In hun taalgebruik lijken de Haagse politici meer dan vroeger te streven naar directheid en helderheid. Halsema, Wilders, Pechtold, Roemer en Rutte zijn daar voorbeelden van. Zij proberen de omslachtige, samengestelde zin te vermijden en in korte, bondige zinnen op hun doel af te gaan.

Vooral het optreden van Mark Rutte als minister-president trok in dat opzicht de aandacht. Jan Kuitenbrouwer noemde het in deze krant terecht een verademing: een premier die soepel en trefzeker formuleert. Tijdens de verkiezingscampagne praatte hij te veel door anderen heen, maar in de Tweede Kamer maakt de voorzitter daar snel een einde aan.

Lees verder »

Op een rustig stukje stoep van de Lijnbaansgracht passeerde mij een vrouw, die zich plotseling tot mij richtte met de op stellige toon uitgesproken woorden: „God houdt van u.”

Daar keek ik wel even van op, zo midden op de dag in een grijs Amsterdam, temeer omdat ik er, voorzover ik kon nagaan, geen aanleiding toe had gegeven. Of toch? Wat ik precies had lopen denken, wist ik niet meer, maar het viel niet uit te sluiten dat het tamelijk zondige gedachten waren geweest. Ook op de Lijnbaansgracht kan je dat zomaar overkomen.

Lees verder »

Om zo’n dagje Kamerdebat als dat van gisteren goed te kunnen beoordelen, moet je alles van a tot z gevolgd hebben. Aan de samenvattingen op de tv heb je niets, ze geven een vertekend beeld, toegespitst op steeds dezelfde twee, drie incidenten. Maar wie is er in staat al die toespraken en interrupties optimaal geconcentreerd te ondergaan? Ik niet. Mijn excuses dan ook aan Sybrand van Haersma Buma (CDA) en Femke Halsema (GroenLinks): zij hielden hun toespraken net op momenten dat ik psychisch gevloerd voor mijn tv hing. Mijn vrouw probeerde me nog wel te reanimeren, maar ik wil op zulke dagen mijn blik niet laten vertroebelen door mensen met partijgebonden (PvdA nog wel) belangen. Geert leest mee! Daar is hij ijdel genoeg voor, zelfs al staat zo’n stukje in, zoals hij het gisteren uitdrukte, een ‘stervend krantje’ als NRC Handelsblad. Hoe brachten de hoofdrolspelers van het debat het er in mijn optiek vanaf? In alfabetische volgorde (dus even wachten, Geert).

Lees verder »

Er zijn nederlagen en nederlagen. Dat bewijst het echec van Feyenoord ons weer eens: 7-0 en 8-0 waren nog aanvaardbaar geweest, zelfs 9-0 viel binnen de grens van het verwerkbare, maar 10-0, nee, dan breekt een mens.

Er is opvallend weinig leedvermaak rond dit verlies van Feyenoord. Behalve René van der Gijp, die het lachen tot norm heeft verheven (ik vermoed dat hij thuis, als niemand kijkt, een erg somber mens is), trekt iedereen een plechtig rouwend gezicht zodra de naam van Feyenoord valt. Zelf moest ik onwillekeurig onmiddellijk aan twee mensen denken die mij dierbaar zijn geweest. Een vroegere buurman en Jan Klaassens.

Lees verder »

Zondagmorgen 11 uur stond ik in de portiek van een coffeeshop aan de Vijzelgracht. Had ik niks beters te doen? Op dat moment zeker niet, want ik moest met vrouw en kleinkind schuilen voor een plotselinge stortbui.

Het was niet de gezondste plek om te staan, maar er was zo gauw geen beter alternatief bereikbaar. Alle gewone cafés in de buurt waren nog gesloten. Een coffeeshop in Amsterdam hoeft kennelijk nooit te sluiten, er is altijd wel klandizie. In de tien minuten dat we er stonden, was het een komen en gaan van gretige klanten. Dan ging de deur weer open en waaide ons de ongewassensokkengeur van de hasj tegemoet.

