kijkers kunnen elkaars bloed wel drinken. Een niet van realiteitsbesef getuigende tweedeling voor mij.(Men gebruikt andere woorden.. mijn woorden vind ik de lading beter dekkend.)
Het één hoeft het ander niet uit te sluiten.
Je kind beschermen kan op een heel natuurlijke wijze plaatsvinden. Ik bedoel: zonder angst op je kind over te dragen en alertheid is geen angst. Alertheid is goed en gezond en realiteitsbesef hebbend. Alertheid hoef je niet over te dragen, dat heeft je kind van nature al. Je hoeft alertheid in je kind alleen maar niet af te stompen met teveel voeding, teveel slaap, te weinig ervaringen, te weinig tijdscontact met de eigen moeder en het liefst wat mij betreft ook de eigen vader en te weinig tijdscontact met een driedimensionale, sociale! omgeving… te, te te.
Voor moederschap geldt hetzelfde; het zit in ons systeem. Als je zwangert en baart gaat er in je kop een knop om; je hoeft het aldus onstane moederschap alleen maar te volgen; druk het niet dood of weg, door geen tijd te nemen voor je eigen moederschap onder sociale druk, financiële druk of eenzaamheid. Pas op, doof het ‘natuurlijke weten’ , dat in je ontwaakt is door het omgaan van die knop, doof je moederschap niet.
Vecht voor je natuurlijke plek en laat je geen microscoopkijker noemen; dat is een vernauwing van je werkelijke wezenlijke zijn, opgelegd door ‘andere belangendragers’… Hoe anders?
Zo anders, dat jij je kind de natuurlijke alertheid afneemt en jezelf het natuurlijke moederschap.
Zo anders. Vertrouw je medemens op de frustratie, die de huidige omstandigheden in enkelingen, die in aantal groeien en die onze nog niet geprivatiseerde gevangenissen moeten gaan vullen om daar arbeid te verrichten, vertrouw je medemens (kind! en volwassene) op hun groeiende frustratieniveau’s en laat je kind niet in de steek.
God met ons en de moeders met de kinderen.
Zo zij het.
dinsdag 21 april 2009, 10:19 uur
Lui ouderschap of zoals wij dat 10 jaar geleden bedachten: liefdevolle verwaarlozing. Daar teken ik voor. De thee en koekjes staan klaar, Mamma wil best af en toe een potje Stratego spelen maar verder zoeken ze het zelf lekker uit.
We hebben sport en muziekles nu zo geregeld dat ze er zelf naartoe kunnen fietsen, en als mamma moet werken doen ze (12 en 10) dat zelf.
Vervelen doe je op je kamer of bij mooi weer in de tuin. Schaafwonden, gebroken polsen, snijwonden door experimenten met een mes uit de keuken, het kan allemaal gebeuren en hoort er allemaal bij. Mamma of Pappa doen er een pleister op of brengen je naar het ziekenhuis, je tranen worden gedroogd en je krijgt een troostende knuffel, over een week is het over en je hebt weer wat geleerd.
Liefdevolle verwaarlozing is een balans tussen nee zeggen en ruimte geven: de ruimte zit tussen de (strenge) regels.
Basisregel 1 is: je mag anderen niet tot last zijn door wat je zegt of wat je doet. Regel 2: op de afgesproken tijd weer thuis. Regel 3: als je ergens naar binnen gaat eerst bellen.
dinsdag 21 april 2009, 11:39 uur
Door schade en schande wordt men wijs.
Wil men levenswijs worden, dan lukt dat nooit zonder blauwe plekken of andere ongelukjes.
Het zijn eerder de ouders die angsten hebben, dan de kinderen zelf; dus worden de kinderen teveel beschermd. Voor een kind, dat valt, geldt dat de hoogte van de val beperkt is: een kind is immers kleiner en een val met het hoofd op de grond zal alleen al daarom minder erg zijn, dan een val met het hoofd op de grond van een volwassene.
Daarnaast wordt ook vergeten, dat kinderen zelf gevaren gaan opzoeken: hoe meer deze gevaren voorkomen gaan worden, des te groter blijven de gevaren die ze dan gaan opzoeken. Zelf vond ik het vroeger spannend, om, net voordat de bus stopte, eruit te springen: het ergste was een schaafwondje. Nu kan dat niet meer (de deuren kunnen pas open als de bus gestopt is). Ik denk, dat ik in de huidige, overbeschermde tijd de gevaren van drugsgebruik -als een der weinige overblijvende gevaren- zou gaan opzoeken.
