Is betere controle op goede doelen nodig?
In Nederland hebben we een officieel keurmerk voor goede doelen, een soort garantie dat het geld goed wordt besteed. Maar dat keurmerk is niet betrouwbaar, schrijft Irene Mol in het openingsverhaal van Opinie & Debat (luister ook naar de podcast van het NRC-gesprek met haar op onze podcast-site). Zij is directeur van Pequeno, een stichting die investeert in duurzame projecten. Mol vindt veel kritiek op goede doelen ongenuanceerd en keert zich met name tegen de opmerking dat er veel aan de strijkstok blijft hangen. Wil je iets bereiken, dan heb je daar een professionele organisatie voor nodig, en dat kost geld, zegt ze.
Maar dat laat onverlet dat de controle veel beter kan. Het keurmerk wordt verleend door het Centraal Bureau Fondsenwerving, en dat kijkt volgens Mol veel te weinig of een gift wel terechtkomt bij het beoogde doel. Verder vindt Mol dat er vraagtekens zijn te zetten bij de claim van dit bureau dat het volledig onafhankelijk is. Vergelijkbare bezwaren gelden de Vereniging van Fondsenwervende Instellingen. Websites als die van de Nationale goede-doelentest en geefwijzer bieden extra informatie, maar ook die is niet altijd neutraal.
Wat vindt u? Moet de controle op goede doelen worden verbeterd? Zo ja, hoe zou je dat dan moeten organiseren? Of zijn er al veel te veel controlerende en toezichthoudende instanties?
Lees ook de column van Marc Chavannes over gulle gevers.
zaterdag 3 mei 2008, 10:15 uur
Als je als burger geld aan een goed doel geeft weet je niet hoeveel daarvan terecht komt bij het opbouw of hulpproject. Het is in mijn ogen net zo schimmig als de financiëele wereld met woekerpolissen en mistige rekensommen voor de verwachte opbrengst van levensverzekeringen. Mijn accountant zegt altijd: kijk eens naar de luxe kantoren, die moeten ergens van betaald worden.
Sinds onze “opbouw-missie” in Afghnaistan zijn hulporganistaties NGOs
ook verdacht van koloniale ambities met goedkeuring van geweld.
Hulporganistaies willen overleven en hebben natuurlijk een sterke lobby, al of niet samen met de ministeries Buitenlandse Zaken en Defensie om continu fondsen te werven en projecten te verzinnen. Ze gaan zichzelf niet opheffen
als er geen projecten meer zijn. Landen worden vaak afhanklijk van hulporganistaies met hun westerse onderaannemers en adviseurs. Het is een op winst gebaseerde industrie die op het schuldgevoel van de welvarende burger hier gebakken lucht kan verkopen. je kan het in “Verweggiestan” toch niet controleren.
Toezichthouders zijn altijd belanghebbend. Zonder hulporganisaties geen toezichthouder.
Als we echt hart voor Afrika en andere achtergestelde gebieden zouden hebben dan moeten we het wereldhandelspel maar eens eerlijker organiseren.
Landbouwsubsidies en importheffingen afschaffen en dan komt er vanzelf een herverdeling van welvaart.. Condooms uitdelen tegen aids en overbevolking is ook een idee. Christelijke partijen houden deze maatregelen helaas al jaren tegen.
zaterdag 3 mei 2008, 10:30 uur
Er is een zodanige wildgroei gaande aan certificerende bureautjes dat een certificaat niets meer voorstelt.
Certificaten worden gewoon gekocht.
Zelfs Cees van den Oosten, voormalig VVD senator en opgepakt op verdenking van omkoping, is een certificerend bureau begonnen om makelaars eerlijker te doen lijken.
Bij organisaties van goede doelen gaat het al snel meer om het kantoorpand waarin men huist, het salaris van de directeur, het aantal colporteurs enzovoort.
De eigen organisatie is meestal belangrijker dan het goede doel.
Studenten krijgen een training aggressieve cold selling en belagen als bijverdienste winkelende mensen om de goede-doelen organisatie in stand te houden.
zaterdag 3 mei 2008, 10:35 uur
Geef niet aan ‘volvo-direkteuren-goede-doelen’ maar wel aan kleinschalige en natuurlijk het LEGER DES HEILS!
zaterdag 3 mei 2008, 11:29 uur
Alle goede doelen welke dan ook zijn op de keper beschouwd in nevelen gehuld als het gaat om verantwoording af te leggen over de geinde voluta.
Soms komt een organisatie in de publiciteit wanneer het werkelijk te veel riekt naar malversatie s
Vervolgend hoor je dan daar niets meer van.
Wat me meer mateloos stoort is de banale van iedere
ethiek gespeende werving van fondsen.
Verminkte en uithongerende kinderen worden schaamteloos als reklame tool ingezet om het sentiment van de aspirant schenker te shokkeren.
Daar zit een zeer grote docis ranzigheid in
En dan te weten dat Herfkes zonder zich uiterst confortabel te nestelen haar werk niet kan doen,terwijl haar klanten al blij zouden zijn met een emmer kakkerlakken.
Zeker: onsmakelijk en dat bedoel ik.
zaterdag 3 mei 2008, 12:01 uur
100 % controle is zo duur dat je misschien op de duur wel 40 uit elke 100 cent daaraan zal uitgeven. We richten alles dus in op basis van vertrouwen. Maar gelet op de geldkapitalen die worden verzameld zal misbruik optreden. Met alle schade voor het betreffende goede doel als de vuile was wordt geëtaleerd. Toch is dat op den duur de goedkoopste controle.
zaterdag 3 mei 2008, 12:04 uur
Wat verdienen de medewerkers van het CBF?
Waarom is het CBF zo duur? Het CBF hanteert de onderstaande tarieven voor toetsing van een charitatieve organisatie. Dat moet uiteindelijk worden betaald uit giften voor goede doelen. En die tarieven zijn voor een kleine organisatie onbetaalbaar.
Hoeveel verdienen de medewerkers van het CBF? Zijn die salarissen openbaar? En hoeveel mensuren besteedt het CBF minimaal aan de toetsing van een charitatieve organisatie? En hoe wordt dat gecontroleerd?
a. Toetsingskosten bij aanvraag: 5.350,-.
b. Na vijf jaar voert het CBF een hertoetsing uit: 2.690,-.
c. Jaarlijks is bovendien een bijdrage verschuldigd gerelateerd aan de baten uit eigen fondsenwerving
Baten uit eigen fondsenwerving Bijdrage 2008
2007 (in euro’s)
0 < 225.000 410,–
225.000 < 450.000 – 820,–
450.000 < 1.125.000 – 1.625,–
1.125.000 < 2.250.000 – 2.440,–
2.250.000 < 4.500.000 – 3.255,–
4.500.000 < 11.350.000 – 4.060,–
11.350.000 < 22.700.000 – 6.100,–
22.700.000 < en hoger – 8.125,–
Bron: p.55 Reglement CBF CBFhttp://www.cbf.nl/Downloads/Bestanden/Aanvragen_%20CBF-Keur/Reglement_CBF-Keur_versie_15_uitgifte_november_2007_2.pdf
zaterdag 3 mei 2008, 12:08 uur
Volgens mevrouw Mol is het verwijt dat er teveel aan de strijkstok blijft hangen.
Als je je bedenkt dat er wettelijk 25% van de inkomsten aan reclame besteedt mag worden, is dit verwijt meer dan terecht.
Tel daarbij de kosten aan salarissen voor deze “proffesionele” organisaties en opstapelen van stichtingen (zie giro 555 die het daarna verdeelt aan andere stichtingen), dan is het zonneklaar dat het overgrote gedeelte van uw en mijn gegeven euro hier in Nederland blijft.
Dan hebben we het nog niet eens hoeveel van het geld dat uberhaupt in het buitenland aankomt, besteed wordt op de plaats waar het gegeven wordt.
Het is spijtig om te constateren dat het Goede Doel een bedrijfstak op zich is geworden, net als het Milieu en de Asieltak
zaterdag 3 mei 2008, 12:09 uur
Tarieven CBF
Zie mijn bericht hierboven.
Tarieven CBF op pagina 55: http://www.cbf.nl/Downloads/Bestanden/Aanvragen_%20CBF-Keur/Reglement_CBF-Keur_versie_15_uitgifte_november_2007_2.pdf
zaterdag 3 mei 2008, 12:11 uur
#3 Gert
Het Leger des Heils zit toch al in Uruzgan?
#4 Henk Mommaas: geef toch maar wat aan de verregende collectanten aan de deur! Ik geef standaard 50 cent, dan ze gaan direct weg!
Vroeger was ik méér betrokken; tot ik hoorde van het Leprafonds, daar was een directeur met een gat in zijn hand, en de Hartstichting: daar verdiende de directeur 1,7 ton per jaar.
Mijn toenmalige Astmafonds had liefst TWEE directeuren die samen 214.000 vingen.
En die arme collectanten maar langs de weg, gebukt onder emmers kleingeld. De eindopbrengst is altijd behoorlijk, maar natuurlijk nooit genoeg voor bovengenoemde topsalarissen
De genereuze farmaceutische industrie vult dan het bedrag aan, zodat de directeuren niet met lege handen naar huis hoeven.
Is dat niet wonderbaar?
zaterdag 3 mei 2008, 12:14 uur
Oude weekhartige mensjes worden vaak ingezet om aan de deur om geld te bedelen terwijl de directie zich baadt in luxe.
Het lijkt me leuk als iederéén van zo’n organisatie het werk vrijwillig zou doen. Voor de mensen die hele dagen bezig zijn mag natuurlijk wel loon uitbetaald worden maar het kan heel wat kariger.
zaterdag 3 mei 2008, 12:38 uur
Voorkom fraude en persoonlijk gewin in charitatieve sector
Ik doe de volgende voorstellen op het gebied van charitaiteve organisaties:
1. De directie van goede doelen moet wettelijk niet meer mogen verdienen dan drie maal het minimumloon.
2. Straffen op fraude bij goede doelen moeten veel zwaarder worden en misstanden daarbij moeten veel uitgebreider worden gepubliceerd door de overheid via internet.
3. Maak goede doelen en het CBF veel transparanter. Dat kan via zeer uitgebreide verslagen op internet, voorzien van video’s.
4. Maak alle onderzoeksverslagen door het CBF openbaar via internet.
5. Er moet slechts één certificerende isntantie zijn voor goede doelen, zodat consumenten (donateurs) precies weten welke organisatie dat is.
6. Het CBF moet niet alleen keurmerken publiceren, maar moet ook uitgebreid specificeren hoeveel geld er precies wordt verdiend door de medewerkers van alle gekeurde charitatatieve organisaties. En elke organisatie moet cijfers krijgen voor transparantie, betrouwbaarheid en percentage van giften dat terecht komt bij de uiteindelijke doelen. Zo ontstaat er een rangorde van charitatieve organisaties. Die rangorde moet regelmatig worden gepubliceerd, ook via internet.
