Kleine kroegen in Duitsland mogen binnenkort weer rokers verwelkomen. Het Duitse Grondwettelijk Hof oordeelde gisteren dat kleine cafés buitenproportioneel worden benadeeld ten opzichte van grotere uitspanningen door bestaande Duitse anti-rookwetgeving in de horeca. Dit betekent dat de in deze zaak gedaagde deelstaten Berlijn en Baden-Württemberg hun wetgeving moeten aanpassen zodat roken weer is toegestaan in deze kroegen. De uitspraak heeft ook gevolgen voor andere deelstaten, het vonnis geldt voor heel Duitsland.

In Duitsland geldt nog geen absoluut rookverbod zoals in Nederland, maar hebben horecagelegenheden de verplichting om rookvrije zones in te richten. Dit is voor kleinere cafés eigenlijk niet mogelijk en daarom worden kleinere gelegenheden nu van deze plicht ontheven, zo stelden rechters uit Karlsruhe gisteren.

Wel worden strenge voorwaarden gesteld aan deze ontheffing. Zo mag het ‘gastoppervlakte’ niet groter zijn dan 75 vierkante meter. Ook mag er geen bereid voedsel worden aangeboden. Overigens wordt het invoeren van een absoluut rookverbod in Duitsland niet uitgesloten. De uitspraak kan dan ook niet gezien worden als een overwinning voor de rokers. Eerder worden de kleine horecaondernemers in bescherming genomen.

In Nederland procedeerden kleine kroeg-eigenaren eerder deze maand zonder succes tegen het rookverbod. Ook zij wilden een ontheffing, omdat ze geen ruimte hebben voor een rokersruimte en daardoor omzetverlies vrezen. Maar de rechter oordeelde dat er geen aanwijzingen zijn dat het rookverbod drastische economische gevolgen zal hebben. De staat wil geen uitzondering maken, om lange discussies over de definitie van een klein café of oneerlijke concurrentie te voorkomen. Inmiddels is de eerste ‘rokerskerk’ al gestart, om zo onder de regels uit te kunnen komen.

Wat vindt u? Zou voor kleine cafés in Nederland ook een uitzondering gemaakt moeten worden? Of gelooft u niet dat het rookverbod kleine horeca-ondernemers zal duperen? En bent u al gewend geraakt aan de rookvrije horeca?

In een recordtempo zijn Nederlanders pessimistischer geworden over de economie. Een aanhoudende stroom slecht economisch nieuws over stijgende inflatie en hoge benzineprijzen deed het consumentenvertrouwen snel kelderen.

Het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) spreekt van het “hoogste percentage doemdenkers ooit”. Volgens het CBS hebben consumenten in juli grote uitgaven uitgesteld doordat de koopkracht steeds meer afneemt. Met als gevolg dat ondernemers in de industrie hun orderontvangsten in juli minder positief beoordelen dan een maand geleden.

Vorig jaar heeft De Nederlandsche Bank (DNB) onderzocht wat nu eigenlijk het consumentenvertrouwen beïnvloedt. In de topvijf staan werkloosheid, beurskoersen, huizenprijzen, (gevoels-)inflatie en het verschil tussen lange en korte rente.

Zaken die het consumentenvertrouwen eigenlijk ook sterk moeten beïnvloeden, zijn economische groei en loonontwikkeling. Maar volgens DNB is dit te abstract voor mensen. Zij kijken eerder naar werkgelegenheid en prijzen. Tijdelijke invloedhebbende factoren zijn psychologisch van aard: het weer, terroristische aanslagen en de prestaties van het Nederlands elftal.

Stelt u ook grote uitgaven uit? Wat is voor u reden om nog even te wachten met de aanschaf van een vriezer, auto of huis? Of kijkt u alleen naar uw huidige banksaldo, en niet naar zaken die invloed kunnen hebben op uw financiele toekomst?

Cuil, een gloednieuwe zoekmachine, gaat de concurrentie aan met Google. Waar Google zoekresultaten toont op basis van populariteit, lijkt Cuil de bezoeker meer bij de hand te nemen. Ze clustert informatie, en pretendeert pagina’s op inhoud te scannen.