Ook is het coachen van je kinderen door deze gevaren een meer arbeidsintensieve taak, dan het opsluiten in een gevaarloze omgeveing. Het insluiten van de “kids” wordt als een grote opgave en opoffering gebracht, maar komt deels gewoon uit gemakszucht.
dinsdag 21 april 2009, 14:00 uur
Ik prijs de ´tegenbeweging´´. Het gezond verstand gaat dan kennelijk toch nog winnen. Opgroeiend langs diepe zeehavens en pas in de vijfde klas ´schoolzwemmen´ gekregen, voel ik mij het levende bewijs dat voorzichtigheid je dagelijks ingepeperd moet worden, maar dat je zelf daarin ervaring op moet doen. Geen boom te hoog; geen richel te smal, geen fiets te snel; vallen , opstaan, wegrennen, het is me al een leven lang een genoegen dat ik deze vaardigheden, met alle lichamelijke ongemakken van dien, me eigen heb weten te maken.
Het geeft je die tinteling hoog in je ruggengraat, die je alertheid voor gevaar meteen doet stijgen.
En het heeft mij geleerd respect te hebben voor de basis elementen; water; vuur en aarde.
Dit respect heb ik primair op mijn kinderen getracht over te brengen. De rest bleken ze zelf aan te kunnen. Waarom dat nu niet meer zou kunnen, heeft mij tot op heden altijd verbaasd. Vandaar mijn gelukkige gevoel, dat er eindelijk een ´tegengeluid´ waarneembaar is.
woensdag 22 april 2009, 0:55 uur
Voor kinderen moet het leven een avontuur (kunnen) zijn.
Helaas is de wereld voor een deel veranderd in een gekkenhuis.
De verdeeldheid en het gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel bij ouders en opvoeders, maar óók bij bestuurders, is een grote factor.
Zelf ontdekken is een sterk vormende component, die ten goede werkt voor de toekomst…
Maar om dat mogelijk te maken moeten we er met z’n allen de schouders onder zetten!
Dit houdt in: unaniem foute ideeën en gedrag afzweren, en niet alleen dat, maar ze ook blokkeren…
woensdag 22 april 2009, 2:24 uur
Wat hebben ouders aan kinderen vrij laten als je als tiener niet eens gezellig mag samenscholen en wat ‘klooien’ op de hoek, het park of het winkelcentrum? Het is juist de regering die veel meer vrij moet laten ipv de mosquito, avondklok en pepperspray in te zetten op wat weerbarstige jeugd. Je moet er toch niet aan denken dat dit onder Europese regelgeving gaat vallen? Europa is nu al om te geeuwen. Europa wordt steeds kleiner, burgerlijker, euronationalistischer. Eerder was Europa nog spannend en moest er gewisseld worden bij de grens en dan betrad je ‘het buitenland’. Toen Nederland nog een ‘land’ was leek Nederland veel groter. Wereldland! NU reis je door Europa zo’n beetje van de ene ‘provincie’ naar de andere, met altijd maar dat eurogeld. Die dure eenheidsworst is een lelijke Zalmstreek geweest en kost ons ongevraagd (!) al jaren de eenheidskop. Mocht u hier en daar een onbemand heli-tje horen ronken in de lucht weet dan dat er marihuana wordt gezocht nog even en dan wordend wij gezocht! Het is niet verantwoord meer om kinderen te baren in deze steeds enger wordende politiestaat. En als de jeugd staat voor reactie 9 dan is het einde zoek! Enfin, ik heb heimwee naar dat toffe Nederland, waar studenten nog op de barricade gingen en de jeugd ons een spiegel voorhield. Wie houdt wie nog wakker? “Meneer de president slaap zacht”? Ook de Boudewijnen lijken uitgestorven en de media doen hun verhaal over een verloren land. Uitgeblust van jong tot oud en de vrijheid aan Balkenendebanden en Europa op z’n smalst.
woensdag 22 april 2009, 12:57 uur
Eigenlijk is het vreemd. We leven in een tijd van liberaal gedachtegoed waarbij iedereen geacht wordt eigen verantwoordelijkheid te nemen. Hoe kan het dan bestaan dat ouders het tegenovergestelde doen door hun kinderen zodanig te (willen) beschermen dat zij niet in staat gesteld worden eigen verantwoordelijkheid te leren? Eigen verantwoordelijkheid leren kinderen van ouders en maatschappij door grenzen te stellen en los te laten en te laten ondervinden.
