Aan GroenLinks kleeft het imago van een partij van stadse intellectuelen en linkse technocraten. Sinds de derde verkiezingsnederlaag op rij, in 2006, wordt intensief over de koers gepraat binnen de partij. Onder de 23.000 leden zijn er die vinden dat de toon wel wat harder mag, zo staat vandaag in NRC Handelsblad. “Idealistisch blijven, maar minder genuanceerd zijn”, zegt Bircan Bozbey, fractievoorzitter van GroenLinks in Den Haag. Het kan veel volkser, vindt zij. “Een visie hebben en die van de daken schreeuwen,” vraagt Tsjalling Swierstra, hoofddocent ethiek aan de Universiteit Twente. “We zijn geen Sinterklaaspartij, we moeten offers vragen.”

Partijleider Femke Halsema bemoeit zich weinig met de toekomstvisie van de partij. Ze reageert ook niet op de vraag of zij de partij bij de volgende verkiezingen zal leiden. „Wanneer je begint met speculeren, ben je eigenlijk al partijleider af.”

Wat denkt u: is het verstandig voor GroenLinks om de toon te verharden? Kan de partij leren van hoe de SP zich heeft ontwikkeld tot brede linkse volksbeweging, met 25 Kamerzetels. Of vervreemdt ze zich daarmee slechts van de bestaande achterban? En hoe ziet u de rol van Femke Halsema in de toekomst van de partij?

Ter ere van zijn negentigste verjaardag werd Nelson Mandela de afgelopen dagen van fotokwartiertje naar fotokwartiertje gebracht.

“Hij hoeft eigenlijk niets meer te zeggen. Een glimlach voor de camera’s is genoeg”, schrijft correspondent Bram Vermeulen vandaag in NRC Handelsblad. “Het gevierde icoon, de levende legende”, zo illustreert Vermeulen zijn imago.

Mandela zelf, bescheiden als altijd, maakte vooral grappen. “Praten is alles wat ik nog kan”, zei hij dinsdag bij de presentatie van de Mandela-postzegel, “maar ik begrijp dat niemand hier nog zit te wachten op wat een oude man te zeggen heeft.”

Maar had hij niet een punt, vraagt Vermeulen zich af. Wat zijn regerende partijcollega’s betreft is de tijd voor Mandela-magie al lang voorbij. Mandela mag zich alleen nog bewegen binnen de parameters van een gepensioneerd politicus. “Als troeteldier van filmsterren en popidolen en fondsenwervers”, aldus Vermeulen.

Mandela, het boegbeeld van de zwarte strijd tegen blank kolonialisme en apartheid, durfde president Mugabe van Zimbabwe bijvoorbeeld niet op bestraffende toon toe te spreken. Nadat Zimbabwe de gewelddadigste verkiezingsronde uit haar geschiedenis had beleefd, sprak hij alleen van “falend leiderschap”.

Het partijbelang ging altijd boven zijn persoonlijk belang, zo stelt hij. Maar die partij, het ANC, is nu verdeeld. De voorzitter van de ANC-Jeugdliga, waar ook Mandela zijn politieke carrière begon, zei zelfs bereid te zijn “antirevolutionaire” ANC’ers te vermoorden die de opmars van de nieuwe partijleider Jacob Zuma in de weg zouden staan.

Wat vindt u? Wordt de invloed van Nelson Mandela overdreven? Is hij niet gewoon een troeteldier waar organisaties, politici en andere VIP’s zich graag mee willen afficheren? Heeft de man, die na één termijn als president vrijwillig aftrad, wel alle kansen gegrepen of gekregen om zijn idealen in daden om te zetten? Of is dit te cynisch gedacht: is het niet gewoon zo dat Mandela als een soort Dalai Lama nog eeuwen zal voortleven als het geweten voor toekomstige leiders en wereldverbeteraars?

Chaos vanochtend aan de start van de twaalfde etappe van de Tour de France. Voor de derde keer werd er een renner die betrapt was op het gebruik van EPO weggevoerd door de gendarmerie. Dit keer ging het om een topper: klimmer Riccardo Ricco. De 24-jarige renner van Saunier Duval won deze Tour al twee etappes. Zijn ploeggenoot Piepoli won één etappe. Ricco stond negende in het algemeen klassement. Zijn ploeg Saunier Duval heeft zich vanochtend teruggetrokken uit de Tour.

