De wereld was weer eens kleiner dan ik had gedacht.

Een paar maanden geleden trok ik een boek uit de kast dat daar al jaren ongelezen had gestaan: Halverwege, een bloemlezing van Russische verhalen, vertaald door Charles Timmer. Het kwam in 1963 bij uitgeverij Van Oorschot uit. Ik begon erin te lezen. Prachtige verhalen, maar het best beviel me het langste: Het ga je goed, scholier!, van ene Boelat Okoedzjava. Over een jonge Russische soldaat die, zo bleek me later, net als Okoedzjava in de Tweede Wereldoorlog tegen de oprukkende Duitsers moest vechten. Een aangrijpend verhaal, geschreven in strak, direct proza.

Lees verder »

Nu Glenn met zijn zusje toevallig op de avond van de Dodenherdenking bij ons was, leek het me wel goed hem mee te nemen. Nee, niet naar de Dam, waar ik zelf meestal die avond heenga, maar naar het homomonument op de Keizersgracht, schuin achter het Anne Frank Huis. Daar had ik al eerder een sympathieke, kleinschalige herdenking meegemaakt.

Voor Glenn was het een welkom verzetje. „Dodenherdenking, wat is dat?” vroeg hij nog wel even.

„Dan wordt het een paar minuten heel stil en denken we aan de mensen die dood zijn gegaan in oorlogen en zo”, vatte ik het nogal grof samen.

Lees verder »

Waarmee is het verlies van je vader of moeder te vergelijken?

Met het rijden door een raam van spiegelglas. „Je wist niet dat het er was tot het verbrijzeld was, waarna je nog jarenlang de scherven opraapt – tot de laatste glassplinter.”

Mooi geschreven. Door Saul Bellow, de Amerikaanse schrijver en Nobelprijswinnaar die nu vijf jaar dood is. Ik kwam het citaat tegen in een aantal brieffragmenten van hem, onlangs gepubliceerd door The New Yorker. (Sommige brieven hadden al eerder in Bellows biografie van James Atlas gestaan.)

Lees verder »

Ajax wordt kampioen, schreef ik drie weken geleden in deze rubriek. Dat heb ik geweten. Woedende reacties stroomden vanuit Tukland mijn mailbox binnen.

Waar ik toch die Amsterdamse arrogantie vandaan haalde (uit Amsterdam), waarom ik nog steeds supporter was van de misselijkmakende patsersclub Ajax (ik ben nooit supporter geweest, ik kijk alleen het liefst naar elftallen die zoveel mogelijk doelpunten proberen te maken, Ajax 106, FC Twente 63) en waarom ik FC Twente het kampioenschap niet gunde (ze moesten het nog worden, dat was juist hun probleem).

Lees verder »