We leven ook in een tijd waarin de angst regeert. Alles moet voorkomen worden. En zo is er een samenspel ontstaan tussen liberaal doorgeschoten kapitalistisch gedachtegoed waarbij de commercie overhand krijgt bij de opvoeding van kinderen. En waarbij ouders niet meer weten wat verantwoordelijkheid nemen nu eigenlijk inhoudt. Men veronderstelt verantwoordelijkheid te nemen door hun baby te voorzien van kniebeschermers, hun kinderen spelen in de zandbak te onthouden, via een mobieltje op 7-jarige leeftijd bereikbaarheid af te dwingen zodat zij nooit ongerust hoeven te zijn.
Hoe moeten kinderen nu leren wat troosten is als er nooit pijn is? Hoe er samen gebouwd en gesocialiseerd kan worden met losse fundamenten zoals zand? En hoe je verantwoordelijkheid neemt door af te spreken wanneer je bereikbaar bent en je aan afspraken te houden? Wat er vooral geleerd wordt is hufterigheid. Alles moet vanzelf gaan met behulp van door de commercie aangereikte hulpmiddelen, waardoor niemand meer werkelijk verantwoordelijkheid nemen van elkaar leert en/of zich op gezonde wijze medeverantwoordelijk voelt binnen een maatschappij.
Ik ben opgegroeid in de spruitjestijd. Toen geluk nog heel gewoon was.
Wat is wijsheid?
donderdag 23 april 2009, 0:02 uur
In dit forum leer je ook jezelf kennen, dat ik had niet voor mogelijk gehouden. In analogie aan Leonore Skenazy ben ik dus voor veel mensen een slechte vader. Je laat je dochtertje van 10 toch niet moederziel alleen met de metro gaan, in een vreemde stad nog wel, in Parijs. Ik zie het gezicht van John Nivard al voor me. Grove nalatigheid, dat doe je je kind toch niet aan? En als ze dat zelf wilt? Het was n.b. ook nog in de tijd dat er geen euro’s waren, wat dat betekende voor kinderen kunt u elders lezen.
We wonen hier vlak bij de Belgische grens. Toen de kinderen nog op school zaten moesten ze een drukke weg over met veel vrachtverkeer, vanwege het inklaringsbureau bij de grens. Levensgevaarlijk was het, daar stel je je kind liever niet bloot aan. Wat een zegen, dat verdrag van Schengen. Ook niet meer dat gelazer met francs, zoals vroeger als je je kinderen om boodschappen stuurde aan de Belgische kant.
Gelukkig hoorden we pas veel later dat onze zoon regelmatig met een vriendje het gangenstelsel van de Cannerberg aan de kant van het Albertkanaal inging. Strikt verboden wegens instortingsgevaar… Het vriendje is inmiddels archeoloog!
Och we waren toch wel bezorgde ouders. Toen we dit huis betrokken lag er nog geen vloerbedekking, dus zorgde mijn vrouw voor kniebeschermers voor onze kleinste. De kinderen zijn inmiddels al lang volwassen en mijn zoon is maar wat blij met de euro gezien al die Belgische, Franse en Duitse klanten…. in onze politiestaat.
donderdag 23 april 2009, 3:39 uur
Ik had wel hele slechte ouders want ik ging als 6-jarige alleen en nog wel lopend naar de lagere school. 20 minuten lopen, dat is wat ouders geboren na 1975 zich niet kunnen voorstellen. Kinderen moeten met de auto worden afgezet. Het is met een soort leedvermaak als ik lees dat allerlei moderne ziektes als allergiën en ADHD welvaartsziekten zijn. Te veel hygiëne, te schoon, geen frisse lucht, altijd de CV aan. Het is jammer dat deze signalen aan de grote meerderheid van de moderne ouders voorbijgaan.
donderdag 23 april 2009, 23:14 uur
#14 Guusta van Gent.
