Artikel 147, het verbod op godslastering, zal vandaag naar alle waarschijnlijkheid uit het Wetboek van Strafrecht gehaald worden. Het besluit zal genomen worden in de ministerraad.

Het verbod is al jaren onderwerp van discussie. De PvdA meent dat gelovigen geen extra bescherming nodig hebben, omdat artikel 137 – over de strafbaarstelling van het beledigen van een groep mensen wegens bepaalde kenmerken – daar al in voorziet. Dat zou artikel 147 “overbodig” maken. Een ruime Kamermeerderheid deelt die opvatting. Critici wijzen er ook op dat het verbod de vrijheid van meningsuiting in de weg staat.

CDA, ChristenUnie en SGP betreuren het voornemen. “Als het klopt, dan gaat er echt een verkeerd signaal van uit. Dit kabinet, met CDA en ChristenUnie, wekt de indruk mee te willen werken aan een verdere secularisatie van het publieke domein”, zei SGP-Kamerlid Van der Staaij.

Hij wijst erop dat minister Hirsch Ballin vorig jaar nog van mening was dat er een duidelijk verschil was tussen de wetsartikelen 147 en 137. Het expliciete verbod op smalende godslastering zou “een belangrijke normstellende functie” hebben.

Wat vindt u? Hecht u, gelovig of niet, aan het verbod op godslastering? Of ziet u het voornemen tot schrappen als een overwinning voor de vrije meningsuiting? De redactie is vooral benieuwd naar de mening van gelovigen: wat doet het met u als uw geloof bespot wordt?

NB: Gaarne in deze discussie uw echte voor- en achternaam gebruiken.

Hij had de afgelopen week een genietende PvdA-leider Wouter Bos op tv gezien, schreef CDA-fractievoorzitter Pieter van Geel dinsdag op zijn weblog. ,,DE bank lijkt wel ZIJN bank geworden. Dit is wat de Engelsen noemen “the joy of ownership”. Op zich is dit geen probleem, maar het mag niet te lang duren”, aldus Van Geel.

Hij besloot de minister te waarschuwen dat hij wel „solide” moet zijn. Tot ergernis van de PvdA, want zo’n waarschuwing impliceert dat Bos dat niet is.

Voor PvdA’ers is het duidelijk: het CDA maakt zich zorgen over de opmars van de PvdA in de peilingen. Bij de PvdA groeit het zelfvertrouwen. De aanval op de soliditeit zien PvdA’ers als waarschuwing van het CDA aan Bos: je moet niet te veel praatjes krijgen.

De actie van de coalitiegenoten van het CDA is het eerste serieuze politieke weerwerk voor Wouter Bos de ‘bankenredder’. Hij doet het goed: het vertrouwen in de minister groeit en de PvdA stijgt sinds tijden weer in de peilingen. En de hele Kamer steunt hem: een minister die een brand blust, moet je niet voor de voeten lopen.

Wat vindt u? Is de kritiek van het CDA op Bos terecht of is de partij te bang dat de minister te populair wordt?

De werkdruk in het voortgezet onderwijs is te hoog. Dat vinden zo’n 400 leraren van middelbare scholen uit heel Nederland. Deze week staken zij. Naast het verlagen van de werkdruk met 3 procent, liggen ook eisen als inschaling naar opleiding en 15 procent loonsverhoging op tafel.

Roeland van Westerop, docent aardrijkskunde op een Goudse scholengemeenschap, staakt niet. Toch gaat ook hij gebukt onder de hoge werkdruk, maar de eisen van de stakers vindt hij te vaag. Als 3 procent minder werkdruk 3 procent minder lesgeven betekent dan past hij. Hij heeft liever 3 procent minder leerlingen.

