Het toeval mist zelden een kans voor open doel. Met schrijven over familie en bekenden moet je oppassen, schreef ik gisteren naar aanleiding van de roman Pleun van Detlev van Heest. Deze krant leverde nog dezelfde dag een nieuw voorbeeld: Raymond van den Boogaard beschreef de boosheid van een vinexwijk op schrijfster Naima El Bezaz wegens haar roman Vinexvrouwen.

De hele buurt herkende zich in dat boek en uitte volgens El Bezaz een aantal bedreigingen. Haar man had daarop vergeefs geprobeerd een buurman uit te leggen dat het hier om satire ging.

Lees verder »

Met schrijven over familie en bekenden moet je oppassen, zelfs al doe je het op een verdekte manier. Neem columnisten. Zij schrijven graag over hun kinderen en kleinkinderen en zolang die nog klein zijn is er ook geen probleem. Naderen zij de tienerleeftijd dan wordt het uitkijken. Geen kind wil op het schoolplein worden aangesproken over dat vertederende stukje, waarin de (groot)ouder onbedoeld enkele ontluisterende details over het familieleven heeft prijsgegeven.

Dit geldt a fortiori voor schrijvers die op de eeuwigheid mikken: romanschrijvers. Wie in hun boeken belandt, is bang dat hij tot het einde der tijden wordt lastiggevallen over allerlei ongemakkelijke bijzonderheden. Bij De Slegte weet men dat het met die eeuwigheid reuze meevalt, maar maak dat maar eens de mens duidelijk die achter een romanpersonage schuilgaat of méént schuil te gaan.

Lees verder »

De consternatie in Engeland over de beslissing van de FIFA om voor Rusland te kiezen, begrijp ik niet goed. „Ze zeiden dat ze op ons zouden stemmen, maar ze logen”, koppen de Engelse kranten vanmorgen verontwaardigd. Hoe naïef kun je zijn?

Dat geldt ook voor al die andere landen, inclusief Nederland, die dachten een kans te hebben. Al dat gelobby met Gullit en Cruijff op de Hollandse flauwekulfiets in den vreemde heeft ons nog de nodige miljoenen gekost. „Na alle geluiden over corruptie bij de FIFA wil ik nu wel eens weten of het op voorhand al vaststond dat Nederland het WK niet zou krijgen”, zegt D66-Kamerlid Pia Dijkstra flink in de Volkskrant. Had er eerder openlijk enkele pittige vragen over gesteld, Pia – nu is het alleen maar huilen om verspilde melk, zoals ze in Engeland zo graag doen.

Lees verder »

Hoe zou het dezer dagen met de Ice Bar gaan?

De Ice Bar is een aan de Amstel gelegen bar in Amsterdam, vlakbij de Kleine Komedie. Ik kwam er een paar weken geleden op een avond weer eens langs, op weg naar iets anders. De deur stond open en ik vroeg me opeens af waarom het de Ice Bar heette.

„U kunt hier bij tien graden onder nul een drankje drinken”, zei een vriendelijke serveerster terwijl ze naar een ruimte achter zich wees. „U krijgt van ons thermokleding en speciale handschoenen, want het is natuurlijk erg koud.”

Lees verder »

Wat je ook van Dirk Scheringa kunt zeggen, het is niet iemand die snel opgeeft. Gisteren verscheen zijn boek Dirk Scheringa, autobiografie bij de mij tot dusver onbekende uitgeverij De Wijsheid. Een kloek boek van 246 pagina’s met 44 pagina’s foto’s (‘Dirk in beeld’) uit zijn privé-album. Hij heeft zijn herinneringen laten opschrijven door publicist Jeroen Mei.

Het is een interessant boek geworden, ook al is het vrijwel onleesbaar.

Ja, dat kan soms samengaan. In de vorm van gortdroge dagboekaantekeningen (een echt dagboek of gefingeerd?) neemt Scheringa zijn leven door. Van opkomst tot ondergang, zij het dat voor de opgang aanzienlijk meer ruimte is gereserveerd.

