Bedrijven moeten verplicht worden een bepaalde hoeveelheid topfuncties door vrouwen te laten vervullen. Dat vinden de Tweede Kamerleden Mariëtte Hamer en Paul Kalma. Zij overwegen een initiatiefwet, omdat ze er geen vertrouwen meer in hebben dat het bedrijfsleven zelf de handschoen oppakt. In zelfregulering via een aanvulling op de code-Tabaksblat (‘pas toe of leg uit’-model) geloven zij niet meer.

Hamer en Kalma nemen Noorwegen als voorbeeld. Een Noorse wet bepaalt dat de Raden van Commissarissen van alle beursgenoteerde ondernemingen voor tenminste 40 procent uit vrouwen moet bestaan. Dat is gelukt. “Het Noorse bedrijfsleven was eerst tegen, maar is nu dolenthousiast.”, zegt Kalma. “De wet is een doorslaand succes.” In Noorwegen geldt de regel dat bedrijven die niet aan de vereisten voldoen, op last van de rechter worden ontbonden.

In Nederland worden slechts 6 procent van de topfuncties door vrouwen bekleed. Dat is onder het Europees gemiddelde. Heleen Mees, columnist NRC Handelsblad en één van de oprichtsters van Women on Top, is een warm pleitbezorgster van meer vrouwen aan de top. Volgens Mees heerst onder Nederlandse ondernemingsbestuurders de zogenaamde ‘ons-kent-ons-cultuur’, het old boys network dat ervoor zorgt dat vrouwen effectief uit deze functies worden geweerd. Dat een relatief hoog aantal vrouwen met kinderen in Nederland in deeltijd werkt, vindt zij geen excuus om dit mannenkartel ongemoeid te laten.

Mees stelt dat er onder vrouwen een natuurlijke selectie plaatsvindt: wie als vrouw in aanmerking komt voor een topfunctie zou, in tegenstelling tot mannen, pas écht gekwalificeerd zijn. Bij mannen vindt een dergelijke natuurlijke selectie niet plaats, denkt zij. “Bij mannen zit het onkruid er nog tussen”, zo parafraseert zij de persoonlijk assistent van Eurocommissaris Neelie Kroes..

De voorvechter van vrouwemancipatie vindt haar bevestiging in een onderzoeksrapport van adviesbureau McKinsey Women Matter. “Daaruit blijkt dat ondernemingen waar vrouwen in het senior management zitten, het financieel aanzienlijk beter doen dan ondernemingen zonder vrouwen aan de top. De bedrijven met vrouwen aan de top behalen gemiddeld 48 procent hogere EBIT (winst voor rente en belasting) dan andere bedrijven.”

Eddy van Hijum, CDA-Kamerlid, hoopt dat de PvdA tot inkeer komt. Volgens hem bewijs je de emancipatie van vrouwen geen dienst door kwaliteit en ervaring ondergeschikt te maken aan uiterlijke kenmerken.

Wat denkt u? Is het echt nodig om van overheidswege een quotum vrouwen in topfuncties af te dwingen? Of moeten de geesten gewoon nog even rijpen en zal het bedrijfsleven vanzelf komen tot ‘gender balance’? Wat is volgens u de oorzaak dat Nederland zou achterblijft met vrouwen aan de top?

NB: In deze discussie worden alleen reacties geplaatst die een argumentatie bevatten en van toegevoegde waarde zijn op het bericht en eerdere bijdragen van deelnemers. Wij behouden ons het recht voor reacties te redigeren of in te korten.

NB2: Alleen als u uw woonplaats noemt en met voor- en achternaam ondertekent, maakt u kans op vermelding in de krant.

Inparkeren op de automatische piloot. Tachtig kilometer per uur rijden op de snelweg door tachtig tegen je stuur te zeggen.

Het is op den duur allemaal mogelijk, zo blijkt uit een reportage van NRC-redacteur Warna Oosterbaan. Hij beschrijft een testrit met een Lexus LS 600h die zelf de witte lijnen van de snelweg volgt en over allerlei andere snufjes beschikt die de berijder het leven gemakkelijker maken.