7. Het CBF moet intensief samenwerken met de politie, Consumentenbond en met VARA’s tv-programma Kassa en Tros Radar.
8. Het CBF moet volledig worden betaald door de overheid. Daardoor kan zij financieel onafhankelijker functioneren en daardoor kunnen ook kleine charitatieve organisaties woren gekeurd. Ik vind het niet wenselijk dat nu de keuringinstelling CBF wordt betaald door de te keuren organisaties. Want dat zou in principe kunnen leiden tot belangenverstrengeling. Ik zeg niet dat dat het geval is.
Links
http://www.integriteit.startpagina.nl
http://www.goededoelen.startpagina.nl
zaterdag 3 mei 2008, 13:09 uur
Is er weer een aardbeving, een tsunami of een verschrikkelijke hongersnood die de wereld teistert, de mensen staan iedere keer open voor de crisis en trekken alle registers open om geld in te zamelen. Er worden enorme bedragen gedoneerd. Na een maand of twee vragen de media niet meer om geld, en lijkt in de nood te zijn voorzien, ongeacht of de hulp op de juiste plek terecht gekomen is.
zaterdag 3 mei 2008, 13:15 uur
Ja, laten we nog eens een controlerende instantie in het leven roepen, ongetwijfeld weer op kosten van de belastingbetalers. Weer een excuus erbij om alles te verhogen.
Aangezien we in Nederland al veel te hoge belastingen betalen en de [door linkse vriendjes] benoemde bestuurders van organisaties als Novib, Greenpeace en Amnesty en zakkenvullende specialisten bij de Hartstichting en KWF belachelijk veel verdienen, geef ik nooit iets aan inzamelingen/ “goede” doelen. Het idee alleen al dat ze in Afrika wapens van mijn geld kopen, kom nou.
En ondanks al het [zinloze] onderzoek naar kanker ga je er gewoon dood aan.
zaterdag 3 mei 2008, 13:31 uur
Hoeveel benefietconcerten hebben we al gehad? Hoe vaak niet hebben mensen geld ingezameld voor het goede doel, onder het motto: “Red miljoenen mensen van de honger”? Elke paar jaar is het weer een eenmalig gebeuren, terwijl de miljoenen mensen die van honger omkomen behoefte hebben aan echte economische rechtvaardigheid. Maitreya, daar kun je van op aan, zal de mensheid onomwonden confronteren met de aanhoudende noodzaak om een eind te maken aan de ramp die elke dag plaatsvindt: 35.000 mensen die omkomen van honger in een wereld van overvloed.
zaterdag 3 mei 2008, 13:39 uur
Raad voor accreditatie moet heel transparant zijn
Wie controleert de Raad voor Accreditatie? Ook kritiek op de Raad voor Accreditatie moet openbaar zijn. En deze Raad moet zelf zoveel mogelijk transparant zijn via uitgebreide verslagen en video’s op internet.
Verder is het belangrijk dat ook anonieme klachten over charitatieve instellingen worden onderzocht. En dat is waarschijnlijk niet het geval.
Het spijt me dat ik zo kritisch en wantrouwend ben, maar ik heb helaas een aantal ernstige vormen van wetsovertreding ervaren door overheidsinstellingen, bedrijven en non profit organisaties.
Betrouwbare goede doelen
Er zijn natuurlijk ook betrouwbare idealistische organisaties. Ik heb zelf veel vertrouwen in de SP. Dit onder andere omdat hun kamerleden een flink deel van hun salaris moeten afstaan aan deze politieke partij en omdat ik veel weet over wat er gebeurt bij de SP en weet dat de medewerkers idealistisch opkomen voor kwetsbare mensen, dieren en het milieu. Daarmee zeg ik niet dat er bij andere politieke partijen geen idealisten kunnen zitten.
Tweede Kamerleden krijgen van de overheid in principe ongeveer 6.300 euro per maand inclusief onkostenvergoeding. Maar de Kamerleden van de SP vinden dat onnodig veel en laten het overgrote deel ten goede komen van de SP, om er bijvoorbeeld acties mee te voeren en scholing van medewerkers mee te betalen. Zelf houden de SP-kamerleden ongeveer 2300 euro per maand over. En kosten die ze maken voor de partij kunnen ze bij de partij declareren, zoals telefoonkosten.
Salarisafdracht
http://www.sp.nl/opinies/823/Regels_SP_zijn_wettig_en_terecht.html
http://search.sp.nl/index.php?q=afdrachtregeling&adv=hee&method=and&match=word&restrict=http%3A%2F%2Fwww.sp.nl%2F&db_d=1&db_m=1&db_y=2002&de_d=3&de_m=5&de_y=2008&sort=D&format=long
zaterdag 3 mei 2008, 14:34 uur
Ikzelf ben heel huiverig geworden om iets te geven aan een “goed” doel.
Dit sinds er een tijd geleden een grote inzameling was ten bate van kinderkanker-onderzoek met vooraf vastgestelde instellingen die er mee zouden worden gesteund.
Na de actie bleek dat er zoveel geld was ingezameld dat er ettelijke miljoenen guldens over waren.
Uit de politiek zijn toen een aantal ( ik meen 3 ) mensen benoemd om dit “overschot” te beheren.
Nadien heb ik er niets meer over vernomen en ik vraag me wel af wat er met dat geld is gebeurd.
Daarom vind ik een controlerende instantie een heel goede zaak mits de resultaten ook openbaar worden gemaakt.
zaterdag 3 mei 2008, 14:35 uur
Goede Doelen zijn in eerste instantie Goede Doelen.
Wat ik daarmee bedoel is dat de organisatie, de ngo, het Goede Doel, en dan zeker de meer bekende, in eerste instantie altijd het uitvoerend werk voorop stellen. Maar zeker is ook dat het Goede Doel moeilijk dat uitvoerende werk kan doen zonder een fundering, die vaak bestaat uit infrastructuur, gebouw, en professionele mensen. In onze westerse wereld van de overvloed zijn er dan wel veel Goede Doelen. Kijk in uw spiegel en u ziet al een ‘veelfout’ van Goede Doelen. Er is vast ergens een Stichting voor Scheve Neuzen.
Feit is dat er veel instellingen zijn die onvergetelijk goed werk verrichten, meestal voor mensen die anders, of in het verdomhoekje geraken, of alleen moet opdraaien voor onoverzienbare kosten. Bijvoorbeeld bij ernstige ziekte van een naaste.
Veel Goede Doelen helpen de kwaliteit van het leven op bijzondere wijze te verbeteren.
Feit is ook dat de overheid nauwelijks serieus bijdraagt aan de doelstellingen van deze ngo’s en liever zaken over laat aan marktwerking en particulier initiatief. Feit is dat er veel te weinig mensen zijn die zich via vrijwilligerswerk willen inzetten voor hun medemens. We hebben een betaalgedrag, we geven een donatie, we kopen af. Ondanks de grote behoefte van ngo’s aan vrijwilligers.
Nederlanders zijn goede gevers. Feit is dat een groot deel van de organisatiekosten worden betaald uit de donaties. Maar bedenk dat zonder die organisaties en zonder het maken van die kosten er domweg geen goede doelen zijn. Geen instelling die u terzijde staat bij ziekte, overlijden, geen instelling die begeleiding biedt bij handicap, bij leermoeilijkheden, bij familieomstandigheden.
Het van een zeer groot belang dat de Goede Doelen hun werk kunnen blijven doen. Het is van groot belang dat ze dat professioneel kunnen doen. Het is van groot belang dat er voldoende geld is om die Goede Doelen te ondersteunen bij dat werk.
Zie het maar als een verworvenheid van u en ik, iets dat we samen doen buiten de overheid om. Iets waarin we zelf kunnen bijdragen. En dat op een wel heel eenvoudige manier. We betalen een beetje, we trekken de beurs en geven een, over het algemeen, heel kleine bijdrage.
Vergeet daarbij niet dat de ngo, het Goede Doel zich intussen moet houden aan een wereld van regels en voorschriften, die de kosten opdrijven. Bedenk ook dat mag worden verlangt dat de directeur van een Goed Doel verstand van zaken heeft. En een netwerk kan onderhouden. En dat er voor dergelijke zaken niet op een uurtje gekeken wordt. En dat hij een marktconforme beloning mag vragen, net als de administratief medewerker.
Het bijzondere is dat de meeste mensen zich niets gelegen laten liggen aan het Goede Doel. Ze zijn van mening dat het allemaal wel veel soberder kan en mag. En dat er toch vooral vrijwilligers moeten ingezet.
Het bijzondere is dat de mensen die bijstand hebben gekregen van een Goed Doel wel de aanwezige kennis en professionaliteit hebben leren onderkennen en begrijpen dat al die zaken, die niet binnen de reguliere kanalen bestaan, belangrijk bijdragen aan de kwaliteit van leven, aan een maatschappelijk belang en heel direct aan een betere, zij het hier en daar wat luxe, samenleving.
Vrijwel alle ngo’s maken hun jaarverslagen openbaar. Daarin is alles te vinden over doelstellingen, acties en vrijwel overal krijgt u keurig netjes en transparant een financieel jaarverslag. Maar hoeveel mensen kijken ernaar of vragen erom.
Het CBF doet binnen de mogelijkheden van haar organisatie ook een bijdrage aan die doorzichtigheid. En geeft een keurmerk af op basis van ordentelijke (ngo) beleidslijnen en inkomsten en uitgavegedrag. Zoals voorgeschreven door de wetgever.
De overheid en de politiek is met haar ‘hoera’-marktwerking in de gezondheidzorg en het onderwijs een slecht voorbeeld van menselijk handelen, waarbij kosten en batenanalyses tot mooie en passende plaatjes moeten worden gedroomd. Voorbijgaand aan de vaak reele en werkelijke noden van gewone mensen.
Het is het particulier initiatief dat die behoefte en die noden wel onderkent en daarmee zijn vele Goede Doelen in het leven geroepen en te roepen.
Zij doen schitterend werk, binnen een woud aan voorschriften en op noodzakelijke professionele basis.
Dat kan met minder, maar het is in uw en mijn belang dat het nu juist een beetje meer(!!) mag zijn.
zaterdag 3 mei 2008, 14:44 uur
Carel van Eeden.9
Het kan anders en doeltreffender.
Ik woon en werk centrum Amsterdam en loop alles, daardoor ken ik zo n beetje de gehele dakloze zwever
populatie en ze kennen mij.
Ik heb er drie voor mijn rekening genomen nu al bijna zo. n vijftien jaar.Ik heb n band met die mensen gekregen , als ik ga reizen meld ik me af,als het goed weer is drinken we n biertje
Mijn zoon van elf vroeg waarom ik die mensen telkens geld gaf, toen heb ik hem verteld dat geld alleen belangrijk is als je het niet hebt.
