In verband met de twee sportschandalen van deze week viel steeds het woord soap, volgens Van Dale ‘een opzettelijk sentimenteel geschreven vervolgserie voor radio of tv’. In beide gevallen zou ik liever een ander woord gebruiken. De affaire rond Yuri van Gelder lijkt meer op een tragedie, die rond Mark van Bommel op een farce.

„Nee, ik heb geen cocaïne gebruikt”, laat Van Gelder vanaf zijn Portugese onderduikadres weten.

Hopelijk (voor Yuri) spreek ik namens meer mensen als ik vanaf mijn Amsterdamse uitkijkpost met deze verklaring reageer: „Ja, we weten dat je liegt, Yuri, en ook die pr-manager van jou weet dat, maar tegelijkertijd zijn we met je begaan, want we beseffen dat je op dit moment niet anders kunt. Als je zou toegeven dat je hebt gebruikt, wendt iedereen zich onmiddellijk van je af. Zolang je blijft liegen, is er in ieder geval nog twijfel mogelijk ‘tot het tegendeel bewezen is’.

Lees verder »

Tip voor de liefhebbers van J.J. Voskuil: lees Detlev van Heest.

Volgende week komt zijn tweede roman uit: Pleun. Dat boek ga ik zeker lezen nu ik net zijn debuut De verzopen katten en de Hollander heb uitgelezen. Ik had dit boek eerder kunnen lezen – het verscheen in april van dit jaar – maar ik liep er een poosje in kringetjes omheen. Stijl en vorm deden me bij eerste kennismaking – een voorpublicatie – te veel aan Voskuil denken; een schrijver moet een eigen stem hebben.

Lees verder »

Vanmorgen om kwart over zeven, Amsterdamse tijd, wilde ik net beginnen te klagen over mijn ontbijteitje dat iets te zacht gekookt was, toen op de tv een man in beeld verscheen die Juan Illanes bleek te heten, 52 jaar oud was, een snor en een vrolijke lach had, en indrukwekkende brieven aan zijn vrouw had geschreven terwijl hij 69 dagen lang 622 meter onder de Chileense grond gezeten had.

Ik zweeg bedremmeld en noteerde. Mijn aandacht ging daarbij vooral uit naar mevrouw Illanes, die in gezelschap van de Chileense president stond te wachten. Ze lachte verlegen, wat ik ook zou hebben gedaan als ik geweten had dat 1.500 journalisten in de directe omgeving en tientallen miljoenen mensen over de hele wereld elk traantje zouden registreren.

Lees verder »

Je hoort het Mark Rutte bijna hardop denken: „Sorry, hoor, maar ik kan het ook niet helpen dat die wijven in de VVD en het CDA zo stom zijn. Ik ben niet van plan mijn kabinet met zulke sneefteefjes te vullen. Dat Wouter Bos destijds zo onverstandig was, heeft hij geweten.”

De algemene verbazing over dit mannelijke chauvinisme bij Rutte begrijp ik niet helemaal. Is het vreemd dat iemand die ‘de vrouw’ zo ongeveer systematisch uit zijn liefdesleven gebannen heeft, ook geen trek heeft het land met haar te besturen? Je kunt toch ook niet verwachten dat een geheelonthouder toetreedt tot het bestuur van de Koninklijke Horeca Nederland?

Lees verder »

Sterven in een net geland vliegtuig op Schiphol, dat mag een beroemde popzanger eigenlijk niet gebeuren, maar misschien maakt het voor Solomon Burke niet veel uit.

Hij was al zo’n legende geworden dat hij geen echte vliegtuigcrash meer nodig had.

Burke zal ik me altijd blijven herinneren als de zanger van het liedje Cry to Me uit 1962, een van de beste liefdesliedjes die ik ken.

Het gaat over een man die in de steek is gelaten door zijn ‘baby’, van wie hij in zijn ‘lonely room’ alleen nog de geur van haar parfum kan ruiken. „Well nothing could be sadder”, zingt hij dan, „than a glass of wine, all alone, loneliness, loneliness, it’s such a waste of time, oh-oh yeah.”