Ervaart u dat ook zo, en legt u uw lot als autorijder graag in handen van de techniek? Of blijft u liever zelf baas over eigen stuur? Discussieer mee.

“Als jongeren ergens in investeren, dan krijgt de maatschappij direct meer waarde voor hen.” Met dit argument probeert Dick Berlijn, vertrekkend commandant der strijdkrachten, sympathie te kweken voor een nieuwe dienstplicht.

Die positieve uitwerking ziet Berlijn terug in de jonge mannen en vrouwen die naar Afghanistan uitgezonden zijn. “Zij realiseren zich dat een boel zaken in Nederland, zoals een bestuur of de politie, helemaal niet vanzelfsprekend zijn.”

De dienstplicht is, anders dan veel mensen denken, niet afgeschaft. Het gaat om de opkomstplicht die in 1997 is opgeschort. Zolang de veiligheidssituatie in Nederland stabiel is hoeven burgers geen militaire dienst te vervullen.

NRC Handelsblad is benieuwd naar ervaringen van mensen die vroeger verplicht in dienst moesten. Bent u daar een ‘beter’ of ‘slechter’ mens van geworden? Ook anderen worden uitgenodigd te reageren: waar zou het leger jongeren in moeten opvoeden?

NB: In deze discussie worden alleen reacties geplaatst die een argumentatie bevatten en van toegevoegde waarde zijn op het bericht en eerdere bijdragen van deelnemers. Wij behouden ons het recht voor reacties te redigeren of in te korten.

NB2: Alleen als u uw woonplaats noemt en met voor- en achternaam ondertekent, maakt u kans op vermelding in de krant.

De introductie van de OV-chipkaart, vervanger van de strippenkaart, staat op losse schroeven. GroenLinks wil dat staatssecretaris Tineke Huizinga (Verkeer) de introductie stopzet. En de SP verklaart de chipkaart “volledig finito”.

In januari slaagden onderzoekers van de Radboud Universiteit erin de OV-chip te kraken. Met een krachtige computer bleken zij in staat gegevens van de kaart te lezen. Deze week is “de tweede technische drempel geslecht”, zei dr. Wouter Teepe. Het is nu mogelijk om met een alledaagse laptop binnen een paar seconden de gegevens van de ov-chipkaart te kraken.

De ChristenUnie stelt voor de strippenkaart voorlopig aan te houden, zolang de ov-chipkaart niet gegarandeerd veilig is. En GroenLinks Rotterdam wil dat de proef met de ov-chipkaart in Rotterdam onmiddellijk wordt stopgezet.

Wat vindt u? Moet de OV-chipkaart van de baan? Maakt u zich zorgen om uw privacy, en verlangt u weer terug naar de strippenkaart?

NB: In deze discussie worden alleen reacties geplaatst die een argumentatie bevatten en van toegevoegde waarde zijn op het bericht en eerdere bijdragen van deelnemers. Wij behouden ons het recht voor reacties te redigeren of in te korten.

NB2: Alleen als u uw woonplaats noemt en met voor- en achternaam ondertekent, maakt u kans op vermelding in de krant.

Premier Balkenende is vastbesloten de openingsceremonie van de Olympische Spelen bij te wonen. Hij verkiest de dialoog over het omstreden Chinese mensenrechtenbeleid boven een eventuele boycot. „Het is vooral belangrijk om in gesprek te blijven met de Chinese autoriteiten”, zei hij vrijdag in zijn wekelijkse persconferentie.

Inmiddels hebben al een aantal regeringsleiders laten weten niet af te reizen naar Peking op 8 augustus 2008. Onder wie de Duitse bondskanselier Angela Merkel en de Britse premier Gordon Brown. Beiden wilden niet toegeven dat de mensenrechten, en in het bijzonder de situatie in Tibet, aanleiding daarvoor was. De Franse president Sarkozy heeft wel openlijk op een boycot gezinspeeld, maar nog niet de daad bij het woord gevoegd.