Hoe druk heeft Westerop het? In nrc.next geeft hij vandaag inzicht in zijn agenda. Een doorsnee week is voor hem 48 uur werken, verdeeld over zes dagen. De meeste tijd gaat op aan de zorg voor leerlingen. Hij heeft er rond de 260: negen klassen. Ouders bellen hem vaak ’s avonds, als je net toetsen wilde gaan nakijken of je lessen ging voorbereiden. Drie keer per jaar zijn er rapportvergaderingen. In zo’n week is er elke dag tot half tien ’s avonds een vergadering.

Even een dag thuiswerken is er niet bij. In het onderwijs moet je altijd voor de klas staan. Je moet fris zijn, 31 leerlingen kijken naar je. Het salaris van Westerop bedraagt 2.470 euro bruto. Dat is 1.883 netto.

Wat vindt u? Staken de leraren terecht? Is hun werkdruk echt te hoog? En hoe zou deze verlaagd moeten worden? De redactie is vooral benieuwd naar ervaringen van docenten of mensen die het voortgezet onderwijs van binnenuit kennen.

De NS doet veel te weinig aan geluidsoverlast van iPods in treinen, vindt Cors van den Brink (59). In nrc.next doet hij vandaag een oproep aan mede-passagiers. “Kom zelf in actie!”

Van den Brink is daar een lichtend voorbeeld van. Wie hem ongevraagd laat meeluisteren, krijgt het dringende verzoek om het volume te temperen. Zo’n vraag levert hem zelden direct het gewenste effect op. Uit ervaring kan hij de volgende conclusies trekken. “Een deel van de aangesprokenen reageert uiterst knorrig. Een kleiner deel zegt dat ik me nergens mee moet bemoeien of reageert onmiddellijk agressief. Maar soms, jawel, herstelt zich de aangename rust die reizen zo prettig kan maken.”

Een dieptepunt in het verzet dat hij sinds een halfjaar pleegt is de scheldkanonnade die hij van een jongen van een jaar of twintig kreeg. “Hij vertelde me op hoge toon dat-ie me helemaal dood ging maken en dat hij daarbij mijn kop van mijn lijf zou hakken. Hij kwam nogal dreigend in mijn richting, maar geen van de medepassagiers reageerde.”

De NS vindt zelf ook dat reizigers verantwoordelijkheid moeten nemen. Op 11 maart 2008 riep NS-directeur Aad Veenman in dagblad De Pers reizigers op om actiever op te treden tegen ordeverstorend gedrag. En dan met name luid bellen. Dat is volgens de Consumentenbond ergernis nummer één in de trein. “Als u ziet hoeveel mensen om een beller heen zitten en hoeveel keer de conducteur voorbijkomt, dan is het het meest effectief als de omgeving dat doet”, zei Veenman tegen de verslaggever.

Deze krant hield eerder dit jaar een enquête onder lezers. John Kivit, directeur van marktonderzoeksbureau Multiscope, concludeerde daaruit dat mensen zich vooral ergeren aan mensen die zich belangrijker vinden dan anderen, en dit uiten door nadrukkelijk aanwezig te zijn. “Dat past ook erg bij de Nederlandse samenleving. Wijk je af van het gemiddelde, in positieve of negatieve zin, dan is daar erg weinig tolerantie voor.” Die houding is lezer Ernst een doorn in het oog. Hij ergert zich aan mensen “die steeds het Nederlandse fatsoen verdedigen”, de zogenaamde “alledaagse frustreerden”.

Wat vindt u? Steunt u Van den Brink in zijn verzet tegen plegers van geluidsoverlast? Voelt u zich aangesproken als hij zegt dat iedereen de andere kant uitkijkt als hij weer eens uitgescholden wordt? Of vindt u dat reizigers als Van den Brink maar de auto moeten nemen als ze in een serene rust van A naar B willen? De redactie is vooral benieuwd naar uw ervaringen in metro, bus, tram en trein.

Een baby van een dag oud is vorige week op last van de kinderrechter overgebracht naar een pleeggezin.

