Na milieu, heeft de VVD binnen één week ook ‘de verheffing van de onderklasse’ als thema geclaimd. Ditmaal in haar nieuwe beginselverklaring.

“Dat heb ik expres gedaan”, zegt VVD-leider Mark Rutte vandaag in NRC Handelsblad. “Beetje provoceren. Ik wil dat PvdA’ers denken: hé gaan ze er met mijn vlag vandoor.”

Over die zogenaamde verheffing van de onderklasse heeft Rutte wel uitgesproken liberale opvattingen. Mensen moeten op eigen benen leren staan, de staat is geen geluksmachine en afhankelijkheid van de overheid moet voorkomen worden. “De VVD spreekt zich uit voor de hardwerkende Nederlander. Voor vakmensen en voor wie het lef heeft een eigen bedrijfje te beginnen.”

In de nieuwe beginselen vallen twee statements op. De aangekondigde “strijd tegen de dictatuur voor de meerderheid” is er daar één van. Hiermee bedoelt Rutte dat de meerderheid rekening moet houden met individuele opvattingen en met opvattingen van minderheidsgroeperingen.

Het tweede uitgangspunt, “tegen de terreur van de middelmaat”, behelst een breder ideaal: mensen moeten een “buitengewoon” leven kunnen leiden, excelleren en daar geprezen voor worden. De VVD wil ook af van het idee dat de staat verantwoordelijk is voor “jouw en mijn geluk”. En van het idee dat er een samenleving zou zijn met nul risico. “Dat leidt tot een duffer Nederland.” Over de prestaties van de overheid is Rutte kritisch: die moet niet teveel willen regelen en teveel beloven. Dat werkt alleen maar halfslachtigheid in de hand. In het klimaatdebat moet het volgens Rutte bijvoorbeeld niet gaan over te grote auto’s (”betuttelend GroenLinks-geleuter”), maar over innovatieve initiatieven die er echt toe doen.

Mark Rutte omschrijft de toon van zijn manifest als “modern en optimistisch”.

Wat vindt u? Zal dit de VVD een uniek profiel geven? Heeft u een idee wat voor concrete consequenties deze verklaring kan hebben in geval van regeringsdeelname?

De zomervakantie voor schoolgaande kinderen kan best wat korter. Voor ouders is het namelijk heel lastig om oppas te regelen wanneer ze zelf weer aan het werk moeten. Bovendien kampen werkgevers in de zomer met een chronisch tekort aan personeel.

Dat stelde Dominic Schrijer, wethouder Sociale Zaken (PvdA), gisteren op de opiniepagina in NRC Handelsblad. Voor de kinderen is het zo erg nog niet, denkt Schrijer. “De ervaring leert dat ze het na een paar weken juist wel weer prettig vinden de dagelijkse structuur weer op te pakken en hun schoolkameraadjes te zien.”

Schrijer is zich er van bewust dat leraren weinig animo zullen hebben voor haar plan. Toen minister Plasterk (Onderwijs, PvdA) in 2006 een vergelijkbaar voorstel deed, kreeg hij een storm van kritiek over zich heen. De lange vakanties waren nodig zodat zij konden bijkomen van de lange en intensieve werkweken en bovendien werden ze al langere tijd onderbetaald, zo werd te kennen gegeven.

Maar Schrijer zegt daar niet gevoelig voor te zijn. “Wordt het nu niet eens tijd dat het onderwijs iets terug gaat doen voor schoolgaande kinderen, hun werkende ouders en ondernemend Nederland?”, vraagt ze zich af. Vier weken zomervakantie voor leerlingen van de basisschool en zes weken voor de middelbare scholieren is wat Schrijer betreft meer dan genoeg.

Wat vindt u? Bent u het met Schrijer eens dat het onderwijs werkende ouders niet moet opzadelen met vakantie vierende kinderen?

De VVD en de PVV willen opheldering over de rol die minister Cramer (VROM, PvdA) heeft gespeeld bij de publicatie van gestolen stukken uit het ministerie van Economische Zaken.

De inbraak, die Wijnand Duyvendak zijn politieke carrière kostte, raakt sinds gisteren namelijk ook de bewindsvrouw.

De naam van de minister komt – hoewel gespeld met een ‘k’ – voor op een advertentie in de Volkskrant van 1986. Daarin verklaren 178 personen en organisaties dat zij de opdrachtgever van Bluf! zijn, het actieblad waarin de gestolen stukken gepubliceerd werden.