Lees verder »

Het begint in de Nederlandse politiek een gangbare praktijk te worden om iets te roepen en een poosje later verbaasd om je heen te kijken als je met je eigen woorden geconfronteerd wordt. Heb ik dat gezegd? Weet je dat wel zeker? Misschien heb ik wel iets heel anders gezegd. Ik heb in ieder geval iets heel anders bedoeld.

Drie recente voorbeelden.

VVD-leider Mark Rutte in 2007: „Nu mevrouw Albayrak deze belangrijke functie gaat bekleden en verantwoordelijk wordt voor het immigratiebeleid in Nederland, vind ik dat zij een signaal had kunnen afgeven door haar Turkse nationaliteit neer te leggen.”

Lees verder »

Nooit eerder is een literaire nalatenschap zo betwist als die van Franz Kafka. In Israël woedt een hevige juridische strijd over deze erfenis, bestaande uit een onbekend aantal geschriften die Kafka aan zijn vriend Max Brod heeft overgedragen. Waar moeten ze heen? Naar het Duitse literaire archief in Marbach of naar de Nationale Bibliotheek van Israël?

Een deel van deze geschriften bevindt zich in het huis van Eva Hoffe, dochter van Esther Hoffe, destijds de secretaresse en vermoedelijke minnares van Brod. Eva zou ze het liefst aan dat Duitse archief verkopen. Zij is een zonderlinge oude dame die met veertig tot honderd katten een vervuild appartement in de Spinoza Straat te Tel Aviv bewoont.

Lees verder »

De nieuwe cd van Antony and the Johnsons is uit: Swanlights. De ware liefhebbers wisten dit al, zij hebben zich de afgelopen dagen als lemmingen op de cd-winkels gestort, waarmee ze dit album binnen een week de hoogste plaats op de hitlijsten bezorgden.

Iedereen blij?

Om met Antony te spreken, want zo zingt hij: „Oehoeoe…” (en dan maar doorgaan). Dit klinkt oneerbiedig, maar zo bedoel ik het niet helemaal. Ik heb Antony, die van zijn achternaam Hegarty heet, altijd door dik en dun verdedigd, ook tegenover mijn vrouw, die ik vorig jaar nog naar Carré heb meegesleept waar Antony samen met het Metropole Orkest enkele avonden optrad. Popmuziek in een chique ambiance waaraan Antony het zijne bijdroeg door zijn lijvige gestalte in een engelengewaad te hullen.

Lees verder »

Omdat een mens op alles voorbereid dient te zijn, is het goed dat hij de volgende zin op de juiste wijze uit het hoofd leert, zodat hij nooit meer een fout zal maken bij de uitspraak van een aantal hierin voorkomende woorden. Houd u vast.

„Op dit moment ben ik niet in de stemming om aan vagina en clitoris te denken, laat staan aan de coïtus, omdat ik mijn handen nog vol heb aan het uitwerken van de notulen van de bijeenkomst over dementie, die plaatsvond in aanwezigheid van een pedel in uniform en uitmondde in een stevige schrobbering aan het adres van de voorzitter, normaliter een even sceptisch als ascetisch man, maar op die dag een van de notabelen die geen rekening hielden met de beschikbare parameters.’’

Lees verder »

Het was een verwarrende zondagmiddag.

Eerst kon ik moeilijk van mijn verbazing bekomen toen ik de grijze, en soms ook wijze eminentie Frits Bolkestein in Buitenhof tweemaal hoorde zeggen dat hij het nieuwe kabinet ondersteunt, maar dat Geert Wilders „in zijn isolement totaal geradicaliseerd” is geraakt.

Hoe kun je een kabinet ondersteunen dat op zijn beurt ondersteund en zelfs mogelijk gemaakt wordt door een geflipte radicaal? Bolkestein voegde er zelfs aan toe dat het beter was geweest als Wilders in het kabinet had gezeten. Waar baseerde hij dit verlangen op – toch niet op de jongste eis van de radicaal om die brave nieuwe staatssecretaris haar Zweedse paspoort te laten inleveren?

Lees verder »