Fans van de Britse zangeres Kate Bush kunnen op Google beter voor- en achternaam gebruiken. Trefwoord ‘Bush’ levert namelijk in de eerste 600 resultaten voornamelijk pagina’s over de Amerikaanse president op. Google is namelijk een populariteitsmachine: hoe vaker er naar een bepaalde pagina gelinkt wordt, hoe relevanter die pagina is voor de bezoeker. Althans, zo redeneert Google.

Cuil doet niet mee aan die popularity poll, zeggen de makers – drie ex-medewerkers van Google en een voormalige zoekexpert van IBM. ‘Kennis’ (dat betekent Cuil eigenlijk) vinden zij belangrijker.

Zoekresultaten worden daarom geclusterd. Wie zoekt op ‘Bush’ ziet linksboven meteen een uitklapmenu, met een speciaal tabblad voor alle leden van de Bush Family. En daaronder een overzicht van de liedjes van de Britse zangeres Kate Bush en haar albums. Klikken daarop levert overigens niet meteen het liedje of een specifieke pagina op. De bezoeker wordt doorgeleid naar een nieuw overzicht, met pagina’s over dat ene liedje of album.

Nog een nieuwigheidje is de automatische aanvulling in het zoekvenster. Wie ‘mars’ intikt, krijgt suggesties van ‘Marshall University’ tot ‘Marshmallows’.

Ook in het presenteren van de niet-geclusterde resultaten wijkt Cuil van Google af. “Cuil presenteert de gevonden sites anders dan de bekendste concurrenten: in twee of drie kolommen, met plaatjes en meer tekst per resultaat. De vormgeving wordt vergeleken met een tijdschriftpagina”, schrijft NRC Handelsblad vandaag. En inderdaad, het oogt alsof er een redactie overheen is geweest. Weergave in kolommen, een plaatje bij ieder resultaat, schaduweffecten in de menubalken en zachte kleuren.

Een ander ‘unique selling point’ is privacy. Waar Google pas onlangs een privacystatement op de homepage zette, is de privacylink op Cuil al vanaf de lancering prominent zichtbaar. “Als u zoekt met Cuil, verzamelen we geen informatie die naar uw persoon kan leiden. We hebben geen idee wie zoekopdrachten doet: we kennen ze bij naam noch IP-adres.”

Maar waar Cuil misschien nog wel het meest indruk mee probeert te maken, is de grootte van haar database. Cuil claimt 120 miljard webpagina’s automatisch te indexeren: dat is volgens Cuil drie keer zoveel als Google en tien keer zoveel als Microsoft.

Zoekexperts als de Amerikaan Danny Sullivan van Search Engine Land betwijfelen echter of Cuil een echt succes wordt. De manier waarop Cuil indexeert is uniek noch revolutionair. Zoekmachines als Teoma en Hakia zijn beter in wat Cuil zegt te doen, schrijft Sullivan in een uitgebreide analyse op zijn site.

NRC-redacteur Jan Benjamin merkt in zijn artikel ook op dat Google al lang niet meer een zoekmachine is. “Het bedrijf levert webmail, online kantoorapplicaties, agenda’s, boeken, et cetera. Klanten houden van zo’n geïntegreerde aanpak.” Daarbij, Google bedacht niet alleen een bijzondere manier van zoeken, maar ook een economisch verdienmodel. Denk aan de kleine tekstadvertenties boven en naast de reguliere zoekresultaten en e-mails. Wie veel e-mailt over of zoekt naar antieke vazen in Bulgarije, krijgt spontaan een reis aangeboden van KLM. “Cuil moet nog maar zien te evenaren wat zelfs grote concerns als Microsoft en Yahoo niet lukt”, aldus Benjamin.

Wat denkt u? Heeft Cuil het in zich om Google van de troon te stoten? Is het handig dat resultaten geclusterd worden? Bent u gevoelig voor het privacyargument? Of kan u dat niets schelen, en heeft u liever één pakket dat al uw informatiestromen opslaat en ordent? Wij zijn vooral benieuwd naar uw eerste gebruikservaringen.