Na alle dopingproblemen  in de Tour van vorig jaar, hoopte de organisatie in 2008 op een schone editie van haar ronde. Dat lijkt opnieuw niet te lukken. Kijkt u nog met plezier naar het wielrennen, of vindt u dat de Tour de France definitief zijn geloofwaardigheid heeft verloren?

Een meerderheid in de Tweede Kamer eist dat de inburgeringstoets in het buitenland verplicht blijft voor mensen die zich bij partner of gezin in Nederland willen voegen. CDA, PvdA, VVD en PVV vinden dat daarvoor zonodig de wet moet worden aangepast na een rechterlijk vonnis, eerder deze week,  dat zulke migranten deze toets niet per se hoeven af te leggen.

Volgens een wet uit 1995 moeten migranten een basisexamen Nederlands afleggen, waarbij kennis van taal en cultuur wordt getoetst. Dit is een van de voorwaarden voor een aanvraag voor een voorlopige verblijfsvergunning. Volgens de Kamer is deze toets ,,een onmisbare eerste stap voor inburgering”, zoals de PvdAer Jeroen Dijsselbloem het formuleerde. Volgens organisaties als Human Rights Watch is de toets echter discriminerend. Migranten uit bijvoorbeeld de Europese Unie, de Verenigde Staten, Australië en Japan hoeven zo’n test niet eerst af te leggen.

Vooral Marokkanen en Turken komen voor gezinshereniging naar Nederland. Hun aantal is in de afgelopen jaren sterk gedaald. Aangenomen wordt dat dat komt door de strengere regels. Vorig jaar dienden bijna 19.000 mensen aanvragen voor een permanente verblijfsgunning wegens gezinshereniging.

Bent u het eens met de Kamermeerderheid dat de verplichte toets in het buitenland gehandhaafd moet worden? Of deelt u het bezwaar dat zo’n verplichting discrimineert?

Vandaag ruilt Israël haar meest gehate gevangene, Samir Qantar, voor twee ontvoerde en gedode militairen. Gijzelaars die in 2006 voor Israël aanleiding waren om een oorlog tegen Libanon te beginnen.

De Israëlische regering heeft vaker dit soort deals gesloten met vijanden. In 2003 ruilde ze nog met Hezbollah vierhonderd gevangen voor de lichamen van drie militairen.

Deze op het oog ongelijkwaardige ruilovereenkomsten geven aan hoe principieel de Israëlische krijgsopvattingen zijn. Oud-generaal en oud-premier Ariël Sharon dicteerde ooit: militairen moeten, ook als ze gewond of dood zijn, altijd naar het eigen grondgebied teruggebracht worden.

Maar deze zaak is anders. Qantar geldt als ‘Het Monster’, de verpersoonlijking van het kwaad. Jeffrey Goldberg, een in Israël veel gelezen schrijver, vindt Qantar gewoonweg te slecht om ooit vrij te laten. “Hij is misschien het verschrikkelijkste wezen in een Israëlische gevangenis, de man die een schedel van een joods meisje tegen een rots verbrijzelde.”

In Israël wordt het publieke debat al maanden beheerst door de ruil. Afbeeldingen van de militairen zijn overal te vinden; op bumperstickers, vlaggetjes en spandoeken.

Ondertussen beschrijven kranten keer op keer tot in detail de reden van Qantars hechtenis. Het boek ‘Het recht op terugkeer’ (juni 2008) van Leon de Winter bevat een passage die goed weergeeft op welke toon in Israël over Samir Qantar (in het boek gespeld als Kuntar) wordt gesproken. Een gesprek tussen een Israëlische vader en zijn zoon:

“Die perverse, volstrekt immorele psychopaat is een held in Libanon en in de Palestijnse steden. (..) Dus lul niet over vrede en over ‘praten met je vijand’. Je vijand is een beest. (..) En als je daar niet leeft, als je de ervaring zelf niet hebt, dan lul je als een kip zonder kop.”