De ondertekenaars wilden met hun ‘bekentenis’ vervolging van Bluf! voorkomen. Justitie onderzocht destijds opruiing en poging tot uitlokking van inbraak en diefstal door de onbekende redactie, waar Duyvendak deel vanuit maakte.

Website Geenstijl.nl dook, net als bij Duyvendak, meteen op de zaak. “Twaalf dagen na het aftreden van milieuterrorist Wijnand Duyvendank komt nu naar buiten dat er nòg een rotte appel op het Haagse pluche zit”, schreef een redacteur. In het bericht is een ‘wie-is-wie’-lijst opgenomen. Een “speciale vermelding” krijgt Maarten van Poelgeest, die omschreven wordt als “Wethouder Pro-Kraken voor Groenlinks in de gemeente Amsterdam”.

Ook veel bekende journalisten en publicisten blijken op de lijst te staan, waaronder Geert Mak en Gerard van Westerloo. Laatstgenoemde schrijft vanmiddag op de opiniepagina in NRC Handelsblad over zijn actieverleden.

Wat vindt u? Is het terecht dat politici hun actieverleden nagedragen wordt? Of bent u van mening dat we mensen die inmiddels hun wilde haren verloren hebben niet meer moeten lastigvallen met moeilijke vragen over hun actieverleden? Moeten we, zoals GroenLinks-leider Femke Halsema zei, inzien dat “sommige mensen wijzer worden als ze ouder worden”?

Kraken is een misdrijf waarop een gevangenisstraf moet staan. Dat is de strekking van het initiatiefwetsvoorstel ‘Kraken en leegstand’ van de Tweede Kamerfracties CDA, ChristenUnie en VVD.

Momenteel geldt alleen een kraakverbod gedurende de eerste twaalf maanden dat een pand leegstaat. Het kabinet-Balkenende II (CDA, VVD en D66) heeft overigens al in 2006 besloten kraken onder alle omstandigheden strafbaar te stellen, maar van een wettelijk verbod kwam het maar niet.

Het nieuwe initiatiefwetsvoorstel van de Kamerfracties plaatst het kraken nadrukkelijk in de criminele sfeer. Kraken wordt onder geen enkele omstandigheid meer toegestaan. Als er ook sprake is van geweld en vernieling, kan de straf voor krakers oplopen tot 2 jaar en 8 maanden cel, zo staat in de initiatiefwet.

Wel benadrukt Arie Slob (ChristenUnie) dat de wet ook voorziet in een actief leegstandsbeheer. Gemeenten kunnen dan makkelijker over leegstaande panden beschikken door er bijvoorbeeld huurders in te zetten. Ook kunnen ze eigenaren van bedrijfspanden die langer dan een jaar leegstaan, verplichten huurders te accepteren. De lokale overheden worden echter niet verplicht iets aan de leegstand te doen, ze krijgen alleen de mogelijkheid.

De kraakbeweging zelf vindt die actieve leegstandsbestrijding nogal tandeloos; er komt alleen een soort rapportageplicht. Slob: „Maar gemeenten hebben in ieder geval niet langer een excuus om niets aan leegstand te doen.”

Wat vindt u? Ziet u kraken ook als een vorm van eigenrichting die strijdig is met het eigendomsrecht? Of bent u van mening dat kraken een effectieve stok achter de deur is voor eigenaren die hun panden in tijden van woningnood zomaar ongebruikt laten?

Hij zou alles hebben wat Obama mist. Buitenlandervaring, voetsporen in Washington en wortels in het milieu van de blanke, laaggeschoolde arbeiders.

Joe Biden, de zaterdag naar voren geschoven running mate van presidentskandidaat Barack Obama, geldt als het recept tegen de kritiek dat Obama te onervaren zou zijn.

Zijn CV is in ieder geval indrukwekkend. Biden is 36 jaar senator, voorzitter van de commissie voor buitenlandse zaken en oud-voorzitter van de commissie voor justitie.

De zesenzestigjarige Rooms-katholieke Democraat zou vooral het electoraat – the white working class – van Hillary Clinton voor zich kunnen winnen.

Toch valt er nog wel wat aan de keuze van Obama af te dingen. Hij kan het beeld oproepen dat hij met Biden zijn eigen tekortkomingen onderstreept. En waar Obama altijd tegen de inval in Irak is geweest, stemde Biden in 2003 voor. Verder staat Biden bekend als een praatgraag figuur die zich gemakkelijk verslikt in zijn eigen woorden. Wat ook opmerkelijk mag heten, is zijn vriendschap met de Republikeinse kandidaat John McCain.

Wat vindt u? Zal Biden het geheime wapen tegen McCain blijken? Of denkt u dat Obama naast Biden pas echt onervaren lijkt.

