Sensationele opening gisteravond 8 uur van het NOS Journaal. „We worden steeds ouder!”, riep Sacha de Boer ons toe.
Je zou denken dat de champagneflessen op de Journaal-redactie van blijdschap spontaan ontploften, maar het bleek helemaal geen goed nieuws te zijn. „Opnieuw probleem voor pensioenfondsen”, zei Sacha. Er kwam een sombere verslaggever in beeld, die samen met enkele hevig verontruste vertegenwoordigers uit de pensioenfondsenwereld de nadelen in kaart bracht.
W ie gaan we voortaan meer raadplegen: onze partner, onze chef, onze psychiater of de buienradar?
Ik houd het op de buienradar. Veel mensen kúnnen al niet meer zonder, heb ik gemerkt. Een paar dagen geleden nog, een jonge vrouw die in een Amsterdamse winkelstraat van haar fiets stapt en tegen een vrouw die op haar staat te wachten zegt: „Ik dacht eerst nog: zal ik met de tram of met de fiets gaan, dus ik kijk even op de buienradar: voorlopig geen buien.” En inderdaad, ze was kurkdroog gearriveerd.
Zal Verhagen het redden? Gaat de vos het winnen van de olifanten? De olifanten hebben veel invloed, maar de vos heeft de macht – laten we dat vooral niet vergeten.
Maar even daarvan afgezien: wat valt er eigenlijk nog te redden?
„Wacht het resultaat maar af”, roepen de CDA-onderhandelaars met hun voorzitter aan het einde van elke werkdag die ze samen met Wilders en Rutte hebben moeten doorbrengen. (Tien uur per dag met Wilders in één kamer – de politiek is een keihard vak.) Maar die voorzitter moest gisteravond in een tv-programma nog eens expliciet toegeven dat Wilders niet zijn handtekening zal zetten onder een akkoord waarin de islam als een godsdienst wordt aangemerkt.
Dit zijn de dagen van de ruk- en valwinden die zich op je storten, terwijl je nietsvermoedend een hoek omslaat of een open ruimte tussen gebouwen oversteekt.
In Amsterdam zijn veel plekken waar een of andere reconstructie van weg of kade op voltooiing ligt te wachten. De klus is vrijwel geklaard, maar om geheimzinnige redenen wordt de afronding maanden, soms zelfs jaren uitgesteld. Ik vermoed dat het te maken heeft met de vrees voor hetzelfde zwarte gat dat de mensen na hun pensioen bedreigt: wat te doen als er niks meer te doen is?
Voor het eerst zag ik mijn buurman buiten met zijn zoontje. Die buurman is gehandicapt, hij kan zich alleen per rolstoel verplaatsen. Het zoontje deed iets wat ik hem nog niet eerder zag doen en wat zijn vader nooit zal kunnen: lopen.
Dat was al een mooi gezicht – zoon lopend naast rolstoelrijdende pa – maar het werd nog mooier toen de vader met één machtige greep van zijn sterke armen zijn kind oppakte, op zijn knieën zette en naar de rand van de gracht reed om samen met hem van de bootjes op het water te genieten.
Vertrouw nooit op de blauwe ogen van ‘de deskundigen’. Dat bewijst de plotselinge dood van de Anne Frankboom weer eens. Ik heb opgezocht wat die deskundigen drie jaar geleden over deze boom beweerden.
De Britse oudebomendeskundige Neville Fay: „Kappen is geen noodzaak. Als de wil aanwezig is, kan de boom behouden blijven. […] Deze boom kan ons allen overleven!”
Frits Gielissen van het bedrijf O.B.T.A. De Linde: de boom heeft voldoende houtkwaliteit en is voldoende vitaal om te kunnen worden gehandhaafd; de vervroegde kap is niet nodig en de boom kan zonder risico onderworpen worden aan een trekproef.
In een aanval van zwakheid liep ik in Alkmaar een antiquariaat binnen. Thuis had ik al boeken genoeg, maar als je ze een poosje niet hebt gezien, is het net of het er minder zijn geworden.
De deur stond open en er walmde die ranzige lucht van te oud papier uit, waar de echte boekenverzamelaar krols van wordt. Zo’n verzamelaar ben ik niet, maar ik hoop toch altijd een paar incourante titels van mij dierbare schrijvers te bemachtigen.
Het interieur van de winkel leek uit een ondoordringbaar woud van boeken te bestaan. De wanden waren tot aan het plafond met volle schappen gevuld en in de gangpaden versperden op elkaar gestapelde dozen vol boeken een vrije doortocht.
Een goede ondernemer is creatief en heeft durf. Soms doet hij iets dat je raakt als een mooi gedicht of een geslaagde grap.
De vakantieperiode zit er bijna op, we gaan weer naar huis, maar moeten nog een cadeautje meenemen voor de achtergeblevenen, vooral degenen die op ons huis, misschien ook onze hond of kat gepast hebben. Wat zullen we geven? Dat fantasieloze flesje wijn maar weer, of zo’n kitscherig souvenirtje dat de ander dankbaar glimlachend, maar inwendig kreunend, in ontvangst zal nemen?
Schrijf nou eens over Groet en Schoorl, want die horen ook bij Bergen, mailde een lezeres mij. Mevrouw, ik doe niets liever, maar alles op z’n tijd. Ik had al veel eerder over Groet geschreven als ik er niet zo’n geheimzinnige ervaring die ik moeilijk kan plaatsen, had opgedaan.
Het gebeurde op zaterdagmiddag 14 augustus, een prachtige, zonnige dag. We hadden vanuit Bergen een fietstocht door de polders achter de rug en kwamen via het Bullepad Groet binnengezeild. Het Bullepad is een van de mooiste polderpaden van Nederland, het deed me sterk denken aan zo’n pad bij Greonterp in Friesland. Om je heen is alles groen en licht en stil en je denkt dat dit nooit meer voorbij zal gaan.
Het regende in Bergen, Alkmaar en ten slotte ook in Heiloo, waar we met de trein aankwamen. Heiloo bezit een vermaard bedevaartsoord, onder meer bekend uit het werk van Gerard Reve, maar het dorp lijkt er weinig trots op. Nergens was bij het station een verwijzing naar de gewijde grond van Onze Lieve Vrouw ter Nood te vinden.
De gebouwen bleken een half uur gaans buiten het dorp te liggen. Geen bezwaar. Ontberingen versterken het bedevaartsgevoel. Het hield bovendien op met regenen, alsof Maria – niemand anders dan zij is Onze Lieve Vrouw ter Nood – ons nu al ter wille was.