Aanleiding is de brief die MEE, een organisatie voor de begeleiding van mensen met een beperking, schreef aan het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling (AMK). Deze stelde dat er “een groot risico op kindermishandeling” is. Bij de ouders, een vrouw van 27 en een man van 37 uit Geldermalsen, heerst onbegrip. “Denken ze dat wij met dat kindje gaan gooien?”, vraagt de vader. Volgens de moeder is hen medegedeeld dat er met een kindje niet wordt geëxperimenteerd. “Hoe kun je bewijzen dat je voor je kind kunt zorgen?”, vraagt ze zich af.

Concrete aanwijzingen dat het stel niet in staat zou zijn voor het kind te zorgen zijn er ook niet. De psycholoog die voor het besluit van de kinderrechter geraadpleegd is zegt dat “de ervaring leert” dat kinderen van verstandelijk gehandicapte ouders een groot risico lopen op “opvoedingsschade” en “verwaarlozing”.

Tot vorige maand gingen de ouders zonder hulpverlening door het leven. Ze denken met enige begeleiding hun kindje zelf op te kunnen voeden. Ook hun omgeving is daarvan overtuigd. Vandaag hoort de kinderrechter in Arnhem de Raad voor de Kinderbescherming en de ouders. Hij zal besluiten of en hoe lang de baby nog van zijn ouders gescheiden blijft.

NRC-redacteur Joke Mat ging bij hen langs, en beschreef het huishouden van de twee: “Hun rijtjeshuis in Geldermalsen onderscheidt zich niet van de huizen ernaast. Een voortuintje met grind en rododendrons. Een volière in de achtertuin. Binnen is het schoon, ruikt het fris en loopt een poes. Boven staat de kinderkamer klaar. Een wieg met beertjesmotief, Jip en Janneke-gordijnen voor het raam. Rompertjes opgevouwen in de kast, een maxi cosi op de vloer.”

Wat vindt u? Moet het belang van het kind altijd voorop staan? Of heeft de samenleving de morele plicht ervoor te zorgen dat ook verstandelijk gehandicapten kinderen bij zich kunnen houden? De redactie is vooral benieuwd naar uw afwegingen en ervaringen uit de praktijk.

Wie herinnert zich het nog? Begin jaren zeventig begon Wim Drees junior van de politieke partij DS’70 over een restrictief toelatingsbeleid voor gastarbeiders. Hij werd beschuldigd van racisme. Begin jaren negentig probeerde Frits Bolkestein van de VVD de discussie nieuw leven in te blazen. Hij schreef op 12 september 1991 in een artikel in de Volkskrant dat bij de integratie van moslims westerse waarden als richtsnoer moeten dienen.  Hij kreeg weinig bijval. Tien jaar later gaf Paul Scheffer de discussie een vervolg met een artikel over het multiculturele drama in NRC Handelsblad.  Die gedachte werd steeds meer ondersteund en in 2002 behaalde de partij van Pim Fortuyn 26 zetels bij de Tweede Kamerverkiezingen.

In een opiniestuk in NRC Handelsblad betoogt Herman Vuijsje dit weekend dat er sinds de jaren zeventig weinig veranderd is aan de vraag of Nederland voorwaarden mag verbinden aan de vestiging van immigranten en hun houding ten opzichte van de Nederlandse cultuur, maar dat de reacties op de discussie veranderd zijn. Eerst waren die reacties fel vijandig, nu instemmend, schrijft hij. “Daarmee werd een natiebrede ontwikkeling zichtbaar, die met partijpolitiek weinig te maken heeft.” De publieke opinie was in de jaren tachtig links en ging daarna, kwakkelend, naar rechts. Nu is dat voorbij. Nederland is een rustige debater geworden na een dronkenman te zijn geweest.