Hij begreep me.
zaterdag 3 mei 2008, 15:32 uur
Dure gebouwen, functionarissen die elders nog niet de helft van hun huidige riante “salaris” zouden verdienen, onoverzichtelijke jaarverslagen. Ik heb zo’n idee dat het goede doel het goede doel zelf is. Het Rode Kruis met een hoofdgebouw in Geneve dat een jaarlijkse kostenpost heeft waar tientallen dorpen in Afrika jaarlijks van zouden kunnen leven. Het leger des heils met veel dure gebouwen. Overal waar op een onoverzichtelijke wijze geld binnenkomt (giften en gaven van goedebedoelende mensen) loopt ht uit de hand. Nog een voorbeeld: de TV-dominees in Amerika die zich wentelen in weelde met prive-jets, luxe-escort dames en buitenverblijven van miljoenen dollars.
zaterdag 3 mei 2008, 15:41 uur
Met verbazing las ik het opinieartikel van mevr. I. Mol, directeur van stichting Pequeno en luisterde ik haar interview op nrc.nl/podcast van 2 mei j.l.. Het afgelopen jaar is er vanuit het CBF regelmatig met mevr. Mol overleg geweest over het CBF en haar slechte ervaringen met een kleinschalig Braziliaans project van straatkinderen. Om persoonlijke redenen wenste zij geen formele klacht in te dienen over de betreffende Braziliaanse organisatie waarbij zij in het verleden persoonlijk betrokken is geweest. Het klopt dat het CBF in zo’n situatie weinig mogelijkheden tot actie heeft.
Mevr. Mol meent dat het CBF niet in onafhankelijkheid kan optreden omdat o.a. vertegenwoordigers van de keurmerkhouders in het bestuur zitting hebben. Het klopt dat er twee afgevaardigden van goede doelenorganisaties deel uitmaken van het CBF-bestuur. Daarmee is de onafhankelijkheid van het CBF-Keur niet in het geding. Besluiten over de toekenning van dit keurmerk worden genomen door de Commissie Keurmerk die gevormd wordt door drie onafhankelijke burgemeesters. Het CBF-bestuur wordt gevormd door deze drie burgemeesters, drie onafhankelijke leden die het publieke belang borgen en twee leden van de brancheorganisatie. Het CBF is volgens de regels van de Raad voor Accreditatie verplicht een minderheidsrol te geven aan afgevaardigden van de keurmerkhouders zodat ook die stem wordt gehoord. Mevr. Mol meent dat de Raad voor Accreditatie er goed aan zou doen het CBF eens helemaal door te lichten. Drie maanden geleden is dit gebeurd. Het CBF-Keur is daarbij zonder afwijkingen opnieuw goedgekeurd. Mevr. Mol wijst erop dat het onderzoeksbureau Intraval bepleit meer subsidie te geven om de onafhankelijkheid van de toezichthouder te versterken. Volgens mevr. Mol zou de Minister van Justitie dit advies naast zich hebben neergelegd. De aanbevelingen van dit rapport zijn pas onlangs binnen de overheid besproken en conclusies zijn mij nog niet bekend. Mij is wel bekend dat het ministerie van Economische Zaken op 2 april j.l. een website voor de consument publiceerde met informatie over keurmerken. Het CBF-Keur is daarbij als een van de betrouwbare keurmerken vermeld. Het is vervelend dat dit opinieartikel in het NRC en de kop op de voorpagina de lezers een onjuist beeld geeft over de betrouwbaarheid van het CBF-Keur. Zij die een klacht hebben over goede doelenorganisaties of meer willen weten over het CBF kunnen daarvoor terecht op http://www.cbf.nl of contact opnemen.
Adri Kemps, directeur CBF,
http://www.cbf.nl
zaterdag 3 mei 2008, 17:44 uur
Oorzaken van moreel verval
Onze cultuur is in toenemende mate gericht op persoonlijke zelfverrijking. Helaas is dat ook zichtbaar in de extreem hoge directiesalarissen van een aantal liefdadigheidsinstellingen.
De positieve individuele vrijheid van de jaren zeventig is inmiddels doorgeslagen en heeft helaas geleid tot een cultuur waarin materialisme en luxe consumptie de nieuwe norm zijn geworden.
De moraal van de jaren vijftig was welliswaar benauwend en bevatte veel onnodige fatsoensregeltjes, zoals het boenen van de stoep, zondagsrust en taboes op het gebied van seks, muziek en dansen. En de Roomse kerk verrijkte zich toen schandelijk aan de massa via onbegrijpelijke Latijnse donderpreken over hel en verdoemenis.
Maar in de jaren zeventig is met het kind ook het badwater weggegooid. Veel elementen van de ‘ouderwetse’ moraal zijn progressief overboord gekieperd en daarmee bleef vaak weinig meer over dan over schaamteloze zelfverrijking, egoïsme, doorgeslagen vechtkapitalisme, absurd hoge topsalarissen, een grote bekkencultuur, corruptie en criminaliteit. En empathie en medemenselijkheid zijn daarbij sterk verminderd.
Veel mensen gingen zich daarbij onprettig voelen. En dat onbehagen proberen velen nu te verdoven of overschreeuwen door dwangmatig te consumeren in de hoop om daarmee meer sociale status te verwerven. Maar omdat velen dat proberen blijft hun relatieve sociale status daarbij gelijk. Het gevolg is dat veel mensen overbelast zijn en geen tijd meer hebben om kwetsbare mensen te helpen.
Tegen deze achtergrond vind ik het niet vreemd dat in ons land belangenvertrengeling en corruptie toenemen.
Kapitalisme kan doorslaan
Hieronder een video over Naomi Klein. Daarin vertelt ze over haar boek: ‘The Shock Doctrine’. Dat gaat over de gevaren van doorgeschoten kapitalisme, waarin overheidstaken zoveel mogelijk worden geprivatiseerd.
De extreem grote inkomensverschillen in onze samenleving vind ik onrechtvaardig en kunnen volgens mij leiden tot onvrede, afgunst en meer criminaliteit.
Ik vind dat niemand wereldwijd meer zou moeten verdienen dan drie maal het minimumloon. Het is daarom volgens mij het best als we afstappen van het kapitalisme.
Video
Hier zie je een Engelstalige video met Naomi Klein over de risico’s van extreem kapitalisme en privatisering van overheidsinstanties. Tijdens een maatschappelijke crisis kan dat proces volgens haar doorslaan.
http://www.youtube.com/watch?v=dwM7TeE2ylU
http://www.naomiklein.org/shock-doctrine
zaterdag 3 mei 2008, 18:27 uur
Maak liefdadigheidsorganisaties transparanter
Er zijn betrouwbare liefdadigheidsorganisaties en minder betrouwbare. En de consument heeft recht op glasheldere, zeer uitgebreide en onbetwistbare informatie daarover. En dat is nu niet genoeg het geval. Bovendien moeten liefdadigheidsorganisaties die bij herhaling onbetrouwbaar zijn gebleken of die teveel geld aan de eigen directie uitkeert, worden verboden.
Tv-programma’s en artiesten mogen vind ik wettelijk niet meer verdienen aan goede doelen dan een bescheiden vergoeding. En ook bemiddelaars en deskundigen op het gebied van goede doelen mogen niet meer verdienen dan een heel bescheiden inkomen vind ik.
Liefdadigheidsorganisaties moeten veel transparanter worden. Dat kan onder andere via webcams in het gebouw waarvan de beelden zichtbaar zijn op internet, en door de vergaderingen van die organisaties te laten verlopen via publiek te volgen webforums en video-conferenties. En door donateurs bij het beleid te betrekken via webforums en internet-polls. En van de gebouwen moet van alle kamers een foto op internet staan. Zo is te zien of er geen onnodige luxe is in het gebouw. Ook moeten de auto’s en eventuele boten van alle medewerkers op internet te zien zijn met een foto op naam van de medewerker. En van alle projecten moeten recente videoreportages op hun website staan en zo mogelijk permanent werkende webcams met geluid van de belangrijkste locaties, zoals de keuken en eetzaal van een weeshuis dat wordt gesteund.
Controle op goede doelen moet volgens mij een pure overheidstaak zijn, honderd procent gefinancierd via belastinggeld en optimaal transparant, om elke schijn van belangenverstrengeling te voorkomen. En de salarissen en alle neveninkomsten en nevenfucnties van zo’n controlerende organisatie moeten voor iedereen heel duidelijk op hun website staan, met naam en toenaam van de medewerkers en bestuursleden.
Niet alleen liefdadigheidsorganisatie moeten beter worden gecontroleerd op misleiding en fraude. Ook producten en diensten van bedrijven moeten worden gecontroleerd door de overheid. Die extra controles zijn volledig te financieren uit de opbrengsten van de boetes die worden opgelegd. Want er moeten zeer hoge boetes komen op fraude en misleidende reclame. En die boetes moeten bij elke volgende keer opnieuw vedubbelen. En dat geldt ook voor liefdadigheidsinstellingen.
Als die straffen streng genoeg zijn, kunnen de controles op den duur weer worden beperkt, omdat de meeste organisaties dan geen risico meer zullen nemen op dat gebied. Ook alle ambtenaren moeten volgens ditzelfde systeem veel hogere boetes krijgen bij gebleken fraude of corruptie dan nu het geval is. En dat moet zeker ook gelden voor ambtenaren van hoge controlerende instanties.
Daarbij moeten klokkenluiders veel beter worden ondersteund en voorgelicht door de overheid via een duidelijke zeer uitgebreide website en via tv. Iedereen moet weten hoe en waar misstanden gemeld moeten worden. En dat moet ook anoniem kunnen.
We moeten terug naar en cultuur waarin mensen elkaar weer kunnen vertrouwen en waarin meer medmenselijkheid,empathie en sociale cohesie bestaan. Die factoren kunnen elkaar wederzijds versterken of ze kunnen elkaar wederzijds aantasten en een permanente neerwaartse spiraal.
De trend is nu omlaag en ik stel voor dat we de richting van die beweging omdraaien. Op naar een sociale en integere samenleving. En ik denk dat Nederlanders dan gemiddeld gelukkiger worden.
Weblink oplichting
http://oplichting.startpagina.nl
zaterdag 3 mei 2008, 19:13 uur
Ik vind dat er te weinig controle is op de goede
doelen giften meestal naar wapens en andere duistere
zaken ze duwen het het geld liever zelf achterover
dan dat het naar goede doelen gaan. En dat er miljoenen dollars naar de directeuren gaat
zaterdag 3 mei 2008, 19:51 uur
@ Max Molenaar zaterdag 3 mei 2008, 13:39 uur
u heeft het over betrouwbare, idealistische organisaties. Hierbij noemt u de SP, omdat zij een deel van hun salaris afstaan aan de partij zelf.
Ik zal het er niet over hebben of dit nu een goed doel is of niet. Maar is het u ter ore gekomen dat de SP leden dat gedeelte dat ze aan de SP geven, af kunnen trekken van de belasting? Waardoor de belastingbetaler dubbel betaald voor deze, of zijn minst dubieuze, constructie? Dit is nu niet bepaald betrouwbaar.
Daarnaast kan de partij wederom de gedeclareerde kosten weer aftrekken van de belastingen.
Dit is trouwens wel een treffend voorbeeld van hoe Goede Doelen omgaan met geld dat ze krijgen.
Waarom is deze partij de rijkste van Nederland terwijl zij zo graag tegen rijkdom zijn?
zaterdag 3 mei 2008, 21:03 uur
Ik las in NRC-Handelsblad van 3 dezer het artikel van mevr. Irene Mol over de tekortschietende controle op goede doelen.