NB: Lees hier het verslag van de discussie Cuil vs. Google.

Bijna een kwart van de basisscholen in Amsterdam is te wit (17 scholen) of te zwart (29). De Dienst Onderzoek en Statistiek (O+S), die deze cijfers eerder deze maand naar buiten bracht, meldde dat deze segregatie vooral ligt aan de komst van witte gezinnen met hoog opgeleide ouders.

Zij sturen hun kinderen niet naar de zwarte buurtscholen, maar naar witte scholen. Landelijk geldt dat bijna een tiende van alle basis- en middelbare scholen meer dan de helft van de leerlingen migrant is. Opmerkelijk is dat deze segregatie zich ook voordoet in buurten met een gemengde samenstelling. Veel ouders sturen hun kinderen dus niet naar de dichtstbijzijnde school, maar naar de school waar zij ‘onder gelijken’ zijn.

Volgens politicoloog Pieter Hilhorst is dit zeer schadelijk voor de stad. “Bij mij in de buurt vertelde een witte moeder mij dat haar kind niet met de donkere buurtkinderen op het plein durfde te spelen”, aldus Hilhorst. “Ouders sturen hun kinderen naar de school die hun het beste lijkt, maar alle individuele keuzes tezamen leiden tot een collectieve keuze die niemand wil: segregatie.”

Het SP-Kamerlid Sadet Karabulut hield op 21 juli op de opiniepagina van deze krant een pleidooi voor gemengde scholen. Dat is volgens haar ook de wens van de migranten zelf. “Migranten in grote steden en achterstandswijken zijn niet uit op islamisering van alles wat los en vast zit, maar willen gemengde wijken en scholen om hun kinderen de best mogelijk start in het leven te geven. Ze willen geen segregatie, maar integratie.” Ze laakt de bestuurders die migranten via de Koran of de moskee aanspreken. Het lijkt haar beter om kinderen op gemengde scholen sámen te onderwijzen over de verschillende godsdiensten en levensbeschouwingen. “Alleen daarmee worden zij goed voorbereid op hun gezamenlijke toekomst.”

Freek Schravesande, redacteur van nrc.next en ervaringsdeskundige (als wit kind zat hij op een zwarte basisschool), zet vandaag vraagtekens bij Karabuluts oproep om te mengen op etniciteit. Voor gezamenlijk elkaars cultuur verkennen is volgens hem helemaal geen tijd op scholen met veel migrantenkinderen. “Op zwarte scholen wordt het cultuuronderwijs namelijk volledig ondergesneeuwd door het taalonderwijs. Om de achterstand van de leerlingen in te halen is het taal, taal, taal waar de zwarte scholen op hameren.”

Die taalachterstand ligt volgens Schravesande niet primair aan de etniciteit van de kinderen, of omdat er thuis geen Nederlands gesproken wordt. “Nee, die taalachterstand hebben ze omdat hun ouders vanwege hun lage sociaal-economische positie zélf weinig zijn geschoold en daarom hun eigen moedertaal al slecht beheersen.” Het hebben van Marokkaanse of Turkse ouders is dus niet de oorzaak van de taalachterstand, maar hun opleidingsniveau. “Daarmee is hun situatie niet wezenlijk verschillend met die van Nederlandse kinderen met ouders die laag zijn opgeleid.” Daarmee raak je aan de werkelijke segregatie , legt Schravesande uit. “Die is niet etnisch, maar sociaal-economisch bepaald. Niet zwart versus wit, maar (kans)arm versus (kans)rijk.”

In delen van de Verenigde Staten zorgt de overheid voor gemengde scholen op basis van dit sociaal-economische onderscheid. Bowen Paulle, onderzoeker van de Universiteit van Amsterdam, gaat nu kijken of het Amerikaanse model als proefproject in Nederland geïntroduceerd kan worden. Dat is gemakkelijker dan mengen op etniciteit, zei Paulle op 15 juli in NRC Handelsblad. De sociaal-economische indeling die de Amerikanen hanteren houd je volgens Paulle bij de rechter overeind.