Dat is de morele andere kant van het verhaal: het valt de Israëliërs zwaar om ‘Het monster’ vrij te laten. Maar er zijn ook politiek-strategische dilemma’s. Volgens Yossi Alpher, een politiek analist, kunnen Israëls vijanden gemakkelijk misbruik maken van “joodse waarden”, zoals de bereidheid om alles te betalen voor een gekidnapte militair.

Toch zegt hij: “Je kunt het een kracht of een zwakte noemen. Ik noem het een kracht.” Ook moeten we volgens Alpher niet vergeten dat Qantar, die meerdere malen levenslang heeft gekregen, inmiddels al dertig jaar gezeten.

Wat vindt u? Heeft u respect voor de ruilbereidheid van Israël? Of vindt u dat deze joodse waarden het land uiterst chantabel maken. Zou Nederland bijvoorbeeld voor terrorisme veroordeelde gevangen moeten ruilen tegen gegijzelde militairen in Uruzgan?

NB: Onderteken uw reactie met voornaam, achternaam en woonplaats. Alleen dan kan uw bericht gebruikt worden voor in de krant.

Contact met leeftijdgenootjes wordt van cruciaal belang geacht voor de ontwikkeling van kinderen. Van elkaar leren ze immers sociaal gedrag: samen spelen, samen delen. Daarom is het goed om jonge kinderen een paar dagen per week naar een kinderdagverblijf te brengen.

Vroeger waren er geen kinderdagverblijven en werden kinderen in het gezin opgevoed. Tegenwoordig is kinderopvang bijna standaard. Als leeftijdgenoten zo belangrijk zijn voor de sociale ontwikkeling, hoe komt het dan dat we jongeren tegenwoordig niet als socialer ervaren dan vroeger, vraagt Paula Kuitenbrouwer zich af in een opinieartikel op 15 juli. Premier Balkenende hekelt de toenemende hufterigheid in ons land.

Wat leren kinderen eigenlijk van elkaar en zijn leeftijdgenoten wel geschikte rolmodellen? Als we zeggen dat een andere omgeving goed is voor kinderen, projecteren we dan niet teveel ons eigen drukke leven op hen?

Sociaal gedrag kan volgens Kuitenbrouwer ook in het gezin worden aangeleerd. Meer gezinsuren komen de ontwikkeling van een kind ten goede. Een kritischer houding tegenover degenen met wie je kind omgang heeft, ook. Het is belangrijk te selecteren van wie een kind bepaald gedrag overneemt.

Wat vindt u? Is het zorgvuldig selecteren van de vriendjes en vriendinnetjes elitair of is het een goede manier om hufterig gedrag tegen te gaan?

De aanklager van het Internationaal Strafhof (ICC), Luis Moreno-Ocampo, heeft gisteren de rechters verzocht een arrestatiebevel tegen de Soedanese president Bashir uit te vaardigen. Een novum in het internationaal recht: de nationale soevereiniteit beschermde namelijk eeuwenlang politieke leiders tegen vervolging.

Volgens Ocampo is Bashir het brein achter een plan om grote delen van drie bevolkingsgroepen te vernietigen op basis van hun etniciteit. Hij kon de rebellen niet verslaan, dus ging hij achter de bevolking aan, zei Ocampo. “Zijn motieven waren grotendeels politiek. Zijn alibi was het neerslaan van een opstand, zijn intentie was genocide.”

De aanklacht brengt de Verenigde Naties in een moeilijke positie. De intergouvernementele organisatie heeft duizenden vredesmilitairen gestationeerd in de Soedanese regio. Secretaris-generaal Ban Ki-moon vreest dat de aanklacht van het ICC de stabiliteit in Darfur niet ten goede komt.

Die zorg is niet onterecht. De regerende Nationale Congrespartij waarschuwde op de staatstelevisie voor “meer geweld en bloedvergieten” in Darfur als er een arrestatiebevel wordt uitgevaardigd

Maar het Internationaal Strafhof is onafhankelijk en hoeft zich helemaal geen zorgen te maken om diplomatie, analyseert BBC-correspondent Paul Reynolds. “Het strafhof is van mijn mening dat het precies doet waarvoor ze is opgericht: het vervolgen van volkerenmoord, misdaden tegen de menselijkheid en oorlogsmisdaden.”