Mevr. Mol noemt één in principe belangrijke databank niet. Dat is de lijst van de door de Belastingdienst erkende “Algemeen Nut Beogende Instellingen” ( ANBI’s ) op http://www.belastingdienst.nl, giften aan op die lijst voorkomende instellingen worden bij schenking en successie, en bij de aangifte van inkomsten- en vennootschapsbelasting binnen bepaalde grenzen ( boven een bepaalde voet, tot een maximum bedrag )fiscaal begunstigd.
Deze lijst is per 01-01-2008 helemaal opnieuw opgezet, instellingen, die reeds over een erkenning beschikten hebben die voor genoemde datum opnieuw moeten aanvragen.
Helaas stelt de controle op aanvragen weinig voor. Het gaat om een invulformulier met een beperkt aantal vragen, die hier en daar zo suggestief zijn geformuleerd dat het wenselijke antwoord bij voorbaat duidelijk is. Statuten, beleids- en werkplan,een recent jaarverslag en een jaarrekening behoeven allemaal niet mee te worden ingezonden.Dit wekt de indruk dat aanvragen nagenoeg automatisch worden gehonoreerd.
Dit is dus helaas een bureaucratische procedure,die gevers geen enkele zekerheid geeft, maar in 2007 aan de instellingen en aan de Belastingdienst wel veel ( dus overbodig ) werk heeft bezorgd.
zaterdag 3 mei 2008, 21:42 uur
Het CBF wortdt doorgelicht door de Raad voor Accreditatie.
Maar wie licht de Raad voor Accreditatie door?
Het is allemaal politiek handjeklap.
Ik zou zeggen, weg met de Goede Doelen organisaties en met het CBF.
zaterdag 3 mei 2008, 21:56 uur
Een platvloerse show op RTL4 van Carlo Boszhard Weddendatikhetkan.nl met weddenschappen ‘Wie kan 30 BH’s in een minuut met één hand losmaken’ en ‘Wie kan er drie meter ver plassen’ wordt tot mijn ontsteltenis mogelijk gemaakt door Astmafond, Nederlandse Hartstichting en KWF Kankerbestrijding.
Nooit bevroed dat mijn donatie daarvoor gebruikt zou worden!!!!!!
Stop met donaties aan deze fondsen!!!!
zaterdag 3 mei 2008, 22:49 uur
Het oprichten van een Goed Doel blijkt een goede mogelijkheid voor mensen, die geen reguliere baan hebben en goed zijn in fondsen werven. Daarmee kunnen zij dan in hun onderhoud voorzien. Onlangs was een dochter van een beroemde interieurontwerper in het nieuws. Zij was persoonlijk failliet geraakt en had een Goede Doelen Stichting opgericht om arme vrouwen met kinderen, die in dezelfde situatie als haar zijn geraakt, te helpen. Zo kunnen mensen met een Goede Doelen Stichting ook zichzelf helpen en snijdt het mes aan twee kanten.
Uit eerder onderzoek is overigens gebleken dat een percentage van bestuurders van Goede Doelen Stichtingen een strafblad hebben.
Een keurmerk lijkt me niet nodig, want dat kost alleen maar extra geld dat van de donaties af gaat. Het CBF keurmerk is een duur keurmerk.
Mensen die geld doneren zullen zelf onderzoek moeten doen naar de Stichting waaraan zij doneren. Ze moeten affiniteit hebben met het onderwerp. Bijvoorbeeld dierenbescherming, mensenrechten, kinderen in Afrika, etc.
Bij donaties aan buitenlandse projecten, moet ook steeds overwogen worden dat de Nederlandse overheid al ontwikkelingshulp verstrekt.
zondag 4 mei 2008, 1:05 uur
De vraagstelling zal voor velen de aanzet vormen tot het aanhouden van de verkeerde koers…
Nog meer verbeteren: specificeren, uitbreiden, frequenteren enz. enz., en dan ook deze ontwikkelingen weer van de nodige zekerheden voorzien.
Een slimmerd uit groep 6 kan onderbouwen dat dit het denken in de foute richting is.
Het valt niet te begrijpen, laat staan uit te leggen, dat ‘niemand’ die er iets zinnigs over zou moeten kunnen zeggen, dit inziet!
Het is een ,ijzeren’ wet in het zeemanschap dat men de klippen vanaf het schip niet kan verplaatsen, en die op afstand dient te vermijden…
Er is maar e e n logisch te verdedigen manier om dit ‘vraagstuk’ op te lossen: het warrige en ineffectieve geheel van mensen en groepen die ‘goed willen doen’ samenvoegen tot e e n organisatie die alle goede bedoelingen bundelt, onnodige ‘kosten’ uitsluit en de middelen om de wereld te verbeteren ‘direct’ bij de belanghebbenden brengt.
W a a r t o e getroosten wij ons al dat heen-en-weer geloop langs elkaar heen, als enig huisvrouwelijk inzicht veel meer kan opleveren…?
Mededogen… of belangen en ijdelheid?
zondag 4 mei 2008, 1:28 uur
Er wordt veel geld overgemaakt aan terreurorganistaties, zoals PKK. Er is een documentaire te vinden op het Internet.
zondag 4 mei 2008, 5:22 uur
Charitatieve instellingen zijn uitvindingen waar ik met een hele grote boog omheen loop. Ik geloof ze gewoon niet.
Voor mij begint “charity” zo dicht mogelijk bij huis.
Van mij kun je geld krijgen voor een programma in de bibliotheek, waar kinderen leren lezen.
Zo’n 20 jaar heb ik gewerkt als vrijwilliger om geld bij elkaar te krijgen voor onderwijsprogramma’s, nieuwe grand piano’s, nieuwe geluids systemen, nieuwe stoelen voor een theater en ga maar door.
Daar bleef absoluut niets aan de strijkstok kleven. We werkten allemaal (zo’n 200 leden) voor niets maar wisten wel verdomd goed waarmee we bezig waren. Allemaal om kinderen van jongs afaan vertrouwd te maken met wat er zoal in een Centre for Performing Arts plaatsvindt. De mens leeft niet van brood alleen.
Ik krijg steeds enveloppen met stickers met mijn naam en adres via de post. Er staat tegen de Kerst een sneeuwman op en andere tijden vogeltjes etc.
Ik stuur ze nooit geld en donder ze meteen in de vuilnis. Daarvoor heeft dus wel een goede ziel ooit betaald.
Als iedereen die goed wil doen gewoon heel dicht bij huis begint zit er misschien geen aftrekpost voor de belasting in maar het is misschien wel een stuk zindelijker.
zondag 4 mei 2008, 9:32 uur
Laten we beginnen met een betere controle op de overheid, daar moeten we toch het meeste geld aan geven en die maken er een zooitje van.
zondag 4 mei 2008, 13:38 uur
Ik moet zeggen dat ik mij verheug op verdere verloop van de omstandigheden naar aanleiding van dit artikel. Als stichting hebben wij ook nadrukkelijk geen CBF Keurmerk, niet alleen omdat 9/10 mensen geen idee hebben wat het keurmerk inhoudt plus dat dit Belachelijk hoge kosten (toetsingskosten 5.350,-) met zich mee brengt, die voor vele stichtingen die puur uit onbetaalde vrijwilligers en individuele bijdragen en donaties bestaan, niet op te brengen zijn.
Het vertrouwen in goede doelen is een algemeen maatschappelijk belang. Maar waarom moet een keurmerk dan zoveel kosten? De prijs van zo’n keurmerk wordt tenslotte betaald door donaties, terwijl het keurmerk nauwelijks een controlerende functie aanneemt als het gaat om de daadwerkelijke bezigheden van een desbetreffende organisatie. Aldus dat haal ik uit het kopje “Hoe wordt er gecontroleerd”. Dat is naar mijn idee schandelijk en nog een reden om geen CBF Keurmerk te nemen.
–
met vriendelijke groeten,
Sander Westerduin
Haagsche Jongeren Ambassadeur
Nieuwe Garde Pressure Cooker
Stichting Wij Helpen Daar
Reaktor Evenementen
Ludenz Vormgeving
zondag 4 mei 2008, 15:19 uur
Ja,ja! Adri Kemps staat voor de belangen van z’n organisatie! Heel goed, trouwens. Maar “er is geen koe zo bont of er zit wel een vlekje aan”, En: “als de vos (Kemps) de passie preekt, boer let op je kippen!” Kortom: ‘t eeuwige probleem: wie controleert de controleur? Immers: “Waarmee je omgaat, raak je besmet.” Vooral als de belangen dermate kapitalen betreffen als in al onze goe3de doelengeverijen aan de orde zijn. Ik twijfel niet aan de goede trouw van CBF, laat staan van de keer Kemps. Ik hoop dat daarvoor tot in lengte van jaren geen enkele aanleiding, reden, of feitelijkheid zal zijn. Zie m’n eerste reactie onder 5. Ik vind trouwens dat NRC een bestaand, serieus, probleem aan de orde stelt dat niet door het commentaar van de heer A. Kemps is opgelost.
zondag 4 mei 2008, 16:29 uur
Professionalisering van een bepaalde activiteit heeft voor- en nadelen. De organisatie en deskundigheid kan op grotere schaal ingezet en overgedragen worden. Anderzijds zal een professionele organisatie zichzelf altijd in stand willen houden en het werkterrein ten behoeve van de eigen organisatie willen uitbreiden.
Bovendien ontstaan er veel organisaties omheen. Denk aan de instanties die keurmerken leveren. Dat kost de ‘goededoelenbedrijven’ al een hoge contributie. Dan zijn er vele tekstbureautjes en trainingsbedrijven die voor veel geld de professionals trainen in het werven van donateurs, het maken van promotiefilmjes en in het schrijven van wervingsbrieven. Er is zelfs een hoogleraarschap over fondsenwerving.
De donateurs zijn onder meer grote bedrijven die hun donaties weer kunnen aftrekken van de belasting en die tevens aan hun goede naam werken van maatschappelijk ondernemen.
Een aparte bijdrage leveren serviceclubs zoals Rotary. Zij onderhouden hun clubs op vrijwillige basis en hebben cellen over de hele westerse wereld. Ze zijn er op gespitst om goede doelen te verbreden tot wereldwijde zorg (bijv. indertijd tegen pokken) en om de goede doelen zodanig te organiseren dat ze zelfbedruipend kunnen worden op de lange termijn (bijv. tandartsenprojecten in Afrika). Naar hun werkwijze zou eens nader onderzoek gedaan kunnen worden. Daaruit valt misschien veel te leren over maatschappelijke bijdragen die efficiënt en doelmatig tot stand zijn gekomen. De leden ontlenen veel aan hun eigen netwerk, zonder zich daarin te hoeven professionaliseren. Ze zijn vaak als lid van zo’n serviceclub toegelaten vanwege hun speciale deskundigheid op het terrein van bestuur of cultuur.
De Nederlandse politiek tracht vrijwilligerswerk te promoten. Jammer genoeg kijkt ze daarbij vooral naar zorgtaken door de vergrijzing. Het vrijwilligerswerk zou veel meer aanzien moeten krijgen. Waarom werken er geen directeuren op vrijwillige basis die beroepshalve al goede netwerken bezitten?