Liefdevolle verwaarlozing. Prachtig begrip.
Een voorwaarde is wel dat een ouder rondhangt samen met de kinderen thuis. Dan hoor je nog eens wat.
Ik denk dat veel van het reguleren van ouders voortkomt omdat alles nu eenmaal “zo moet gaan”.
De kinderen worden in een kalender gewurmd.
Waarom?
Omdat dan verantwoordelijkheden kunnen worden afgewenteld op de betaalde aansprakelijken.
Ouders praten soms niet met hun kinderen. Ze vinden het handiger om ze in een programma te duwen.
Als de ouders echt slecht zijn vertellen ze hun kinderen ook nog wat dat allemaal kost.
Het Calvinisme moet toch ergens heen.
Er is moed voor nodig en tijd natuurlijk om beschikbaar te zijn om alle dolle ideeen van kinderen aan te horen en dan gewoon te vragen hoe het plan eigenlijk in elkaar zit. Dat mogen ze dan vertellen.
Het fijne krijgt U nooit te horen.
Oorzaak, ik ben nogal naief.
Moeder wat vindt U van parachute springen?
Aah dat lijkt me heerlijk, de wind een uitzicht wat nergens anders mogelijk is, prachtig.
Kind gaat dat dus meteen doen een week later.
Het opvoeden van kinderen heeft te maken met zelfbeheersing van de ouders en vooral de interesse van de ouders voor de verandering eens op het tweede plan te zetten.
Wanneer U Uw kinderen opvoedt tot de volgende
“controlfreak” (weet ik geen Nederlands woord voor) zit U een manager te fokken die door iedereen wordt gehaat van niemand medewerking verwacht of krijgt.
Wanneer Uw kinderen bijna mogen verzuipen in een sloot, zomaar door een wals in een weiland worden overreden, zichzelf flink in de vingers snijden met een groot mes, van alle trappen donderen, dan pas bent U een held als U ze niet in een duur hok zet.
Schuldig blijft U altijd.
De neus van een van mijn kinderen (nu 40+) moest onlangs worden uitgebeiteld. Dokter zei” dat is een heel oude blessure” Mijn zoon zei dat dat klopte. 6 Jaar oud onder een wals in April in een weiland.
Dat bedroefde mij wel want we hadden het samen zo goed gedaan. Kind in weiland met gebroken bovenbeen, bovenbeen in helemaal foute positie.
Meteen vragen of hij wist wat er was gebeurd.
Nooit buiten kennis geweest. Mooi.
Hij was in shock. De ambulance reed het weiland in. Twee ambulancemensen zeiden Mevrouw we moeten dit been draaien anders kan hij niet op de plank.
Mijn zoon en ik gingen tellen en ademhalen. We waren daar al goed in. Had ik geleerd op mensendieck.
Zwaar zwetend ambulance personeel wilden mij daarna niet meer kwijt, wilden mij in de ambulance.
Ik zei nee, niet nodig ik heb mijn eigen vervoer nodig en volg U onmiddellijk.
Blijf maar praten tegen dit 6 jarig kind.
Tegen de tijd dat ze waren aangekomen in het Academisch Ziekenhuis was de doopceel gelicht op de hele familie. Er viel nog maar weinig in te vullen. Vaders verjaardag, Moeders verjaardag, adres allemaal al klaar.
Nu heb ik te maken met 5 kleinzonen, de Vaders gedragen zich gedeisd, bewust van hun verantwoording.
Ik weiger me verantwoord te voelen voor wat er allemaal wordt uitgeprobeerd.
Nodig is het wel. Daar zijn de ouders nu voor.
dinsdag 28 april 2009, 16:30 uur
Over vrijlaten van kinderen.
Kleinzoon 4 jr wilde perse de leren riem van de hond meenemen in het bad. Pa vond het geen goed idee omdat de riem dan nat zou worden.
Zoon zei het zadel van Uw fiets wordt toch ook nat?
Wat moet je dan?
Kind is pas 4 jaar maar heeft dus geen probleem een waardig argument te berde te brengen.
Ouders wapent U. Elk niet gefundeerd argument krijgt U vroeger of later voor Uw kiezen.