Wat vindt u? Is het vervolgen van zittende staatshoofden een goede ontwikkeling? Of vindt u deze inbreuk op de soevereiniteit om mensenrechten te beschermen de mogelijke gewelddadige gevolgen niet waard?

9 procent van de Nederlanders die soms tot vaak gebruik maakt van het openbaar vervoer, mijdt de bus, tram, metro of trein weleens vanwege onveiligheidsgevoelens. Ze kiezen dan bijvoorbeeld voor de auto of fiets of blijven zelfs helemaal thuis. Dat blijkt uit een vandaag gepresenteerd onderzoek van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS).

Vrouwen voelen zich beduidend onveiliger dan mannen. Ruim 13 procent van de vrouwen mijdt weleens het ov tegenover 5 procent van de mannen. Ook per regio zijn er grote verschillen. In Groningen of Drenthe, bijvoorbeeld, mijdt nog geen 5 procent het ov, terwijl dit percentage in Rotterdam en Den Haag oploopt tot 20 procent.

De Maasstad experimenteert sinds kort met een vervoersverbod voor individuele lastpakken. Aanleiding hiervoor zijn een reeks incidenten op tramlijn 2 in Rotterdam-Zuid. Zo kreeg de bestuurder in februari van een 15-jarige jongen een vol pak yoghurt over zich heen. Diezelfde maand legde het personeel tijdelijk het werk neer nadat scholieren enkele ruiten van het tramstel hadden ingegooid, meldde RTV Rijnmond. Kleine ergernissen bevinden zich vooral in het domein van het onnodig aan de noodrem trekken en het afspelen van muziek op mobiele telefoons of MP3-spelers.

Begin deze maand kreeg een 40-jarige man het eerste verbod opgelegd. Reden voor het verbod was een elleboogstoot die hij aan een conducteur had uitgedeeld en de vernieling van een zijspiegel. De man werd zo kwaad omdat hij tussen de deuren klem kwam te zitten.

De man kreeg meteen de maximale termijn, acht weken, opgelegd, maar valt niet in de doelgroep: het verbod is vooral gericht op jongeren. Op video-site Youtube heeft burgemeester Ivo Opstelten een boodschap gericht aan het adres van jonge raddraaiers. Hieronder een transcript.

Youtube-boodschap burgemeester Opstelten aan Rotterdamse jongeren (video + transcript):

“We handhaven de regels, daar ben ik streng in, en dat is mijn zaak, en dat zullen jullie weten ook.”

“Jullie weten ook dat op Zuid de grens bereikt is. Ik wil geen gedonder meer op lijn 2. Het is uit. Basta.”

“Het moet afgelopen zijn met het spugen naar de RET’ers. Het moet afgelopen zijn met het vernielen van ruiten en het beschadigen van trams. Het moet afgelopen zijn met het bedreigen van RET-medewerkers en reizigers.”

“Lijn 2 is nu weer rustig en ik wil dat dat zo blijft. En als je over de schreef gaat, dan krijg je te maken met het OV-verbod. En de regels zijn helder, die zijn klip en klaar. Maar dat ben je van mij gewend.”

“Als je je misdraagt in de tram, krijg je een ov-verbod en moet je mee naar het politiebureau. Als je daarna toch op tramlijn 2 stapt, ondanks het ov-verbod, kun je het schudden. Binnen zes weken sta je voor de rechter, de straffen lopen uiteen van een geldboete van 2500 euro of enkele dagen vast zitten.”

“En jij daar! Juist jij! Het ov-verbod is geen ereprijs. Een ov-verbod heeft grote consequenties voor jou en je directe omgeving. Laten we proberen met man en macht dat dat ov-verbod niet hoeft te worden uitgereikt. Aan jou! Het gaat erom dat je respect hebt.”

Wat vindt u? Kunt u beschrijven wat voor onveilige situaties u zoal mee maakt? Denkt u dat de Rotterdamse methode zal werken en uitgerold moet worden in heel Nederland?

NB: Gelieve met voor- en achternaam en woonplaats te reageren. Alleen dan kunnen we uw reactie gebruiken voor een verslag in de krant.

