Na al die interviews met Ab Klink is me nog steeds niet helemaal duidelijk wat hem precies overkomen is. Hij ziet eruit als een aangeslagen man, zei elke commentator gisteren, en dat was ook waar. Maar dan lees ik opeens dat hij snipverkouden was en rijst opnieuw onontkoombaar de vraag: wat heeft men bij het CDA nu wel of niet met hem uitgehaald?

In mijn doorgaans veel te stoute fantasieën zie ik hoe Donner en voorzitter Bleker, onder de gebruikelijke snerpende aanmoedigingen van Mirjam Sterk, Klink met zijn kwetsbare hoofdje een flinke poos onder water houden in een teiltje met heet zeepsop. „Waterboarding op z’n Grunnings”, hijgt Bleker, terwijl Ank Bijleveld in een duistere hoek van het vertrek een stroomstok bedrijfsklaar maakt. En wie staat daar op z’n paaps wellustig tussen de gordijntjes te gluren, terwijl hij zijn bekende mantra fluistert: „De overgrote meerderheid van de fractie wilde het zo”?

Lees verder »

Op het Amstelstation hesen zich twee Amerikaanse vrouwen van een jaar of zestig de trein in, daarbij geholpen door een toevallige passant, een Chinese jongen, die hun kolossale bagage dapper door de te nauwe deuropening perste.

Het waren twee trolleykoffers waarvan er een zó fors was dat er gemakkelijk een doormidden gezaagd lijk in kon passen, plus twee rugzakken. Travelin’ light heb ik altijd een aardig Engels begrip gevonden (goed liedje ook ooit van Cliff Richard), maar je ziet het in de praktijk zo weinig toegepast – en zeker door vrouwelijke Amerikaanse toeristen.

Lees verder »

Murray Sayle is dood. Murray wie?

Murray Sayle: journalist en avonturier.

Overleden in Sydney, Australië, 84 jaar oud.

Zijn naam kwam me nog maar vaag bekend voor, toen ik gisteren de uitgebreide necrologieën in de Engelse en Amerikaanse kranten zag. Niettemin: zelden zoveel interessants gelezen over een leven dat voor mij nauwelijks bestaan had.

„Een grote man, met een borst als een ton en een gezicht als een bijl, met een gebroken neus en een sardonische grijns – Murray Sayle was een van de briljantste journalisten van zijn generatie”, schreef The Independent.

Lees verder »

Terwijl ik in de hal van de bioscoop een kaartje voor de middagvoorstelling kocht, stapte er rechts van mij een vrouw op de caissière af. Ze hield de zwart-witte scherven van een stuk porselein omhoog.

„Kan dit van jullie zijn?” vroeg ze op nogal strijdvaardige toon. Ze was van middelbare leeftijd, kort en dik en eenvoudig gekleed.

De caissière haalde haar schouders op. „Hoezo?”

„Het zijn de stukken van een asbak. Ik vond ze op mijn stoep, hier tegenover. Ze stonden er vannacht mee te gooien.” Ze bedoelde de nacht van zaterdag op zondag. De bioscoop lag in een nauwe straat, aan de rand van de Amsterdamse binnenstad.

Lees verder »

Het nieuws over de schilderijenvervalsing in Duitsland veroorzaakte in huize Abrahams een aha-erlebnis van niet geringe betekenis. Liefst 2,9 miljoen euro was in Duitsland betaald voor Rotes Bild mit Pferden, dat niet gemaakt bleek door Heinrich Campendonk, maar door bedriegers.

Het toeval wilde dat ook wij net een schilderij hadden gekocht, weliswaar niet voor een vergelijkbare prijs – zóveel verdien ik met deze column nog steeds niet – maar dat doet er niet toe. Het gaat om de niet te verdragen mogelijkheid dat ook jij slachtoffer bent geworden van zo’n laaghartige vervalser, die nu ergens grijnzend een pilsje drinkt op jouw kosten.

Lees verder »

Jongens die in de trein met hun voeten op de bank liggen, die daar met hun muziek overlast veroorzaken, die anderen op straat uitschelden, die luidruchtig onder je raam rondhangen – hoe ga je met hen om? Hans Kaldenbach, pedagoog van origine, geeft daarover in Amsterdam workshops voor buurtbewoners.

In Wijkcentrum Jordaan heb ik een avondje zo’n workshop gevolgd. Kaldenbach doet dit werk met een acteur; samen zetten ze scènes op waarin ook het publiek betrokken wordt. Heeft zulk gesubsidieerd onderricht zin? De Amsterdamse VVD vindt van niet en wil ermee ophouden.

Lees verder »

Terwijl ik kibbeling at in de viszaak om de hoek, moest ik aan de Troonrede denken die de koningin die middag had uitgesproken. Ongewone combinatie: kibbeling-koningin, het allitereert en toch is het niet mijn vondst, maar die van het toeval.

We controleren de Troonredes en kerstboodschappen van de koningin altijd op die paar alinea’s waarin zij op ingehouden wijze haar gemoed laat spreken. Ze noemt geen man en paard, maar ze duidt wel de koers aan die gelopen moet worden.

Lees verder »

Eerst de zure appel, daarna het zoet. Joris Voorhoeve was nét uit de partij gestapt, een feit dat gisteravond moeilijk te loochenen viel op de VVD-bijeenkomst in café de Heeren van Aemstel in Amsterdam. „Wat vindt u ervan?” vroegen de gespreksleiders meteen na de aftrap aan hun gast, senator Uri Rosenthal, tevens oud-informateur.

„Het is altijd jammer wanneer wij leden verliezen”, zei Rosenthal droogjes. Het klonk alsof niet zijn voormalige partijleider, maar zijn tabakswinkelier zijn lidmaatschap had opgezegd. „Ik heb het niet op dubbellidmaatschappen”, lichtte hij nog toe, „en als hij kiest voor D66 betreur ik dat, maar het is beter dan er tussen blijven hangen. Je zag al een tijd dat hij een kant opging die haaks stond op de koers van de VVD.”

Lees verder »

De fiets is in Amsterdam op z’n mooist als de sneeuw een gaaf poederlaagje heeft gelegd op een aantal fietszadels die wegdromen tegen een brugleuning. Dan kan de Breitner in ons zijn werk doen.

Zo kende ik de fiets vooral toen ik in Amsterdam kwam wonen. Sindsdien is er veel veranderd. De fiets is de fiets niet meer. De fiets is vaak een roestend karkas geworden, onbeheerd of nauwelijks gebruikt achtergelaten in de kostbare openbare ruimte. ‘Weesfietsen’ hoorde ik ze noemen door een deskundige op tv in Uitgesproken VARA. Daarin werd al van een ‘fietsinfarct’ gesproken: Nederland heeft 18 miljoen fietsen en de centrale spoorwegstations komen 100.000 plekken te kort om die te stallen; over 10 jaar zullen dat 200.000 plekken zijn.

Lees verder »

Op de korte brug naar de Stopera, bijna onder het werkvertrek van de Amsterdamse burgemeester, zaten twee straatmuzikanten – een klarinettist en een accordeonist – te spelen. Ze waren afkomstig uit de Balkan, en dat wilden ze graag laten horen.

Aanvankelijk liep ik ze gedachteloos voorbij. Veel van dergelijke muzikanten produceren louter afgrijselijke deuntjes in de hoop dat je van schrik wat muntjes laat vallen. Maar terwijl ik doorliep, merkte ik dat mijn muzikale geweten – of wat daarvoor doorgaat – lichtjes protesteerde. „Heb niet zo’n haast en luister nou ’s even”, zei hij, „deze mannen kunnen er écht wat van.”

Lees verder »