Geeft het niet te denken dat de NRC enige tijd geleden berichtte hoeveel bijbanen de commisarissen van de koningin bezaten en wat ze ermee verdienen? En hoe zit het met die old-boys-netwerken die elkaar commissarisbaanjes toespelen waarmee veel geld wordt verdiend voor een paar bijeenkomsten en het gebruik van hun goede naam? Als zij hun tijd zouden wijden aan goede doelenorganisaties zou er minder aan de strijkstokken blijven hangen. Bovendien zullen er meer vrijwilligers bereid zijn om te collecteren.
zondag 4 mei 2008, 16:41 uur
Ik vrees dat mijn bijdrage hierboven niet duidelijk over is gekomen. Ik pleit ervoor dat er meer goede-doelen-organisaties komen die voornamelijk op vrijwilligers draaien. De overheid bedoelt met vrijwilligers meestal vrouwen die voor hun ouders kunnen zorgen of gepensioneerden die willen voorlezen in verpleegtehuizen, of die met collectebussen willen lopen. Dat geeft besparingen op de WMO en AWBZ.
Andere activiteiten waar hogere opleidingen of werkervaringen mee gemoeid zijn, worden als snel gepromoveerd tot betaalde functies. Dat ondermijnt het solidariteitsprincipe van een samenleving, volgens mij.
zondag 4 mei 2008, 18:34 uur
Ik geef alleen aan goede doelen die in mijn eigen straatje passen. KWF bijvoorbeeld, en dan ook ineens een forse donatie. Beter één goed dan meerdere een beetje.
zondag 4 mei 2008, 19:09 uur
Ik mis in het artikel van mevrouw Mol maar ook in de discussie de rol van de accountant. Zeker de bekende en grote organisaties worden elk jaar gecontroleerd door een erkend accountant, die niet alleen kijkt naar de juistheid van gepresenteerde cijfers maar ook naar of controlesystemen in orde zijn en of de leiding zich houdt aan de geldende regels. Natuurlijk zitten hier ook beperkingen aan, geeft dit geen 100% garantie, en ja ze worden formeel benoemd door de stichting zelf. Toch is hun rol in de hele controle belangrijk. De indruk moet dus niet worden gewekt dat het CBF de enige is die controles uitvoert.
Er is dus al meer controle op de goede doelen dan men denkt. Ik denk dat deze echter effectiever kan door regels meer helder te maken en controles van verschillende instanties te combineren. Ook denk ik dat het publiek beter moet worden voorgelicht over hoe dit gebeurt. Ook CBF kan op dit laatste punt nog nodige verbeteren, bijvoorbeeld door haar beperkingen van het keurmerk precies te noemen. Ze wekt nu teveel verwachtingen. Zie in de discussie het resultaat waarin volgens mij een aantal misverstanden blijven bestaan.
Ten slotte, als we willen dat er nog meer en preciezere controle komt (en die stemmen gaan hier op, zie bijv voorstellen dhr M.Molenaar) op hoe het donaties zijn besteed en of alle doelstellingen van een project zijn gehaald, dan kost dat hoe dan ook meer geld. Laat de overheid samen met de controleurs alsteblieft wel kijken of de tarieven niet goedkoper kunnen, door efficienter te werken en bijv via een rijkssubsidie (het moet ergens vandaan komen).
zondag 4 mei 2008, 19:40 uur
Goede doelen? Dat is big business. Let alleen maar op het aantal van deze oganisaties. Er zijn naar schatting meer dan 18.000 van deze instellingen in Nederland actief. Maandelijks wordt je via de computerautomaat vergast op weer een bedelbrief, zij geven aan elkaar ook nog de adressen door waar er wordt gegireerd.
Ergerlijk zijn ook de loterijen die verplicht ook aan deze goede doelen (moeten) afdragen.
Je kunt beter aan de bedelaar in de straat een munt in zijn schoteltje gooien met de wetenschap dat hij zelf er leuke dingen mee gaat doen.
zondag 4 mei 2008, 20:35 uur
de achterdocht die er is bij het financieel beleid van Goede Doelen organisaties wordt niet alleen veroorzaakt door hoge salarissen. de oorzaak ligt meer in het onduidelijk zijn over de besteding.
er wordt getoetst hoeveel geld er wordt gebruikt voor fondswerving. dan wordt de rest gezien als besteding aan projecten. dat is niet correct.
binnen organisaties wordt heel veel gedaan aan creatieve boekhouding. ik heb vergaderingen meegemaakt waarin kosten en salarissen werden verschoven naar andere posten. het geven van presentaties werd dan niet gezien als fondswerving maar als verbeteren van naamsbekendheid. de verwerking van giften werd geboekt onder administratie algemeen. dus de fondswervingspost werd uitgekleed tot een minumum aan posten.
ik zou er voor willen pleiten dat er een betere indeling komt van de totale besteding inclusief goede definities. een dergelijke indeling kan zijn
- fondswerving (giftenadministratie, mailings, presentaties, collectes, manifestaties, bobo’s, etc)
- algemeene overhead (administratie, desk, algemeen reizen, management, etc, etc)
- projecten overhead (reizen voor projecten, salarissen voor project medewerkers, administratie projecten, etc)
- netto project uitgaven
door goede definities en afspraken worden vergelijkingen maken beter inzichtelijk. de meeste organisaties die ik ken halen bij netto project uitgaven geen 50%.
zondag 4 mei 2008, 21:37 uur
Donateur kan videochatten met uiteindelijke hulpontvanger
Donateurs moeten zo mogelijk in de gelegenheid worden gesteld om regelmatig contact te hebben met de uiteindelijke ontangers van die hulp. Dat kan bijvoorbeeld via videochat en videoconferenties. Bijvoorbeeld videochat met de bewoners van een vluchtelingenkamp.
Ik weet dat er ook in sommige arme landen arme mensen zijn die af en toe gebruik kunnen maken van videochat via bijvoorbeeld een internetcafé.
Ook moeten de hulporganisaties regelmatig video’s publiceren via internet van de hulpprojecten en van interviews met de hulpontvangers. Gesjoemel met hulpgelden wordt zo véél moeilijker. Als een hulporganisatie bijvoorbeeld beweert dat ze een waterput hebben gemaakt, kunnen ze het hele bouwproces daarvan via videofilmpjes laten zien.
Ook moeten alle medewerkers van een hulporganisatie liefst in een videofilmpje op internet elke maand vertellen wat ze hebben gedaan en hoeveel geld ze daarbij hebben besteedt aan precies welke zaken. Daarbij kunnen ze betalingsbewijzen en rekeningen laten zien en andere bewijzen.
Ook daardoor worden goede doelen veel transparanter en herkenbaarder voor donateurs en zullen ze waarschijnlijk meer geld ophalen dan door de kostbare reclamecampagnes die ze nu voeren voor verschrikkelijk veel geld. Zo zijn er nog talloze andere manieren te verzinnen om de transparantie van goede doelen sterk te vergroten.
Een aantal van de tranparantiemaatregelen kunnen wettelijk verplicht worden gesteld. Het CBF zou hierin een sturende rol kunnen spelen bij de Nederlandse oveheid en kan op het gebied van transparantie een voorbeeldfunctie vervullen. Om te beginnen door het publiceren van de inkomsten van haar medewerkers en directie.
maandag 5 mei 2008, 0:17 uur
Vanzelfsprekend moet er controle zijn op de uitgaven van goede-doelen-organisaties, zoals ook de uitgaven van het rijk onderworpen zijn aan controle van accountants en de rekenkamer.
Echter, wie wel eens gecollecteerd heeft voor een goed doel merkt dat sommige mensen van harte geven en anderen één of ander excuus verzinnen om niet te geven. Ik heb vaak de indruk dat de niet-gevers te laf zijn om te zeggen dat ze zelfzuchtig zijn en geen geld over hebben voor hun medemensen. Om dezelfde reden roepen ook veel mensen om lagere belastingen, ook al zou het onderwijs, de gezondheidszorg, de sociale uitkeringen, voor met name de minder bedeelden, daar onder lijden.
maandag 5 mei 2008, 1:46 uur
Pleidooi voor meer transparantie en diversiteit in de besturen, en ook een koppeling met het KamervKoophandel-bestand, zodat duidelijk is wie gedurende welke periode deel uitmaakt van het bestuur van de organisatie! Verder belangrijk om krachtig aan te sturen op Twin-opereren in geval van ontwikkelingswerk; daamee bevordering van uitwisseling/overdracht van kennis en kunde, met oog op selfsupporting binnen redelijke termijn. Woekerpraktijken en vormen van machtsmisbruik op sexueel e.a. vlak door hoge en lage ontwikkelingsfunctionarissen, moeten ook in deze branche geregistreerd en aangepakt worden; bij voorkeur op EU-niveau.
maandag 5 mei 2008, 5:38 uur
Er zijn hier, Calgary Canada, mensen die veel geld verdienen en daar inplaats van alles naar de belasting te brengen aan die fondsen zelf een bestemming geven.
Er is een doggy daycare in de binnenstad die zo draait. De eigenaar van de hond betaalt, verzorgend personeel wordt betaald. Gebouw is betaald. De dierenartsen werken gratis. Er worden nogal wat beesten opgepikt die in de steek zijn gelaten. De stichting die het bezit maakt geen geld.
maandag 5 mei 2008, 5:58 uur
Nogmaals over goede doelen.
Iedereen die denkt dat ze van mij geld zullen ontvangen omdat ze mij een flinke berg stickers bezorgen met mijn naam, adres en ook nog eens de postal code, zit goed fout.
Het maakt mij geen bal meer uit waar die terecht komen. Ik doe ze meteen in de vuilnis.
Ik ontvang ze van organisaties die iets te maken hebben met Kanker, Diabeticie, Gehoorgestoorden, Longaandoeningen, Altzheimers en waaraan we verder allemaal nog aan kapot kunnen en zullen gaan.
Mijn privacy is toch al gedaald tot het nulpunt en dat stelletje stickers in de berg vuilnis kan er nog wel bij.
De mensen die hier een baan van maken zouden een vette bekeuring moeten krijgen.
maandag 5 mei 2008, 8:33 uur
Een grondige controle op goede doelen is een noodzaak. De essentie is dat er een publieke controle mogelijk moet zijn op alle zaken. Zowel de financien als de projecten. We mogen aannemen dat als publieke kontrole mogelijk is dat dan er eeen zelfreinigings effect zal zijn
1-Absolute openheid over de inkomens en vergoedingen van het managemend en professionals.
2-Openheid over de projecten doelen, resultaten en financien van de projecten die worden uitgoevoerd met accountant controle
3- Accountance kontrole op al de financiele zaken met een openbaar accountent rapport
4-Informatie plicht van de instellingen om vragen volledig open te beantwoorden.