Wat vindt u? Wat zou u ervan vinden als de overheid de schoolkeuze voor uw kind gaat bepalen? Dat als u bijvoorbeeld een universitaire studie heeft afgerond, een goede baan heeft, uw kind verplicht naar een school met veel achterstandskinderen wordt gestuurd? Of bent u van mening dat er niet gemengd moet worden op basis van sociaal-economische status, maar juist op basis van de moedertaal van de ouders en hun religie? Maar het kan natuurlijk ook zo zijn dat u verplicht mengen ervaart als een ernstige inbreuk op de onderwijsvrijheid. De redactie is zeer benieuwd naar uw analyse van het probeem, én uw oplossing.

Minister Rouvoet (Jeugd en Gezin, CU) bekijkt of het ouderschapsverlof aantrekkelijker gemaakt kan worden voor vaders, zodat zij langer voor hun jonge kinderen kunnen zorgen.„Het zou goed zijn als het flexibeler wordt dan het nu is”, zegt hij.

Het voorstel voor „modernisering van het ouderschapsverlof” zal deel uitmaken van de Gezinsnota waar Rouvoet momenteel aan werkt en die het najaar verschijnt. „We moeten ons inzetten voor jonge vaders die mínder willen werken en met name in het eerste jaar meer bij hun gezin willen zijn.”

Rouvoet noemt dat het stimuleren van ‘voltijd min’ onder mannen. Dit in aanvulling op de zogeheten ‘deeltijd plus’-beweging die de vele vrouwen met kleine deeltijdbaantjes moet aanzetten tot langere werkweken om de problemen van de vergrijzing op te vangen.

Wat vind u?  Heeft minister Rouvoet een punt en moet het vaders gemakkelijker gemaakt worden, meer tijd door te brengen met hun jonge kinderen? Bent u zelf vader, zo ja wat zijn uw ervaringen?

Naar eigen zeggen kwam hij in Berlijn als burger, als trots burger van de Verenigde Staten én bovenal als wereldburger. Maar het decor, de overwinningszuil in hartje Berlijn en een publiek van 200.000 mensen, gaf zijn bezoek de allure van een topartiest op wereldtournee.

In een half uur durende, bekwaam gecomponeerde speech (Bekijk of lees), legde de Democratische presidentskandidaat Barack Obama zowel ernst als optimisme. Op de juiste momenten nam hij een pauze, zodat de menigte kon juichen en klappen. Gebrek aan charisma, zo mag gezegd worden, kan hem niet verweten worden.

In de media, en vooral in nrc.next vandaag, wordt zijn speech in het rijtje geplaatst van toespraken van de oud-presidenten John F. Kennedy (1963: ‘Ich bin eind Berliner‘), Ronald Reagan (1987: ‘Tear down this wall‘) en Bill Clinton (1994: ‘Berlin ist frei‘).

Hoewel het nog maar zeer de vraag is of Barack Obama president wordt, sluit zijn ‘This is our moment‘ naadloos aan op voorgaande redes. Sterker nog, Obama sprak ter plekke het slothoofdstuk uit. Waar Kennedy en Reagon stilstonden bij de strubbelingen met het communisme en voorzichtig op de vrijheidstrompet bliezen, deed Obama voorkomen alsof nu hét moment is gekomen waarop de muren tussen ‘rassen en stammen, autochtonen en immigranten, christenen en moslims en joden’ geslecht kunnen en moeten worden. De gevallen Berlijnse muur gebruikte hij keer op keer als treffende metafoor. “These now are the walls we must tear down.”

De kern van Obama’s rede is dat hij nadrukkelijk opriep niet op verschillen tussen volkeren, culturen en religies te letten, maar op de overeenkomsten. “Partnership and cooperation among nations is not a choice; it is the one way, the only way, to protect our common security and advance our common humanity“, aldus de Democratische presidentskandidaat.

