Een motor van productiviteitsgroei. Ja, premier Balkenende legde als voorzitter van het Innovatieplatform de lat hoog. Anno 2009, zes jaar na de oprichting, is het ‘comité van nationale redding’ een stuk bescheidener.

“Het Innovatieplaform is één van de weinige plekken waar innovatie echt op de agenda staat”, zei Robbert Dijkgraaf 28 februari j.l. op Radio 1.

De universiteitshoogleraar was uitgenodigd omdat hij als lid van het platform de dag ervoor “de jaarlijks terugkerende evaluatie van de Kennisinvesteringsagenda” had gepresenteerd. Wat dat is doet er niet zoveel meer toe. Want het Innovatieplatform heeft allang niet meer de ambitie om een doorbraak te forceren, laat staan dat ze daartoe in staat is.

Metaforen

Soms, als je de publicaties van het platform doorploegt, krijg je de indruk dat er in de vergaderingen van de zwaargewichten alleen maar metaforen bedacht worden. “Innovatievouchers”, “groeiversnellers”, “Kennisinvensteringsagenda-foto”; het zou om te lachen zijn als het niet zo treurig was. Want wie op Innovatieplatform.nl de menulink ‘Resultaten 2003-2007′ aanklikt (waar is 2008 eigenlijk?) wordt niet veel wijzer.

Hoekpanden

Ook niet veel wijzer worden we van het boek Het Innovatieplatform (Academic Service, 2008), geschreven door Frans Nauta. Als voormalig secretaris was hij een goede insider, maar ook hem lukt het niet de wapenfeiten te resumeren. Sterker, hij heeft zelfs een heel hoofdstuk gewijd aan hoe het Innovatieplatform een actie als wapenfeit in de belangstelling kan krijgen. Dat noemt hij de hoekpanden-theorie, wat kortweg hier op neerkomt: wie als aannemer een buurt aanpakt, moet met de hoekpanden beginnen. Die ziet het publiek namelijk van drie kanten, op kruisingen. Mensen krijgen dan het idee dat er hard gewerkt wordt, ze zien snel resultaat.

Lees verder op de website Management & Literatuur