Tien extreem dikke tieners hebben de afgelopen jaren een maagverkleinende operatie ondergaan bij chirurg Jan Willem Greve. Bij zijn jongste patiënt, een meisje van 11 jaar, sneed hij de buik open om haar maag om te leiden en te verkleinen. Hij handelt op zijn eigen houtje, in strijd met de Nederlandse conceptbehandelrichtlijn. Die adviseert medisch specialisten kinderen met uitzonderlijk overgewicht niet te opereren. Werkzaamheid en veiligheid van de behandeling zijn onvoldoende gegarandeerd, staat in die richtlijn. De ingrepen die Greve doet bij tieners zijn omstreden. Ook omdat de operaties gevaarlijk zijn: bij een maagbandoperatie overlijdt één op de duizend volwassen patiënten. Bij een maagomleiding loopt dat risico op tot één op de tweehonderd.

Maar overgewicht is ook levensbedreigend, werpt Greve tegen. Wat telt zwaarder, vraagt de chirurg retorisch. Een operatie met een verwaarloosbaar risico of een levensbedreigende aandoening waar je niet oud mee wordt? In het Zaterdags Bijvoegsel van NRC Handelsblad schrijft verslaggever Wubby Luyendijk over de maagverkleinende operaties bij buitengewoon dikke tieners en de ervaring van twee patiënten die Greve heeft geholpen.

Medisch ethica Inez de Beaufort valt Greve bij. De operaties zijn volgens haar levensreddend en sociaal reddend – „want vergis je niet: kinderen die dik zijn worden gepest, worden uitgesloten en raken in een vicieuze cirkel.”

Yolanda van der Graaf, hoogleraar epidemiologie in Utrecht, is juist fel tegen de methode van Greve. „Kinderen zo ingrijpend opereren zonder wetenschappelijke garanties over veiligheid en werkzaamheid vind ik afschuwelijk. We hebben geen idee welke schade zo’n ingreep een kind berokkent. Voor die ene puber bij wie het straks misgaat, is het onvergeeflijk.” Daarnaast noemt ze opereren bij obesitas symptoombestrijding. ,,Een verkeerde leefstijl verander je niet door de maag te verkleinen.”

Wat vindt u? Moet principiële stellingname tegen maagverkleinende operaties bij kinderen worden losgelaten en de pragmatische oplossing omarmd worden? Of moet er een absoluut verbod komen op operaties op kinderen waarvan de gevolgen niet volledig te overzien zijn? Zeker bij een gedragsprobleem als overgewicht?

NB: Van deze discussie is verslag gedaan in dit artikel. 

Gabriëlle Cevat besloot om in haar eentje, ‘s avonds laat, een bestuurder van een slingerende BMW staande te houden. Ze was nog in burger, haar dienst moest nog beginnen.

“Ik vind het moedig dat je in burger deze man bent gaan aanspreken, om zo de veiligheid van andere weggebruikers te waarborgen”, schrijft haar naaste collega op condoleance.nl. Woensdagavond werd Cevat doodgeschoten door de bestuurder van de BMW.

Het was moedig wat ze deed, luidt ook de algemene opinie. Maar was het ook haar plicht? “Haar dienst was nog niet begonnen, ze was niet verplicht de bestuurder tot staan te brengen”, zegt Jaap Timmer, hoofddocent politiestudies aan de Vrije Universiteit van Amsterdam, vandaag in nrc.next.

De agente had volgens Timmer kunnen volstaan met een melding. Bij lichtere overtredingen hoeft een agent in zijn vrije tijd niet per se iets te doen. Maar bij bijvoorbeeld een inbraak of fors geweld moet hij zelfs handelen.

Hoewel de deskundigen in het artikel wijzen op de moeilijke afwegingen die agenten moeten maken in dit soort situaties, signaleert Hans Boutellier, hoogleraar veiligheid en burgerschap, een toenemende maatschappelijke druk om op te treden bij onrecht. De verontwaardiging was vorig jaar dan ook groot toen agenten op de stoep van een huis in Pernis wachtten, terwijl buiten het gekerm te horen was van een man die binnen dood werd gemarteld.

Wat vindt u? Mogen we de moed die Gabriëlle Cevat toonde ook eisen van andere agenten? Ook als ze vrij zijn? Of is het heel begrijpelijk dat een agent in de eerste plaats om zijn of haar eigen veiligheid denkt en dan pas aan burgers in gevaar?