‘The people of Berlin’ reageerden uitzinnig. Maar de vraag is natuurlijk of Obama een geschikte Commander in Chief zal zijn. Anders dan zijn Republikeinse opponent McCain blijft Obama namelijk vaag over zijn plannen met Irak, Afghanistan en Sudan.

Wat vindt u? Maakt Obama zich er met zijn ‘come together to save this planet‘-rede niet te gemakkelijk vanaf? Verzoening preken kan toch iedereen? Kortom, is de held die gisteren ‘the people of Berlin’ toesprak wel in staat de hete kastanjes uit het vuur te halen?

NB: Onderteken uw reactie met woonplaats, voor- en achternaam. Alleen dan kan uw reactie gebruikt worden voor de krant.

Het Arctische gebied bevat iets meer dan een vijfde van ‘s werelds onontdekte gas- en oliereserves. Dat blijkt uit een gisteren verschenen rapport van de Amerikaanse onderzoeksinstelling US Geological Survey.

De ironie wil dat dankzij de klimatologische opwarming van de aarde (onder meer veroorzaakt door de uitstoot van verbrande grondstoffen) de dikke ijslaag op de Noordpool smelt, zodat het mogelijk wordt om de ontdekte olie ook daadwerkelijk uit de grond te halen. Verschillende landen maken aanspraak op de reserves, Rusland, de Verenigde Staten, Canada, Noorwegen en Denemarken – de ‘strijd’ om de controle over de grondstoffenrijkdommen van het poolgebied zullen dan in hevigheid toenemen.

Wat vindt u? Fijn, nu kunnen we weer een paar jaar vooruit, zet de kachel maar wat hoger. Of moet de ‘groene’ trend doorgezet en moeten we van de Noordpool afblijven? En zou deze vondst op het gedeelde grondgebied kunnen leiden tot een grondstoffenoorlog?

Servië moet volledig meewerken met het Joegoslavië-tribunaal. Dat is het criterium van lidstaten voor verdere toenadering, en mogelijk op den duur toetreding tot de Europese Unie.

Het nieuws over de arrestatie van Karadzic viel dan ook in goede aarde bij Bernard Koucher, huidig EU-voorziter en minister van Buitenlandse Zaken van Frankrijk. “Hier hebben we dertien jaar op gewacht. Dit is zeer goed voor de toenadering van de Servië tot de EU.”

Nederland is echter terughoudend. “Welke gevolgen de Europese Unie hieraan moet geven in de relatie met Servië moet de komende weken worden bekeken”, luidt de verklaring van de regering.

Hoofdaanklager Serge Brammertz van het Joegoslavië-tribunaal in Den Haag zal toezien op een vlotte samenwerking in de rechtsgang. Hoewel Brammertz zich in een eerste reactie daar nog niet over uit liet, durfde EU-buitenlandcoördinator Javier Solana al conclusies te trekken. “Ik ben er vrijwel zeker van dat hij zal zeggen dat er volledige samenwerking is”, zei Solana.

Nederland verzette zich eerder dit jaar tegen een samenwerkingsakkoord tussen de EU en Servië, zo lang oud-generaal Mladic nog op vrije voeten is. Maar in mei 2008 kwam het toch nog toch een zogenoemde Stabilisatie- en Associatie-Overeenkomst (SAO), die geldt als een soort voorportaal voor het kandidaat-lidmaatschap.

Voor inwerkingtreding van deze SAO geldt medewerking aan het Joegoslavië-tribunaal als voorwaarde (aanhouding en overdracht van gezochte oorlogsmisdadigers). Nederland heeft dus een punt als het de uitlevering van Mladic tot voorwaarde benoemt. Maar verwacht wordt dat de druk op Nederland om het toenaderingsproces hier niet op stuk te laten lopen zal groeien.

Hoewel de partijloze premier van Servië, Mirko Cvetkovic, eerder liet weten “de hoogste prioriteit” te geven aan het verbeteren van de relaties, maakt nog wel de SPS – de partij van oud-president Milosovic – deel uit van de regering. De aanhouding van de voortvluchtige Karadzic gebeurde op een moment dat de vers aangetreden regering nog niet goed ingewerkt was.