NRC-columnist Bas Heijne en Rachida Azough hebben een andere visie. Bas Heijne voorspelde vorige week dat het integratiedebat voorbij is. Volgens hem is de doodsklap de kredietcrisis: “Het is nog wat vroeg om te zien hoeveel invloed die zal hebben op de manier waarop Nederlanders tegen de wereld aankijken, maar het zal geen toeval zijn dat het rumoer over Gouda meteen verstomde op het moment dat Fortis dreigde om te vallen.” Het kan nu twee kanten opgaan: of Nederlanders kruipen nog meer in hun schulp omdat ze bang (“Wilders gaat ongetwijfeld zijn best doen”), of ook de afgehaakte kiezer beseft dat Nederland zich niet langer kan afschermen van de grote wereld.

Rachida Azough stelt juist dat een recessie het populisme voedt. En deze week werd volgens haar duidelijk dat de stelling van Bas Heijne niet klopt; de kredietcrisis en de Marokkanen gaan gelijk op.  “Wankele banken en het verdampte miljard spaargeld kregen even nadrukkelijk aandacht als de dertig Mokkie-gezinnen met een straatwaarde van tien miljoen voor de gemeente Gouda.” Zelfs Prem Radhakishun legde op televisie uit dat hij weleens op Wilders zou kunnen stemmen, schrijft Azough.

Wat vindt u? Is dit het einde van het integratiedebat? Is geld belangrijker dan de intergratie van allochtonen? Is de toon zachter omdat we ons realiseren dat we slechts een klein land zijn, afhankelijk van wereldwijde ontwikkelingen? Of laat de aandacht voor ‘incidenten’ in juist Gouda zien dat het integratiedebat is verworden tot navelstaarderij maar nog steeds springlevend is?

Werkgevers beseffen nauwelijks hoeveel moeite een allochtone sollicitant heeft moeten doen om zich te verheffen uit een laaggeschoold milieu. Alle mooie cijfers ten spijt, de baan gaat bij gelijke kwalificaties niet naar Fatima maar naar Femke.

Fatima en Femke zijn twee stereotypen die Margreet van Schie, oprichter van het bureau Islam op de werkvloer, vandaag opvoert in een opiniestuk in nrc.next.

Uit ervaring weet ze dat werkgevers niet zozeer op afkomst, als wel op cv letten. Meisjes als Femke zijn door hun hoogopgeleide ouders gestimuleerd om zich van jongs af aan op allerlei gebieden te ontwikkelen, hebben hobby’s als vioolles of roeien en deden in het buitenland vrijwilligerswerk.

Fatima heeft als scholier vooral zitten blokken. Net als het merendeel van de hoogopgeleide allochtone jongeren is ze een kind van niet geschoolde arbeiders. “Fatima’s wens om naar het VWO te gaan, en daarna zelfs naar de universiteit, werd door haar familie voor kennisgeving aangenomen”, schrijft Van Schie. “Haar ouders waren trots, maar begrepen weinig van alles wat komt kijken bij een studie. Het idee dat er behalve cijfers ook nog andere ervaring van belang is, is hun volkomen onbekend.”

Maakt dit Fatima minder geschikt voor een werkgever dan Femke? Ik heb zo mijn twijfels, zegt Van Schie. “Fatima’s kwaliteiten zijn niet sowieso minder. In het milieu waarin Fatima opgroeit, vergt doorleren het talent om vele horden te kunnen nemen. Kinderen als Fatima redden het niet zonder veel eigen initiatief, doorzettingsvermogen, toekomstgerichtheid, organisatietalent, intelligentie en creativiteit.”

En daarom, zo betoogt Van Schie, moeten bedrijven op zoek gaan naar andere selectiemethode. Een Turkse, Surinaamse of Marokkaanse naam op een cv zou wat haar betreft juist een pré kunnen zijn. Dat zegt namelijk iets over de kandidaat: hij of zij is in staat geweest om op eigen kracht, zonder intellectuele stimulans van de omgeving, een HBO of universiteitsdiploma in de wacht te slepen.