De media en andere publieke organisaties kunnen periodiek een aantal projecten tegen het licht houden en ik denk dat je dan zou kunnen verwachten dat er een reinigende werking van uitgaat
maandag 5 mei 2008, 9:38 uur
@S. Smit 36: Waarom werken er geen directeuren op vrijwillige basis die beroepshalve al goede netwerken bezitten? Zie http://www.sesam.nl voor zo’n vrijwilligersorganisatie.
maandag 5 mei 2008, 10:47 uur
Met interesse heb ik de reactie van de Heer Kemps, directeur van het CBF, gelezen.(# 20)
Afgezien van een niet ter zake doende en daarom onheuse persoonlijke aanval op mevrouw Mol, gaat hij niet in op een aantal belangrijke punten die mevrouw Mol naar voren heeft gebracht.
1. Hoe kan het zijn dat het CBF tegelijker tijd de belangen van de gevers EN de directe ontvangers van het goede doelen geld vertegenwoordigt?
2. Hoe komt het dat slechts 334 organisaties van de 18.000 een van de cbf keurmerken mogen dragen?
3. Zou dat o.a. komen door de exorbitante kosten die daarmee gemoeid zijn?
4 Wordt de potentiele gever niet misleidt door het CBF als de suggestie wordt gewekt dat alleen een cbf keur een garantie is voor net gedrag?
5. Wordt het cbf keurmerk niet te veel als een marketing instrument ingezet?
Het zou de Heer Kemps sieren op deze vragen constructief in te gaan.
maandag 5 mei 2008, 11:15 uur
Veel is al opgemerkt over het CBF. Hoe duur het is, blijkt uit een publicatie van “Zending over Grenzen”, een stichting die zich richt op bejaarden en kinderen in armoede in Oost-Europa. Deze werd jaarlijks ruim 34.000,- in rekening gebracht, zodat zij het CBF hebben opgezegd. Voor dit geld gaat het CBF trouwens ook niet in het veld kijken.
Een ander vreemd aspect is, dat het CBF een “onderlinge” is, ondanks burgemeesters in het bestuur, maar dat bij iedere notaris (toch een beëdigd beroep) een boekje met de leden verkrijgbaar is. Interessant is ook, dat slechts ca 600 van de ca 18000 in Nederland actieve Goede Doelen zijn aangesloten, terwijl men de indruk wekt, dat de overige ca 96% niet zou deugen.
Kortom, waarschijnlijk is de oplossing onder no 5 nog de beste.
maandag 5 mei 2008, 12:55 uur
Tegenwoordig gaan de discussies op dit forum over: goede doelen, energielabels, lintjesregens, de eer van dhr. Lubbers, oranjeperikelen, studiekeuzen, het imago van één enkele bewindspersoon en een eerbetoon aan een overleden militair. Kortom, een theekransje.
Dit terwijl een groot deel van de bevolking de regering van opzettelijke leugenarij verdenkt, links keer op keer het onderspit delft omdat ze geen argumenten heeft wanneer het over zaken gaat die ze niet wil zien, de privacy stilletjes wordt opgeheven, wetten worden gemaakt op basis van persoonlijke voorkeur en eigenlijk blijkt dat grote delen van de staat op geen enkele wijze democratisch zijn.
Slaap rustig verder, kritische mensen laten dit forum graag met rust.
maandag 5 mei 2008, 13:49 uur
Hulpprojecten moeten onverwachts worden bezocht door EU controleurs
Wat heeft het voor zin om de administratie en jaarverslagen van goede doelen te laten controleren door peperdure controleurs als niet afdoende wordt gecontroleerd of de cijfers in die jaarverslagen kloppen met de werkelijkheid?
Als een liefdadigheidsorganisatie beweert dat het een weeshuis dinanciert, dan zal er af en toe een onafhankelijke controleur moeten gaan kijken of dat wel klopt. En die controleur zal met de kinderen moeten praten of ze goed worden verzorgd, enz…
Dat is vergelijkbaar met de controles door de belastingdienst van opgegeven omstandigheden bij belastingbetalers. Dat is net zo goed nodig.
En die controles door het CBF moeten plaatsvinden op volstrekt onverwachte momenten en daarbij moeten de projecten volstrekte openheid geven in alle kamers en in de administratie en moet ook worden gepraat met de ontvangers van de hulp. Dat kan met een tolk.
Die controles verdienen zichzelf snel terug, als de boetes op misstanden zeer hoog zijn en als gebruik wordt gemaakt van controleurs die geen hoog salaris eisen uit idealisme.
Ik vind dat het CBF veel meer duidelijk moet maken via haar website op welke specifieke manieren dergelijke praktische controles worden uitgevoerd op goede doelen. Van al die controles moet ook een uitgebreid verslag worden gepubliceerd op de website van het CBF, voorzien van weblinks naar bijbehorende videofilmpjes op http://www.youtube.com
Als het CBF ter plaatse geen afdoende controles uitvoert op goede doelen, vind ik dat een misstand. Ik vind het dan misleidend om te beweren dat de erkende goede doelen betrouwbaar zijn. Bovendien wordt daarbij dan ten onrechte de suggestie gewekt dat andere doelen dan mogelijk niet betrouwbaar zijn.
De politiek moet die situatie dan drastisch veranderen. En ook de Raad voor Accreditatie speelt dan een misleidende rol.
Ik stel dan het volgende voor:
1. Geef het CBF een wettelijke basis en maak er een 100% controlerende overheidsinstantie van. De huidige bestuursconstructie van het CBF vind ik namelijk ongewenst voor uitvoering van objectieve controles.
2. Stationeer per regio een of meerdere controleurs. Bijvoorbeeld in Centraal Afrika twee controleurs. Er zijn vast wel idealistische ontwikkelingswerkers die bereid zijn om dat te doen tegen een beperkt salaris. Die controleurs kunnen voor meerdere rijke ‘donerende’ landen tegelijk werken, bijvoorbeeld in Europees verband. Dat bespaart erg veel personeelskosten. Die controleurs moeten bij de belastingdienst een opleiding volgen in opsporing en ondervragingstechnieken.
3. Er moet regelmatig worden onderzocht of die controleurs betrouwbaar zijn, door hen steekpenningen aan te laten bieden door lokale under cover agenten in hun conroleregio. En dat moet ook gelden voor de instanties die hen controleren.
4. Ook moeten controleurs bij aanstelling zeer uitgebreid worden gescreend op integriteit. Dat kan door bijvoorbeeld te gaan praten met vroegere leraren op hun school en door te onderzoeken of ze een strafblad hebben, of ze schulden hebben, of ze ooit belastingfraude hebben gepleegd, enz….
5. Er kan verder worden bespaard op salarissen door voor de controle van goede doelen ook laagbetaalde lokale inwoners in te zetten. Die spreken bovendien de taal van het land en kunnen functioneren als under cover informant om de lokale projecten van verdachte goede doelen in de gaten te houden.
maandag 5 mei 2008, 14:38 uur
Er is al een hoop gezegd, ik denk altijd als ik aan
goede doelen geef dat er altijd een deel van de gift
naar het doel gaat.
Er zijn mensen die ten koste van anderen rijk willen
worden, maar in dit geval lijden ook de goede organisaties hieronder dus moet er wel een controle
zijn die de slechte doelen eruit kan halen
De beste manier is inderdaad om te kijken hoe de medewerkers leven, of zij veel geld uitgeven.
Er zijn natuurlijk de bekende doelen waarbij je zeker kunt zijn dat je gift goed besteed word.
maandag 5 mei 2008, 18:07 uur
Ja er is een betere controle op goede doelen nodig!
Waarom? Omdat het nu vrij eenvoudig is om niet goed om te gaan met het geld dat mensen geven aan Goede Doelen organisaties. Het CBF kan je globaal zien als een belangrijke mate van zelfregulering (vandaag dat de goede doelen hier zelf voor betalen). De belastingdienst doet met de ANBI status een redelijke duit in het zakje (ze voorkomt b.v. dat individuele personen kunnen beschikken over het vermogen van het goede doel) maar geeft geen garantie op het doelmatig uitgeven.
Ik ben zelf werkzaam als financieel manager in de goede doelen sector zodat ik een redelijk beeld heb van het wel en wee in deze sector.
Laat ik voorop stellen dat het mijn opinie is dat een groot gedeelte van de giften terecht komt waar het terecht moet komen! Feit is dat alleen in een ideale wereld iedereen dit gratis en doelmatig zal willen doen. Om het geld echter goed en doelmatig te besteden zijn mensen nodig die dit doen en deze mensen krijgen/willen hiervoor een salaris. Deze liggen vaak lager als vergelijkbare functies in de commerciële sector maar zullen zeker meer hoger zijn dan salarissen van de Modaal verdienende werknemer (met name in de hogere management functies).
Er is dus een zogenaamde strijkstok en het is vaak onduidelijk hoeveel geld hieraan blijft hangen. Regels zijn niet altijd eenduidig en kunnen op meerdere wijze worden geïnterpreteerd. Dit wordt dan aangeduid als creatief boekhouden. Dankzij de voortdurende belangstelling en argwaan zijn goede doelen dan ook geneigd om een zo laag mogelijk percentage te publiceren van hun fondsenwervende kosten.
Maar hierom zeg ik niet Ja er is een betere controle op goede doelen nodig. De sector is zich goed bewust van het bovenstaande en streeft naar continue verbetering van de transparantie. Veel klagers lezen nooit de jaarverslagen en hierin wordt vaak heel duidelijk alle kosten vermeld. Zelf het ‘creatieve’ boekhouden is vaak transparant in de jaarverslagen terug te lezen.
Waarom zeg ik het dan wel? Ik volg zelf de volgende ontwikkelingen op de voet en deze zijn mijns inziens de reden voor een goede controle:
1) De commercialisering van de fondsenwerving. Er is een hele sector die zich stort op goede doelen (let wel dit zijn dus niet de goede doelen zelf, maar de toeleveranciers) om deze te helpen werven. De kosten hiervan kunnen behoorlijk oplopen en kan gepaard gaan met echte creatieve boekhoudkundige trucs. Ik zie regelmatig voorstellen voor constructies langskomen die wij om deze redenen afwijzen!
2) Het gebrek aan toezicht op Stichtingen door de belastingdienst. Iedereen kan zomaar een Stichting oprichten en fondsen gaan werven. Ik hoef niet uit te leggen dat je deze dus ook zomaar weer kan opheffen. Er is geen publicatieplicht, er is geen plicht voor een accountantscontrole. Frauderen kan eigenlijk niet makkelijker worden gemaakt.
3) De doorgeefluik goede doelen. Deze functioneren als zogenaamde algemene goede doelen die het geld van de gever keurig doorgeven aan de door hun gewenste goede doel. Ik constateer al meer dan 5 tot 10 soorten van dit soort ‘paraplu goede doelen’.
4) De eis tot eigen fondsenwerving van het Min. Van BuZa. Goede doelen die tot nu toe (voornamelijk) afhankelijk zijn van subsidies van het Min. Van BuZa moeten nu laten zien dat ze ook ‘eigen fondsen’ kunnen werven (giften b.v. van particulieren). Deze volstrekt goed opererende reeds langere tijd bestaande goede doelen moeten dus eigen fondsen gaan werven. Vaak doen ze dat door in zee te gaan met onder punt 1) genoemde organisaties waardoor de wervingskosten soms oplopen tot 50%. Deze goede doelen zijn vaak wel in het bezit van de ANBI status en hebben het doel na enige jaren ook de CBF status aan te vragen. VFI lid kunnen ze ook gewoon zijn.