Lees verder »

De filmdocumentaire De Leugen van Robert Oey over de paspoortaffaire rond Ayaan Hirsi Ali bleef nog een tijdje nazingen in mijn hoofd, maar niet zozeer doordat ‘hoofdrolspelers’ als Femke Halsema, Rita Verdonk en Hilbrand Nawijn af en toe in gezang uitbarstten. Ik kreeg daar geen kippenvel van ontroering van, zoals enkele beschouwers van de film overkwam. Kippenvel krijgen van met name Hilbrand Nawijn zal voor mij wel altijd een biologische onmogelijkheid blijven.

Mij overkwam iets heel anders. Als bezoeker van deze film – een stilistisch zeer goed gemaakte film – ontkom je niet aan identificatie met een van de hoofdpersonages. En ik merkte dat ik meer begrip kreeg voor de positie van minister Verdonk dan voor die van Hirsi Ali. Waar zat dat in? Beide dames lieten mij destijds nogal onverschillig. Voor Hirsi Ali had ik waardering gehad toen zij opkwam, maar die was weggeëbd door haar steeds rabiatere uitspraken en optredens.

Lees verder »

Een matras was vroeger iets dat ik eens in de zoveel jaar vrijwel gedachteloos kocht, nadat ik er een halve minuut beschaamd op had gelegen onder het verveelde oog van een verkoper.

Die tijd komt, net als al die andere tijden overigens, niet meer terug. De matrasverkoper van nu geeft je een uur lang college over ventilatie, hygiëne en en temperatuurhuishouding, waarna hij je meeneemt naar een etage vol bedden die je allemaal mag (nee, móet) proberen.

Al binnen enkele minuten had hij alle zekerheden op het gebied van nachtrust onder ons vandaan geslagen.

Lees verder »

Bij wie ging, buiten de PVV, de vlag uit toen de twee CDA-dissidenten hun Verhagiaanse draai in het duister namen en daarmee een kabinet Rutte-Verhagen-Wilders mogelijk maakten?

Ik zie de blije gezichten voor me van de bekende Wilders-sympathisanten: Hans Jansen, Afshin Ellian, Bart Jan Spruyt, Syp Wynia, noem ze maar op, die jongens van de harde kern. Maar Frits Bolkestein, zou die ook zo blij zijn? Hij liet zich de laatste jaren nog wel eens denigrerend over Wilders uit, maar sinds de VVD de samenwerking met de PVV zocht hield hij zich volledig op de vlakte. En Paul Scheffer? Nooit te beroerd om de natie te waarschuwen, maar opeens was ook hij in geen velden of wegen te bekennen.

Lees verder »

Was de omstreden opmerking van de Amsterdamse rechter Moors tegen Wilders een ‘eigen doelpunt’, zoals veel deskundigen menen? Moors vond dat Wilders ook in de rechtszaal de discussie uit de weg leek te gaan door zich op zijn zwijgrecht te beroepen.

Voor de niet-voetballiefhebbers: een ‘eigen doelpunt’ is een lelijk germanisme dat we ontlenen aan het woord ‘Eigentor’, gebruikt wanneer een team de bal in het eigen doel werkt. Zelf zou ik de opmerking van Moors liever een ‘uitglijer’ noemen en hem daarom willen vergelijken met de tackle waarmee Nigel de Jong het been van een tegenstander brak. De Jong glijdt bij zijn gevaarlijke tackles met beide benen laag over de grond. Net zomin als die Amsterdamse rechter heeft hij de bedoeling de ander te beschadigen, maar wél neemt hij het risico voor lief dat die ander beschadigd wórdt.

Lees verder »

Ernstig vermoeid, op de rand van uitputting, arriveerde de CDA-mastodont zaterdagavond bij zijn woning, gelegen in het royale groen van een villadorp. Hij nam afscheid van de vriend die hem naar Arnhem en weer terug had gereden en strompelde naar zijn voordeur. Daar stond zijn vrouw al op hem te wachten, zijn pantoffels in de hand.

„Kom gauw binnen en zeg maar niks”, zei ze terwijl ze de deur achter hem sloot.

Nadat hij zich verfrist had en zich in ‘zijn’ stoel in de woonkamer had laten zakken, bleef hij inderdaad lange tijd stil. Althans, voor zijn doen. Als hij op dreef was, kon hij nog bijna even goed uit zijn woorden komen als vroeger, toen hij in christen-democratische kringen aan de macht was.

Lees verder »