Een dag na het onverwachte succes van de waterpoloploeg wonnen gisteren de hockeydames hun olympische finale. Opmerkelijk is dat beide vrouwenteams op weg naar Peking voor een belangrijk deel dezelfde begeleiders kregen: inspanningsfysioloog Jos Geijsel en sportpsycholoog Rico Schuijers, schrijft NRC Handelsblad vandaag:

‘Zowel bondscoach Robin van Galen van de waterpoloploeg als Marc Lammers betrok het tweetal nadrukkelijk bij de olympische successen. Beide ploegen waren topfit, vormden een hechte eenheid en waren hun tegenstanders mentaal op de beslissende momenten de baas. Dat is niet vanzelfsprekend bij Nederlandse sportploegen.’

In de eerste week van de Spelen stelden de Nederlandse sporters teleur. Baanwielrenner Theo Bos, favoriet op drie onderdelen, gaf toe ,,heel gespannen” te zijn. Ook judoka Carola Uilenhoed liet zich in soortgelijke termen uit. En zwemster Marleen Veldhuis liet zich op de 100 meter uit haar concentratie brengen door het Chinese publiek.

Op de website van de Volkskrant zegt sportpsycholoog Schuijers dat het hem opvalt dat de verwachte medailles niet gewonnen worden en dat verrassingen op deze Spelen overheersen. “Ik had het er met een Russische collega over. Een groot thema in de sportpsychologie is hoe je om moet gaan met verwachtingen”, aldus Schuijers.

Onder meer de Chinese en de Amerikaanse ploegen beschikken over ruime psychologische ondersteuning. Om de zenuwen de baas te blijiven, hebben de Chinezen sportpsychologen, Yoga- en Qigongleraren ingehuurd, schreef NRC-correspondente Bettine Vriesekoop op haar weblog.

Maar tegen AD Sportwereld zei chef de mission Charles van Commenée dat de psychologische voorbereiding van een deelnemer afgerond zijn, voordat hij vertrekt. Dat in de olympische begeleidingsgroep van NOC*NSF geen sportpsycholoog is opgenomen, heeft geen gevolgen gehad voor de prestaties, vond van Commenée.

Wat vindt u? Moet de gehele Nederlandse afvaardiging op de volgende Olympische Spelen ondersteund worden door sportpsychologen? Of moet de oorzaak van de teleurstellende prestaties van de favorieten ergens anders worden gezocht?

De kraan dichtdraaien tijdens het tandenpoetsen, vieze auto’s weren uit het Amsterdamse stadscentrum: daarmee red je het milieu niet, zegt VVD-leider Mark Rutte vandaag in Trouw.

Dat is volgens hem allemaal symboolpolitiek van links. Hij wijst erop dat in Borneo honderden vierkante kilometers oerwoud in brand staan. “Goed voor zo’n 15 procent van de wereldwijde CO2-uitstoot.” Een deel van het ontwikkelingsgeld zou daarom moeten gaan naar bestrijding van die branden.

Met deze uitspraken geeft Rutte een voorzetje voor wat hij een “groenrechtse milieuagenda” noemt. In consuminderen gelooft hij niet. Niet de burger, maar de overheid moet volgens hem haar verantwoordelijkheid nemen. Die kan grotere slagen maken, bijvoorbeeld met kernenergie. “Wat beter is dan kolen en efficiënter dan wind- en zonne-energie.”

Hetzelfde geldt voor de CO2-uitstoot van auto’s. De overheid moet volgens Rutte de mensen niet uit de auto jagen, maar zorgen dat de industrie investeert in schonere auto’s. Hij zet zijn kaarten op een vrijwillige inzet van het bedrijfsleven. “Bedrijven hebben dat geld zelf wel.”

Ook waakt Rutte ervoor dat milieumaatregelen de concurrentiepositie niet verslechteren. Maatregelen moeten bij voorkeur in Europees of mondiaal verband genomen worden.

De VVD hoopt haar ‘groenrechtse agenda’ klaar te hebben voordat de Tweede Kamer dit najaar de nieuwste milieubegroting behandelt. Op milieugebied wil de partij zo een succesvolle tegenhanger worden van de linkse partijen die “het klimaatprobleem claimen”.

De VVD-leider heeft zich laten inspireren door Arnold Schwarzenegger, gouverneur van Californië, en de Britse conservatieve leider David Cameron. Die twee zouden het milieubeleid “populair” hebben gemaakt.