Deze bovenstaande punten zijn denk ik zaken waar meer aandacht en regelgeving voor zou moeten komen. En ter overdenking het volgende: als een malaria prik in land A US $ 50 kosten en in land B US $ 45 moet je dan niet al je geld uitgeven in land B? Hierdoor bereik je weliswaar meer inentingen maar je laat de inwoners van land A volledig aan hun lot over. (Definitie van doelmatigheid: had ik met hetzelfde geld meer kunnen doen?)
maandag 5 mei 2008, 18:12 uur
Waarheid & gerechtigheid te grabbel ? Zie in dit verband ook de Tegenlicht-uitzending vanavond, op 5 mei: “De verkoop van een oorlog”. Het verkopen van
“goede doelen projecten (gdp’s)”, een vak apart; niet zelden lucratief voor bepaalde partijen. Een en ander noopt tot een solide Leergang voor beheerders van fondsen, naast een structuur voor onafhankelijk toezicht, waarbij ook de accountantsstempels de loupe verdienen. In het belang van de doelgroepen van de gdp’s op onze aardbol.
maandag 5 mei 2008, 19:08 uur
Wie aan ‘goede doelen’ wil geven moet dat vooral doen. Hij (of zij) moet wel bedenken dat het geld nauwelijks terecht komt waar de gever het voor bedoelt. Personeel van ‘goede doelen’-organisaties heeft een onwaarschijnlijk hoog salaris. Er gaat een geweldige hoeveelheid geld aan fondsenwerving op. De reis en verblijfskosten zijn in veel van de gevallen astronomisch, en als dat restje op de plaats van bestemming is aangekomen, moet vaak het nodige worden omgekocht (soms wordt alles in beslag genomen, denk aan Atjeh en de Tsunami) zodat er een fractie overblijft van wat de goede gever gedacht had te geven aan die mensen die het echt nodig hebben.
In ieder geval geeft het de goede gever een gerust geweten en als hij gelovig is een schouderklopje van de goede god, allah of wat dies meer zij.
Het is heel triest, maar mensen die het beroerd hebben of in slechte omstandigheden zitten merken bijzonder weinig (relatief) van al die goede gaven aan goede doelen.
maandag 5 mei 2008, 22:47 uur
Max Molenaar: Houdt het nu nooit op met je eeuwige gemekker. Nu weer 6 inzendingen om je eigen standpunten te verdedigen. Heb je niets beters te doen.?
Overigens klopt er van jouw verhaal over die betrouwbare SP en de VERPLICHTE afdracht van het inkomen geen barst. Ook de uitleg die ik even bij de SP heb bekeken vertelt niet dat jullie het inkomen over laten maken naar de partij en dat de kamer- en overige leden dan de volgens jullie partij bepaalde vergoeding krijgen. BIj de overige parijen geven d eleden een gedeelte van hun inkomsten aan de partij en dat is een geheel ander verhaal. Zeker juridisch.
Het SP uitgangspunt staat danook niet voor niets ter discussie bij juristen. Je kunt je zelfs afvragen of het niet in strijd is met de eed die kamerleden afleggen.”Het niet aannemen van geschenken en/ of beloven van beloningen of giften “!! en dat doe SP kamerleden wel !!
Een gedeeltelijke oplossing van het probleem zou zijn
- afschaffing van de fiscale aftrek van alle giften.
Het is te gek voor woorden dat anderen mee moeten betalen aan verminderde belastingopbrengsten.
- duidelijkheid over de salarissen en overige vergoedingen aan bestuursleden van begunstigde instellingen. Dus ook politieke partijen, kerkelijke instellingen en stichtingen.
- controle door onafhankelijke accountants
dinsdag 6 mei 2008, 4:05 uur
Max Molenaar #50.
Met alle respect, de persoon die Uw plan moet uitvoeren bestaat niet. Bond, James Bond bestaat alleen in de film.
Hebben we al eens een geloofwaardige afrekening gezien van Atjeh en de Tsunamie? Ik zou wel eens willen zien wat daar nu recht overeind staat wat verder en veiliger uit de kust, of dat alle armen nog steeds op waardeloze grond weer wat in elkaar hebben geflanst, klaar om te worden weggespoeld.
Nu kijken we naar de volgende natuurramp in Myanmar, voordien Burma. Ook daar weer een groot menselijk lijden, dakloze mensen die schamele bezittingen kwijt zijn. De hotels staan overeind.
Het is zorgelijk dat een artikel van vandaag NRC vaststeldt dat jonge mensen in Nederland niet onder de indruk zijn van mensen die honger lijden elders.
Ook schijnen ze te vinden dat vrede op aarde een onhaalbare kaart is en dat zit er dik in.
Misschien zitten ze mede daarom wel in zuipketen.
Zelfrespect en respect voor een medemens hoeft niet aan het andere eind van de aardbol te liggen. Begin maar dicht bij huis.
Iedereen die om geld aan de deur kwam kreeg altijd een kleine donatie maar ook altijd een prachtige appel.
Het wordt je in Calgary snel duidelijk dat er iets van je wordt verwacht op vrijwilligers gebied. Dat geldt voor het hele scala van werkers inclusief CEO’s. Reken maar dat ze elkaar in de gaten houden.
dinsdag 6 mei 2008, 16:00 uur
Inkomensafdracht
Sorry moderator, dat ik even kort off topic reageer.
@ 56 Jan France Bij SP kamerleden wordt verplicht een flink deel van hun inkomen afgedragen aan de partij. Die regeling blijkt duidelijk uit de onderstaande weblinks:
http://www.google.com/search?num=100&hl=en&q=afdracht+%22de+SP%22+&btnG=Search
dinsdag 6 mei 2008, 16:25 uur
Fatalisme ondermijnt samenleving
@ 57 Veronica schreef: “de persoon die Uw plan moet uitvoeren bestaat niet. Bond, James Bond bestaat alleen in de film.”
Het onrecht in binnen- en buitenland is inderdaad schrijnend. Dat onrecht wordt in stand gehouden door fatalisme en defaitisme bij burgers. Dat komt onder andere doordat de hooggestemde en onrealistisch utopische maatschappelijke idealen uit de jaren 70 niet konden worden gerealiseerd. In reactie daarop hebben veel Nederlanders helaas al hun maatschappelijke idealen opgegeven. Dat is weer het andere uiterste. Het is nodig dat mensen idealistischer worden op een realistische manier.
Waarom zou er niet iemand in Centraal Afrika kunnen wonen die daar in verschillende landen hulpprojecten onaangekondigd controleert en daar videofilmpjes van opstuurt via internet als bewijs? Die controles van hem of haar kunnen in principe worden gebruikt door alle Europese donorlanden, zoals Nederland.
Die controles worden daardoor heel goedkoop per Europees donorland. En die persoon hoeft geen hoog inkomen te verdienen. Er zijn vast wel idealisten die dat werk voor weinig geld willen doen. Want er zijn ook mensen die voor heel weinig geld ontwikkelingswerk doen. Die mensen hebben daardoor min of meer bewezen betrouwbaar te zijn.
En als via klachten blijkt dat zo’n controleur toch corrupt is, moet die daarvoor worden bestraft. Dat is een normale controleprocedure waarvoor geen James Bond-kwaliteiten nodig zijn. Het is alleen wel nodig dat de politiek daarvoor kiest.
Ook moet het werk van die controleur steekproefsgwijs weer worden gecontroleerd door een controleur van een andere onafhankelijke organisatie, die geen persoonlijk contact met hem mag onderhouden voor de onafhankelijkheid. Maar die controles van de controleur zijn niet duur, want dat hoeft maar af en toe.
dinsdag 6 mei 2008, 17:59 uur
Het is me allang duidelijk dat collecties voor goede doelen meestal voor een groot deel aan de stropdassen van een paar diknekken blijven hangen. Per acceptgiro doe ik wel nog iets voor Tibet en warchild maar voor de rest zie ik de goede doelen karavaan graag aan me voorbij trekken.
Kankerbestrijding. Mijn eurootje zou daar helpen als zelfs de rijkste industrietak, zijnde de pillendraaiers en zorgverzekeraars niet in staat zijn om er iets tegen te doen. terwijl daar echt het grote geld rondzweeft.
Misschien leuk om het geweten op een acceptabel spoortje te zetten maar in feite oplichterij de goede doelenwereld.
Ps Is al het opgehaalde geld voor die Tsunami al op de bestemde plekken aangekomen. En dan bedoel ik de restjes die naar de slachtoffers moeten gaan?
dinsdag 6 mei 2008, 21:08 uur
Veronica:
Er is wel degelijk wat gebeurd met geld dat ingezameld n.a.v. de Tsunami ramp:
Eén voorbeeld:
http://www.plan-lanka.lk/html/TsunamiFeature_ruhunuschool.shtml
JA DIT ZIJN GEEN PHOTOSHOP PLAATJES!
Er is helaas een heel groot wantrouwen dat het geld verkeerd wordt uitgegeven. Ik kan je vertellen dat er dagelijks tienduizenden mensen zich heer erg goed inzetten om onze medemensen te helpen.
Ja we moeten het goed controleren maar we mogen niet vergeten waar het om gaat. Ik roep dan ook iedereen op om gul te geven voor de mensen in Myanmar!
Patrick
woensdag 7 mei 2008, 13:07 uur
Doelmatiger controle op goede doelen maakt dure reclame minder nodig
Als de controle op goede doelen sterk zou verbeteren, zou het publiek er meer vertrouwen in krijgen en volgens mij meer geven. En dan komt er denk ik meer geld voor binnen, ook als er geen dure reclame voor zou worden gemaakt. Dat is dan dubbel winst voor de hulpontvangers.
woensdag 7 mei 2008, 17:18 uur
Patrick (61) Eind 2007 was er nog een bedrag van twee miljard gewoon zoek. Dat had allang ingezet moeten zijn voor de doelgroep en niet voor het op zijn Tjibbe Joustra’s inrichten van kantoortjes a 8 miljoen euro.
woensdag 7 mei 2008, 22:07 uur
Ieder jaar komt er weer gerommel naar boven bij goede doelen ,Directeuren die tienduizend euro verdienen p maand voor twintig uur werk enz enz goede doelen bestaan niet in de zin van goede doelen er blijft maar zo weinig over dat het effect nihiel is we hebben ook nog ontwikkelings hulp haal het daar vandaan en ga niet deze mensen geld aftroggelen die het zelf al krap hebben door op de sentiementen te spelen
donderdag 8 mei 2008, 17:01 uur
Max Molenaar.
Als de persoon, die daar in midden Afrika zit, geen geld “grease” in de achterzak heeft om een en ander voor elkaar te krijgen, doet zij/hij gewoon niet mee.
Mocht U iemand kunnen vinden die de beschikking heeft over een bankrekening moet U er wel meteen 4 Texas Rangers bij leveren ter bescherming.