Wat vindt u? Moet de toetreding wel afhangen van de samenwerking met het tribunaal en het uitleveren van oorlogsmisdadigers? Wat als Mladic niet gevonden wordt, is het dan eerlijk om een heel land in de wachtkamer te houden?

Ruim dertien jaar nadat hij door het Joegoslavië-tribunaal werd aangeklaagd is Radovan Karadzic gearresteerd.

Met Karadzic in de Scheveningse gevangenis heeft het Joegoslavië-tribunaal twee van de drie ‘grootste vissen’ te pakken. De eerste ‘grote vis’ was Milosovic, voormalig president van Joegoslavië: voordat hij berecht kon worden overleed hij.

Beiden waren verantwoordelijk voor de etnische zuiveringen in Bosnië begin jaren negentig. Karadzic was als president van de Servische republiek in Bosnië verantwoordelijk voor het vermoorden van 8.000 mannen en jongens na de val van de moslimenclave in Srebrenica. Hij geldt als de architect van de etnische zuivering.

De uitlevering van Karadzic was een strijdpunt in de internationale politiek, een voorwaarde voor Bosnië om lid te kunnen worden van het Partnerschip for Peace, het voorportaal van de NAVO, en de Europese Unie. “Het verbeteren van de relaties met de EU heeft de hoogste prioriteit”, zei de nieuwe, partijloze premier van Servië, Mirko Cvetkovic. Alleen Ratko Mladić, voormalig opperbevelhebber van de Bosnisch-Servische troepen, loopt nog vrij rond.

Wat vindt u? Herstelt de arrestatie van Karadzic het gezag van het Joegoslavië-tribunaal? Of vind u het internationaal hof maar een tandeloze tijger die niet doortastend en snel heeft kunnen optreden?

Het beleid bij dance-evenementen wordt steeds restrictiever. Het einde van het Nederlandse gedoogbeleid nadert.

Oud-minister Hoogervorst voorspelde het twee jaar geleden al. Op een internationale conferentie over drugsverslaving in Mexico zei hij dat de trend naar een restrictiever drugsbeleid in Nederland zich zal voortzetten.

Die tijd lijkt nu gekomen, zo blijkt uit een reportage van redacteur Toon Beemsterboer. Bij dance-evenement Extrema Outdoor mochten zaterdag helemaal geen drugs mee naar binnen, ook niet voor eigen gebruik. “Al die jaren mocht het gewoon mee naar binnen, nu ineens niet meer”, zegt een bezoeker. “Belachelijk. Dat xtc-pillen niet mee naar binnen mogen, snap ik nog wel. Maar wiet? We hebben toch een gedoogbeleid?”

Hij is niet de enige, ook anderen kijken vreemd op als hun jointje wordt afgepakt. Maar er was gewaarschuwd: de politie Brabant Zuidoost had het zerotolerancebeleid al in juni aangekondigd.

Charles Dorpmans van Unity, een vrijwilligersproject voor de dancescene van verschillende verslavingszorginstellingen, zegt dat alcohol een groter probleem is. Hij voorziet met dit zerotolerancebeleid zelfs een toename van gezondheidsproblemen. “Als het effect afneemt, stappen ze over op de alcohol. Of ze kopen op het feest zelf de drugs, die vaak van slechtere kwaliteit zijn.”

Dat er ook geen softdrugs meer naar binnen mogen, is volgens Dorpmans een aanwijzing dat het einde van het gedoogbeleid nadert.

Wat vindt u? Is dit een goede ontwikkeling? Of is het verbieden van drugs een aanslag op de beleving van zo’n dance-evenement? En hebben controles wel zin als smokkel niet uitgeroeid kan worden? Wat zijn eigenlijk de beste methoden om drugs te smokkelen?

NB: Onderteken uw reactie met voornaam, achternaam en woonplaats. Alleen dan kan uw bericht gebruikt worden voor in de krant.