Groene stroom, bijvoorbeeld, daar moeten bedrijven volgens Rutte niet uit liefdadigheid op overstappen, maar omdat het commercieel interessant is.

Wat vindt u? Denkt u dat Rutte met dit verhaal een snaar kan raken bij zijn achterban? Of zal hij hiermee alleen potentiële kiezers van zich verwijderen? En hoe denkt u er zelf over: zal de ‘groenrechtse agenda’ effectiever zijn dan de linkse?

Na het homohuwelijk zou Nederland ook het polygame huwelijk moeten invoeren. Dan zijn de rechten van betrokken mannen, vrouwen en kinderen ten minste goed geregeld. Dat is, zo schrijft Ageeth Veenemans, de taak van de overheid.

Veenemans onderhoudt een liefdesrelatie met twee mannen. Vandaag haakt ze in NRC Handelsblad in op het rumoer over polygamie. Zaterdag schreef deze krant namelijk dat in Nederland jaarlijks tientallen polygame huwelijken worden geregistreerd. Het zou gaan om huwelijken tussen niet-Nederlandse partners uit landen waar ‘veelwijverij’ niet verboden is, zoals Marokko.

De VVD en Leefbaar Rotterdam vinden de registratie – dus erkenning – ervan ontoelaatbaar. Enerzijds omdat een polygaam huwelijk tussen Nederlanders verboden is. Anderzijds omdat het ‘de gelijkwaardigheid van man en vrouw’ geweld aan zou doen. Het zou vooral vrouwen in een minderwaardige positie plaatsen en schijnhuwelijken in de hand werken.

Veenemans brengt daar tegenin dat polygamie, ook wel polyamorie genaamd, in sommige gevallen een alternatief kan zijn voor scheiding. “Het heeft mijn eigen huwelijk gered en ik ben dankbaar dat ik nog steeds samen met mijn echtgenoot de zorg voor onze drie kinderen deel.” Ze schrijft dat veel mensen in hun leven te maken krijgen met liefdesgevoelens voor meer dan één persoon. “Met de monogamie als enige norm is dit veelal onbespreekbaar. Stiekem vreemdgaan vindt daarom op grote schaal plaats.” Meer ruimte voor meervoudige liefde zal leiden tot minder scheidingen, is haar stellige overtuiging. “Waarom zou een overheid dit willen verbieden?”

Het is ook een niet te onderkennen trend, stelt Veenemans die hierover het boek ‘Ik hou van twee mannen. Polyamorie, liefhebben zonder grenzen’ schreef. In haar opiniestuk citeert ze trendwatcher Adjiedj Bakas. “We verwachten te veel van onze partner. Geen wonder dat er zoveel huwelijken op de klippen lopen. Bovendien worden we straks allemaal honderdtwintig jaar, waardoor we honderd jaar met dezelfde partner zitten opgescheept. Het kan niet anders of we gaan ons stierlijk vervelen. Over tien jaar pakken we het slimmer aan. Dan nemen we een getatoeëerde bouwvakker voor de seks, een vent in krijtstreep voor de economische zekerheid en een leuke nicht om mee te gaan shoppen.”

Op dit opiniestuk, dat eerder in nrc.next verscheen, reageerde Jean Klare uit Deventer. De lezer stelt dat mensen als Agheeth Veenemans geen relaties aan gaan, maar hun naasten “consumeren als product”. Dat is opportunisme, aldus Klare.

Wat vindt u? Moet de overheid het polygame huwelijk invoeren? Wat zijn uw voor- of tegenargumenten?

De rente op de hypotheekmarkt is gestegen tot gemiddeld ruim boven de 6 procent. Naar schatting honderdduizenden Nederlandse huizenbezitters, die in 2003 een hypotheek afsloten, krijgen de komende jaren een forse financiële tegenvaller te verwerken. Hun rentevaste periode loopt binnenkort af.

“5 jaar geleden kocht mijn zoon (toen 22 jaar) een huis. Het afsluiten van een hypotheek was niet gemakkelijk maar is wel gelukt. Nu loopt zijn rentevaste periode (4,2 procent) af en moeten er nieuwe afspraken worden gemaakt. [...] Bij niemand anders dan zijn huidige bank kan hij terecht omdat hij op zijn inkomen het hypotheekbedrag nergens meer kan lenen.”

De zoon is dus veroordeeld tot zijn eigen bank. De bank vraagt jaarlijks 6,3 procent rente voor de overgesloten hypotheek. De vader: “Hij zal nu per saldo 150 euro NETTO PER MAAND !!! extra moeten gaan betalen.”