Balkenende staat niet alleen onder publieke, maar ook onder politieke druk de openingsceremonie te boycotten. Donderdag heeft het Europese Parlement de regeringsleiders opgeroepen niet naar de opening van de Spelen te gaan als China blijft weigeren met de Tibetaanse geestelijk leider Dalai Lama te praten. “Wat beoog je hier mee?”, zei Balkenende in reactie.

Wat vindt u? Moet Balkenende de opening van de Spelen boycotten? En hoe duidelijk moet hij zich dan uitspreken? Of bent u het met hem eens dat het sporttoernooi geen politieke lading moet krijgen?

NB: In deze discussie worden alleen reacties geplaatst die een argumentatie bevatten en van toegevoegde waarde zijn op het bericht en eerdere bijdragen van deelnemers. Wij behouden ons het recht voor reacties te redigeren of in te korten.

NB2: Alleen als u uw woonplaats noemt en met voor- en achternaam ondertekent, maakt u kans op vermelding in de krant.

Wouter Bos en met hem het grootste deel van de Partij van de Arbeid hebben niet goed in de gaten wat hun grootste probleem is, schrijft Thijs Wöltgens. Hij constateert in het openingsstuk van Opinie & Debat in NRC Handelsblad dat de middenklasse onder druk staat. Het optimisme, de gedachte dat het leven beter zou worden, is snel aan het verdwijnen. Angst en rancune zijn daarvoor in de plaats gekomen, gevoed door de negatieve effecten van globalisering en door de veranderingen in de samenleving door migratie. Daarom zit PvdA-leider Wouter Bos volgens Wöltgens fout met zijn pleidooi voor polarisatie. Hij zou, net als vroeger, weer veel meer de nadruk moeten leggen op het klassiek-linkse vraagstuk van de verdeling.

Wöltgens schrijft ook dat het humeur van de middenklasse de barometer is voor de stemming in de samenleving. Wat vindt u? Is inderdaad het vooruitgangsgeloof aan het verdwijnen? Heeft de PvdA inderdaad te weinig oog voor de problemen waar de middenklasse mee kampt?

De commissie-Dijsselbloem heeft “broddelwerk” afgeleverd. Dat schrijft bestuurskundige Roel in ‘t Veld vandaag in NRC Handelsblad. Hij verwijt de parlementaire groep, die onderzoek deed naar onderwijshervormingen, dat ze het “eigen gelijk” wilde bewijzen. Lees verder »

CDA-fractievoorzitter Pieter van Geel wil dat langdurig werklozen in de bijstand verplicht een werkstage volgen. Doen ze dat niet dan moeten ze worden gekort op hun uitkering. Hij zei dat in het Radio 1 Journaal.

Werkgevers zouden op die manier zonder al te veel risico’s iemand een kans kunnen geven om zich te bewijzen. De uitkeringsgerechtigde kan zicht krijgen op terugkeer op de arbeidsmarkt. De stage kan worden uitgevoerd met behoud van uitkering, aldus de CDA-voorman.

Het aanbod van de stage is niet vrijblijvend, benadrukt Van Geel. Nu moeten alleen nog mensen die onder de nieuwe bijstandsregeling vallen aangeboden werk accepteren. Hij denkt verder aan een afgebakende periode van bijvoorbeeld zes maanden om te voorkomen dat bedrijven blijvend goedkope arbeidskrachten op de loonlijst zetten.

Bent u het met Van Geel eens of ziet u juist grote bezwaren tegen deze aanpak?

De prijs van rijst, dat de basis vormt voor het menu van meer dan de helft van de wereldbevolking, is de afgelopen zeven jaar vervijfvoudigd, meldt het hoofdartikel van gisteren.

John Holmes, hoofd humanitaire zaken van de Verenigde Naties, luidde gisteren de noodklok. De almaar stijgende voedselprijzen op de wereldmarkt leiden volgens hem in toenemende mate tot onrust en instabiliteit.

Zijn zorgen lijken terecht. In Egypte zijn de prijzen voor levensmiddelen het afgelopen jaar verdubbeld. In het land kwam het de afgelopen dagen tot rellen. Ook Holmes’ eigen medewerkers in Jordanië staakten maandag voor loonsverhoging om de gestegen voedselprijzen te compenseren.