Lees verder »

Naar de gevallen politicus kijkt nooit meer iemand om. Zijn strijd is gestreden, hij heeft verloren. Hij mag af en toe nog opdraven in een talkshow om zijn rancuneuze zegje over zijn opvolgers te doen – luister naar Rob Oudkerk – maar niemand neemt hem nog echt serieus.

Ook degenen die voor de vorm mogen blijven zitten, zoals nu de in opspraak geraakte PVV’ers, treft dit lot. Hun leider zal ze lozen zodra hij de kans ziet. Wie zal er een traan om laten zolang het om incompetente mensen gaat?

Lees verder »

Hoe krijg je zoveel mogelijk donaties binnen wanneer je daarvan voor een belangrijk deel afhankelijk bent, zoals bij allerlei, al dan niet charitatieve, fondsen het geval is?

Dat is nog niet zo gemakkelijk. De kunst is om de vaste donateurs, die eenmaal per jaar een bepaald bedrag overmaken, zover te krijgen dat zij ook nog extra bijdragen willen leveren. Daarvoor bestaan allerlei technieken. En het ene fonds is daar beter in dan het andere fonds.

Niet erg handig was de brief die ik onlangs van het Reumafonds mocht ontvangen. Erboven stond de kop: „Mensen met artrose dromen van verbetering. Biedt u de helpende hand?”

Lees verder »

Een boekmachine die in vier minuten een complete paperback van 300 pagina’s kan drukken, binden, trimmen en kaften? Daar wilde ik als boekenliefhebber wel graag even bij zijn.

Het wonder heet de Espresso Book Machine en is vanaf gistermiddag te bekijken op de derde verdieping van de American Book Center, een boekhandel aan het Spui in Amsterdam.

Aan de buitenkant valt weinig bijzonders aan het apparaat te zien. Het is een anderhalve meter hoge, glazen kast vol snoeren en spoelen. Als het in werking is, zie je er vellen papier in razend tempo doorheen schieten, maar hoe dat drukken, binden etcetera precies gebeurt valt niet waar te nemen. Dat voltrekt zich in het geheime binnenste van de machine. Het zou een slimme goocheltruc kunnen zijn, al is het niet waarschijnlijk dat de American Book Center daar zo’n 100.000 euro – zo duur zijn die apparaten – voor zou betalen.

Lees verder »

Kijk even naar dat vogeltje rechtsboven deze rubriek nu het nog kan. Vanaf morgen is hij niet meer. Hij vliegt eruit.

Hoe kwam hij er eigenlijk in? Om te voorkomen dat onze ombudsman zich ermee gaat bemoeien (dierenmishandeling door een columnist?), zal ik het zelf uitleggen.

Net als een aantal andere pagina’s zou de Achterpagina een ingrijpende opknapbeurt krijgen. Voor deze rubriek stelde de afdeling Vormgeving een treffende illustratie voor. Had ik zelf een idee? Omdat zo’n versiering algauw te nadrukkelijk wordt, stelde ik iets eenvoudigs voor: een pen met een notitieblokje of zoiets. Het werd van de hand gewezen als ‘te clichématig’ – wat het ook was, maar ik geloof in de kracht van sommige clichés.

Lees verder »

Naar Ajax bleef ik gisteravond alleen kijken om de laatste ontwikkelingen te volgen in het zogenoemde verstandshuwelijk tussen coach Martin Jol en zijn assistent Danny Blind. Helaas had de NOS-regie, misschien in een opwelling van medelijden, besloten ons dit kijkje in Ajax’ slaapkamer zoveel mogelijk te onthouden. De afstraffing door Real Madrid was al pijnlijk genoeg.

Bij de BBC zouden ze dat anders hebben gedaan. Daar vreten de tv-camera’s de familieleden en coaches op de Wimbledon-tribune zo ongeveer op.

Lees verder »