De tijd is voorbij dat mijn Oom Bertus in de Congo (heel klein aardig persoon, boerenzoon) gewoon niemand uitbetaalde totdat al het gereedschap weer aan de muur hing.
donderdag 8 mei 2008, 17:14 uur
Jammer dat de discussie over het artikel van Irene Mol (NRC Handelsblad, 3 mei) tot nu toe blijft hangen in de organisatie en werkwijze van het CBF en de nogal uitgekauwde ‘strijkstok’. Kennelijk hebben maar weinig deelnemers ook naar het interview met de auteur op de podcaststek geluisterd, want daar komt het internationaal kader van de Nederlandse charimarkt wel aan bod.
Als Comité tegen de goededoelengekte (CGG) maken wij vooral bezwaar tegen de vaak lichtzinnige manier, waarop steeds meer mensen en groepen in Nederland menen hun medemens in een of ander warm land te hulp te moeten snellen. Vragen omtrent de oorzaken van problemen en de verantwoordelijkheid voor eventuele oplossingen worden genegeerd, met als gevolg het zeer reële risico dat hun hulpactie meer kwaad dan goed doet.
Aanleiding voor de oprichting van het comité was de wedstrijd voor jongeren van AMREF Flying Doctors in het afgelopen najaar, waarbij een ‘eigen foundation’ in Afrika werd uitgeloofd voor de winnaar. Vanwege het CBF-keurmerk van de betrokken organisatie hebben wij toen een klacht ingediend bij het CBF. Die werd vervolgens, in een brief van CBF-directeur Kemps, niet ontvankelijk verklaard met de zin: “Ten aanzien van de keuzes die Nederlandse ontwikkelingsorganisaties maken bij de doelstellingen die men nastreeft in ontwikkelingslanden neemt het CBF geen standpunt in.”
Irene Mol heeft in onze ogen volkomen gelijk met haar constatering dat het in Nederland ontbreekt aan een onafhankelijke instantie, die serieus onderzoek kan doen naar klachten en ook de belangen van mensen in het buitenland (aan de hulpontvangende kant) in aanmerking kan nemen. Om dit tekort enigszins te ondervangen hebben wij onlangs, in samenwerking met de organisatie X-Y, een meldpunt ingericht voor slechte goede doelen. (Voor meer info: http://www.xminy.nl)
Theo Ruyter (CGG)
vrijdag 9 mei 2008, 14:20 uur
Het CBF staat pal. Maar voor wie?
Het Centraal Bureau Fondsenwerving werpt zich op als gids voor de goede gever in Nederland. Het reikt daartoe een brevet uit aan chari-instellingen die hun zaken naar de eisen van het CBF hebben ingericht. Bij die brevethouders garandeert het CBF dat de goede gift er de bestemming krijgt die de goede gever voor ogen staat. Dat is een geruststellende gedachte in een land, waar impulsieve goedgeefsheid net zo alledaags is als de calculerende exploitatie ervan.
Helaas, de waarborg van het CBF dat mijn goede gift bij zíjn keurmerkhouders naar míjn intenties wordt besteed, wordt door de praktijk weersproken. Verontrustender; het is juist het CBF dat verhindert dat míjn centen daar naar míjn inzicht worden besteed. Het CBF is niet de leidsman van de goede gever, maar diens muilkorf.
En van die constatering schrikt het CBF niet; zelfvoldaan leunt het achterover en daagt de gefrustreerde goede gever uit om aan te tonen wat er aan het CBF schort.
Dan moet het maar eens aan de grote klok gehangen.
Verraderlijke gift
Aan keurhouders legt het CBF een kostenplafond op: ze mogen van het bedrag dat ze met hun fondsenwerving binnenhalen niet meer dan een kwart besteden aan werving. Dat lijkt een redelijk criterium, maar wie even nadenkt, ontmaskert het als het gedachtespinsel van rigide bureaucraten die geen flauw benul hebben van hoe het toegaat in een concurrerende markt.
Want net als overal elders, gaan ook in de chari-wereld de kosten voor de baat uit. Eerst zaai je, om vervolgens te oogsten. Voor de ondernemende chari-instelling houdt het kostenplafond van het CBF de verplichting in om gegarandeerd viermaal zoveel op te gaan halen als je investeert.
Als bizarre consequentie van dat kostenplafond siddert daarom mijn favoriete goede doel voor de geoormerkte gift die ik voor hem in petto heb. Een praktijkvoorbeeld.
De Vereniging Nederlands Cultuurlandschap (VNC) heeft mijn warme belangstelling. Die bekommert zich om de 60% van de Nederlandse ruimte, waarop nog geboerd wordt. De vereniging is jong. Want dat óók boerenland natuur herbergt en natuurbeleving oplevert, is een recent herwonnen inzicht. De traditionele natuurbeschermingsorganisaties hebben ons immers decennialang voorgehouden dat natuur alleen voorkomt en welig tiert op de hectares die zíj aankopen, inrichten en beheren. Mooi niet, dus.
De VNC beoogt geen aankopen, geen inrichting, geen beheer. Daar heeft ze mijn centen niet voor nodig. De vereniging wil iedereen mobiliseren die het belang inziet van een zintuiglijk rijk platteland, door het omzetten van 240.000 kilometer kale perceelgrenzen, in weelderige vegetatie. Zij krijgt voor haar – uitgewerkte – plan links en rechts ook de handen op elkaar, maar de mobilisatie moet veel massaler; het draagvlak veel breder en dwingender.
Aan de verbreding van dat draagvlak wil ik financieel bijdragen; daar wil ik mijn goede geld aan besteden.
Maar dan roept de goede-geef-politie – het CBF – mij een halt toe en sommeert mij naar de kant van de weg. Besef ik wel dat ik met een gift aan de Vereniging Nederlands Cultuurlandschap, door mij geoormerkt voor draagvlakverbreding, mijn favoriete goede doel opzadel met de verplichting om mijn euro binnen de kortste keren te verviervoudigen? Slaagt de VNC daar niet in, dan valt zij buiten de CBF-keurmerkboot.
Dat het CBF hier evident mijn keuzevrijheid beknot; daar ligt het niet wakker van. Het deelt mij koeltjes mee dat dit de regels zijn en dat ik me daar aan te houden heb. Anders is mijn begunstigde vereniging de pineut.
Toernooi met ongelijke kansen
Aan dat hersenschimmige kostenplafond kleeft nóg een bezwaar.
Wie in Nederland zijn altruïstische euro kwijt wil, heeft een ruime keuze. Meer dan 18.000 instellingen werpen zich op als de beste bestemming voor uw euro en gaan met elkaar in de slag om uw gift. Die 18.000 lijken op de deelnemers aan de New York Marathon: je hebt een klein clubje prominenten; daarop volgt je een betrekkelijk bescheiden peloton van kanshebbers, en je hebt de naamloze massa. Maar waar de uitslag van de die marathon nog wel ’s een verrassing wil opleveren; de uitslag van de Nederlandse Chari-Competitie staat al jarenlang bij voorbaat vast. Daar staat het CBF garant voor. Want die legt de enorme variëteit aan deelnemers dezelfde ijzeren norm op: ze moeten allemaal minimaal viermaal zoveel ophalen aan steungeld als ze aan de verwerving daarvan besteden.
Vanzelfsprekend wint dan de vaste koploper onder de Nederlandse fondsenwervers (KWF) de jaarlijkse race op z’n sloffen: KWF mag van het CBF meer dan 15 miljoen euro aan werving besteden. Daar kun je als – bijvoorbeeld – Prinses Beatrix Fonds natuurlijk nooit tegenop, met een CBF-plafond van 1,4 miljoen. Nieuwkomers tussen de fondsenwervers kunnen het helemaal wel vergeten.
Dat de rigide, sovjetachtige toepassing van het 25%-plafond leidt tot totale verstarring van de chari-markt is duidelijk, én aantoonbaar. De jaarlijkse Top-50 naar baten kent door de jaren heen nauwelijks verschuivingen. En loopt bijna één-op-één met de Top-50 naar kosten.
Zo haalde het KWF óók in 2006 weer het meeste op (69 miljoen), maar gaf het ook weer het meeste uit aan werving (13 miljoen). De Nederlandse Hartstichting handhaafde in 2006 haar vijfde plaats, naar opbrengst (35 miljoen) én naar kosten (ruim 6 miljoen). Van de eerste 20 big spenders paraderen er 18 ook in de lijst van 20 groot-ontvangers.
Zo zorgt het CBF met zijn kostenplafond ervoor dat de traditionele hiërarchie tussen de chari-instellingen ongeschonden intact blijft en loopt het nieuwe toetreders flink voor de voeten. Het beschermt niet de goede gever; het beschermt de gevestigde orde van goede doelen.
Het CBF neemt de grote chari-jongens in bescherming en veronderstelt dat de goede gever niet tot eigen, verstandige afwegingen in staat is. Je waant je weer terug in 1925, het geboortejaar van het CBF. Maar we zijn inmiddels 83 jaar verder. Wil het CBF alsjeblieft wakker worden?
Leo van Grunsven
donderdag 30 juli 2009, 3:45 uur
Mol stelt belangrijke punten aan de orde. Zij geeft helder aan dat het CBF in eerste instantie zijn controle baseert op informatie die door de keurmerkhouder zelf wordt verstrekt. Het CBF maakt dat in eigen woorden als volgt duidelijk: “De instellingen zijn zelf verantwoordelijk voor de verslaggeving en leveren deze cijfers op vrijwillige basis aan bij het CBF. Het CBF verklaart met nadruk dat de overname van de gegevens niet inhoudt dat het CBF met de presentatie van de cijfers instemt” (CBF 2007: “Financiële resultaten van goededoelenorganisaties in Nederland, p. 11”). Maar dat is nou juist wat een donateur graag wil weten. Deze methode wijst niet op een principiële houding van onafhankelijk kritisch onderzoek.
Mol wijst op het feit dat het CBF vooral kijkt naar “zeer omslachtig geformuleerde” criteria zonder al te veel in te gaan op inhoudelijke aspecten van projecten.
Het registreren van uitgaande betalingen is hier een voorbeeld van. Maar registraties op zich vertellen een donateur niets over de effecten van de donatie. Het voegt ook niets toe aan de accountantsverklaring over zulke bewegingen. Soms zijn de eisen inderdaad zo ingewikkeld dat ze contraproductief werken, zoals het in de balans opnemen van toekomstige vorderingen op subsidieverstrekkers en de geplande toekomstige overmakingen aan begunstigden. Zulke constructies blazen de balans op en zijn tamelijk fraudegevoelig. Een keurmerk afgegeven o.a over het jaar X over zulke constructies is per definitie simpelweg niet in staat te waarborgen dat het niet gebeurt, en is dus grotendeels illusoir. Het zegt voornamelijk alleen dat de mogelijkheid bestaat dat in de toekomst het geld goed besteed zal gaan worden.
Het CBF zou er verstandig aan doen minder aandacht te besteden aan boekhoudkundige regels. Dat wordt immers al door accountants gedaan. Persoonlijk heb ik besloten voorlopig alleen te doneren aan organisaties die juist geen CBF-keurmerk hebben. Wat donateurs willen is een bepaalde mate van zekerheid dat de projecten waaraan ze meebetaald hebben tot de gewenste resultaten hebben geleid.