De sociale en politieke onrust is een grote zorg van internationale organisaties. De Wereldbank gaat ervan uit dat 33 landen het risico lopen op sociale onrust. Het Wereldvoedselprogramma (WFP) waarschuwde eerder dit jaar voor “een nieuw tijdperk van honger”. Anders dan bij de bekende hongersnoden zullen nu en in de toekomst ook de mensen in de middenklasse van armere streken getroffen worden. De EU vreest vooral migrantenstromen, en riep vorige maand – bij monde van EU-buitenlandcoördinator Solana – op om te investeren in defensie. Watertekorten, het slinken van vis- en voedselvoorraden en problemen met oliewinning vormen volgens Solana een “reëel effect op onze veiligheid”.

De organisaties benoemen klimaatverandering, groeiende mondiale consumptie, de productie van biobrandstoffen en slinkende voorraden van fossiele brandstoffen als oorzaak van de stijgende voedselprijzen.

Wat denkt u? Gaan we een eeuw van conflicten tegemoet, of ziet u nog oplossingen om de dreigende crises zonder geweld te bezweren? Moeten we het bijvoorbeeld toestaan dat landen protectionistische maatregelen nemen (beschermen voedselvoorraad, exportprijzen opdrijven) of is het zaak samenwerking (openmarktovereenkomsten) in internationaal verband af te dwingen?

“De Europese Unie is géén staat, noch een staat in wording en vormt daarom ook geen bedreiging.” Dat zei oud-minister Brinkhorst vandaag in zijn oratie bij de aanvaarding van het hoogleraarschap Internationaal en Europees recht en bestuur aan de Universiteit Leiden.

Met “bedreiging” doelt Brinkhorst op de vermeende aantasting van de nationale soevereiniteit, het zogenaamde zelfbeschikkingsrecht van een staat. Daar zou geen sprake van zijn. “Het Verdrag van Lissabon legt vast dat staten gerechtigd zijn zich uit de EU terug te trekken. De EU is allereerst een unie van staten. Zij bepalen ook welke bevoegdheden worden overgedragen.”

Prof.mr. L.J. Brinkhorst ageert tegen het beeld dat ontstond in de aanloop van het referendum over het Grondwettelijk Verdrag. Het ‘Nee-kamp’ stelde de EU voor als een “Europese moloch, die ongecontroleerd voortdendert over de nietsvermoedende hoofden van lidstaten en burgers.” Brinkhorst bestrijdt de gedachte de EU op weg is een ‘superstaat’ te worden. “Het heeft niet die ambitie.”

Waar het om gaat, benadrukt Brinkhorst, is dat staten niet meer zelfstandig hun eigen belangen kunnen verdedigen. Bepaalde nationale doelstellingen kunnen volgens hem alleen worden verwezenlijkt door binnen het kader van de EU samen op te treden. “Dat geldt voor de interne markt, voor een schoon milieu, voor de euromunt en ook voor meer interne en externe veiligheid. “De EU moeten wij daarom zien als een noodzakelijke voorwaarde voor het voortbestaan van de Europese staten in de 21e eeuw.” Een andere visie op het begrip soevereiniteit is daarom nodig, zegt Brinkhorst. “Wij kunnen beter aanknopen bij een materieel soevereiniteitsbegrip. Nieuwe machten, zoals China en India, zijn bezig het wereldtoneel te betreden.” In deze nieuwe situatie zouden de afzonderlijke nationale staten van Europa “te klein, te onmachtig” zijn om belangen in zelfstandigheid veilig te stellen.

Als we de noodzaak om in transnationaal verband te opereren serieus nemen, zegt Brinkhorst, moet de EU naast ontwikkelings- en humanitaire hulp ook militair kunnen optreden. “Het ontbreken van een werkelijke militaire component in het Europese optreden is schadelijk voor haar effectiviteit en komt de geloofwaardigheid niet ten goede.”

Wat vindt u? Deelt u de mening van Brinkhorst dat de EU “een militaire component” nodig heeft om echt een factor van betekenis te kunnen zijn op wereldtoneel?