Hoe kon dit probleem ontstaan? Het jaar 2002 was het laatste jaar dat hypotheekverstrekkers voor hypotheken met een looptijd tot 5 jaar die onder de Nationale Hypotheekgarantie vielen, een rentepercentage moesten rekenen van 6 procent – ongeacht de werkelijke rente op dat moment. In 2003 werd die veiligheidsmaatregel opgeheven.

Inmiddels is de rente op de hypotheekmarkt gestegen tot gemiddeld ruim boven de 6 procent. En juist nu loopt van een groot deel van de hypotheeknemers uit 2003 de rentevaste periode voor het eerst af. Het idee was dat de inkomens in de komende jaren wel zullen stijgen, net als de waarde van het huis. Daardoor kan de hypotheek later makkelijker gedragen worden, zo denken velen.

Normaal gesproken klopt die redenering redelijk. Maar juist nu wreekt zich een ernstige marktverstoring die in 2003 optrad.

Voor honderdduizenden mensen geldt dus hetzelfde als voor de zoon van de boze vader uit de lezersbrief. Zij zullen er de komende tijd achter komen dat ze tot honderden euro’s per maand meer kwijt zijn voor een vernieuwde hypotheek op hetzelfde huis.

Herkent u dit probleem? De redactie is benieuwd naar uw eigen ervaringen.

Het beeld van de kasplant na reanimatie is in zijn algemeenheid volstrekt onjuist, schrijft Ruud Koster vandaag op de opiniepagina in NRC Handelsblad.

Wel erkent hij dat het soms voorkomt dat een patiënt er zo slecht aan toe is, dat het beter was geweest als de reanimatie niet was gelukt. “Dat is echter een uitzondering op de regel. Die regel is, dat de vooruitzichten bij een geslaagde reanimatie niet slecht zijn en dat die ook opgaat voor de oudere in het verzorgingshuis.”

Koster is cardioloog en baseert zijn uitspraken op psychologisch en cognitief onderzoek bij diegenen die een reanimatie overleefden. Nog een reden om te reanimeren bij mensen met slechte vooruitzichten vindt hij de gelegenheid die aan familieleden wordt gegeven om afscheid te nemen. “Als de reanimatie niet slaagt, overlijdt de persoon snel of na enkele dagen, maar hij heeft er geen weet van en lijdt niet.” De familie heeft in die dagen nog wel tijd om afscheid te nemen.

Het zit de cardioloog dwars dat bij verpleeghuizen een ‘nee, tenzij’-beleid geldt. Patiënten en / of familieleden moeten dus expliciet aangegeven dat reanimatie gewenst is. Maar hij maakt zich pas echt druk om verzorgingshuizen die dit beleid willen voeren. De directie van het St. Pieters en Bloklands Gasthuis maakte die keuze, maar heeft dit beleid opgeschort nadat de Inspectie voor de Gezondheidszorg een onderzoek aankondigde.

De CDA stelde, bij monde van Ans Willemse, dat een ‘nee tenzij’-beleid indruist tegen het uitgangspunt dat iedereen recht heeft op medische behandeling. Een ‘ja, mits’-beleid, dat moet volgens haar het uitgangspunt zijn. CDA’er Pieter Omtzigt vindt het een kwalijke zaak. “In verzorgingshuizen is sprake van lichtere beperkingen. Het is bizar om daar dit principe te hanteren.”

Directeur Hans Olgers van het Bloklands Gasthuis verklaart echter dat hij zorgvuldig heeft gehandeld. “Wij wilden in kaart brengen wat onze bewoners willen, zodat dat in hun dossier wordt opgenomen. We hebben dat besproken met de cliëntenraad en juridisch advies ingewonnen. Niemand had er problemen mee, totdat één familielid naar de pers stapte.”

Hij krijgt bijval van Miel Ribbe, hoogleraar verpleeghuisgeneeskunde aan het VUmc in Amsterdam. Hij vindt een ‘nee tenzij’ niet verkeerd, zolang dat beleid maar kenbaar wordt gemaakt. “Dan nog blijft het een zaak van arts en patiënt voor welk beleid gekozen wordt.”

Wat vindt u? Heeft u begrip voor de keuze van Hans Olgers, de directeur van het verzorgingshuis? Of zit u op de lijn van Ruud Koster, en bent u van mening dat zelfs bij verpleeghuizen het ‘nee tenzij’-beleid ter discussie gesteld moet worden? De redactie is ook en vooral benieuwd naar persoonlijke verhalen. Voor welke dilemma’s u staat of heeft gestaan. Of hoe u zou handelen als het ooit zover komt, bij uzelf of bij een familielid.