Het toeval mist zelden een kans voor open doel. Met schrijven over familie en bekenden moet je oppassen, schreef ik gisteren naar aanleiding van de roman Pleun van Detlev van Heest. Deze krant leverde nog dezelfde dag een nieuw voorbeeld: Raymond van den Boogaard beschreef de boosheid van een vinexwijk op schrijfster Naima El Bezaz wegens haar roman Vinexvrouwen.

De hele buurt herkende zich in dat boek en uitte volgens El Bezaz een aantal bedreigingen. Haar man had daarop vergeefs geprobeerd een buurman uit te leggen dat het hier om satire ging.

Lees verder »

Met schrijven over familie en bekenden moet je oppassen, zelfs al doe je het op een verdekte manier. Neem columnisten. Zij schrijven graag over hun kinderen en kleinkinderen en zolang die nog klein zijn is er ook geen probleem. Naderen zij de tienerleeftijd dan wordt het uitkijken. Geen kind wil op het schoolplein worden aangesproken over dat vertederende stukje, waarin de (groot)ouder onbedoeld enkele ontluisterende details over het familieleven heeft prijsgegeven.

Dit geldt a fortiori voor schrijvers die op de eeuwigheid mikken: romanschrijvers. Wie in hun boeken belandt, is bang dat hij tot het einde der tijden wordt lastiggevallen over allerlei ongemakkelijke bijzonderheden. Bij De Slegte weet men dat het met die eeuwigheid reuze meevalt, maar maak dat maar eens de mens duidelijk die achter een romanpersonage schuilgaat of méént schuil te gaan.

Lees verder »

De consternatie in Engeland over de beslissing van de FIFA om voor Rusland te kiezen, begrijp ik niet goed. „Ze zeiden dat ze op ons zouden stemmen, maar ze logen”, koppen de Engelse kranten vanmorgen verontwaardigd. Hoe naïef kun je zijn?

Dat geldt ook voor al die andere landen, inclusief Nederland, die dachten een kans te hebben. Al dat gelobby met Gullit en Cruijff op de Hollandse flauwekulfiets in den vreemde heeft ons nog de nodige miljoenen gekost. „Na alle geluiden over corruptie bij de FIFA wil ik nu wel eens weten of het op voorhand al vaststond dat Nederland het WK niet zou krijgen”, zegt D66-Kamerlid Pia Dijkstra flink in de Volkskrant. Had er eerder openlijk enkele pittige vragen over gesteld, Pia – nu is het alleen maar huilen om verspilde melk, zoals ze in Engeland zo graag doen.

Lees verder »

Hoe zou het dezer dagen met de Ice Bar gaan?

De Ice Bar is een aan de Amstel gelegen bar in Amsterdam, vlakbij de Kleine Komedie. Ik kwam er een paar weken geleden op een avond weer eens langs, op weg naar iets anders. De deur stond open en ik vroeg me opeens af waarom het de Ice Bar heette.

„U kunt hier bij tien graden onder nul een drankje drinken”, zei een vriendelijke serveerster terwijl ze naar een ruimte achter zich wees. „U krijgt van ons thermokleding en speciale handschoenen, want het is natuurlijk erg koud.”

Lees verder »

Wat je ook van Dirk Scheringa kunt zeggen, het is niet iemand die snel opgeeft. Gisteren verscheen zijn boek Dirk Scheringa, autobiografie bij de mij tot dusver onbekende uitgeverij De Wijsheid. Een kloek boek van 246 pagina’s met 44 pagina’s foto’s (‘Dirk in beeld’) uit zijn privé-album. Hij heeft zijn herinneringen laten opschrijven door publicist Jeroen Mei.

Het is een interessant boek geworden, ook al is het vrijwel onleesbaar.

Ja, dat kan soms samengaan. In de vorm van gortdroge dagboekaantekeningen (een echt dagboek of gefingeerd?) neemt Scheringa zijn leven door. Van opkomst tot ondergang, zij het dat voor de opgang aanzienlijk meer ruimte is gereserveerd.

Lees verder »