Wat vindt u? Deelt u de opvatting dat gediplomeerde allochtonen harder hebben moeten werken dan hun autochtone medestudenten? En bent u het met Van Schie eens dat werkgevers hun verborgen talenten nauwelijks erkennen? Of vindt u dit maar een kromme redenering en is het aan de allochtone student om bijbaantjes te nemen, vrijwilligerswerk te doen en zich cultureel te ontplooien?

Coffeeshop in Roosendaal

De Brabantse gemeenten Roosendaal en Bergen op Zoom willen zo snel mogelijk alle coffeeshops in hun steden sluiten. De burgemeesters van de twee grenssteden zien geen andere manier om de overlast door drugstoerisme het hoofd te bieden dan te stoppen met gedogen.

Het gedoogbeleid, van kracht sinds 1976,  houdt in dat burgemeesters, politie en Openbaar Ministerie niet optreden tegen de coffeeshops zolang zij geen overlast veroorzaken. De Nijmeegse hoogleraar overheid en onderneming Bruno van Ravels zegt dat in het geval van Roosendaal en Bergen op Zoom opschorting van het gedoogbeleid dus mogelijk is.

Wat vindt u? Hebben we te maken met een probleem dat, bij instandhouding van het gedoogbeleid, alleen maar verplaatst kan worden en niet opgelost? Ligt dus de uitweg in het opschorten -landelijk- van het gedoogbeleid? Of is ons softdrugsbeleid inmiddels onvervreemdbaar Nederlands en moet er gezocht worden naar een oplossing binnen de praktijk van gedogen?

Voor het eerst is in Nederland iemand veroordeeld voor diefstal in een internetcommunity. Twee jongens van 14 en 15 kregen gisteren werkstraffen opgelegd van 200 en 160 uur, nadat ze vorig jaar met geweld een 13-jarige klasgenoot dwongen zijn virtuele eigendommen af te staan.

Het ging om een virtueel amulet en masker in het internetspel Runescape. De klappen die hij kreeg waren daarentegen wel echt. Opmerkelijk is dat de rechter niet alleen de mishandeling heeft bestraft, maar ook de diefstal. Volgens hem zijn het amulet en het masker, bestaande uit pixels, ook gewoon goederen in de zin van art. 310 van het Wetboek van Strafrecht.

Corien Prins, hoogleraar recht en informatisering aan de Universiteit van Tilburg, zette in NRC Handelsblad toch wat kanttekeningen bij de uitspraak. De waarde van een virtueel masker is moeilijk te bepalen, zegt ze. Ook vindt ze dat de rechter zich moet verdiepen in de regels van het computerspel. „Soms is stelen een onderdeel van een spel. Dan is de diefstal niet wederrechtelijk. De rechter moet dus ook kijken naar de regels in de wereld van het spel.”

Wat vindt u? Ziet u de uitspraak als een teken dat de rechtspraak ook met zijn tijd mee gaat? Of bent u van mening dat rechters zich verre moeten houden van wat er computerspelletjes gebeurt? De redactie is vooral benieuwd naar ervaringen van spelers: hoeveel moeite kost het bijvoorbeeld om eigendommen in zo’n spel te verwerven of te vervaardigen? En heeft een beroving in een zogenaamd massively multiplayer online role-playing game (MMORPG) dezelfde (emotionele) impact als een straatroof?

Ontpolderen is „verreweg de beste” methode om de natuur in de Westerschelde te herstellen. Het Rijk moet niet schuwen de voor landbouw gebruikte Hertogin Hedwigepolder in Zeeuws-Vlaanderen te onteigenen.

Dat adviseert de Commissie Natuurherstel Westerschelde. De commissie, onder leiding van VVD’er Ed Nijpels, was op verzoek van de Tweede Kamer ingesteld om een uitweg te formuleren uit de impasse die was ontstaan over de kwestie.

Download hier het adviesrapport van de commissie. Lees hier het interview met Ed Nijpels.

Wat vindt u van dit plan? De redactie is vooral benieuwd naar reacties van mensen die het gebied kennen.